Night and the City (1950)

Als een film noir liefhebber met deze film geen plezier kan beleven, dan weet ik het ook niet meer...

Fantastisch plot, opzwepende muziek tijdens de achtervolgingen, hier en daar mooie plaatjes van de kleinste en grootste hoeken van Londen (incl. de welbekende Londense mist).

Wat voor mij persoonlijk miste, waren goede acteerprestaties. Stanislaus Zbyszko als Gregorius the Great heeft een stompzinnig accent en dreunt de woorden op alsof hij met zijn mede-speler nog een keer de tekst doorneemt. Geen acteur, wel voormalig professioneel worstelaar. Vandaar zijn (enige film-)rol blijkbaar. En Richard Widmark lukte het niet mij in de eerste helft van de film te overtuigen, hij revancheert zich gelukkig uitstekend in de laatste helft. Dit heeft ongetwijfeld te maken door het feit dat ik een aantal weken geleden hem in een flauwe Doris Day komedie de hoofdrol zag vertolken....beelden die maar bleven doorspoken in mijn hoofd.

Desalniettemin een aanrader voor de noir-liefhebbers, een een dik verdiende 4* waardering mijnerzijde.

Leuke film. Na een goede introductie van de belangrijkste personages zakt het geheel wel een beetje in. Moet zeggen dat ik die worstelaars ook niet de meest briljante acteurs vind. Beetje grommen en verder wat woorden opdreunen (echte volzinnen komen er niet eens uit).
Ook de vrouwen lijken in deze film-noir een ietwat ondergeschikte rol te hebben. Het zijplotje met de dame van de nachtclubeigenaar die als kleine zelfstandige door het leven wil en na slechts een scene van 2 minuten weer op hangende pootjes terug komt bij manlief, is imo eigenlijk geheel overbodig.
Gelukkig maakt het eind weer erg veel goed. Prachtig gefilmde, spannende en sfeervolle achtervolging door de straten en langs de waterkant van de britse hoofdstad. Waarbij de kruimeldief erachter komt dat hij nu iets te veel hooi op de vork heeft genomen en dat vrienden uiteindelijk erg dun gezaait blijken te zijn. Een mooie climax, waarbij het jammer is dat de schaduw van de camera zo nu en dan te opvallend in beeld komt.

Ondanks de wel aanwezige minpunten toch uiterst vermakelijke film. 3.5*

De vermakelijkste film-noir die ik zag. Topvermaak!

De karakters zijn erg leuk. Richard Widmark is de ideale gluiperd. De dikke Francis L. Sullivan als Nosseross. Die man doet in deze film alles precies goed. Hij praat een beetje als Alfred Hitchcock. Lijkt ook wel een beetje op m, kwa postuur dan vooral en authentieke kop.

De film is gefilmd op prachtige locaties in Londen. Dat is smullen.

De film kent prachtig camerawerk, sfeervolle muziek en de montage is snel.

Het begint vrij luchtig, het laatste half uur wordt een film-noir tandje bijgezet. Daar zijn een aantal fenomenale shots te zien. Waaronder een (helaas korte) scene vanuit een auto in druk Londen. In Rififi had Dassin al getoond daar iets moois mee te kunnen.

Of de worstelaars nou zo karikaturaal zijn? In film-noir worden de karakters vaak wat vetter aangezet. Vind ik wel mooi. En daarbij heb ik op tv nog nooit een zinnig woord uit een worstelaar horen komen. Te veel klappen gehad, ofzo.

De worstelscene tussen de Gregorius the Great en The Strangler is schitterend in beeld gebracht en een prachtig gevecht om te zien. Ik vond het erg indrukwekkend.

De 25e noir die ik zag en tegelijkertijd de eerste die op een lagere waardering dan 4* uitkomt.

Ondanks de lovende woorden die ik hierboven overal zie met betrekking tot het acteerwerk vond ik dat juist een van de minpunten van de film. De cast in zijn algemeen, en ook de hoofdpersoon acteerden behoorlijk zwak. Dat de ex-worstelkampioen nog een slag erger was neem ik hem niet kwalijk, sterker nog: hij stal de show. Andere aanmerking is dat het script niet veel bijzonders is.

Was het dan allemaal prut? Nee, er valt zeker genoeg lol te beleven bij Night and the City. De opening is fijn en met name de slotscènes komen goed uit de verf. De film wordt ondersteund door prima muziek en het camerawerk vond ik opvallend goed.

Ik had gehoopt (en als noir-liefhebber vooral gerekend) op meer, maar al met al brengt deze film genoeg filmplezier voor een prima 3.5*.

Nou Dassin zorgde er wel weer voor dat ik op het puntje van mijn stoel zat. Het begin (vooral die 'spaghetti-scène' tussen Tierney en die buurman, brrrr! Niveau'tje GTST!) deed me huiveren, maar al gauw wordt je door het verhaal opgezogen (ook al voel je wel aankomen hoe het gaat aflopen!)

Hoogtepunt vond ik wel de worstelscène. Geweldig geschoten!

Als film zeker net zo goed als Brute Force, Rififi en The Naked City.

Ik blijf toch vinden dat Dassin als regisseur (vooral in de USA) absurd wordt ondergewaardeerd als regisseur. Als iemand een Oscar voor zijn totale oeuvre had verdiend was hij het wel. Had Hollywood meteen kunnen afrekenen met hun zeer zwarte McCartney-verleden (alhoewel verleden? Die geest heerst er nog!) En ze hadden er nog tijd genoeg voor gehad ook, aangezien Dassin pas vorig jaar overleed op 96-jarige leeftijd!

Sowieso: de oeuvre prijs is afgelopen en vorig jaar niet eens uitgereikt! WTF? Er zijn toch zat film-legendes aan wie ze die uit zouden kunnen reiken??? Geef 'em dan maar aan Johnny Depp, bijvoorbeeld!

Night and the City is een leuke en vermakelijke film-noir, die mij een amusante 100 minuten heeft bezorgd, maar die net datgene mist om een echte topper te zijn.

Het verhaal is leuk en de cinematografie mag er zeker ook zijn. Er wordt door Dassin goed gespeelt met licht en schaduwen en het mooie zwart-wit gebruik kan ik ook altijd wel waarderen, zeker als het op zo’n mooie manier gefilmd is, zoals hier het geval is . Het is echter vooral het acteerwerk dat in Night and the City zeker niet uitblinkt en ervoor zorgt dat het allemaal net niet wat meer is en indruk maakt. Er is eigenlijk niet één acteur of actrice, die echt indruk weet te maken. Sullivan, Tierney en Widmark doen hun ding en zijn ook niet vervelend om naar te kijken, maar indruk maken doen ze zeker niet. Dat geldt dus voor de gehele cast.

Maar los van het acteerwerk vermaakt het allemaal wel. Het tempo is aangenaam, evenals het goed geschreven script, waardoor de tijd uiteindelijk toch redelijk vlot voorbijvloog. Vooraf had ik stiekem de hoop dat Night and the City misschien het niveau van Dassin’s Rififi zou kunnen benaderen, maar dat was helaas nooit het geval. Night and the City is echter leuk vermaak en de liefhebbers van het film-noir genre zullen hiermee uiteindelijk toch zeker wel aan hun trekken komen.

3,5*

Ik ben niet zo enthousiast als al die mensen hierboven. Oké, het verhaal zit aardig in elkaar en ook de cinematografie is prima, maar ik vind het acteerwerk van een belabberd niveau m.u.v. Sullivan als de nachtclubeigenaar en Zbyszko als de worstelaar op z’n retour. Daarnaast vind ik het erg jammer dat Gene Tierney zo weinig screentijd krijgt, want juist voor haar wilde ik deze film zien. Enkel in het begin en aan het eind van de film komt ze even in beeld. Een misser wat mij betreft, die er voor zorgt dat mijn waardering toch een stukje lager uitvalt.

Jules Dassin week uit van de States naar London om deze film te realiseren en de grauwe beelden van de Britse hoofdstad zijn wel een pluspunt in de sfeerschepping van deze film noir.

Richard Widmark is een acteur die hevige gelaatsexpressies in zijn act weet in te lassen (werd soms wel eens overacting verweten) en daarom is hij wel geknipt in de rol van de uiteindelijk zwakke, onevenwichtige figuur, boordevol ambitie om er, ten koste van anderen, iets van te maken maar door pech en onkunde steeds wordt afgeremd. Eigenlijk een film van kapotgeslagen illusies, want hij is niet alleen.

Denderend vond ik het allemaal niet, enkele onwezenlijke personages ingelast, verhaal toch voor een stuk voorspelbaar en toch met meerdere clichés van het genre.

Na 'Du Rififi chez les Hommes' weer een bijzonder fijne film van Jules Dassin. Die man kan sfeer creëren, damn. Prachtig plaatje dit hoor. Tel daarbij het bijzonder vermakelijke verhaaltje op + het onvoorspelbare verloop ervan en ik zit met een lekker glas whisky te genieten van deze redelijk onbekende klassieker. Topvermaak in een razend tempo met als hoogtepunt de worstelscene. Ik zat op het puntje van de bank.

Redelijke noir die leuk wegkijkt. Ben geen fan van Widmark met zn paniekhoofd maar voor de rol van kleine sjacheraar/ oplichter is hij prima.

Gene Tierney maakte indruk in films als Leave her to Heaven maar hier heeft ze weinig te doen. De andere acteurs waren niet best: de worstelaars waren duidelijk amateur-acteurs (worstelen konden ze wel), maar ook de actrice die Mrs Nosseross speelde maakte weinig indruk. En de scene waarin Mr Nosseross dubbel ligt en Fabian als een boos kind wegrent ("I´ll show all of ye!") was pijnlijk.

Maar verhaal zat goed in elkaar, de film had voldoende vaart, en mooi in beeld gebracht. Soundtrack was typisch voor die tijd- overdreven dramatisch en erg aanwezig, ik blijf dat een nadeel vinden van klassieke films.

Een aparte film noir met een weinig boeiend hoofdpersonage en een ondergebruikte actrice die niet de kans krijgt om te schitteren. Het verhaal is er nochtans en het tempo valt best mee. Maar ik miste de nodige chemie en sommige acteurs doen het toch wel niet zo goed. Hier en daar gelukkig wel mooie beelden, Jules Dassin is tenslotte geen slechte regisseur. Maar er zijn betere films in dit genre.

NL titel: De Schuimers van de Nacht

Toch nog wel genoeg om van te genieten in deze noir die zich afspeelt in de semi-onderwereld van Londen, waar een onverbeterlijke sjacheraar zijn kans maar weer eens schoon ziet om het grote geld nu toch echt eens binnen te harken. Deze Harry is met zijn kinderlijke enthousiasme over zijn eigen doldwaze plannen bij tijd en wijle wel wat vermoeiend om naar te kijken, het is dan ook een wonder dat zijn liefje hem niet allang de deur heeft gewezen, maar à la.

De film wordt gestolen door de bijrollen. Als allereerste natuurlijk die oude Gregorius, een amper Engels haspelende gepensioneerde Grieks-Romaans worstelaar die als het moet zelf nog eens het plunje aantrekt om de tegenstanders van katoen te geven. Zijn gevecht met The Strangler is dan ook het absolute hoogtepunt van deze film: wat een krachtpatserij, letterlijk. Verder zijn ook Herbert Lom als Kristo, zoon van de genoemde mannenwerper, en Sullivan als sleazy nachtclubeigenaar op dreef.

Het verhaal is redelijk boeiend om te volgen, al vroeg deze kijker zich wel regelmatig af wat er nu zo bijzonder is aan de 'vondst' van Harry om zich ook in de wereld van het worstelen te smijten. Bovendien: door zijn onsympathieke gedrag doorheen de hele film was het einde, waarin de geboren oplichter zijn noodlot niet kan of wil ontlopen, er toch eentje van: je was nog zo gewaarschuwd, jongen! Al met al zeker een aardige film, maar ook weer niet veel meer dan dat.

Uitstekende film over een zwendelaar die overal kansen in ziet, maar eerst aan geld moet zien te komen. Het verloop is wellicht wat voorspelbaar, maar naarmate het verhaal zich vordert wordt het steeds spannender. Ook de worstelpartij is spannend. De opgefokte sfeer (waarbij de muziek ook een flink aandeel in heeft) en het hoofdpersonage deden me beiden denken aan Uncut Gems.

Behoorlijk cynisch werk. Richard Widmark schittert als everyday hustler die op een dag zijn kans ziet om uit te breken uit zijn uitzichtloze bestaan. Als kijker kon ik het niet helpen om sympathie te voelen voor deze knul met zijn kinderlijk enthousiasme, geloof in zichzelf en gladde charme. Een overlever tussen vele andere overlevers in de grote stad Londen. Gene Tierney en haar buurman Hugh Marlowe bewegen zich daarbij aan de goede kant van het morele spectrum. Aan de andere kant staan mensen als Francis L. Sullivan, Googie Withers en Herbert Lom. Daartussen bevindt zich Richard Widmark, in een verscheurende situatie, maar omwille van de keuzes die hij telkens maakt op weg naar zijn onafwendbare lot. Nog opvallend in deze gitzwarte noir: op het einde wurgt handlanger The Strangler Richard Widmark en wordt hij door de politie gearresteerd. Opdrachtgever Herbert Lom, de grote man achter de duistere schermen, blijft hier echter buiten schot. Net zoals dat in het echte leven wel gebeurt. Is het trouwens toeval dat het personage van Herbert Lom luistert naar de naam Kristo? Als een soort Christus van het kwade regeert hij over de onderwereld van Londen en beschikt hij in feite over leven en dood van de inwoners (wat Widmark aan den lijve ondervindt).
Nog wat Gene Tierney betreft. Ik vind haar toch meer tot haar recht komen als ze een dame van hogere klasse mag spelen. Ze straalt te veel glamour uit met haar perfect gestileerde wenkbrauwen, gecoiffeerd haar, e.d. om hier de rol van lower class op zich te nemen.

Last but not least: de film is prachtig in beeld gebracht door Jules Dassin en zijn team met een immer dynamische en perfecte clair-obscur kwaliteit. Het eindshot is exemplarisch. Gene Tierney wandelt weg met nieuwbakken lover Hugh Marlowe over Tower Bridge maar door de aard van de bekabeling en het camerastandpunt lijken ze zich achter tralies te bevinden. Een dubbelzinnige kijk op de semi-positieve finale?

De derde film die ik van Dassin heb gezien en voor de derde keer was ik niet erg onder de indruk. Het plot weet nergens te boeien en het acteerwerk vond ik ook niets bijzonders. Widmark acteert niet denderend en Tierney komt maar erg weinig aan bod. Het personage Gregorius is daarnaast iets te zeer een karikatuur om hem serieus te kunnen nemen.

Jules Dassin voielde de hete adem van de blacklist in zijn nek. Nog geen tien jaar eerder had hij als regisseur gedebuteerd en had in het begin vooral komedies gemaakt. Rondom 1945 begon een rij noirs, Sommige lezingen beginnen die rij met de obscuur gebleven film (die ik nog moet zien) Two Smart People. Maar de rij daarna is legendarisch. Achereenvolgens Brute Forve, The Naked City, Thieves' Highway, Night and The City en Du rififi chez les hommes. Die laatste was Frans. Volgens wat Dassin verklaarde stuurde Zanuck Dasssin naar de UK omdat hij wist dat hij binnenkort niet meer met hem kon werken. Hij zei "zorg dat je eerst de dure scenes schiet" . Deze Brits-Amerikaanse film was voorlopig het laatste wat hij het Engels kon maken. Hij mocht niet eens meer bij de studio komen. Dassin vertrok naar Frankrijk en maakte daar Rififi. Hij maakte meer in FRankrijk. Hij deed films in Griekenland. En in 1964 voor het eerst weer een film in de VS. maakte de caperkomedie Topkapi.

Night and the City gaat over Harry Fabian, een man die ergens tussen oplichter en optimistische dromer zweeft en steeds een kans ziet op het helemaal te maken. In de film probeert hij het te maken als worstelpromoter. En is daarin zo onvoorzichtig dat hij veel mensen boos maakt (die hem deels willen manipuleren) en doet daar mee zijn liefde veel verdriet. Die ambitie vernietigd uiteindelijk alles . De film is naar een boek, maar het plot had daar zo weinig mee te maken dat de schrijver van het boek boos was over de film. Harry Fabian uit het boek is bijvoorbeeld ook nog pooier, maar dat kon in 1950 natuurlijk niet in een film. Dassin heeft achteraf gezegd dat hij het boek niet had gelezen toen hij de film maakte.

De film heeft twee versies. Met verschillende eindes en veel andere scenes. Ik zag de meer reguliere Amerikaanse cut en en korte docu over de verschillen.

Night and the City is een dijk van een noir met een cast die echt top is. Waar Gene Tierney, waar ik fan van ben een verrassend kleine rol heeft. Tot in de kleinste bijrol. Duidelijk de beste film van de noirvember van dit jaar tot nu toe..