Rak Ti Khon Kaen (2015)

Film van de veelvuldig bejubelde Gouden Palm-winnaar regisseur Apichatpong Weerasethakul, of kortweg Joe genoemd.De film gaat in het kort over een als tijdelijk ziekenhuis ingericht schoolgebouwtje waar soldaten met een mysterieuze slaapziekte worden opgenomen. Verpleegster Jenjira en medium Keng verzorgen hen liefdevol en komen er, dankzij de verschijning van twee godinnen, achter wat de reden voor hun comateuze toestand is. Een veel gehoorde zin bij deze film is: "Probeer je neiging om alles te willen duiden te bedwingen" Oké, hier kan ik misschien nog wel in mee gaan maar waarom zal ik naar minutenlange scenes van bv. een shoppingmall, een parkje waar mensen steeds gaan verzitten, chai-chi oefeningen of mensen die eten op een markt, willen kijken? Of naar een wel 5 minutenlang durende scene met een samenvatting van een film die een man in een bioscoop bekijkt? Het is mij echt niet duidelijk wat ik daar nu aan moet vinden? Er waren wel momenten dat ik sfeervolle beelden zag maar voor het grootste gedeelte kwam het meer over als een boeddhistische meditatie-film. Die langzaam beweegt tussen heden en verleden,en die je naar één of andere vorm van verlichting moest brengen. Misschien dat men erin cinefiele kringen anders tegen aankijk maar ik trok dit voorbijglijdende filmgedicht niet echt.

Ik heb de trailer gekeken. Denk dat ik hem nog maar even uitstel.

De verwachtingen lagen vrij hoog en eerlijk gezegd viel het me een beetje tegen. Allemaal nogal afstandelijk gefilmd waardoor ik maar geen voeling kreeg met de personages. Voormalig Gouden Palmwinnaar blijkbaar. Ik had niet zo heel veel met spirituele verhaal en dat medium, laat staan dat ik wild werd van de idee met die dromen en TL-lampen. Allemaal wat vaag en vergezocht. Misschien was ik ook niet echt in de stemming of had ik me aan iets anders verwacht, dat kan.

Bij momenten wel mooie beelden, maar evenzeer vele stilistische beelden die eindeloos duurden en waar vooral ook gene betekenis of symboliek aan vastgeknoopt kon worden. Het oogde traag en bij momenten traag, té traag. Om middernacht de film aanvatten zal wellicht ook niet geholpen hebben. Misschien moet ik het (of een andere film van Apichatpong Weerasethakul) een andere keer nog eens een kans geven, maar voorlopig was dit het in zijn geheel toch niet.

Meditative magisch realistische film over een aantal comateuze militairen.

Je mirt ervoor in de stemming zijn want er gebeurt weinig, maar dat is nu net ook de bedoeling van de film. Verstilling. Wellicht wordt jij dan ook bezocht door stemmen uit het hiernamaals of wordt je meegenomen door je eigen fantasie.

Het zal nooit mijn soort favoriete cinema zijn, maar zo af en toe kan ik het prima hebben.

3,5