La Vie de Jésus (1997)

Opvallend aan veel Franse regisseurs van de huidige generatie (Breillat, Noe, Denis, Dumont) is dat ze nogal hevige reacties oproepen.Hoe verschillend ze onderling ook zijn, reacties lopen uiteen van geniaal tot extreem negatief. Dat soort hevige reacties maakt altijd nieuwsgierig.

Dit sociale drama was eigenlijk wat minder uitgesproken dan ik vooraf verwacht had. Het is een pessimistische film. Hij speelt zich af in een uitzichtloos dorp in Noord-Frankrijk. Waar voor een groep jongens zonder al te veel toekomst het leven voornamelijk bestaat uit crossen in een auto of op brommers. Banen zijn er nauwelijks. Veel meer dan de plaatselijke harmonie is er niet te doen. Freddy heeft geluk, hij heeft een vriendin. Al is in de plaatselijke verlaten kabelbaan zitten het meest romantische dat je met je vriendin kan doen. En je hebt seks als aardig tijdverdrijf. Alles is droog en observerend gefilmd. Zelfs de volstrekt onromantische en af en toe vrij expliciete seksscenes. De film is gemaakt met amateurs die echt in het dorpje en omgeving leven.

De film doet af en toe denken aan de gebroeders Dardenne (nou helpen brommertjes door troosteloze dorpjes daar wel aan mee), al is Dumont in deze film uiteindelijk bewust afstandelijker. De Dardennes gaan meer tussen de personages zitten, Dumont lijkt eerder gefascineerd toe te kijken van een kleine afstand. De film voelt ook duidelijk wat kunstmatig.. Het is er wel erg grauw en er zit wel erg weinig leven in. Alsof driekwart van de huizen onbewoond zijn. Dumont lijkt af en toe te neigen naar een soort hermetische symboliek die me niet helemaal bevalt (de titel is wel het duidelijkste voorbeeld).

Interessante film, bij vlagen fascinerend dat zeker. Maar toch met een aantal tekortkomingen. Wekt genoeg interesse op om nog eens wat meer van Dumont te gaan zien, al heb ik niet het gevoel er een potentiele favoriete regisseur bij te hebben.

3.5*

Naar het schijnt in de zomer uit op het Masters of Cinema-label.

Vreemd. Deze heeft toch al een release in de UK?

Nee, er is alleen een Amerikaanse release (van Fox Lorber, wel regiovrij). En een Franse natuurlijk.

Wow, volgens mij ben jij of helderziend of een editior voor het tijdschrift Sight & Sound. Daar staat inderdaad deze maand in dat deze op DVD gaat verschijnen bij MoC!

Erg krachtig debuut van Dumont.
Hij weet op briljante wijze de leegheid en eenzaamheid van het Franse platteland te tonen. Freddy en zijn vrienden hebben weinig omhanden, ze verdelen hij tijd met het rondrijden op hun brommers, het spelen in een fanfare en met niets doen. Freddy zelf heeft ook nog een relatie met Marie, die steeds meer onder spanning komt te staan.
De amateur-acteurs zijn erg goed en je voelt dat ze worstelen met hun leegheid.
Het camerawerk is heel erg gedetailleerd en de omgeving van het dorp is echt prachtig.

Tegen het eind wordt de film steeds donkerder en weet je dat het niet goed zal aflopen.

4*

Wat een hoofden en wat een stadje. Wat weet Dumont het te regisseren tot een doods, dolend en hermetisch decor. Film doet vooral om z'n bekrompenheid indruk maken, maar wist mij toch niet zo te overrompelen als zijn latere Twentynine Palms. Vond de setting geloof ik net dat beetje minder. Enkele erg goede scenes van crossende jongeren en het geweldig 'dichte' gezicht van David Douche. Benieuwd of deze met terugwerkende kracht toch nog gaat opkruipen.

The Life of Jesus gaat over racistische werkloze jongeren die niets om handen hebben. Ze vullen hun dagen meestal in door met hun opgevoerde brommers het dorp Bailleul (in het Noorden van Frankrijk) onveilig te maken. Het dorp wordt in zorgvuldig gecomponeerde shots grauw en verlaten in beeld gebracht. Met lange takes en échte mensen (geen professionele acteurs) die nauwelijks nog communiceren. Liefde kennen ze niet. Een goed voorbeeld daarvan is de hoofdpersoon die liefdeloze seks heeft met zijn vriendin (expliciet in beeld).

Het debuut van Bruno Dumont lijkt iets nieuws toe te willen toevoegen aan klassieke thema’s als schuld & boete, wraak en innerlijke tweestrijd (de hoofdpersoon heeft epilepsie) maar het werkt op momenten nogal voorspelbaar. Neem nou het verhaal dat in gang gezet wordt door de Marokkaan die verliefd wordt op het meisje van de hoofdpersoon. Drie keer raden wie uiteindelijk dood wordt geslagen?! Men kent namelijk in de zware arthouse films het woord verzoening niet.

Hier de helft van mijn waardering ook nog wel af. Dat über drammerige vervelend naargeestige toontje van Dumont was er goedbeschouwd bij zijn debuut al (en het zou nog veel erger worden). Maar toen was ik zelf ook nog wat naief en onbezonnen. Zag de film op het IFFR van 12 jaar terug om negen uur in de ochtend. Geen ideale tijd om dat soort fratsen meteen te herkennen.


Grappig dat je het hier weet te veroordelen en in Delta (de arthouse mislukking van afgelopen jaar (de eeuw)) die ik om die reden afbrandt wel omhelst. Die typische arthouserige doemsfeer. Bah.

Ik kan het begrijpen maar ik vind Delta op behoorlijk wat vlakken toch (heel) iets anders dan La Vie de Jésus.

Zwaarmoedige film zonder enige opsmuk: geen muziek, op wat valse fanfarenoten na, een onsympathieke hoofdpersoon die zich nauwelijks laat kennen, en een koele registrerende camera.

Jammer van het wat al te dramatische einde, dat had deze film niet nodig: het leven in een dorpje in Noord-Frankrijk leek me al dramatisch genoeg. Al zul je zulke dorpjes ongetwijfeld ook in Nederland en Belgie hebben.

Bruno Dumont is hier geboren en dat verklaart vermoedelijk de keuze voor deze plaats, maar zo zijn er wel meer te vinden.

Grauw sociaal drama in een omgeving die er voor gemaakt lijkt te zijn, prachtig en triest tegelijk. Bijzonder indrukwekkend.

Die jongens waren net zo lelijk en lomp als New Kids
Prima film, alleen hoe kan die jongen nog in het gras liggen nadat ie meegenomen is?