Sud Pralad (2004)

In december te zien in MuHKA cinema in Antwerpen.

Erg vreemde film. In negatieve zin. In het begin lukte me het om een of andere rede al niet echt om vat op het verhaal te krijgen, en op enkele droogkomische scenes na is het maar behoorlijk saai. Dan slaat de film na een fade out en een veel te lang zwart beeld totaal om en wederom lukte het me een hele tijd niet om er ook maar een beetje vat op te krijgen. Nogal rommelig allemaal, en zo verschrikkelijk traag. Ik heb normaal gesproken geen moeite met traag hoor, maar hier zat ik me groen en geel te ergeren. Vervolgens komen er lelijke prentenboekplaatjes met oninteressante teksten in beeld en steeds wanneer je denkt dat er iets gaat gebeuren, gebeurd er niets. Na een tergend lang jungle avondtuur heb je nog geen ruk gezien. Het wordt wel wat spannender wanneer de tropenkoorst begint toe te slaan, bijvoorbeeld de bewegende boom met dat licht eracter, maar daartegen staat dan weer de belachelijke pratende aap. Nee, leuk idee, maar een stuntelige uitwerking. Ik weet vrijwel zeker dat ik de hele clue over vriendschap e.d. gemist heb, maar als een film me niet weet te boeien heb ik ook weinig zin om daar moeite voor te doen. 2*

Het contrast tussen beide delen is redelijk verbijsterend.

Deel 1 is inderdaad een stukje over de ontluikende liefde tussen twee kerels. Fijn gedaan, weinig drama en "out of the closet" problematiek en voornamelijk luchtig. Wel nogal vreemd de manier van focussen. Meestal richt de camera en de focus zich op de scenes rond de twee hoofdacteurs. Gaan ze ergens een ijsje eten bij een aerobics podium krijgen we twee minuten aerobics ...

Deel 2 heeft zo ongeveel z'n eigen intro en begintitels. Zelfde personages maar nu wordt een soort legende (?) verhaald. Al is verhaald niet het juiste woord want een uur lang gebeurt er werkelijk geen fuck. Man loopt in jungle achter zogenaamd beest aan. Het werkte best hypnotiserend en de payoff met de tijger mocht er uiteindelijk ook zeker wezen. Prachtige scenes.

Maar wat de twee nu met elkaar te maken hebben ? Meh ?

3.5* dan maar voor het aparte, aangename gevoel dat ik er aan over heb gehouden. Morgen nog wel even op zoek naar iets wat de twee delen bindt.

Hoewel het weinig echt concreets op tafel legt, neem ik hier graag genoegen mee.

Onwijs intrigerende, fascinerende en wederom geweldig mooie film van Weerasethakul. Had hier veel van verwacht na het zien van twee van zijn films en die verwachtingen werden ingelijfd, zelfs haast overtroffen. Sud Pralad is een mystiek meesterwerk.

Aan grondslag van deze film liggen twee verhalen, ieder van dezelfde speelduur. Ten eerste is daar het verhaal van Keng’s ontluikende liefde en relatie met Tong. Ten tweede is er een verhaal waar Keng (of is het iemand anders?) diep de bossen in trekt om een tijger op te jagen.

Tropical Malady (tropenkoorts) opent met een groep soldaten, gefascineerd door een lijk dat ze zojuist hebben gevonden. Gretig worden er foto’s genomen. ’s Avonds aan het eten verteld vader dat de geest wel eens uit het lichaam kan opstijgen, de rest gniffelt hier om: "God, pap is weer bezig..".

En die scène beschrijft mooi het gevoel wat ik bij de eerste helft had. Het verteld over tradities, geloof, rituelen, liefde in een (modern) Thailand en relativeert zichzelf tegelijkertijd. Wanneer Keng en Tong in een Boeddhistisch ondergronds klooster komen, valt mij direct een knipperend kitscherig beeldje van een Boeddha op.
Doorheen de hele film vallen mij dit soort dingen op en dat is te wijten aan de vertelstijl die niet direct op verhaal focust, maar zich meer van gevoel naar gevoel laat leiden. Soms zien we niet direct de hoofdpersonages in beeld, maar wordt even moeder gefilmd, die alles gadeslaat. En dit brengt een bepaalde verveling met zich mee, wat zich uiteindelijk omvormt tot een meditatie.

Over de ontluikende liefde wordt ook niet moeilijk gedaan. Deels zal dit komen doordat homofiele (en transseksualiteit) aardig getolereerd wordt in Thailand. Dit blijkt te komen door het daar heersende Boeddhisme.
Wanneer Keng op Tong’s schoot ligt en een vrouw richting beiden lopen, lijkt het of ze het niet eens doorheeft. Ze gaat er gerust bijzitten en begint haar verhaal.
En zo gaat dit deel eigenlijk voort, alles lijkt zo ongeveer vanzelf te gaan.
We volgen een paar momenten uit het leven van beiden, maar nergens wordt direct commentaar gegeven. Weerasethakul’s stijl wordt documentair genoemd, en daar kan ik het best mee eens zijn. Observatief is misschien een nog beter woord.

Het tweede verhaal (“A Spirit’s Path” ) is indirect een lange uitbeelding van een volksvertelling.
Keng, uit het eerste verhaal duikt hier het bos in, op zoek naar een tijger. Denkend de tijger de baas te zijn verdwijnt hij dieper en dieper. We zien een tekst over een tijger met de in hem de geest van een shaman. Ook komen we te weten dat de tijger nu te zien is in het museum van Kanchanaburi, waar vlakbij de grote Tiger Temple te vinden is. En zo is er doorheen de film veel aanwijzingen naar een grotere context te vinden.
De soldaat die zichzelf langzaam in het bos kwijtraakt neemt zelf de vorm aan van een dier en de rollen lijken om te draaien. Naar het einde toe komt de film tot een ware spirituele climax. Het beeld van de tijger blijft nog lang in mijn geheugen gegrift en was een prachtige ervaring. Een oud volksverhaal wordt hier op magistrale wijze uitgebeeld. Langzaam in beeld gebracht met de kleur zwart bijna als hoofdrolspeler (Weerasethakul meld hier zelf over: “When we close our eyes, of course, we see darkness. But if we stare at this darkness long enough, we will see something. The image comes from within, from the mind. This is what I wanted to apply to Tropical Malady — a mind from one world adjusting to another world. The soldier can see images from the other side and also sees himself. He is on the border.").

Een prachtige observatieve film, die soms grappig is en uiteindelijk werkelijk ontroerd. Eigenlijk net zo’n aparte ervaring als zijn latere film Sang Sattawat. Juist dat niet super gestileerde en die niet altijd duidelijke verhaallijn maken dit zo intrigerend. Snappen doe ik het niet geheel, maar dat wil ik eigenlijk ook niet. Voor mij blijft het mystiek.

Wordt jij per woord betaald?

Leuk om bij 4 en Sud Pralad nu tegelijk even te filosoferen over 'wat zie ik eigenlijk?', 'waar zit ik in hemelsnaam naar te kijken?' en 'wat doet het met mij?'

Ik merk dat je probeert iets te beschrijven, maar dat het je niet lukt om precies te vangen wat je nou zo fascineerde. Ik kan er ook nog niet in meegaan, want ik wordt niet getriggerd om dit nog een keer te proberen.

Ik vond deze film teveel iets van de kunstenaar, zonder dat ik me aangesproken voelde om iets met zijn beelden en ideeën te doen. Te springerig, te onherkenbaar.

Mystiek: zeker, religie en volkgeloof? ook vast. Maar ontroerd? Nee.

De hoekige regie, montage en rommelige 'verhaal'structuren kenmerken Weerasethakul denk ik wel. Zijn Blissfully Yours kon mij meer bekoren.

Bij een film als deze, waar voor mij toch vooral 'magie' het toverwoord is, is het moeilijk om precies te beschrijven wat me zo fascineert. Maar ik moet zeggen dat ik hierin wel voor een groot deel heb kunnen schrijven wat ik kwijt wil over de film. Die openheid van vertelstijl en het mystieke karakter.

Of het iets teveel van de kunstenaar is, het is (wat ik in Onderhond's link las) wel een persoonlijk portret. En misschien daarom ook ondoordringbaar, maar niet minder boeiend.

Ik bemerk inderdaad dat ik je niet overtuigen kan, maar enigszins verschil in smaak moet er wezen

En ik word niet per woord betaald (ik wou dat ik überhaupt betaald kreeg ).

Overtuigen moet ook niet je doel zijn denk ik. Zeker niet op zoiets als een internetforum. Het is discussie, een beetje op weg helpen of verder helpen, tips, grappige gedachtesprongen, invalshoeken etc(en een felicitatie-en onzinnig gameforum natuurlijk).

Smaak is smaak, dus daar kan je niet veel aan veranderen. Gelukkig maar inderdaad. Maar met een aantal threads komen er leuke inzichten los. Net bij 4 dus een halve ster verhoogd!

Misschien is "interesseren" dan een beter woord ? Ik hoop door middel van dit soort berichten toch mensen te interesseren in de film, een nieuwe kijk te geven of een discussie te starten. En dan is het natuurlijk "jammer" wanneer dat niet "lukt". Verder wil ik ook mijzelf meer inzicht geven in films, en het schrijven is daarbij een goed hulpmiddel.

O het gaat me niet om het woorden spel. Interesseren dowieso wel. Alleen had ik deze film natuurlijk al gezien. Maar Weerasethakul is intrigerend genoeg om te blijven volgen.

UK-DVD eind juli via Second Run.

Weerasethakul doet hier eigenlijk wat ie ook al doet in Syndromes and a Century: hij presenteert een verhaal, en daarna komt ie aanzetten met een tweede verhaal dat associaties oproept met het vorige gedeelte. Dat tweede gedeelte is (in de verte dus) een soort van hervertelling van het eerste verhaal maar dan gesitueerd in een andere tijd, een andere dimensie, of een zelfs in het onderbewustzijn. Vind het wederom erg mooi. 4*

Snapshots van een opbloeiende liefde tussen twee Thaise mannen in het eerste deel. Prettig los van grote dramatiek, liefdevol en vol kleine details. In deel 2 een fraaie volksvertelling je bent helemaal vrij om je eigen associaties tussen de twee te leggen. Het woord van deze film: liefde.

Wat een heerlijke regisseur.

4.0*

Tsja, wat zal ik er van zeggen... Het woord van deze film: Malady (ziekte).

Maar ik geef onmiddellijk toe, ik was zelf wat bevangen toen ik dit aanschouwde. Maar die titel doet mij toch vermoeden dan 'Joe' hier geen liefde op het oog had. Of had Henny Vrienten toch gelijk toen hij dichtte: "liefde is een vreemde ziekte".

Koortsachtige liefde, prachtig

Tropical Malady schijnt trouwens puur de internaionale titel te zijn. Sud Pralad betekent zoiets als monster of strange creature. Dat zegt Tony Rayns in ieder geval in het boekje bij de DVD.

Filmfreaks gaat eind mei Tropical Malady op DVD uitbrengen.

17 mei om precies te zijn.

Op de site staat 30 mei.

Ik wil deze film graag zien, maar is het meer een drama of een komedie? want als het meer een komedie is, sla ik hem af.

Geen idee waarom hier komedie genoemd wordt, dat is het dus zeker niet. IMDb noemt als genres drama, fantasy, romance.. dat lijkt me er dichter in de buurt zitten.

Deze film is me toch een stuk minder bevallen dan Uncle Boonmee. De mystieke sfeer die in deze laatste aanwezig is, is veel prominenter aanwezig en voelt "coherenter" aan dan in voorganger Tropical Malady. Uncle Boonmee vond ik een van de meest indrukwekkende films van 2010; jammer genoeg gleed deze Tropical Malady voor het grootste deel aan mij voorbij.

Misschien wel het grootste probleem: de opdeling in twee verhalen, waarbij het zoeken naar parallellen en verbindpunten tussen beiden me behoorlijk 'vrijblijvend' lijkt te zijn. Het kan een sterkte van een film zijn wanneer hij een kijker activeert en aan het denken zet, maar ik heb niet het gevoel - zeker niet als ik de posts op deze pagina lees - dat er veel basismateriaal is om écht mee aan de slag te gaan. Je kan altijd wel een link vinden, meestal onder de vorm van 'liefde' of in dit geval eerder 'verbintenis', maar dan moet je al van goede wil zijn lijkt me.

Jammer dus dat de film zich echt opsplitst in twee delen.
Het eerste deel was overigens niet echt boeiend: het gaat aan je voorbij zonder te vervelen, maar het weet niet te beklijven. Het is een pure registratie van een ontluikende relatie, zonder veel ruimte voor emotie of schoonheid (al heeft dit deel wel zijn momenten). Op een tweetal mooie beelden en het orgelpunt van dit deel na, vond ik er niet veel aan.
Het tweede deel is een pak interessanter, ook al gebeurt er actiegewijs een pak minder. Het is in dit deel dat de regisseur de kaart van de mystiek trekt: een man trekt zich terug in de jungle, op zoek naar een tijger/sjamaan die hij oorspronkelijk wil doden, en plooit op zichzelf terug en wordt steeds meer één met zijn omgeving. Dit levert prachtige beelden op: de oplichtende boom, natuurlijk de tijgerkop in de lichtbundel die de kijker blijft aanstaren, het donkere woud,... Er gebeurt niet veel, maar de toon beviel me wel.

Slotsom: Tropical Malady heeft zijn momenten - hoofdzakelijk tijdens het tweede deel - maar is als geheel te vrijblijvend en te 'leeg'. Als kijker mag je gerust veel invullen, maar dan vooral op basis van je eigen input en niet zozeer op basis van wat er werkelijk in de film zit. Nu goed, ik kan de bal natuurlijk compleet misslaan, maar zo ervoer ik het althans.
De film laat zich makkelijk bekijken, maar laat zich moeilijk vatten. Zonder echt te intrigeren en te hypnotiseren.


3*