Rak Ti Khon Kaen (2015)

DE NIEUWE APICHATPONG WEERASETHAKUL!

Zin in....

Opmerkelijk:

Wonderschone poster.

Film van het jaar, kan niet missen.

mooie ontvangst in Cannes!

Contemplatieve trip?! _0_

Interessant!

IN het kader van mijn nieuwe projectje en Thailand, welke film van Apichatpong Weerasethakul zou je aanraden om mee te beginnen, Verhoeven?

Is het wat om gewoon met Dokfa nai meuman te beginnen, en indien dat bevalt verder gaan met Sud sanaeha , Sud pralad , Sang sattawat en dán pas Loong Boonmee raleuk chat ?

Of zeg je lekker beginnen met Boonmee en als dat in mijn straatje ligt, kun je altijd nog bij 'het begin' beginnen? En die poster is inderdaad quite something.

edit: Ik lees net je reactie op Mysterious Object at Noon. Dan was Mochizuki Rokuro een stuk positiever. What to do?

Kort maar krachtig: Chronologisch! And don't give up.

Chronologisch is leuk, maar Mysterious objects at noon is wel afwijkend van de rest.

Vanaf 4 februari 2016 in de bioscoop (Lumière)

Apichatpong Weerasethakul on Why 'Cemetery of Splendour' Will Be His Final Film in Thailand

Waarschijnlijk de film waar ik het meest naar uitkijk op dit moment. Poster is inderdaad bloedmooi.

Je had Cemetery of Splendor al kunnen zien want de film ging begin september in België in première. In zes kopieën: Cartoon’s in Antwerpen, Sphinx in Gent, Cameo Nomade in Namen, Le Parc in Luik, Plaza Art in Mons en galeries Cinema in Brussel. Wij Nederlanders mogen wachten tot het IFFR. Release erna pas.

Weerasethakul kan echt niks fout doen bij me geloof ik. Cemetery of Splendor is ontegenzeggelijk een film van hem, maar weer voldoende anders. Niet meer duidelijk twee helften zoals vroeger. Meer dialoog en wat sneller gesneden. Openlijker politiek ook. Joe heeft aangekondigd dat dit weleens zijn laatste film in Thailand kan zijn. En als je deze film ziet voelt dat best logisch. Thailand is een ingewikkeld land waar op dit moment militairen de macht hebben gegrepen, maar niemand echt weet hoe het verder moet na jaren van protesten. En waar ondertussen de vrijheid van meningsuiting beperkt wordt.

Hierdoor ervoer ik de film als een wat triestere film, maar zoals we van Weerasethakul gewend zijn wel bomvol met hoop. Het nu is een onderdeel van een lang verleden. De mythische wereld is even echt als de natuurlijke. Prinsessen van eeuwen geleden bestaan net zo goed nog als mensen uit het heden. Dromen zijn net zo goed echt. Als je door een bos loopt is dat tegelijk een bos als nog steeds het paleis dat er ooit stond. Het relativeert alles zonder het onbelangrijk te maken.

Prachtig van sfeer, vol met ideeën. Warm, diep menselijk en heel intiem.

Weer een 4.0*, maar ik moet zijn films eens allemaal herzien. Gewoon op chronologische volgorde.

Na Uncle Boonmee en Mekong Hotel mijn derde filmervaring van deze regisseur. En ervaring mag je het zeker noemen, want ik vind zijn werk nog steeds moeilijk te vatten maar het blijft steeds boeiende cinema. Graag wil ik wat meer opzoeken over zijn films en zijn denkwijze. Iemand enkele aanraders wat boeken betreft of zo? Alles is welkom.

Voor mij was dit een eerste kennismaking met deze regisseur, Het vraagt wat meer van de toeschouwer, geduld, soms veel geduld, fantasie, inlevingsvermogen, aandacht. Niet de makkelijkste film, maar zeker de moeite waard.

(kritiekpunt: Soms zijn de overgangen tussen de ene en de andere wereld niet erg duidelijk uitgewerkt, soms abrupt of onverwacht.)

Enig begrip van de Thaise cultuur en politiek kan van pas komen, maar als je goed oplet kan je dit ook wel uit de film halen. De regiseur bedient zich hier en daar van spreuken of tekstopschriften) De stijl zou je magisch-realisme kunnen noemen.

Ik moet even een relativerende review achterlaten bij het hosanna voor deze regisseur: saai, langzaam, pretentieus (we stellen ons een paleis voor in een stuk jungle en stappen over imaginaire drempels: ja zo kan ik ook wel een (meta) film maken)

Kortom: veel statische shots + krekels + zacht pratende vrouwen = snurkfeest

Ik begrijp best dat bepaalde mensen -vooral Kavn liefhebbers - dit goed vinden maar dan nog denk ik mmm dit is overrated en zeker niet voor iedereen. 157e plaats uit 178 films voor de IFFR publieksprijs. Geen applaus (zaal 2/3 leeg). Be warned.

Dit is gewoon echte niche die niet in de wat grotere zalen thuishoort

Deze regisseur was ik wel eens tegengekomen (vast verbonden met één van m'n favo regisseurs Bela Tarr) maar nooit een film van gezien en ik had hem bijna over het hoofd gezien op IFFRiG maar gelukkig voor zondag nog een kaartje kunnen scoren, en wat was ik daar blij mee!

De film gaat op een heerlijk langzaam tempo, perfect tempo om te simuleren dat er niks bijzonders aan de hand is. Maar zoals iemand in de film grappend zegt zijn de slapende soldaten toch best apart.

Voor degenen die een symbolisch oog hebben zitten er continu signalen in de film. Niks zit er voor niks in en alles vertelt een verhaal en geeft diepgang op een manier die je moet aanvoelen of begrijpen. Ik begrijp Weerasethakuls beeldtaal nog lang niet altijd, en dat frustreert me mateloos alszijnde iemand die zich toch altijd voorhoudt (visuele) metaforen gauw te doorzien. En tegelijkertijd intrigeert me dat mateloos aan deze film en zijn stijl...

Het moment dat droomwereld en realiteit in elkaar vloeien, is dat op een zo simpele manier dat het ongelooflijk is dat het werkt...maar het doet het; ik was compleet gemesmerizeerd en langzaam begon ik ook meer van Weerasethakuls beeldtaal te snappen...

Ongelooflijk hoe deze Thai met zo weinig middelen zo'n rijke film met zoveel diepgang weet te creëren, hard nodig om dit vaker te herzien om er meer van te begrijpen, en tijd om meer van hem te zien.

4.5* omdat ik best visueel wat indrukwekkenders had willen zien (ik hou daarvan en waardoor 'Mama' 5* van me kreeg maar heeft een film als dit zulke kunstgrepen nodig??) maar ik twijfel of het wel terecht is, als ik m'n laatste 5* (Revenant, El Abrazo De La Serpiente en Mama) er tegen af zet...

Zeer poëtische en mijmerende film die je helemaal meevoert in z'n kalme ritme. Cemetery of Splendor getuigt van een diepe en warme menselijkheid: alle relaties die Jenjira (moederfiguur van Weerasethakul) heeft met de mensen om haar heen zijn hiervan doortrokken, van de enigszins belachelijke Amerikaanse echtgenoot tot de tot leven gekomen tempelgodinnen. Cemetery of Splendor straalt daardoor een heel vredige sfeer uit maar zonder te vervallen in zoetigheid of een sprookje. Net zoals er tijdens de droomslaap van de soldaten een onzichtbare oorlog woedt, zo brengt Weerasethakul ook een diepere laag aan onder de oppervlakte van de film, door zich onuitgesproken uit te laten over zijn land. Het beeld van de zaal vol slapende soldaten geflankeerd door gekleurde buislampen is tenslotte prachtig. Een film om te voelen.

Vooraf inderdaad wellicht opmerkelijk - als je de film ziet, zie je het in alles. Ik had het idee dat dit een soort samenvatting was van alle voorgaande Weerasethakul-films. Alle elementen, als gezondheid, verleden, familie, religie en zo zag je terug. Het is een unieke film en toch werkte het voor mij wat minder dan voorheen. Al blijf je wel geboeid kijken en wil je geen zin missen, want in alles kan een hint verborgen zijn. Ik vraag me echt hoe Weerasethakul zo'n film vanuit zijn hoofd (hart?) achter elkaar gemonteerd krijgt en wat hij dan bij de editing 'achterlaat'. En als je denkt een film te zien die veel thema's samenvat en daarom misschien een streepje minder (?) is dan de voorgaande krijg je toch weer twee verbluffende slotscènes: hij sleept je er direct weer met de haren bij.

En ik blijf geïntrigeerd over de vertaling van titels van Aziatische films die soms iets totaal anders betekent: Love in Khon Kaen of Cemetery of Splendour is er ook weer zo eentje.

Helemaal eens met Mochizuki Rokuro. Nog veel meer dan in Uncle Boonmee lijkt Weerasethakul zijn ideeën die hij in eerdere films heeft verkend hier samen te ballen. Voor mij wat teleurstellend (mijn eerste opmerking op deze pagina is dus ook niet uitgekomen) en ik hoop dat Weerasethakul voor zijn nieuwe film(s) inderdaad nieuwe inspiratie weet te vinden en die voor ons mooi weet te uiten.

Mooie, indrukwekkende film. Ogenschijnlijk is het weer zo’n typische ‘saaie’ arthousefilm waarin niets gebeurt (en anders dan bv. bij Malick is er ook weinig visueel spektakel of mystiek), maar ik vond ‘m helemaal niet saai: eerder rustgevend en uiteindelijk zo hypnotiserend (en lichtelijk vervreemdend) dat – zoals ook bij de mensen in de film – dromen en waken vloeiend in elkaar gaan overlopen. Ik kreeg de indruk dat er veel boeddhisme in de film zit, maar ik heb daar te weinig verstand van om daar zeker van te zijn.

Cemetery Of Splendour (Apichatpong Weerasethakul, 2015) | Gert Verbeek - gertverbeek.com

Niet geheel verrassend viel ik met Cemetery of Splendour een beetje in het diepe: ondanks plannen om wat meer bij het begin te beginnen, is dit mijn eerste Weerasethakul. Ik had Uncle Boonmee toen hij uitkwam wel van de bibliotheek geleend, stiekempjes gekopieerd, en omgezet naar een eenvoudiger afspeelbaar bestandsformaat. Maar toen ik hem jaren later wilde bekijken, bleek er toch iets te zijn misgegaan. In het diepe dus bij een filmmaker waarmee de meesten die deze film kijken, reeds bekend zullen zijn.

'Het werk van Apichatpong Weerasethakul vraagt om een andere manier van kijken en misschien moet je een paar films van hem zien om daar aan te wennen', stelt Gert Verbeek in de link van Verhoeven hierboven, en dat dat lijkt geen boude uitspraak te zijn, bleek tijdens mijn eerste ervaring met 'Joe', zoals de regisseur ook wel wordt genoemd. Langzaam, contemplatief en niet zelden wat ongrijpbaar. 'Je hoeft niet altijd alles te snappen', zei Weerasethakul ooit. Maar ondanks het feit dat dit tijdens mijn kijkervaring van Cemetery of Splendour ruimschoots bewaarheid werd, vond ik de manier waarop de film geconstrueerd is, de beelden die je ziet en de wijze waarop je als kijker geprikkeld wordt, wel degelijk bijzonder. Als ik een wat gekke vergelijking mag maken: het zou me niet verbazen als Weerasethakul wat van whisky heeft. Het is de eerste keren meestal even wennen, maar zodra je het leert waarderen ga je ervan houden en gaat er een wereld aan gelaagdheid en smaken voor je open. Alleen soms kun je daar wel wat hulp, informatie of uitleg bij gebruiken.

Sheila O'Malley waarschuwt in haar review voor de neiging om teveel te willen verklaren: 'To try to narrow it down into "what it means" would be ruinous, akin to ripping apart a butterfly's wings to see how they operate. You may gain some insight, but you have destroyed the whole'. Dat klinkt natuurlijk niet onaannemelijk, maar wanneer je te ver van die vlinder afstaat om de patronen en kleuren goed te kunnen zien, dan kun je er ook niet volop van genieten. En ik denk dat ik als onbekende met Weerasethakuls werk en de Thaise (en contemplatieve) cinema in het algemeen, wel wat hulp kan gebruiken. En ik lijk daarin niet alleen, ook dimi303 vraagt hierboven naar een boek om het werk van deze boeiende regisseur wat beter te kunnen vatten.

Hoewel ik verwacht dat daar verandering in komt, lijkt er recentelijk weinig verschenen. Het eerste boek dat ik vond is Apichatpong Weerasethakul van James Quandt (ed.) uit 2009. De meeste andere boeken die ik vind lijken bij nadere inspectie toegespitst te zijn op een video art installatie (For Tomorrow For Tonight) of een expositie.

Ik zal niet gelijk in de boeken duiken, maar eerst op eigen gelegenheid de kennismaking voortzetten. Het smaakt naar meer. Ook al moet ik vooralsnog meer moeite doen dan gebruikelijk, om het echt goed te kunnen proeven.

3,5*

Wonderlijk. Ik twijfelde na een uur ernstig of ik het tweede uur nog zou trekken. De slaapziekte leek besmettelijk te zijn door het bioscoopdoek heen want wat hadden mijn oogleden het zwaar gedurende deze marteling. Kijk, ik vind een plafondventilator een handig ding, en zal in Thailand onmisbaar zijn, maar als ik minutenlang naar een plafondventilator wil kijken, dan kijk ik wel naar een plafondventilator, en niet naar een film. Kort door de bocht, ik weet het, maar ik kon hier helemaal niets mee. Al dat geslaap en die mompelende mensen werkten ook niet erg mee. Ik had hier zoveel van verwacht na al die positieve verhalen, wat een teleurstelling.

Van de regisseur met die onuitspreekbare naam. Dromerig, visueel een pareltje en genoeg WTF-momenten om je volledig bij de les te houden. Thailand als land van tempels, godinnen en bushokjes-reclame voor de EU Wedding Office. Dat ik eenzamere periodes nog wel eens van die glow-in-the-dark-sticks boven mijn bed hing blijkt ook volgens de U.S. Army een weldadige uitwerking te hebben.

Eyes wide shut.

Heden en verleden, dromen en waken, mythe en alledaagse werkelijkheid: ze lijken hier niet te bestaan als afzonderlijke toestanden. Maar die toestanden - en dat is voor mij misschien wel het meest bevreemdende van deze film – vinden dan wel plaats in een consequent volgehouden realistische, haast documentaire sfeer.

Men babbelt net zo makkelijk over het betalen van de huur, de kwaliteiten van een gezichtscreme, en het cholesterolgehalte van een gebakken banaan, als over – of zelfs met – godinnen en lang gestorven, mythische koningen; en stapt in andermans dromen en gedachten alsof het dezelfde dagelijkse kost is. Alsof men zich beweegt in een soort ongebroken magische kinderwereld.

Deze wereld is ondergedompeld in een vredig aandoende sfeer van kabbelende stilstand, en af en toe schitterend verschietende kleuren, waarin tijd een illusie lijkt te zijn.

Ik kan voor mezelf beredeneren dat iedereen, altijd en overal, in zekere zin, een samenstel is van bovengenoemde toestanden, maar moet eigenlijk toegeven dat deze film voor mij van een andere planeet lijkt te komen.

Ik ben nu twee keer (Uncle Boonmee, en deze) hulpeloos verzopen met Weerasethakul, en normaal gesproken ben ik er dan wel klaar mee. Maar in dit geval weet ik het nog niet. Naäman moest zeven keer kopje onder voordat hij ‘genezen’ was, dus er is nog niets verloren. We zullen zien. Of niet.

Na Uncle Boonmee en Tropical Malady is dit de derde film die ik zie van Apichatpong Weerasethakul. Ik vraag me af of er in het verleden nog meer titels van hem in Nederland op dvd zijn verschenen (misschien Syndromes and a Century en Blissfully Yours?). Samen met mijn partner gekeken die uit Laos komt en de nauw verwante Isan cultuur in deze film goed begrijpt. Niet dat ik daardoor in een bevoorrechte positie veel meer van de film zou gaan begrijpen, wat bij Uncle Boonmee wel het geval was trouwens. Terwijl ik nu weer met grote ogen en gespitste oren kijk en luister, geen seconde wil missen, kijkt zij met een schuin oog mee en af en toe hard lachend om de humor die in de film is gestopt, zoals de dokter die het over rauw voedsel en lintwormen heeft en het kennelijk met humor brengt. Net als zeer waarschijnlijk de meeste Thai en Lao loopt ze echter niet bepaald warm voor films van Apichatpong Weerasethakul. Een filmverhaal moet rond en een beetje conventioneel zijn en voorzien zijn van een duidelijke moraal, en dat zijn de films van deze regisseur niet bepaald. (Toch moest de film wel op pauze voor een toiletstop op zo’n twee derde.) Moeilijker te consumeren “art” movies vinden in Thailand denk ik een relatief kleiner publiek dan in Europa. Ik vraag me daarom af voor wie de regisseur deze films maakt, stemt hij zich ook nog enigszins af op Thaise en Laotiaanse kijkers, of niet in het bijzonder?

We werden flink ‘wakker geschud’ toen de soldaat alleen in de bioscoop zat te kijken naar een trailer van een of andere slechte horrorfilm. Deze scene stond zo’n 15 dB harder dan de rest van de film. Een verrassing die duidelijk de andere kant van Thaise televisie en cinema laat zien: vaak schreeuwerige of lollige drukdoenerij dat nergens heen gaat maar kennelijk wel binnen de censuurgrenzen past die de overheid hanteert, terwijl het de vraag is hoe Apichatpong Weerasethakul heeft moeten draaien en deleten om maar niet gecensuureerd te worden. De omgekeerde wereld want hoeveel consciëntieuze beeldende artiesten zoals deze regisseur vind je er?

Zo verrassend en intrigerend als veel scenes zijn (de stoelendans, de ochtenderectie, de ontmoeting met de godinnen en de wandeling met het spirituele medium bijv.), zo gewoontjes zijn de alledaagse scenes die over noodles, pepers, papaya salades, aerobics op straat en gezichtcremes gaan, waarin overigens wel telkens een soort van liefde en/of warme beleefdheid voelbaar is. Het alledaagse contrasteert weer mooi met de de raadselachtige rollen van koningen en soldaten in relatie tot de diepere lagen en mystieke kanten van het animisme en boeddhisme. Het is al met al weer een boeiende collage geworden. Terwijl ik me afvraag wat ik als laatste zin moet schrijven, zie ik de prachtige scene met al die de roltrappen weer voor me die blijft hangen als misschien wel een soort metafoor voor het werk van deze regisseur.