Night and the City (1950)

Volgens mij staat Harry Fabian model voor andere karakters in Amerikaanse series: Harry 'The Hat' in Cheers en een karakter op het holodeck in Star Trek: Voyager.

Denk ik tenminste.... Daar deed Widmarks Fabian me in ieder geval aan denken.

Night and the City is een leuke en vermakelijke film-noir, die mij een amusante 100 minuten heeft bezorgd, maar die net datgene mist om een echte topper te zijn.

Het verhaal is leuk en de cinematografie mag er zeker ook zijn. Er wordt door Dassin goed gespeelt met licht en schaduwen en het mooie zwart-wit gebruik kan ik ook altijd wel waarderen, zeker als het op zo’n mooie manier gefilmd is, zoals hier het geval is . Het is echter vooral het acteerwerk dat in Night and the City zeker niet uitblinkt en ervoor zorgt dat het allemaal net niet wat meer is en indruk maakt. Er is eigenlijk niet één acteur of actrice, die echt indruk weet te maken. Sullivan, Tierney en Widmark doen hun ding en zijn ook niet vervelend om naar te kijken, maar indruk maken doen ze zeker niet. Dat geldt dus voor de gehele cast.

Maar los van het acteerwerk vermaakt het allemaal wel. Het tempo is aangenaam, evenals het goed geschreven script, waardoor de tijd uiteindelijk toch redelijk vlot voorbijvloog. Vooraf had ik stiekem de hoop dat Night and the City misschien het niveau van Dassin’s Rififi zou kunnen benaderen, maar dat was helaas nooit het geval. Night and the City is echter leuk vermaak en de liefhebbers van het film-noir genre zullen hiermee uiteindelijk toch zeker wel aan hun trekken komen.

3,5*

Van een aantal film noirs op rij steekt deze er met kop en schouders bovenuit, Dassin doet het weer!! Ik zag de BFI DVD die alleen de USA versie van de film bevat. Uit een korte docu bij de extra's wordt duidelijk hoe zeer de USA en UK versies van elkaar verschillen, dus ik had ze eigenlijk graag beiden gehad, maar goed, deze versie is gewoon erg goed en, volgens de commentary, goedgekeurd door Dassin (die destijds op de zwarte lijst was beland en uiteindelijk nog maar weinig controle had over de film; des te opmerkelijker hoe goed het eindproduct uit de verf gekomen is). Het camerawerk en de belichting zijn erg sfeervol, de vele buiten locaties helpen hierbij. De acteurs (en de karakters) zijn stuk voor stuk interessant, jammer dat de rol van Tierney zo relatief klein is. En de soundtrack van deze USA versie is soms érg aanwezig, maar niet op een storende manier, het onderstreept een aantal paniekerige / hysterische scenes op een prettige manier en past ook goed bij de acteerstijl van Widmark. Als de film iets minder gehaast was gemaakt en met iets meer controle van Dassin aan het eind, was het misschien een echt meesterwerk geweest, aan de andere heeft de hele film een erg jachtige sfeer die misschien juist wel geholpen is geweest door deze aanpak. Het is hoe dan ook een erg geslaagde misdaadfilm... en dat zeg ik niet snel bij dit genre...

Ik ben niet zo enthousiast als al die mensen hierboven. Oké, het verhaal zit aardig in elkaar en ook de cinematografie is prima, maar ik vind het acteerwerk van een belabberd niveau m.u.v. Sullivan als de nachtclubeigenaar en Zbyszko als de worstelaar op z’n retour. Daarnaast vind ik het erg jammer dat Gene Tierney zo weinig screentijd krijgt, want juist voor haar wilde ik deze film zien. Enkel in het begin en aan het eind van de film komt ze even in beeld. Een misser wat mij betreft, die er voor zorgt dat mijn waardering toch een stukje lager uitvalt.

Een traag soort van een film noir, waarin een kleine oplichter en tevens gewetenloze rotzak (met meer ambitie dan hersens) op de vlucht was voor vergeldingsmaatregelen. De personages waren simpel maar stereotype. De regisseur werkte met veel licht en schaduwbeelden in de stegen van het smerig en vuil uitziende Londen. Ik miste vooral de bezieling en de spanning (begon voor mij pas bij het laatste kwartier) die in andere film noirs vaak in overvloed aanwezig zijn. Ook het spel vond ik niet om over naar huis te schrijven.

Jules Dassin week uit van de States naar London om deze film te realiseren en de grauwe beelden van de Britse hoofdstad zijn wel een pluspunt in de sfeerschepping van deze film noir.

Richard Widmark is een acteur die hevige gelaatsexpressies in zijn act weet in te lassen (werd soms wel eens overacting verweten) en daarom is hij wel geknipt in de rol van de uiteindelijk zwakke, onevenwichtige figuur, boordevol ambitie om er, ten koste van anderen, iets van te maken maar door pech en onkunde steeds wordt afgeremd. Eigenlijk een film van kapotgeslagen illusies, want hij is niet alleen.

Denderend vond ik het allemaal niet, enkele onwezenlijke personages ingelast, verhaal toch voor een stuk voorspelbaar en toch met meerdere clichés van het genre.

Leuke film over een boef die door mensen op te lichten zoveel mogelijk geld aan het verdienen is. Kijkt lekker weg en vooral zijn ideeën zijn wel vermakelijk.

Na 'Du Rififi chez les Hommes' weer een bijzonder fijne film van Jules Dassin. Die man kan sfeer creëren, damn. Prachtig plaatje dit hoor. Tel daarbij het bijzonder vermakelijke verhaaltje op + het onvoorspelbare verloop ervan en ik zit met een lekker glas whisky te genieten van deze redelijk onbekende klassieker. Topvermaak in een razend tempo met als hoogtepunt de worstelscene. Ik zat op het puntje van de bank.

Redelijke noir die leuk wegkijkt. Ben geen fan van Widmark met zn paniekhoofd maar voor de rol van kleine sjacheraar/ oplichter is hij prima.

Gene Tierney maakte indruk in films als Leave her to Heaven maar hier heeft ze weinig te doen. De andere acteurs waren niet best: de worstelaars waren duidelijk amateur-acteurs (worstelen konden ze wel), maar ook de actrice die Mrs Nosseross speelde maakte weinig indruk. En de scene waarin Mr Nosseross dubbel ligt en Fabian als een boos kind wegrent ("I´ll show all of ye!") was pijnlijk.

Maar verhaal zat goed in elkaar, de film had voldoende vaart, en mooi in beeld gebracht. Soundtrack was typisch voor die tijd- overdreven dramatisch en erg aanwezig, ik blijf dat een nadeel vinden van klassieke films.

Blu-ray comparison: http://www.dvdbeaver.com/film4/blu-ray_reviews_62_/night_and_the_city_blu-ray.htm

Jules Dassin on NIGHT AND THE CITY - YouTube

Iets beter dan The Naked City, maar buiten Widmark speelt er geen enkele acteur of actrice in die de film wat extra's geeft. Het blijft allemaal wat saai, mooie plaatjes maar de dialogen zijn weinig aan.

Tot nu toe blijft Thieves' Highway mijn favoriet van Dassin.

Grappig is dat de lomp en grotesk ogende 'Gregorius' (Stanislaus Zbyszko) een pionier in de WWE pro-wrestling was en ongelofelijk intelligent. Jules Dassin ging tijdens het schieten van deze film regelmatig naar experimentele (moeilijke) toneelstukken en iedereen van de crew mocht gratis mee. De enige die meeging was Zbyszko!

Zbyszko's leven is te zien in Aria dla Atlety (1980).

Een aparte film noir met een weinig boeiend hoofdpersonage en een ondergebruikte actrice die niet de kans krijgt om te schitteren. Het verhaal is er nochtans en het tempo valt best mee. Maar ik miste de nodige chemie en sommige acteurs doen het toch wel niet zo goed. Hier en daar gelukkig wel mooie beelden, Jules Dassin is tenslotte geen slechte regisseur. Maar er zijn betere films in dit genre.

NL titel: De Schuimers van de Nacht

Toch nog wel genoeg om van te genieten in deze noir die zich afspeelt in de semi-onderwereld van Londen, waar een onverbeterlijke sjacheraar zijn kans maar weer eens schoon ziet om het grote geld nu toch echt eens binnen te harken. Deze Harry is met zijn kinderlijke enthousiasme over zijn eigen doldwaze plannen bij tijd en wijle wel wat vermoeiend om naar te kijken, het is dan ook een wonder dat zijn liefje hem niet allang de deur heeft gewezen, maar à la.

De film wordt gestolen door de bijrollen. Als allereerste natuurlijk die oude Gregorius, een amper Engels haspelende gepensioneerde Grieks-Romaans worstelaar die als het moet zelf nog eens het plunje aantrekt om de tegenstanders van katoen te geven. Zijn gevecht met The Strangler is dan ook het absolute hoogtepunt van deze film: wat een krachtpatserij, letterlijk. Verder zijn ook Herbert Lom als Kristo, zoon van de genoemde mannenwerper, en Sullivan als sleazy nachtclubeigenaar op dreef.

Het verhaal is redelijk boeiend om te volgen, al vroeg deze kijker zich wel regelmatig af wat er nu zo bijzonder is aan de 'vondst' van Harry om zich ook in de wereld van het worstelen te smijten. Bovendien: door zijn onsympathieke gedrag doorheen de hele film was het einde, waarin de geboren oplichter zijn noodlot niet kan of wil ontlopen, er toch eentje van: je was nog zo gewaarschuwd, jongen! Al met al zeker een aardige film, maar ook weer niet veel meer dan dat.

Uitstekende film over een zwendelaar die overal kansen in ziet, maar eerst aan geld moet zien te komen. Het verloop is wellicht wat voorspelbaar, maar naarmate het verhaal zich vordert wordt het steeds spannender. Ook de worstelpartij is spannend. De opgefokte sfeer (waarbij de muziek ook een flink aandeel in heeft) en het hoofdpersonage deden me beiden denken aan Uncut Gems.

Behoorlijk cynisch werk. Richard Widmark schittert als everyday hustler die op een dag zijn kans ziet om uit te breken uit zijn uitzichtloze bestaan. Als kijker kon ik het niet helpen om sympathie te voelen voor deze knul met zijn kinderlijk enthousiasme, geloof in zichzelf en gladde charme. Een overlever tussen vele andere overlevers in de grote stad Londen. Gene Tierney en haar buurman Hugh Marlowe bewegen zich daarbij aan de goede kant van het morele spectrum. Aan de andere kant staan mensen als Francis L. Sullivan, Googie Withers en Herbert Lom. Daartussen bevindt zich Richard Widmark, in een verscheurende situatie, maar omwille van de keuzes die hij telkens maakt op weg naar zijn onafwendbare lot. Nog opvallend in deze gitzwarte noir: op het einde wurgt handlanger The Strangler Richard Widmark en wordt hij door de politie gearresteerd. Opdrachtgever Herbert Lom, de grote man achter de duistere schermen, blijft hier echter buiten schot. Net zoals dat in het echte leven wel gebeurt. Is het trouwens toeval dat het personage van Herbert Lom luistert naar de naam Kristo? Als een soort Christus van het kwade regeert hij over de onderwereld van Londen en beschikt hij in feite over leven en dood van de inwoners (wat Widmark aan den lijve ondervindt).
Nog wat Gene Tierney betreft. Ik vind haar toch meer tot haar recht komen als ze een dame van hogere klasse mag spelen. Ze straalt te veel glamour uit met haar perfect gestileerde wenkbrauwen, gecoiffeerd haar, e.d. om hier de rol van lower class op zich te nemen.

Last but not least: de film is prachtig in beeld gebracht door Jules Dassin en zijn team met een immer dynamische en perfecte clair-obscur kwaliteit. Het eindshot is exemplarisch. Gene Tierney wandelt weg met nieuwbakken lover Hugh Marlowe over Tower Bridge maar door de aard van de bekabeling en het camerastandpunt lijken ze zich achter tralies te bevinden. Een dubbelzinnige kijk op de semi-positieve finale?

De derde film die ik van Dassin heb gezien en voor de derde keer was ik niet erg onder de indruk. Het plot weet nergens te boeien en het acteerwerk vond ik ook niets bijzonders. Widmark acteert niet denderend en Tierney komt maar erg weinig aan bod. Het personage Gregorius is daarnaast iets te zeer een karikatuur om hem serieus te kunnen nemen.

Jules Dassin voielde de hete adem van de blacklist in zijn nek. Nog geen tien jaar eerder had hij als regisseur gedebuteerd en had in het begin vooral komedies gemaakt. Rondom 1945 begon een rij noirs, Sommige lezingen beginnen die rij met de obscuur gebleven film (die ik nog moet zien) Two Smart People. Maar de rij daarna is legendarisch. Achereenvolgens Brute Forve, The Naked City, Thieves' Highway, Night and The City en Du rififi chez les hommes. Die laatste was Frans. Volgens wat Dassin verklaarde stuurde Zanuck Dasssin naar de UK omdat hij wist dat hij binnenkort niet meer met hem kon werken. Hij zei "zorg dat je eerst de dure scenes schiet" . Deze Brits-Amerikaanse film was voorlopig het laatste wat hij het Engels kon maken. Hij mocht niet eens meer bij de studio komen. Dassin vertrok naar Frankrijk en maakte daar Rififi. Hij maakte meer in FRankrijk. Hij deed films in Griekenland. En in 1964 voor het eerst weer een film in de VS. maakte de caperkomedie Topkapi.

Night and the City gaat over Harry Fabian, een man die ergens tussen oplichter en optimistische dromer zweeft en steeds een kans ziet op het helemaal te maken. In de film probeert hij het te maken als worstelpromoter. En is daarin zo onvoorzichtig dat hij veel mensen boos maakt (die hem deels willen manipuleren) en doet daar mee zijn liefde veel verdriet. Die ambitie vernietigd uiteindelijk alles . De film is naar een boek, maar het plot had daar zo weinig mee te maken dat de schrijver van het boek boos was over de film. Harry Fabian uit het boek is bijvoorbeeld ook nog pooier, maar dat kon in 1950 natuurlijk niet in een film. Dassin heeft achteraf gezegd dat hij het boek niet had gelezen toen hij de film maakte.

De film heeft twee versies. Met verschillende eindes en veel andere scenes. Ik zag de meer reguliere Amerikaanse cut en en korte docu over de verschillen.

Night and the City is een dijk van een noir met een cast die echt top is. Waar Gene Tierney, waar ik fan van ben een verrassend kleine rol heeft. Tot in de kleinste bijrol. Duidelijk de beste film van de noirvember van dit jaar tot nu toe..