Serpico (1973)

Een verhaal met relatief weinig 'actie' misschien, maar Lumet lost dat op door de ontwikkelingen via een veelheid aan korte snelle scènes te tonen. Slechts voor de belangrijkste stukken neemt hij rust en geeft hij ruimte aan Pacino's acteervuurwerk. Knap gedaan.

Prachtige beelden verder van dat typische, bijna failliete New York uit de jaren '70 waar zowel de straten als de inwoners aan verval onderhevig zijn.

Om nog even terug te komen op de korte scènes: die geven dus ook ruim baan aan de fascinerende verkleedpartijen van Serpico. Ik hoopte op Google Afbeeldingen een collage terug te vinden, maar dit is het beste wat ik erover kon vinden: klik.

Oerdegelijk politiedrama over grootschalige corruptie bij NYPD, maar Serpico is ook een film over New York: niet de stedentripvriendelijke stad die het nu is, maar het New York van de 70s, arm, vuil en crimineel. Pacino is uitstekend als de titelfiguur, zijn acteerprestatie maakt de film wel voor een groot deel. Leuk die transformatie van clean cut rookie naar bebaarde detective. Weten we ook weer waar Bruce Weitz de mosterd haalde voor zijn personage in Hill Street Blues. Ik dacht in het begin (ik denk door de Grieks aandoende soundtrack) dat Serpico van Griekse afkomst was maar hij is dus Italiaans zo blijkt al snel. Nogal wat bekende acteurs in (kleine) bijrollen, zoals Judd Hirsch en F. Murray Abraham. Van de beide vrouwelijke bijrollen is weinig meer vernomen na deze film.

Trouwens grappig opeens een Cypress Hill quote te horen:

That takes a 14 shot clip. You expecting an army? No. Just the division.

Na vele jaren herzien en hoewel ik een Blu Ray in de kast heb liggen in de bioscoop. Mijn mening over de film is nauwelijks veranderd. Strijd met Lumets Dog Day Afternoon (binnenkort op het grote doek) om de allerbeste rol ooit van Pacino en als je Taxi Driver er nog bijdoet heb je de ultieme drieeenheid van de New York-films. Doordat Kino ineens de voorstellingen van The Hill schrapte zijn we in het Lumet-retrospectief in de jaren '70 beland met een wat flinkere sprong dan bedoeld. Maar toch is er een band met The Pawnbroker. Waar Lumets vroegere werk vaak een wat claustrofobische sfeer heeft trekt hij hier naar buiten en gaat hij in die zin door op het einde van The Pawnbroker met veel bijna documentaire-achtige beelden. Opvallend veel (fraaie) locaties in deze film. Dat verraad genoeg budget, maar ze zijn ook bijzonder goed gekozen. Het is de straat. Licht vervallen appartementgebouwen, diners, kroegen en buurtwinkels.

Wat me nu meer opviel dan de vorige keer is hoe Pacino van uiterlijk blijft veranderen in de film. Mooi detail.

Nog steeds een dikke 4 sterren voor Serpico.

Ook deze Serpico zag ik al eens een kleine 20 jaar geleden, maar heel veel was mij daar niet van bijgebleven. Ik herinnerde mij vooral de geweldige Serpico-spoof in It's always sunny in Philadelphia. Het is nochtans een sfeervolle film met een uitstekende Pacino in de hoofdrol.

Ik ben niet de grootste Pacino-fan omdat ik vaak een acteur zie die zijn personage spéélt en vrijwel nooit het personage zelf. Hier had ik dit in het eerste half uur ook, maar daarna komt Pacino steeds beter voor de dag. Absoluut 1 van zijn beste rollen in mijn ogen. Een paar grappige momenten ook, bv. als hij zonder verdere uitleg verkleed als jood het politiebureau binnenwandelt. Zijn beste scène vind ik als hij de pedalen verliest bij een arrestatie met al zijn corrupte collega's rond hem.

Verder hou ik gewoon wel van dat seventies-sfeertje in New York. Ik herzag onlangs ook The French Connection en Across 110th Street, en hoewel Serpico wat minder sleazy is, verdwaal ik graag in de grimmigheid die de stad destijds had.

Het verhaal van de klokkenluider vind ik niet altijd even bijzonder, dus een absolute topfavoriet is deze prent niet. Maar niettemin zeker 3,5*. Ik kan de Amerikaanse cinema uit de jaren '70 steeds meer appreciëren.

Een film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Frank Serpico was een politieagent in New York, die enorme corruptie binnen het korps aan de kaak stelde. Gemaakt door meesterregisseur Sidney Lumet en Al Pacino in zijn gouden periode, hetzelfde duo dat twee jaar later de absolute kraker en één van mijn favoriete films Dog Day Afternoon afleverden. Dus dan moet dit ook wel een topfilm zijn, toch?

Dat valt een beetje tegen. Niet dat het een slechte film is. Het eerste deel is zelfs echt goed. We leren Serpico kennen als een atypische agent, een beetje een hippie met een brede culturele interesse - hij gaat zelfs op ballet - en een groot charisma. Hier kan Al Pacino helemaal zijn ei kwijt.

Maar in het tweede deel wordt het voorspelbaar. Serpico blijft maar tegen corruptie aanlopen en wil dat er wat aan gedaan wordt. De korpsleiding komt echter zelf voort uit het systeem en stopt alles in de doofpot. De burgemeester kan zich op dit moment geen ruzie met de politie veroorloven. Serpico raakt steeds verder geïsoleerd en raakt ook verbitterd, wat hij afreageert op zijn vriendin.

Oké, dat is hoe dat soort dingen gaat, maar het is toch allemaal net te veel de bekende weg, zeker omdat het patroon "Serpico wil overplaatsing naar ander district dat niet corrupt zou zijn, maar het blijkt net zo of nog veel corrupter dan het vorige" net iets te vaak herhaald wordt.

(Gezien in FilmHallen)