L'Avenir (2016)

In het ironisch getitelde L’Avenir krijgen we een Parijs voorgeschoteld dat enkel nog bestaat in de verbeelding van seniele Franse intello’s, lieden op wie de 35-jarige regisseuse misschien indruk hoopte te maken. Niet alleen handelt de film over het angstvallig tegenhouden van verandering (Huppert speelt een lerares filosofie die nog liever opstapt bij haar uitgeverij dan dat de marketingidioten haar teergeliefde kaften wat zouden opleuken), maar bovendien lijken de personages jaren '60 rive gauche hologrammen: 18-jarige middenklassers zijn nog steeds verbolgen over het asociale overheidsbeleid, leerkrachten secundair onderwijs hebben een riante flat in het stadscentrum en het kleinburgerlijk keurslijf dwingt iedereen met ook maar een beetje kritisch denkvermogen om de maatschappelijke ratrace te verlaten en geitenkaas te produceren op een Bretoense hoeve. Dat de film met prijzen overladen wordt, vind ik dan weer weinig verrassend: het internationaal publiek smult nu eenmaal van romantiek en escapisme. Maar wat als de Fransen uiteindelijk zelf de dupe worden van hun fantasietjes? Kijk maar naar de moeder van het hoofdpersonage, een afgeleefde vedette die Barbara Bui vestjes draagt en met veel koketterie oesters bestelt in het rusthuis waar ze gecolloceerd is. “C’est qui ce type? Il est moche!" gromt ze wanneer Sarkozy op tv verschijnt. Vooral die oogkleppen ophouden, Frankrijk.

Deze film vanavond gezien in een zaal vol 50 plussers en volgens mij vermaakten de meesten zich best. Dat kan niet gezegd worden door deze 65 plusser - wibro dus - want ik vond dit de meeste vreselijke film die ik dit jaar gezien heb. Waar gaat dit nu in godsnaam over?! Over het wel en wee van een docent filosofie die van filosofie in mijn ogen ook nog eens geen snars begrepen heeft. Een beetje oeverloos academisch lullen en titels van filosofen opnoemen. Tja, dat kan ik ook. Daar hoef je geen filosoof voor te zijn.
En verder gebeurde er ook gewoon helemaal niks.
Moeder die van ouderdom dood gaat. Tja, we gaan allemaal een keer dood.
Echtgenoot heeft een andere vrouw gevonden. Och wereldnieuws, want dit komt natuurlijk nooit voor.
Pandora, de kat loopt weg. Woehoe Pandora, waar ben je?
Pandora komt terug met een muis in de bek. Oei, dit kan echt niet. Marianne Thieme*, hier moet tegen geprotesteerd worden!
Dochter Chloë krijgt een kindje. Tja, ik mag niet alles verklappen natuurlijk.
En dan het einde...Ach, laat ik maar ophouden. Het is de moeite niet.
Oh wacht. Mijn waardering mag natuurlijk niet achterweg blijven.
0.5* ster voor Pandora de kat en 0.5* ster voor Chloé, de dochter van mevrouw huppelepup. Tja, die Chloé zag er best wel lekker uit.

1.0*

* Fractievoorzitter van de Partij van de Dieren.

Er is wat mij betreft niet zoveel mis met pretenties in de cinema. Vaak is het een makkelijk en bovendien niet te weerleggen (want: subjectief en onmeetbaar) argument om een film af te branden. Een pretentieuze filmmaker? Prima, als het briljante filmkunst van de bovenste plank oplevert zoals bij Terrence Malick. Pretentieuze personages? Mag ook, als de regisseur daarmee wil ridiculiseren zoals Woody Allen dat vaak doet. De Franse filmmaakster Mia Hansen-Løve maakt met L’Avenir echter de fout om haar über-pretentieuze personages bloedserieus te nemen. In plaats van een statement tegen het snobisme van de zure elite, lijkt ze het te vieren. Dat doet ze zonder diepgang en dat maakt van L’Avenir een vrij vervelende filmervaring.

Lees verder op Cinema Interruptus

Oeverloos gewatel zonder inhoud.

Vreemd genoeg heb ik normaal een pesthekel aan dit soort elitaire gezwam zonder diepte, maar wellicht dat Huppert er net voldoende sjeu in brengt om me dat te laten vergeten. Of misschien was het de whisky die me erg goed smaakte, dat kan ook. Niettemin slaan Redlop en wibro de spijker wel genadeloos hard op de kop, en steelt de kat alle punten qua authenticiteit. Zelfs met een slechte dub - al is me dat dan niet opgevallen.

Typisch Frans eindeloos geneuzel. Wel prettig gefilmd en prima sfeertje, geschikt om de tijd door te komen, en je kan tussendoor rustig iets anders doen zonder dat je wat dreigt te missen. Vooral leuk als je Isalle Hubert-fan bent, aan haar ligt het zeker niet.

'k Zie in Isabelle Huppert niet het type van een prof Filosofie. Maar dat is niet zo erg. Spijtig vind ik wel het gebrek aan opwinding en emotie in de film, waarbij het filosofiemilieu ook al niet van aard is om er direct een sappig geheel van te maken.

Bepaalde scènes lijken naast het eigenlijk gebeuren te vallen (Sarkozy-scène), maar anderzijds vond ik de omgang lerares-student wel goed geschetst en ook blijft Isabelle toch wel klasrijk voor de camera te kunnen bewegen.

Middelmatig.

Wat een hoop negatieve reacties hier allemaal. Inderdaad een beetje naïef en nostalgisch, maar wel heerlijk om in te verdwalen met een fijn zomers sfeertje, extra versterkt door de altijd schijnende zon. Goed fijn kabbelende tempo, soms mooie muziek en wederom een ijzersterke Huppert die nooit grootse gebaren nodig heeft om toch een gevoel over te brengen. Geen wereldcinema dit verder, maar wel typisch zo'n moderne Franse film, en daar kijk ik gewoon graag naar. 3,5*.

De ene dag heb je alles. De andere dag hou je van dat alles niets meer over.
Omdat mensen veranderen – …en je man er van door gaat met een andere vrouw.
Omdat generaties veranderen – …en je favoriete student een intellectuele moord begaat door zich tegen alles waar jij voor staat te keren.
Omdat je kinderen veranderen - …en je beseft dat diegenen rond de keukentafel eigenlijk bijna vreemden voor je zijn.
Omdat de tijden veranderen - …en ideeëngoed moet gehoorzamen aan de wetten van de vrije markt, punt, andere lijn.
Omdat de dood altijd en overal om de hoek gluurt - …en ineens blijft je achter zonder moeder om je dag en nacht te tiranniseren.

Toch zijn er lichtpunten, bronnen van troost (groot en klein) die alle tegenslagen (groot en klein) in perspectief plaatsen.
Bijvoorbeeld - als een wonder uit een doos: een kat.
Of nog: een boek.
Gras.
Water.
Een hoorcollege waar de aanwezige tieners geen snars van begrijpen.
Een kind dat zich de ziel uit het lijf weent, en jouw aanwezigheid die deze ziel kan louteren.
Die vreemden rond je keukentafel, waar je ondanks hun verraad toch van houdt.
En nee, niet Schumann of Brahms – maar Schubert.

Ach, es entschwindet mit tauigem Flügel
Mir auf den wiegenden Wellen die Zeit;
Morgen entschwinde mit schimmerndem Flügel
Wieder wie gestern und heute die Zeit,
Bis ich auf höherem strahlendem Flügel
Selber entschwinde der wechselnden Zeit.

Ah, ‘L’avenir’ kruipt niet echt onder de huid, maar is wel een getrouwe schets van onze menselijke staat. We vallen, vertwijfelen, verliezen… – …en doen voort.
Altijd.
Toch?

3*

Aardige film over een lerares filosofie die in een korte tijd een aantal tegenslagen in het leven krijgt te verwerken. Niet echt een verhaal, maar meer een kijkje hoe het hoofdpersonage hiermee om gaat. Door de korte scenes en sommige filosofische dialogen kan het wat afstandelijk overkomen. De film moet het dan ook van de kleine momenten hebben. Vanwege het aangename tempo en de perfect gecaste Isabelle Huppert kijkt het wel gemakkelijk weg.

Ook deze eens meegepikt en het was geen slechte film, maar ook niet waw. Het hoogtepunt was toch wel de cast, vooral Isabelle Huppert. Niet echt een groots verhaal, maar vervelen deed hij evenmin.

Was wel eens het bekijken waard, maar één kijkbeurt is wel voldoende.

Deze film viel mij reuze mee. Ik vreesde iets anders na het lezen van recensies hier. Ik vind het een fijne film. Een aangenaam rustig tempo, een fijne Franse sfeer en een verhaal dat mij goed beviel. Qua acteerwerk vind ik het ook goed. Ik vind Isabelle Huppert heel naturel acteren. Hier houd ik wel van. 4*

Ofschoon de echt diepe denkers uit Duitsland komen zijn de Fransen een volkje dat van filosofie houdt: filosofie is er geloof ik zelfs een vak op school. Jean-Luc Godard wist het medium film zelfs te verheffen tot een filosofisch essay. Maar de meeste Franse films dwepen wel met filosofie maar hebben te weinig kennis van filosofie om er iets zinnigs mee te doen (wat dat betreft kunnen de Fransen veel van bv. Pixar leren): Franse films worden gekenmerkt door het pseudo-intellectueel en quasi-filosofisch geleuter van een gemiddelde Woody Allen-film maar dan helaas zonder de humor; de Fransen nemen zichzelf veel te serieus. En dat geldt ook voor L’Avenir dat eveneens vol zit met onzinnig pseudo-filosofisch geraaskal en ander oninteressant gewauwel. Nu is dat allemaal slechts context voor een dramatische vertelling over een ‘intellectuele’ vrouw die moeder en man kwijtraakt en met die ‘totale vrijheid’ die het verlies van verbintenissen meebrengt moet zien om te gaan, maar het eindeloos onzinnig geleuter irriteert en het drama is ook weinig meeslepend. De film is de zoveelste bevestiging dat ik niet van de Franse cinema houd (met uitzondering van Godard die mijn held is).

Een Franse film old school, die wat onwerkelijk aanvoelt maar toch prettig wegkijkt. De besognes van een gezin vol met intellectuelen, allen met een fascinatie voor filosofie, kan het nog meer op zijn Frans? Toch wel een leuke groep mensen om ruim anderhalf uur te volgen, iedereen blijft ook vriendelijk en beleefd bij al het lief en leed wat hen overkomt. Als haar man vertelt te willen scheiden omdat hij een andere minnares heeft, focust Nathalie zich gelaten en zonder ophef verder op haar oprechte vriendschap met een voormalig student. Als haar moeder plotseling overlijd is ze een moment later al bezig met de verhuizing van de kinderen.....Je zou willen dat iedereen in deze opgefokte maatschappij zo goed kon relativeren als de hoofdpersoon in deze film, niets kan deze mensen er onder krijgen en in die zin werkt L'avenir echt geweldig. Ook geweldig is de rol van Huppert, vrijwel continue in beeld deze kordate prachtvrouw, en ze overtreft zonder zichtbare moeite, haar vlekkeloze rol in Elle. Jammer dat deze nu toch al wat oudere actrice zo lang onder de radar is gebleven, ze maakt van L'avenir eigenlijk een one woman show.

Waar heb ik naar zitten kijken?

Er zat geen verhaal in. Geen plot. Het was niet goed uitgewerkt. Er gebeurde helemaal niks. Er werd niet ingezoomd op bepaalde onderwerpen. Het was langdradig, maar bovenal gewoon SAAI.

Ook waren er een aantal dingen in de film, inhoudelijk, die ik niet begreep. Ik bedoel kom op, je man gaat bij je weg, je moeder is ziek (heeft vooral veel aandacht nodig en voelt zich dus zwaar eenzaam) maar jij besluit haar naar een tehuis te brengen ipv haar in huis te nemen? Je huis staat toch leeg! Je kinderen zijn al het huis uit. Waarom zou je niet je moeder -die zich gedraagt als een kind en om aandacht SMEEKT- in huis nemen? Dit was voor mij echt een shock om te zien. Het was dus ook totaal geen verrassing om te horen dat die moeder was overleden. Het was te verwachten.

En waarom begon die dochter na haar bevalling in het ziekenhuis ineens zo te huilen? Dat begreep ik ook niet.

Al met al pure tijdverspilling en geen aanrader.

0.5 voor alleen Huppert

Typsisch Mia Hanse-Love. Het thema is wat minder direct hier wat wel fraai is. Ik had wel een probleempje met Huppert, niet dat ze slecht is, maar in een film als deze loopt een zo bekende actrice altijd wat verloren. Het werkt niet zo goed. Een iets minder herkenbaar grote naam had de film goed gedaan. Sterren bijten met de stijl van Hansen-Love. Meestal zijn haar namen ook minder enorm beroemd,

Thematsch wel heel boeiend over zekerheid en avontuur. Voorspelbaarheid en verrassing.

De aanwezigheid van Isabelle Huppert alleen wekt al de verwachting van een kwaliteitsfilm, maar die kwaliteit is ver te zoeken in dit onsamenhangende drama over een filosofiedocente [Huppert] die op school te maken krijgt met studentenprotesten, bezig is met onderhandelingen over een hernieuwde uitgave van een boek, regelmatig telefoontjes krijgt van haar depressieve moeder [Edith Scobb] die dreigt een einde te maken aan haar leven en ook nog eens moet verwerken dat haar echtgenoot [André Marcon] een buitenechtelijke affaire heeft. Fraai camerawerk van Denis Lenoir is een pluspuntje, maar tenzij je werkelijk alles van Huppert gezien wil hebben is dit verspilling van je tijd.