Dokfa Nai Meuman (2000)

En zo ook mijn tweede film van Apichatpong Weerasethakul (of Joe, zoals Westerlingen hem ook wel noemen) gezien. En wederom is het een uiterst verrijkende film.

Dit keer een in zwart/wit geschoten docudrama, waar Joe eigenlijk best hetzelfde te werk gaat als in zijn latere – geniale – Sang Sattawat. We volgen een reis door het binnenland van Thailand. Langs kleine dorpjes, door stadjes, door het plattenland. Ondertussen interviewt hij mensen die hij onderweg ontmoet en laat ze een verhaal afmaken. Over Dogfar, een lerares die een kreupele jongen bijschoolt. Dit is ook gelijk het enige wat Joe aan zijn eerste geïnterviewde verteld. Deze moet zelf in een paar zinnen het verhaal vervolgen en zo de volgende geïnterviewde etc. etc. Uiteindelijk ontpopt niet alleen het verhaal zich, maar ook de/mijn visie op het leven van de Thaise mensen. Langzaamaan krijg je een fijn inzicht in het leven van de mensen.

Het blijft beschouwend en ogenschijnlijk van een afstand. Toch weet juist deze afstand een intimiteit te herbergen, waardoor ik op het einde toch best ontroerd werd. Enige nadeel vond ik dat hij het niet in kleur heeft geschoten. Miste hier toch wel de verse kleuren van de gewaden en de mooie natuur..
Erg boeiende film en ik kan nu wel zeggen dat Apichatpong tot mijn favorieten behoort.

De man maakt unieke films, die prachtig het hedendaagse 'normale/rationele' leven verweven met het mystieke.

Nu tijdelijk voor €2,80 bij cdwow.

Super! Deze week nog andere films van hem besteld en kon deze niet zo gauw vinden. Bedankt.

Bijzondere film die een beetje als een voorstudie voelt van wat Apichatpong Weerasethakul later zou maken. Veel meer uitgekleed en in een heel duidelijke vorm gegoten nog. Laat totaal verschillende mensen die je onderweg ontmoet een stuk aan het verhaal breien, film dat, laat soms de grens tussen het verhaal en het echte leven wat vervagen. Laat ze het soms gewoon vertellen. En in een geval gebruikt Joe zelfs found footage. De verschillende vervolgen zijn melodramatisch of spannend of zelfs gewelddadig of beinvloed door populaire melodramatische toneelstukken. En ertussenin is het een mooie film over Thais leven.

Volgens het boekje bij de DVD vind Apichatpong Weerasethakul dat deze film gaat over "really nothing at all". Ik zou zeggen over niets echt, maar over heel veel een beetje.


Net als danuz miste ik door het ultralowbudget karakter van de film (zwartwit 16mm, opgeblazen naar 35mm) toch wel de kleuren en het licht zoals in de latere films van Weerasethakul. Maar mooi was het wel.

3.5*, dik

Nope, hij noemt zichzelf graag "Joe". Op het IFFR was-ie ooit en toen de host bij de introductie niet goed uit zijn naam kwam: 'call me Joe'...

Ik zie een Double bill: Mysterious Object at Noon en Mundane History.

Amaj - Apichatpong Weerasethakul toch.

Briljant debuut. Ware het wat minder gesproken tekst geweest, maar nog meer van die sfeer impressies dan had er nog meer ingezeten. Want het tempo was wat wisselvallig op deze manier, maar fascinerende cinema is het zeker. Die openingsscene in zo'n stadje en op een uur zo'n treinrit. Fabelachtige cinema levert het op.

In groezelig zwart/wit lijkt dit found-footage cinema à la Moeder Dao, maar in zijn constructie is het weer hetzelfde als Jia Zhang Ke jaren later zou bewerkstelligen in 24 City. Daar was het een reconstructie van een stad, hier bijna van een heel land, een hele cultuur of een geschiedenis aan de hand van een (fictieve?) sage.

Wervelend - en als tien minuten voor het verstrijken van de speelduur de aftiteling ziet rollen weet je dat 'Joe' al in zijn eerste film de conventies van de cinema weet te tarten (in zijn tweede film Blissfully Yours kwam de aantiteling pas na drie kwartier).

Mysterious Object at Noon heet het dan ook nog! Waar gaat dit over??? Wat een meester.