Serpico (1973)

erg goede film, die een uiterst realistisch beeld geeft van corruptie binnen het politiekorps.

de film neemt geen rare bokkensprongen om de film boeiend te houden, zoals vaak wel het geval is bij quasi waargebeurde verhalen.

elke scène staat in dienst van het verhaal. van het begin af aan al. politieagenten die liever lui dan moe zijn (bij die verkrachtingsscène) , de politieagent die serpico bijna neergeschiet en om geen paperwork te hoeven doen de arrestatie op zijn naam wil. door zulke scènes blijft de film boeiend en wordt duidelijk dat het er allemaal een beetje vreemd aan toe gaat in het korps.
Verder blijft er op regelmatige basis een goede (actie)scène terugkomen zonder dat het geforceerd over komt.

de gebeurtenissen zijn allemaal erg aannemelijk en het was dan ook een goede keuze om een lange tijd uit het leven/ de carrière van serpico te nemen.

er wordt uitgebreid de tijd genomen (ruim twee uur), maar de film is nergens onnodig lang. en zo maakt Lumet (goede regisseur) meer goede keuzes.

- serpico is een goede jongen, maar wordt niet neergezet als held, getuige de relaties die hij niet vast kan houden.
- de eindscène die naar het begin wordt getild, waardoor je er meteen inzit.
- prima casting (ach laten we daar Lumet maar voor verantwoordelijk houden) niet alleen van Pacino.

het laatste shot voor de aftiteling is trouwens ook schitterend.

prima film, waar ik eigenlijk niets op aan heb te merken. een van de betere rollen van Pacino en mocht iemand na de godfather nog twijfelen over zijn capaciteiten, zullen de twijfels hier worden weggenomen.

na mijn 2e kijkbeurt verhoogd naar 4,5.

Serpico, jammer genoeg een beetje een vergeten klassieker. Heb me hier zelf ook schuldig aangemaakt maar dankzij een bepaalde site waar ik weleens rondhang werd het verlangen om deze film maar weer eens snel te bekijken gelukkig weer aangewakkert.

En ja dit is toch wel een film zoals ik ze graag zie! Pacino geeft magistraal vorm aan klokkeluider met rechte rug uit gewapend beton; politieman Frank Serpico. Pacino vloekt en tiert, is innemend en vrolijk, tikje eigenaardig, is gefrustreerd en zelfs angstig. Hoe dan ook ik geloofde hem in ieder scene! Misschien wel de beste rol van de man die ik gezien heb.

Daar komt bij, de meer dan ongelooflijke fotogenieke scenery van een New York in de jaren '70. Met z'n ongure achterbuurten, oude roestige amerikaanse sleeën, nauwe steegjes en brandtrappen, het geeft de film een air van stoerheid en rauw realisme die je zelden zo mooi in beeld gebracht ziet.

Film weet ook makkelijk over de volle lengte te boeien, dwaalt nergens af en heeft een zeer solide script. leuk ook om te weten dat de volgorde van waarin de scenes geschoten zijn volledig afhankelijk was van de gezichtsbeharing van Pacino

Ach ja, soms komen nu eenmaal alle filmische puntjes gewoon heel mooi op de i in het woord cinema en dan heb je een meer dan prima filmavond. Serpico is dus zo'n film zonder enig twijfel, 4.5*

En om maar met quote uit de film te eindigen;

"This is good shit, man"

Meesterlijke film om te zien met een top rol van Pacino.

Echt geweldig hoe deze in het echt gebeurde verhaal is weergegeven in deze film, de sfeer zat er gelijk voor mij goed in evenals de spanning vooral op het laatst.

Ik geef 'm 4, 5 sterren.

Beste rol van Al Pacino in deze..........

Want wát een acteerprestatie levert hij hier zeg. Zijn personage is een bijzondere, het is niet alleen het standaard politieagentje tegen de rest van de grote boze wereld, het is meer. Serpico is een mooi personage, en nog mooier neergezet door Paco .

De film deed me af en toe denken aan American Gangster, en dan vooral de rol die Russell Crowe vertolkt. De zijplotjes in AG waren nietszeggend, ronduit overbodig. In Serpico zeggen ze iets, ze voegen iets toe. AG kan sowieso niet aan Serpico tippen. Het camerawerk in Serpico is redelijk saai, maar de muziek, de sfeer en vooral het personage en het acteerwerk zijn zo ontzettend goed en authentiek, prachtig gedaan.

Het idee achter het plot is niet echt origineel, maar de uitwerking ervan is gewoon compleet, zonder in cliché's te vallen. Goed werk, want politiefilms als deze zijn er al genoeg en de kunst is om er bovenuit te stijgen. En dat doet deze film, met kop en schouders. Vooral door deze prachtprestatie van Al Pacino, hij draagt deze film. Hij is beter dan in The Godfather.

Inderdaad een prachtrol van Al Pacino als Serpico. Door zijn hippie-uiterlijk en afwijkende gedrag een echte outcast binnen het politiekorps. Mooi om te zien hoe hij zich tegen de corruptie verzet terwijl hij ook als agent probeert te groeien. De aandacht is meteen gewekt wanneer de film met de deur in huis komt vallen. Je ziet eerst het einde en krijgt daarna de hele ontwikkeling van Serpico binnen het politiekorps te zien. Tegelijk met het groeien van zijn baard nemen ook zijn problemen toe. Opzich niet heel uniek allemaal. Toch weet Al Pacino het interessant te houden.

4*

Typisch jaren '70 vehicel met foute cops, een troosteloze stad en dubieuze kapsels. Serpico's strijd tegen de corruptie is helaas niet altijd even interessant, al is het an sich wel een sterk en boeiend personage. Helaas verder geen dingen gezien die me echt lang bij zullen blijven (buiten Pacino's baard).

3*.

Uitstekende film op een zwaar en waargebeurd verhaal, en niet te vergeten een zeer aangrijpend en boeiend verhaal. Het is weer eens wat anders, een origineel politieverhaal. De sfeer en muziek is goed, het filmwerk is prima. Gewoon een lekkere film. Niet het niveau van 12 Angry Men, maar ik denk ook niet dat Sidney ooit daar overheen is gekomen.

Al Pacino is briljant, voor het eerst de echte ster in een film, en dat doet hij meer dan behoorlijk.

4*

Sterke film over de eigenzinnige en gedreven Frank Serpico, die de corruptiecultuur bij de politie aan de kaak wil stellen. Hij heeft het er niet gemakkelijk mee en de worsteling die hij hiermee ondergaat, wordt goed in beeld gebracht. Petje af voor Al Pacino . De rauwe, verrotte aanblik van New York werkt goed mee voor een prima waardering van deze film.

Eén van Pacino's eerste grote rollen. Corruptie woekert hardnekkig binnen de politierangen in New York en Serpico wil er iets aan doen. Hij krijgt weerstand van het "systeem" dat mede beschermd is door de hiërarchie.

Als film lijkt het eerder op een biografisch drama dan op een actievolle misdaadfilm. Lumet is veel meer geboeid door de innerlijke strijd van Serpico (die in enkele scènes verdacht op een moslimterrorist lijkt), dan door de actieve strijd tegen de corruptie. Niet veel actie dus, maar wel een voortdurende dreiging rondom hem, die er komen in de vorm van intimiderende dialogen met zijn corrupte collega's. Zijn frustraties om als integere politieagent te functioneren in een rotte werkomgeving, zijn 1001 pogingen om er iets aan te doen, zijn onmogelijkheid een relatie in stand te houden en talrijke overplaatsingen zijn zovele zaken die zich in zijn leven afspelen en uiteindelijk mentaal een tol beginnen te eisen.

Interessant verhaal, goed aangepakte thematiek, prima acteerprestaties maar verder ook een iets te praterige film met ook enkele vreemde "hak-op-de-tak" overgangen tussen bepaalde scènes.

Uitstekende misdaad-film. Goede film van een (ik geloof) waargebeurd verhaal van Frank Serpico.

Ondanks dat het bijna 2 uur vol dialogen bevat, heeft het me vermaakt. Zeer interessant om zo een verhaal die corruptie, bedrog en eerlijkheid inhoudt te volgen.

Een hele goede rol van Pacino. Goed muziek en uitstekend acteerwerk; je leeft erg veel mee met agent Serpico. Dat baard en lang haar staat hem zeer goed

Het begon al interessant: Serpico in een politieauto met een kogelwond, dan begin je jezelf allerlei dingen te vragen wat later in de film onthuld worden. Toch wel jammer dat die een lelijke wond met gevolgen aan overhield, alleen omdat die eerlijk zijn werk probeert te doen zonder dat zijn corrupte collega's er iets aan doen om hem te helpen. Aanpakken die lui!

Gisteren eindelijk Serpico bekeken en ik moet eerlijk zeggen dat hij behoorlijk tegenviel.
Na zoveel positieve reacties verwachtte ik meer van deze film.

Na Dog Day Afternoon die ik echt geweldig vond door de broeierige, zenuwslopende sfeer die er gecreëerd wordt.
Ik miste die sfeer totaal in deze film, vond het niet spannend of meeslepend.

Al Pacino speelt zijn rol wel erg goed en het aparte personage Serpico is ook erg integrerend en sowieso interessant om te zien.
Hij is totaal anders als een gemiddelde agent niet alleen omdat hij geen zwart geld aanpakt maar zijn interesses bijvoorbeeld literatuur en ballet.
Dat vond ik wel goed aan de film hij had het al moeilijk als agent en met het corruptie probleem erbij kan hij niemand vertrouwen en is hij helemaal alleen op zichzelf aangewezen.
Denk dat dit het grootste pluspunt is van de film maar daarbij vond ik het lang niet zo zenuwslopend als DDA.

Het einde vond ik ook slecht het was gewoon opeens afgelopen bats, boem en Serpico zit in Zwitserland.

Toch wel een goede film waar waarschijnlijk heel veel films op gebaseerd zijn daarna.
Jammer dat de sfeer niet wat beter anders was dit echt een topper geweest voor mij.

Al met al kan ik alleen maar zeggen respect voor Frank Serpico.

3

Gedateerd drama.

Dat Lumet een meester is moge duidelijk zijn. Toch komt dit drama niet overal en even goed uit de verf. Gedateerdheid speelt parten, al is het tempo nog best te behapstukken. Met name Pacino zelf speelt een goede rol, maar het verhaal gaat nergens echt lekker de diepte in en zweeft soms wat tussen verschillende genres.

Goed.

Een leuke film om een keer gezien te hebben, maar ik ben er niet echt kapot van. Begint redelijk langzaam, eer er wat gebeurt, zijn we ruim een half uur verder. En het laatste half uur was ook een test van mijn geduld (komt deels ook, omdat hij 20 minuten langer duurde dan aangegeven op de DVD). Mooie muziek, dat wel. Al Pacino speelt goed, maar ik ben niet zo'n fan van hem. Beter gezegd: de personages die hij speelt. Hoewel dit een aardig personage heeft, mist het een soort coolheidsfactor. Of in ieder geval iets waardoor ik me hem altijd zal blijven herinneren.

Redelijk goed misdaaddrama.

Hoewel het leven van Frank Serpico redelijk aan bod komt, alsook de rotte NY-politie, blijft het wat standaard. Ik had hetzelfde gevoel als bij Raging Bull, die ik onlangs zag: we krijgen veel te zien, maar het blijft wat teveel een biografische prent.

Er zit ook te veel dialoog in. Zo krijgt de film helaas wat langdradige momenten.

Gelukkig vond ik het slot wel erg goed, aangrijpend ook.

Wat deze film beter maakt, is uiteraard Al Pacino. In z'n beginperiode (tussen de eerste 2 Godfathers) laat hij al zien wat ie kan. Echt een acteerkanon. Zonder hem zou deze film slechts middelmaat zijn. Soms vond ik wel dat hij er wat te veel als een zigeunertoerist uitzag, maar daar kan hij uiteraard niets aan doen.

Aardig sfeertje, goeie muziek. Moet eens meer van Sidney Lumet zien.

Aardig, doch niet super. 3,5

Degelijk!

De film bevat zeker een aantal interessante zaken. Serpico verkrijgt redelijk makkelijk wat sympathie van de kijker omdat hij een eerlijke jongen is die misstanden aan de kaak wil stellen. Dit neigt een beetje naar een film voor moraalridders, maar Lumet weet zich er goed uit te redden door Al Pacino voor deze rol te casten. Ik ben geen fan van Al Pacino maar hier weet hij goed gestalte te geven aan Serpico, een jongen van de straat, die zich daar ook graag naar kleedt en gedraagt. Met name zijn pleidooi voor minder afstand tussen politiemensen en de burgers vond ik zeer geloofwaardig en amusant uitgewerkt. Lumet maakt gelukkig ook geen typische Hollywood film waarin iemand er na veel zwoegen in slaagt om een einde te maken aan de misstanden binnen de politie. Een 3,5*

Hm, in het begin geraakte 'k niet direct in het verhaal, maar hoe verder in het verhaal hoe beter 'k de film vond. Vooral het laatste half uur vond 'k het beste. Al Pacino bewijst nogmaals dat hij een groots acteur is, al viel het in deze film op dat hij zelf niet zo'n grote man is (1,70m).

Of 'k de film nog eens ga her bekijken, vrees 'k een beetje, maar voor een keer vond 'k hem wel goed.

Grote naam, matte film. Opent wel lekker rauw met de verkrachtingszaak, maar wanneer de hoofdrol is voorgesteld en de misstanden gaan pruttelen, verzandt het stilaan in een herhaling van zetten. Totdat natuurlijk. Daarvoor wil het simpelweg niet zo vlotten met de vertelwijze. Het contrast tussen Serpico en zijn collega's is sowieso al erg groot en er zit geen geur of smaak aan de agenten en superieuren om hen heen of de manier waarop de corruptie zichtbaar wordt.

Het is Serpico tegen de rest. in welk district hij ook terecht komt, afgewisseld met een helpende hand en een vriendinnetje om zijn frustraties te benadrukken. Veel van de voortgang voelt te fragmentarisch aan om het jarenlange gevecht tot op het bot vorm te geven. Wel met een aantal boeiende scènes, een degelijke Pacino en het veert uiteindelijk wel op als het (zomaar) in een stroomversnelling raakt, maar als geheel is deze van Lumet toch vrij ver van indrukwekkend.

The reality is that we do not wash our own laundry - it just gets dirtier

Blijkbaar wou ik een tijd geleden al eens aan Serpico beginnen. Ik had de film gratis in een 3 + 1 actie in de Fnac gevonden (handig want ze hadden juist 3 Monty Python films die ik nog nodig had) en ik had hem al klaar gelegd aan mijn televisie. Het is er toen echter niet van gekomen om de een of andere reden en na een tijd lag er een hoop andere DVDs op (Firefly, de DVD box van Fantomas onder andere) maar toen ik de boel een beetje opruimde zag ik deze liggen en dacht: Aha, fuck het opruimen ik ga Serpico zien.

En dat had ik eigenlijk al eens veel langer geleden moeten doen want Serpico is gewoon een uitstekende film. Sowieso kun je er precies wel vanuit gaan wanneer je een jaren '70 Pacino in bezit hebt, dat het een goede film is maar dat terzijde. Serpico gaat over een nogal duistere kant van de politie, namelijk de corruptie. Het is hiermee ook dat de film zijn punten weet te scoren want dat gedeelte wordt wel erg boeiend in beeld gebracht. Alleen een beetje jammer dat het soms allemaal nogal onduidelijk is en dat je je aandacht er wel erg goed moet bijhouden. Sommige personages krijgen pas een naam na een halfuur en de vele tijdssprongen maken het er natuurlijk ook niet makkelijker op. De enige manier waarop je dan ook kunt focussen om te zien of we weer een aantal maanden verder zijn is de wilde haarbos van Serpico zelf en de grootte van zijn hond. De film lijkt halverwege een beetje in te zakken (na een wel enorm sterke openingsscène) maar de climax waarbij de druk op Serpico groter en groter wordt is wel prachtig om naar te kijken. Vooral omdat je weet dat er iets moet gaan mislopen maar je weet niet juist wat. Lumet weet de spanning dan ook perfect op te drijven. Blijft toch een geweldig regisseur voor dit soort films.

Zoals ik daarjuist zei, een film van Pacino in de jaren '70 kan gewoon niet slecht zijn want Pacino heeft daarin erg mooi werk geleverd. Natuurlijk de twee Godfather films maar ook Dog Day Afternoon is een instant buy. Hetgeen hij hier aflevert past dan ook perfect in het rijtje van bovenstaande films want Pacino is alles wat hem in die andere films ook zo uitstekend maakt. Hij scheldt, hij tiert, hij vecht, hij vloekt maar hij is vooral heerlijk en dat maakt hem een geweldig personage tussen al die corrupte agenten. De metamorfose die hij ondergaat in de film van clean shaven rookie naar die verwilderde haarbos is dan ook prachtig om te kijken. De film werd ook van achter naar voor geschoven om dat effect te kunnen doen zodat er elke keer maar kleine stukjes haar afgeknipt moesten worden. Serpico lijkt op het eerste zicht eigenlijk een complete one-man show zijn van Pacino maar als je dit zegt, dan doe je de rest van de cast onrecht aan want hoewel die niet zo iconisch zijn als Pacino, zijn ze ook sowieso een grote meerwaarde in het verhaal. Alleen de liefjes van Pacino vond ik niet goed uit de verf komen maar dat kan misschien ook wel liggen aan het feit dat ze de vaart een beetje uit het verhaal haalden. Barbara Eda-Young die de rol van Laurie (het 2e vriendinnetje?) op zich neemt heeft nog een mooie scène in het café op haar naam staan maar daar blijft het ook bij.

Zonde eigenlijk dat ik hier zolang mee heb gewacht want Serpico verdient het om zo snel mogelijk gezien te worden. Lumet levert een rauwe, typisch jaren '70 film af die boeiend genoeg is om de speelduur van meer dan 2 uur te voldoen. Pacino speelt wederom eens een rol van zijn leven en maakt van Serpico een iconisch personage.

4*

Degelijke film, maar vooral dat. Mist eigenlijk wel het eea dat er uitsprint.

Verhaaltje is wel aardig, maar ook weinig in het oog springend en voor de hand liggend om echt in het oog te springen. Met andere woorden, als je het onderwerp van de film kent kun je wel raden hoe de film zich ontvouwd. Daarnaast vond ik de vertelstructuur wat rommelig, waarbij gezichtsbegroeiing zorgt voor tijdsaanduidingen. Ik had ook sterk het gevoel dat er ontzettend veel gesneden was in de biografie, liep niet altijd heel erg lekker.

Buiten dat doet Pacino het zeker goed. Het personage zelf en hoe deze is geschreven vond ik wat minder. Wat te veel en te vaak wordt er benadrukt wat voor een outsider hij is. Het contrast vond ik iets te veel aangedikt, als je hem regelmatig als een zwerver over straat ziet gaan etc.

Ook de muziek vond ik bij vlagen wat misplaatst, moest soms zelfs denken aan een soap hoe er door een dialoog wat weemoedige muziek gespeeld werd. Visueel is het vooral degelijk.

Verder wel een strak geregisseerd filmpje, maar ik miste vooral wat verrassing en wat extra's. Het blijft allemaal net wat hangen in een te gemiddeld, en de film weet op geen enkel vlak echt te onderscheiden. Maakt het een beetje een flauwtjes over de gehele linie. Absoluut niet slecht en leuk om een keer te zien, maar niet veel meer dan dat.

3*

”You know, you're pretty fuckin' weird for a cop.”

Een mooie film over de corruptie binnen het politiekorps, waarin een jonge Al Pacino uitblinkt en laat zien dat hij gemakkelijk een grote film kan dragen. Twee jaar na Serpico zouden regisseur Lumet en Pacino nogmaals met elkaar samenwerken in Dog Day Afternoon. Serpico mag er echter ook zijn.

Lumet is vooral een regisseur, die zaken heel waarheidsgetrouw lijkt te kunnen weergeven. Dat viel me in enkele van zijn andere films al op, en bij Serpico is het niet anders. Het zijn de details, die het verschil maken tussen een aardige en een erg goede film, en die details zijn bij Serpico meer dan in orde. Allereerst is er de rol van Pacino. Hij vloekt en hij tiert en maakt van Serpico een krachtige sympathieke man, die gelukkig ook zijn onvolkomenheden heeft. Wat ik wel goed vond is vooral de uiterlijke transformatie die hij ondergaat. In het begin ziet hij er nog redelijk normaal uit, maar langzaamaan wordt Serpico een langharige hippie.

Qua opbouw zit het ook wel snor. Lumet besteed veel aandacht aan het verhaal en stopt daar af en toe een goede actiescène tussendoor. Er zit niet altijd veel vaart in, maar dat is niet erg. Het is allemaal boeiend genoeg en daarnaast hangt er vaak een soort van mysterieuze spanning in de lucht. Er gebeurt dan niet altijd wat, maar je hebt wel het idee dat het zomaar mis zou kunnen gaan. Het enige minpunt vond ik al die vriendinnen van Serpico. Dat leidde de aandacht soms wat af en had er ook wel eentje minder kunnen zijn, als je het mij vraagt.

Serpico is daaromheen echter boeiend genoeg. Pacino speelt krachtig, de regie is sterk en er wordt een mooi beeld geschetst van een stad, die in de jaren zeventig in de greep werd gehouden door criminelen en drugsdealers.

4,0*

Aardige politiefilm, die wordt gedragen door Al Pacino. Pacino zet met Frank Serpico een overtuigend personage neer. Een agent die, zonder al te veel steun, probeert op te boksen tegen de corruptie bij de New Yorkse politie. De film kijkt aardig weg, maar op bepaalde punten is het een herhaling van zetten. Serpico stuit steeds weer op weerstand en staat lange tijd vrijwel alleen in zijn strijd tegen corruptie. Los van het hoofdpersonage zijn er ook weinig andere personages die echt kunnen overtuigen of boeien. Dat geldt ook zeker voor Serpico's liefdesrelaties, deze komen niet echt uit de verf. Dankzij het acteerwerk van Al Pacino is Serpico echter toch een aardige film.

Hippie, zwerver, hell's angel, gebedsheer, Cubaanse guerillastrijder, suicide bomber. Je zou dit net zo goed de grote Al Pacino-verkleedshow kunnen noemen. Ik heb hem in elk geval in alle outfits, (behalve dan misschien die van de eskimo) voorbij zien komen, kledij waar je zelfs in de jaren 80 niet mee weg was gekomen (op de proto hipster-baard na) maar geen enkele keer had ik het idee dat hij voor agent moest doorgaan en daar zit toch een beetje het grootste manco. Ik voelde totaal geen binding met de persoon Serpico en dat zou toch juist de grootste kracht van de film moeten zijn aangezien hij in zowat elk frame te zien of aan het woord is. Zijn personage is ronduit saai, straalt enkel loomheid uit, en dat terwijl Pacino in zijn vroegere rollen altijd zo van het scherm afspatte. Voor mij ook moeilijk voor te stellen dat iedereen hier zo wegloopt met zijn prestatie en het zelfs tot beste berekenen. Het verhaal zelf kabbelt maar wat voort en dat 129 minuten lang, met misschien wel een van de vervelendste eerste half uren uit een klassieker ooit zonder hierna ook maar enigszins beloont te worden. Spanning en actie hoeft van mij echt niet altijd in een betreffende genrefilm, maar dan moet het wel iets onderhuids hebben wat mij als kijker zo lang geboeid kan houden. Opvolger Dog Day Afternoon (in dezelfde acteur/regisseur combo) had dat in overvloed. Nee, als ik er zo op terugkijk en mijn opsommingen afweeg was die voldoende van verleden maand al te veel eer, heel zonde en zag het totaal niet aankomen, maar helaas kan niet elke klassieker je sterretjes doen zien. Zou een saaie wereld zijn ook. (2*)

Nooit werd de corruptie binnen het New Yorkse politie-apparaat zo indringend op de korrel genomen dan in deze "Serpico", een sterke, erg menselijke film met een verbluffende Al Pacino.

Serpico vind ik een redelijk goede film.

Serpico is een politie agent die de corruptie bij de politie wil aanpakken. Dit gaat echter uitermate traag en Serpico zelf begint hoe langer het duurt steeds gefrustreerder te worden. Erg interessant om te zien wat voor corrupte bende het allemaal is en hoe moeilijk Serpico het heeft.

Serpico zelf word neergezet als een man van vlees en bloed. Hij is zelf ook niet perfect. Dit laat de film zien op de momenten dat hij helemaal uit zijn dak gaat tegen één van zijn vriendinnen . Serpico word geweldig neergezet door Al Pacino. Het acteerwerk van Pacino in deze film is echt heel erg goed. Ook de rest van de cast acteert erg goed.

De rauwe beelden van New-York geeft de film ook een bepaalde sfeer mee. De uitstekende soundtrack draagt er ook aan bij aan de sfeer in de film.

Ondanks dat deze film een hoop positieve punten heeft vind ik dit geen topper. Ik vind het tempo van de film te traag. Het verhaal van Serpico is interessant, maar wist mij niet de hele speelduur te boeien. Een wat vlotter tempo had de film veel goed gedaan. Had het bijvoorbeeld gelaten bij het laten zien van maar één relatie die Serpico met een vrouw had. Dan het liefst de relatie met de vrouw waar Serpico tegen zat te schreeuwen omdat dit echt wat toevoegt aan de persoon Serpico. Maar meerdere relaties van Serpico met vrouwen laten zien was toch iets te veel van het goede.

Al met al vind ik Serpico een interessante en sfeervolle film. Wel jammer van het wat trage tempo, maar toch vind ik Serpico wel goede film.

3,5 ster voor deze film.

Er zijn wel meer films over de agent die corruptie binnen eigen gelederen wil aanpakken. Maar meestal zorgt dat voor cliché Hollywoodvehikels. Serpico is wat rauwer en realistischer. De figuren zijn karikaturen geworden, Pacino is hier ook nog niet de schreeuwende alpha man (wat hem best wel afgaat in andere films). Al Pacino speelt hier echt de pannen van het dak.

Sidney Lumet brak door met z'n debuutfilm 12 Angry Men en maakte niet veel later ook het boeiende The Hill met Sean Connery in een onderschatte rol. Met The Offence overleefde hij al de jaren '60 en opvolger Serpico is weer Lumet aan de top. Met latere films als Dog day afternoon, Murder on the Oriënt Express en The Verdict is dit wel het genre dat hij vooral meester is. Zijn uitstap The Wiz is het bewijs dat hij niet alle genres aan kan.

Mooie muziek, passende setting, bijhorende sfeer en opbouw, ... Een wat vergeten klassieker die zeker gezien mag worden!

Ik werd om verschillende redenen geprikkeld om deze Serpico te bekijken. Er wordt naar verwezen in Dog dag Afternoon en in Boogie nights hangt er een poster van Serpico aan de muur van Eddie Adams' kamer. Als je dan ook weet dat Sydney Lumet hem regisseerde en Al Pacino de hoofdrol vertolkt, dan ben je gewoonweg vertrokken.

Lumet slaagt erin om op overtuigende wijze de corruptie binnen de NYPD aan de kaak te stellen. En tegelijkertijd geeft hij één Don Quichot een geloofwaardige insteek waardoor het tot een spannende intrigerende thriller komt. Opnieuw een erg sterke acteerprestatie van Al Pacino die in de huid kruipt van de idealistische Frank Serpico. Het verhaal wordt B-A-C verteld waarbij je vertrekt vanuit een neergeschoten Serpico. Dat dit vroeg of laat ging foutlopen, wist je op voorhand en om de daders te vinden, moet je uiteraard in de eigen middens zoeken.

De corruptie wordt zeer uitgebreid en fijntjes aan de man gebracht. Overal waarbij geld te verdienen valt, vallen erg kruimels in de pocket van één of andere agent. Gratis lunch in ruil voor geklasseerde parkeerbonnen, luiheid en laksheid om misdaad te bestrijden onder het mom van "niet onze bevoegdheid" of "desinteresse", overdreven bureaucratie, mishandelen van verdachten, (zelfs openlijk) beschermen van witteboordcriminelen... het kwam allemaal aan bod. Het gaat zelfs zo ver dat de rollen worden omgedraaid: niet het corrupte apparaat is verdacht, wel diegene die het spel eerlijk wenst te spelen is onbetrouwbaar.

Wanneer hij met zijn opvallende kledingstijl, lange haar en pornosnor een atypische agent blijkt, is hij al gauw het zwarte schaap van het korps. En zijn interesse in ballet moet wel een vermoeden doen rijzen van 'abnormaliteit'.

De opbouw van de film is traag en alles wordt zorgvuldig en geduldig in beeld gebracht. Het levert een erg degelijke film op waarbij sfeer, regie, drama en spanning zich op hoog niveau bevinden. Al Pacino is zoals gewoonlijk meesterlijk. De rest vond ik matig tot grijs. Ook de nevenplots (bvb zijn privésituatie) komen niet echt van de grond. Alles bij elkaar genomen een goede 3,5*.

Soort kruising tussen La Vita è Bella, Forrest Gump het Jezusverhaal en The Pink Panther Strikes Again. Arme stumperd Serpico met een martelaarscomplex van hier tot Tokio. Verkleedt zich moedwillig als paljas en laat zich verlammen voor het grote goed. Nu kan hij als mankepoot zijn evangelie gaan verkondigen, dat is toch altijd net iets geloofwaardiger. Intussen blijven die laffe flikken maar koffie drinken en smeergeld aanvaarden, terwijl ze waarschijnlijk nooit een rooibosthee proeven. Of een operaplaat beluisteren. Gelukkig weten wij, verlichte kijkertjes, wel beter!

Door de acteerkunsten van Al Pacino (maar ook van de andere acteurs) wist deze film bij mij een enorme inwendige woede op te wekken tegen zijn door en door verrotte, corrupte collega's. Knap gedaan om dat gevoel op te kunnen wekken.

Serpico had ik ooit al eens eerder gezien zo vermoedde ik en dat bewees zich door de openingscene met de gewonde Serpico. Een hele sterke en trieste scene waar veel spanning en een bepaalde vibe vanuit gaat. Als een lopende vuurtje gaat het rond; Serpico's been shot!

Een wel erg jonge Pacino slaagt voor de politieschool en vormt meteen al een dissonant tussen volk dat is al afgestompt, lui die alleen maar met bureaucratie bezig zijn of kerels die hun positie voor vriendendiensten gebruiken. Zoals Washington in Fallen verklaard dat zelfs agenten die 'pakken' altijd nog meer goed doen dat wie dan ook, wordt hier toch wel danig de kantjes eraf gelopen. Er wordt letterlijk geheuld met de vijand en waarom eigenlijk...? Bloed kruipt waar het niet gaan kan? Is het agentensalaris zo laag? Het lijkt waar dat een agent die niet pakt niet te vertrouwen is. En ik persoonlijk vraag me af wat voor Don Quichot complex Serpico heeft op zo'n manier water naar de zee te willen dragen. Ondanks dat had Serpico een prima en onderhoudend film kunnen worden maar helaas.

De film focust zich vooral op de strijd tegen de windmolens en het echte werk lijkt een soort van bijzaak te worden. Weinig spanning van zaken en arrestaties is er dan ook niet. Hij wordt maar om de vijf minuten er aan herinnert dat hij niet pakt en hij zelf loopt net zo hard om de vijf minuten te jammeren dat iedereen wel pakt en hij niemand vertrouwd. Hij durft niet eens naar de bioscoop zo beweert hij...maar waarom niet? Want op het momentje met het mes na in kantoor Brooklyn na overplaatsing gebeurt er zelden iets. Blijft het hele gebeuren vooral hangen in kift, een paar half zachte pesterijen over geaardheid en mis ik toch heel veel dreiging en spanning. Als men zo verrot is snap ik niet dat ze hem zo in hun midden duldden en lijkt het mij dat ze hem al veel eerder hadden weg gepest. Goed, als Maas het zo schrijft in zijn boek zal het zo zijn maar ik vraag me na afloop af wat ik nu eigenlijk heb zitten kijken? Een onaangepaste agent die niet geaccepteerd wordt, en daarnaast héél veel geëmmer over geld pakken en bewijslast.

Nee, Serpico oogt verder degelijk met een paar aardige scenes zoals wanneer hij Corsaro hardhandig fouilleert en in de cel smijt, een scene die geweldig is opgebouwd en bijna uit elkaar springt van frustratie, verder is Pacino niet het vaatje buskruit als anders en acteert hij erg ingetogen en kent de film een aantal mooie shots, maar al met al toch wel een beetje een tegenvaller en daarom de reden dat ik me alleen de openingsscène nog kon herinneren.

Als aanhanger van method acting ging Al Pacino echt undercover in gevaarlijke buurten in New York om z'n rol voor te bereiden. Hij bracht heel wat tijd door met de echte Frank Serpico, wiens uiterlijk en manier van bewegen hij imiteerde. Z'n spreekstijl paste hij aan met een Italiaans accent en een nasale stem. Bij z'n woede-uitvallen en versierpogingen zit nogal wat improvisatie. De verschillende undercoververmommingen gaven leuke mogelijkheden. De scènes werden in chronologisch omgekeerde volgorde opgenomen, zodat ze z'n baard en snor geleidelijk aan in moesten korten. Hij was dus letterlijk geknipt voor die rol.

Het begint met het geluid van een sirene en de ambulancerit, waarna ruim tien jaar teruggesprongen wordt, alsof de gewonde Serpico z'n leven aan z'n ogen voorbij ziet gaan. Net vóór die sprong wordt er ingezoomd op z'n oog.

Met klokkenluiders loopt het zelden goed af, en dat heeft Serpico aan den lijve ondervonden. Als individu met goede bedoelingen ervoer hij een groepsdruk om mee te draaien met het corrupte systeem. Niet enkel het aannemen van geld was een probleem, maar ook het buitensporige geweld en het kunstmatig opdrijven van het aantal arrestaties.

De Italiaanse achtergrond van Serpico wordt benadrukt in enkele familiescènes en wanneer hij luidkeels een aria van Puccini meezingt. Hij had het moeilijk om bondgenoten te vinden, ook in z'n privéleven. In dieren had hij meer vertrouwen dan in mensen. Hij was eigenaar van een bobtail, een wit muisje dat heroïne op kan sporen en een lichtroze molukkenkaketoe. De echte Frank Serpico, die in recente jaren mee protesteerde tegen politiegeweld, zal dankzij deze biopic in de herinnering voortleven.