Finding Dory (2016)

Mine, Mine, Mine, Mine!

Jaja, maandag naar de Finding Nemo & Dory 3D marathon geweest.

Rollercoaster van grappige momenten, erg gelachen, humor voor jong en oud!

Destiny de walvishaai is zooooo schattig!

Leuke film, vooral dat. Nergens zorgt de film voor een echt grote bulderlach, maar wel constant voor een goede glimlach. Dat komt vooral door de bonte stoet aan maffe bijfiguren die langskomt, alle personages stuk voor stuk erg sterk. Dat geeft de film ook een enorme vaart op momenten doordat de film steeds van locatie en bijfiguren verandert.
Enfin, tegen het einde geloof je het wel en mag het wel klaar zijn maar wordt er toch steeds weer iets bedacht om er nog een scène aan vast te plakken en dat is jammer, maar tot die tijd is het allemaal erg vermakelijk. Dat het stemmenwerk zeer in orde is werkt ook wel mee. Zelfs Dory is niet irritant maar eerder innemend, goed gedaan door Ellen dus. De octopus steelt trouwens de show.

De animatie is aardig, al heb ik zowel kwaliteit bij Pixar als esthetiek bij andere studio's wel beter gezien. En dan is het ook jammer van dat 3D-brilletje dat het heldere beeld allemaal net wat donkerder maakt terwijl 3D, zoals meestal, weer eens niets toevoegt. Maar Pixar had wat mij betreft echt wel meer detail mogen toevoegen, of een unieke stijl geven zoals men met Wall-E wel deed. Verder wel een aardig moment aan het eind met Louis Armstrong op de geluidsband en één geweldig POV-shot als Dory eraan terugdenkt hoe ze ooit in de oceaan terecht kwam. 3,5*.

p.s. Het voorfilmpje was nog wel een aantal niveaus hoger, zowel in animatiestijl als hoe het op het gevoel werkt.

"Uru! Uru!"

Eindelijk eens een vervolg dat wel vermakelijk is.

Qua narratief doet 'Finding Dory' eigenlijk niets vernieuwend; de opening is zelfs een herhaling van zetten van 'Finding Nemo'. Toch is het tegelijkertijd interessant en schattig om te zien waar de vergeetachtige Dory vandaan komt. Het karige gegeven wordt verteld middels flashbacks die als hints werken.

Gelukkig vergeet je als kijker de valse start al gauw als de Marine Biology Institute aan bod komt. Deze locatie is een goede voedingsbodem die een keur aan nieuwe - gevatte - personages en gestoorde situaties biedt. Daarbij steekt het stemmenwerk er met kop en schouder bovenuit, met name de interactie met octopus Hank is een welkome verrassing.

Gedurende de film krijgt Dory te maken met een hoop obstakels om haar ouders te vinden. Op deze manier wordt er een snelle pacing gecreëerd waar je niet lang hoeft te wachten voor er iets gebeurt. Bovendien zorgt de humor altijd voor een glimlach op je gezicht. Het is alleen jammer dat men net iets te lang doorgaat, omdat er momenten zijn waar de film gerust een eind aan het geheel mag breien. Vanzelfsprekend is de animatie wederom op orde.

Al met al een prima vervolg, maar om hier nu dertien jaar op te wachten. Overigens is de short vooraf genaamd 'Piper' zeker de moeite waard.

Dikke 3,0 sterren.

Prima vervolg.

Dory is in alles wat Pixar ook is. Beetje simpel maar wel heel aandoenlijk en lief. DeGeneres doet de stem weer vol met overgave. Het verhaaltje is iets minder dan deel 1. Voelde wat minder het avontuur. Ik vond het vinden van de ouders ook net wat te makkelijk geschreven. Maar daartegenover stond wel een lekker over the top einde.

De korte film voor Dory liet wel zien dat het fotorealisme wel zijn hoogtepunt aan het bereiken is. Geweldige korte film. Stiekem hoop je dat ze daar dan maar eens een full feature van maken. Geen stemmen, geen lach op de dieren hun gezicht. Dat is wel de stap die ik Pixar graag zie maken. Niet per se af van de feel good vibe, maar wel iets andere stijl.

Desalniettemin is dit een prima film verder. Baby Dory is natuurlijk om op de eten!

3.5 sterren.

Dertien jaar geleden alweer, dat ik Finding Nemo in de bioscoop zag. En de jaren daarna heb ik hem nog zeker 10 keer gezien. Het werd een van mijn favoriete films, en zeker mijn favoriete Pixar. Ik was dan aanvankelijk ook niet erg enthousiast over een vervolg. Finding Nemo was wel 'af' naar mijn mening, en ik zie sowieso liever dat Pixar zich toelegt op nieuwe films.

Maar goed, toch maar gaan kijken, en het is weer een leuke film geworden. Niet zo geweldig als Finding Nemo, met name omdat de film eigenlijk continu draait om wegkomen uit situaties, ontsnappingen, en op het nippertje-momenten. Moet je smaak zijn, ikzelf hou daar niet zo van. Finding Nemo had dat ook wel eningszins, maar dat ging gepaard met meer leuke humor, en meer mooie creatieve momenten (ik hoef ze voor de liefhebber denk ik niet op te noemen). In ieder geval was dat wat meer ontspannen om te kijken, en dusdanig plezierig dat er heel wat kijkbeurten aan gewijd kunnen worden.

Maar goed, verder wil ik niet negatief zijn. De film is weer hartverwarmend zoals Pixars dat zo goed kunnen zijn (die jonge Dory was echt enorm schattig), met leuke karakters en een erg genietbaar uitgewerkte wereld. Ik hou altijd wel van die amusementpark-omgevingen. Ook Dory als hoofdpersonage viel me goed mee, had verwacht dat ze op een gegeven moment ging irriteren (gebeurde ook bijna, maar bleef op het randje), maar de uitdieping van haar personage is geslaagd.

Verwacht niet dat ik deze ook 10 keer zal kijken, maar als vervolg toch minder overbodig dan ik vantevoren had gedacht.

4*

Finding Nemo is één van mijn favoriete Pixar-films en ik had dan ook geen verwachten dat dit vervolg het origineel zou overtreffen. En inderdaad, dat doet het niet.

Wat deel 1 zo goed maakt is de zoektocht naar Nemo en Nemo's persoonlijke gevecht met zijn handicap (een kleine vin). Het is een mooi, grappig en bij vlagen ontroerend verhaal.

Finding Dory is eigenlijk niet meer dan een kopie van dat verhaal; de zoektocht naar Dory en haar leren leven met háár handicap, kortetermijn-geheugenverlies.

Het leuke daarvan is dat we Dory nu beter leren kennen (vooral kleine Dory is extreem schattig) en haar handicap geeft genoeg stof voor een film. Maar qua humor vond ik het wat tegenvallen; er zitten een paar leuke vondsten in, maar ik heb nergens hardop moeten lachen.

Dat wil niet zeggen dat Finding Dory geen leuke film is. Er zitten weer leuke personages in (en cameo's van bestaande rollen) en het verhaal verveelt niet.

Alleen de laatste 10 minuten vond ik het wel mooi geweest. Voor mij had de hele truckscene eruit gemogen.

Kudos trouwens voor de ontzettend leuke Pixar-short Piper. Ontzettend lief, prachtig geanimeerd en qua visuals misschien nog wel mooier dan de hoofdfilm.

For a guy with three hearts, you are not very nice.

Na 13 jaar is er dan eindelijk een vervolg op mijn meest geliefde animatiefilm, Finding Nemo (2003). De film van toen was zo perfect op alle gebieden dat het vermoedelijk een hele uitdaging zou zijn om een vervolg te bedenken dat in de buurt komt van het origineel. Dat is niet gelukt, maar dat neemt niet weg dat Finding Dory enorm vermakelijk en bij vlagen ontroerend was. Absoluut geen overbodige film.

Waar ik blij mee was bij Finding Dory is dat ze niet het verhaal van deel 1 helemaal herkauwen. De zoektocht naar Dory is redelijk snel opgelost als ze het bij park aan zijn gekomen, waardoor we de film nu grotendeels op 1 locatie beleven. Vond ik wel prima, want het leverde op deze wijze een wat alternatief verhaal op, meer gericht op Dory zelf en minder op een lang reisavontuur. Deel 1 overtreffen ze toch niet meer, dus dan is een kleine koerswijziging een prima idee.

Ook fijn dat Marlin en Nemo een achtergrondverhaal hebben, want beiden waren in de vorige film al niet bijster interessant. Dory was leuker, net als de vele dieren die ze op de reis tegen kwamen. En dat is iets wat we hier gelukkig ook ondervinden, want zeker octopus Hank is echt een geweldige keuze geweest. Geweldige vertolking van Ed O'Neill, ook wel de legendarische Al Bundy. Zijn mopperige stem sluit erg goed bij de redelijk humeurige, egoïstische Hank aan. Erg geestig. De andere nieuwe toevoegingen doen hun ding, zonder echt op te vallen. Ty Burrell, die net als O'Neill een hoofdrol in de serie Modern Family heeft, doet het nog wel leuk als walvis, al slaat de film een beetje door naar het volslagen idiote met zijn gave, net als dat ik op het einde de rit met de vrachtwagen bestuurd door Hank ook niet kon waarderen (al was de slowmotion als de wagen het water in vliegt wel erg tof!). Finding Nemo was nog redelijk realistisch, in perspectief gezien dan, maar hier slaan ze soms door naar het belachelijke. Erg jammer.

Gelukkig kan de film bouwen op een prima verhaallijn rondom Dory, die ondanks haar korte termijn geheugen zich haar ouders herinnert en op zoek naar hen gaat. De beelden van de piepjonge Dory zijn erg schattig en de film weet ook regelmatig de gevoelige snaar te raken als Dory het erg moeilijk met haar verleden heeft. Ellen DeGeneres is echt geweldig met haar stem en geeft Dory precies de juiste toon mee. Ik had wat vrees of Dory als personage interessant genoeg zou zijn om een hele film te dragen, maar dat is dus vrij goed gelukt. Mocht er overigens nog een derde deel komen, dan graag met Hank in de hoofdrol!

Finding Dory haalt dan niet het hoge niveau van de voorganger, maar doet wel heel veel goed, raakt de juiste snaren op de goede momenten, kent leuke nieuwe dieren, is erg fraai geanimeerd en is zonder dat je ligt te gieren van het lachen gewoon vermakelijk grappig. Wel spijtig dat Brucie de haai geen rolletje meer heeft, maar verder zitten er nog wel een hoop leuke verwijzingen naar de voorganger in. Ik ga de film absoluut op Blu-ray kopen en over een tijdje nog eens opnieuw kijken, wie weet zit er een verhoging in.

Dikke 3,5*

PS: Erg sympathieke Pixar-short movie vooraf met het vogeltje Piper. Vreselijk realistisch en mooi geanimeerd zeg!

Toen ik hoorde dat deel 2 werd aangekondigd, was ik enigszins huiverig; Finding Nemo is één van mijn favoriete animatiefilms ooit en ik hou toch al niet van al die vervolgfilms. Maar wat blijkt: Finding Dory is bijna net zo goed als het origineel! Bijna..

Ik vroeg me op voorhand af of Dory zo'n film zou kunnen dragen en of dat trucje met het korte termijn geheugen leuk zou blijven. Dit bleek echter geen probleem: er wordt bovendien nog net wat meer diepgang aan Dory toegevoegd.

De belangrijke bijpersonages halen het helaas net niet bij de karakters in Finding Nemo. Tja ik blijf vergelijken...

Niet dat er niks te genieten valt: vooral de inktvis en zeeleeuwen zijn een meer dan prima toevoeging. Maar een slecht ziende walvishaai? Tja ik weet 't niet, dit voelde een beetje cheap aan. Evenals de ontmoetingen met oud gedienden, die als een verplicht nummertje voorbij kwamen.

Wat ik verder ook iets minder goed uitgewerkt vond is het gemis van grootsheid: het verhaal speelde zich nu wel iets teveel in de bewoonde wereld af in plaats van een avontuur dat zich op grootse schaal in de wijde onderwaterwereld bevindt. Alhoewel daar een inventief script tegenovergesteld wordt. Dat op het einde een tikkeltje doorslaat overigens..

Technisch is het weer een schitterende, kleurrijke film geworden. Maar op dit vlak niet iets heel bijzonders. En 3D? Wanneer stoppen we toch eens met die onzin, voegt voor mij ook hier weer niet veel toe.

Ik heb dus best wat kritische kanttekeningen geplaatst, maar al met al is dit gewoon weer een erg sterke en hartverwarmende Pixar geworden en was de 'Nemo-chemie' volop aanwezig. Overbodig zo'n vervolg? Misschien. Maar als het eindresultaat je dan dusdanig weet te vermaken... Tsja.

4*.

Is deze Finding Dory een leuke film? Absoluut! Is het de gedroomde opvolger van Finding Nemo? Dat dan weer niet. Misschien moet je beide films niet met elkaar vergelijken, maar dat doe je onbewust toch omdat het nu eenmaal een opvolger is. Om kort door de bocht te gaan, waar Finding Nemo perfect de juiste snaren weet te raken en een mooi evenwicht vindt tussen alles, mikt Finding Dory iets teveel op de slapstick jokes en de nodige actie. Maar het is zeker en vast geen miskleun zoals Cars 2 dat wél was. Dit komt mede dankzij de nieuwe leuke personages (Hank, Bailey, Destiny) en de prachtige wereld die Pixar opnieuw weet te scheppen. Leuke, aangename film maar ook niet veel meer dan dat. Volledige recensie kan je op mijn website lezen: Recensie: Finding Dory – Popcorn Tales - popcorntales.com

Ik vind Finding Nemo veel meer op je gevoel inspelen, meelevend en zielig verhaal.

Bij Finding Dory lijkt de focus meer op comedy te liggen. Zelf heb ik beide films recentelijk kort na elkaar gezien. En heb toch echt het idee dat ik me meer vermaakt, en veel meer gelachen heb bij finding dory. En niet alleen ik, de bioscoop zaal(pathe city, allemaal volwassenen) lag continue in een deuk. Gewoon een dikke 4 net als voor Finding Nemo!

Op momenten dat je het vervolg op Finding Nemo, één van de geslaagdere Pixar films, wat aan de magere kant vindt, ga je je afvragen of inmiddels een enorme ouwe zuurpruim geworden bent of de film ook gewoon echt niet zo heel sterk was. Of beide. Waarschijnlijk beide.

Akkoord, Finding Dory is een sympathieke film en op geen enkel front barslecht te noemen, maar in tegenstelling tot de eerste film had ik ook veelal het gevoel van 'meh'. De film is in grote lijnen veel te veel een herhaling van de eerste film, men had tijdens het maken de Finding-Nemo-checklist voortdurend bij de hand, zo lijkt het. Maar ook los gezien van het origineel valt de film in herhaling, de gehele speelduur zien we vissen van waterbak naar waterbak hoppen om iets te vinden. Onderweg komen ze wat nieuwe typetjes tegen, die allemaal niet zo bijster memorabel zijn. Leuke sequenties zijn er wel en de film zorgt geregeld voor een glimlach. Maar net zo vaak - of misschien wel vaker - voor een déjà vu.

3 sterren.

Finding Dory: De sequel die we nodig hadden.

Nemo was als kind mijn favoriete goudvis met een spastische vin. Ik zag de film ontelbare keren en iedere keer maakte ik zélf deel uit van die magische onderwaterwereld die Pixar geschapen heeft. Dory was het grappige sidekickje en Marlin de verantwoordelijke vader. De andere leuke bijpersonages boeiden me eigenlijk niet zo veel. Pas een jaar of twee geleden ontdekte ik de subtiele en vaak hilarische volwassen humor in de film. En sindsdien houd ik nog meer van Finding Nemo.

Toen Ellen DeGeneres tijdens haar show aankondigde dat er een vervolg kwam, was ik in de zevende hemel, maar wanneer de eerste trailer uitkwam werd mijn enthousiasme wat ingetoomd. De trailer zag er niet uit. Mooie beelden, slecht gemaakt. Sindsdien heb ik alle trailers van de film vermeden en ben ik zonder al te veel voorkennis de film gaan zien.

Ik moet zeggen, het is lang geleden dat ik zo hard heb gelachen bij een animatiefilm. De bij vlagen kurkdroge humor was precies mijn tand. De film zat vol met kleine grapjes waar ik plat mee lag. De humor die meer bedoeld was voor kinderen (zoals Destiny en haar bijziendheid, kreeg dan weer een kleine glimlach.

Mijn grootste angst was dat Dory's geheugenverlies vervelend zou worden. In het begin neigde het er wel naar, maar gelukkig hebben ze er een leuke draai aan kunnen geven waardoor het luchtig blijft.
Verhaaltechnisch is het niet zo speciaal, maar dat moet niet altijd bij een animatiefilm.

De voicecast is subliem: Ellen is het perfecte voorbeeld van hoe een stem gecast moet worden. Haar stem past ideaal bij Dory en ik kan me niemand anders inbeelden als de blauwe doktersvis. Cameo's van Sigourney Weaver, Idris Elba en Dominic West zijn ook pure perfectie.

De reden waarom ik niet meer dan een 4* geef is omdat ik geen echte emotionele breakdown had, wat ik bij het origineel wel had. Ik verwachte een echt tearjerk-momentje, maar kreeg het niet echt.

4*

Het voorfilmpje (met de schattige drieteenstrandlopers) was geweldig. Dat had van mij de hoofdfilm mogen zijn. Finding Dory zelf was zoals we mogen verwachten: wel OK. Nergens echt grappig of spannend.

Wat betreft de discussie over "Dat kan toch nooit...": Ik vind dat makers van animatiefilms dubbel goed hun best moeten doen om de kijker mee te sleuren in het verhaal. Neem bijvoorbeeld Spirited Away, waar Chihiro tergend langzaam en voorzichtig een steile trap afdaalt en dan onverwachts uitglijdt. Iedere kijker schrikt zich daar een ongeluk, en dat is een goed teken. Ook die film is 100% fantasie en er gebeurt van alles wat absoluut onmogelijk is, maar dat maakt voor het meeleven met de hoofdpersoon niet uit.

Bij veel (animatie)films mis ik dat echt: dat ik op het puntje van mijn stoel zit en me constant afvraag: "Hoe zal dit aflopen?". Bij Finding Dory zat ik meer op mijn horloge te kijken en me af te vragen: "Hoe laat zal dit zijn afgelopen?"

Geen al te best vervolg op Finding Nemo. Dory valt als hoofdpersonage tegen, vooral omdat het telkens opvoeren van het geheugenverlies na een tijdje wel begint te vervelen. Sowieso nogal wat repeterende grappen in deze film. Wel zijn er enkele aardige andere personages, waarvan octopus Hank veruit het leukste is. Toch voelt het weinig origineel aan en kan het lange tijd niet echt boeien, met name de aanloop van de film is niet al te interessant.

Ik vond het een leuke film. Niet beter dan Finding Nemo, maar wel erg leuk. Hank de octopus was super! Net zoals bij Finding Nemo is het stukje film NA de aftiteling weer heel leuk!

De verrassing was na het zien van deze film niet zo sterk als zijn voorganger, maar het had zeker wel de schoonheid. Geweldige animatie en leuke nieuwe karaktertjes. De humor is deels repetitief van aard, maar daarom niet minder grappig. Ondanks dat het verrassingselement wat ontbrak deed het zeker niet onder t.o.v. zijn voorganger.

Leuk vervolg, maar nergens wordt het niveau van het origineel gehaald. Behalve qua animatie dan; veel scenes zien er werkelijk schitterend uit. Jammer dat het script wat gemakzuchtig en nogal voorspelbaar in elkaar steekt. De nieuwe personages zijn leuk en het is een slimme zet geweest om ditmaal de hoofdrol aan Dory te geven, maar uiteindelijk voelt de film toch wat dunnetjes en overdadig sentimenteel aan.

Viel toch wat tegen. Voortreffelijke animatie en leuk voor de kinderen, dat zeker. Maar het origineel was voor mij een van de beste animatiefilms die ik heb gezien en dit vervolg komt daar niet bij in de buurt. Weinig scherpe humor voor volwassenen, een gebrek aan originele nieuwe personages en een verhaal dat lijdt aan acute bloedarmoede(Dory die meerdere keren verdwaalt etc.). Vooral zeer degelijk allemaal maar mede daarom bij vlagen ook erg saai. Gelukkig word er aan het eind geen visje opgegooid naar nog een vervolg want dat zou echt vlees nog vis worden.

Simpele doorslag van de eerste film.

Maar dan met een zo mogelijk nog irritanter hoofdpersonage. Niet alleen is DeGeneres een onbegadigd voice actor, het veel te drukke visje dat ze nadoet is niet veel meer dan een two-trick pony. En wie het "korte-termijn geheugen" grapje na 5 minuten beu is, is het dat na 10 of 15 minuten wel.

Wat opvalt is dat Pixar het toch steeds moeilijker heeft om technisch te excelleren. Het ziet er niet slechter uit dan de competitie, maar technisch toch maar weinig opvallende zaken gezien. Toch een probleem voor Pixar, want dat was zowat hun sterkste punt. Nu verzuipt hun werk nog meer in dat van de competitie.

Enig lichtpuntje zijn de jonge visjes, iets waar Pixar toch ook nog enige kwaliteit in lijkt te hebben. Bij Monsters Inc ook hét lichtpunt van de film. Jammer genoeg is er maar weinig screentime voor hen weggelegd en volgt de film vooral één of ander saai avontuurtje met veelal vervelende personages en een voorspelbare afloop.

1.0*

“Hi. I'm Dory. I suffer from short-term re-mem-bory loss.”

Aardig vervolg. Dory is in een bijrol erg geslaagd, maar als hoofdpersonage is ze een beetje too much. De grappen om haar geheugenverlies werden in Finding Nemo al snel repeterend en in deze film gaan de makers er mee door.

Vooral het eerste half uur is moeilijk door te komen. Daarna worden er allemaal nieuwe personages geïntroduceerd en wordt het beter. Nemo en Marlin hebben hier een bijrol, maar het zegt al veel dat hun relatie nog steeds het hart van deze film vormt en dat de zoektocht van Dory naar haar ouders wat gekunsteld en geforceerd grappig overkomt. In Finding Nemo voelde je echt de band tussen Marlin en Nemo, en hun zoektocht had een mooie emotionele lading. De zoektocht van Dory naar haar ouders heeft dat niet. Gelukkig zijn sommige grappen bijzonder geslaagd, zijn personages zoals Hank, Bailey, Fluke en Rudder erg leuk en ziet de film er prachtig uit.

Dieptepunt van het jaar. Niet voor kinderen, die zullen er wel plezier aan beleven. Op animatie gebied is er echter ook een hoogtepunt van 2016 en dat is Storks . zonder dieptepunt heb je geen hoogtepunt en in dat opzicht mogen we blij zijn voor deze film al zullen de makers niet met die ambitie zijn begonnen.

Dory heeft een mankement maar op cruciale momenten heeft ze er klaarblijkelijk daar geen last meer van. Dan zit ik toch met mijn handen in het haar en bekruipt het gevoel dat ze het publiek niet serieus nemen. Jaja in films kan alles en zeker in animatie. Je liet me geloven dat vissen kunnen praten en dat ze kan lezen. Onwaarschijnlijk? zeker maar bewijs maar dat vissen dat niet kunnen.

Finding Dory mist de creativiteit en humor die het wel liet zien bij Finding Nemo. Vegetarische haaien schiet nu net binnen en weer moet ik lachen. Blijft grappig

Dory zie ik liever op de grill dan in een vervolg....Helaas

Ik was al niet bepaald wild van Finding Nemo, maar de Pixar-fabriek bracht toen wel een kwalitatieve animatie. Boeiend verhaal, wat leuke figuren, vrij voorspelbaar maar met voldoende humor en drama. Finding Dory pikt dan weer in op meer van hetzelfde, en vooral de gemakkelijke grappen en nog jongere insteek. Dory's geheugenverlies verveelt na een tijd en ik mis vooral de chemie die zo'n film groot moet maken. Nu zijn het grapjes voor de kleinsten. Het tempo is ook voor hen hoog met snelle korte grappen. Geen tijd voor wat rust of drama. Een jong publiek zal hier nog van kunnen genieten. Maar verder is het een overbodige sequel.

Finding Dory

Als groot fan van het vorige deel ‘Finding Nemo (2003)‘ heb ik nu zijn opvolger ‘Finding Dory’ gezien maar, of ik er nou echt van stond te kijken is een heel ander verhaal. Ruim 13 jaar later bedenkt Andrew Stanton samen met zijn partner Angus MacLane het idee om toch een sequel van het eerste deel te maken. Waarschijnlijk is Angus er mee gekomen aangezien het zijn eerste film is. Even na gaan dat ‘Finding Nemo (2003)‘ een jeugd film van mij is, was toen welgeteld vijf jaar oud.

Hoewel ik erg stond te springen voor deze Sequel is hij me echt vies, vies en dan ook echt vies tegengevallen. Ik zou vooropstellen dat ik het geen slechte film vond maar, de manier waarop ‘Finding Dory’ is gemaakt en werd gepresenteerd is het gewoon een grote kopie van ‘Finding Nemo (2003)‘ , wat ik al wel een beetje dacht. Deze film mag dan wel een totaal ander verhaallijn hebben het komt echt op het zelfde neer. Waar nu Nemo zijn vader niet naar Nemo zoekt, zoekt Dory naar haar ouders, die waren ook al gevangen geweest en wisten weer met behulp van andere zeedieren naar buiten gebracht. Nee, dat deed mij vrij weinig.

Waar ik Dory in ‘Finding Nemo (2003)‘ toch een heel leuk karakter vond (zelfs bij de herziening afgelopen zomer) is een eigen film niet voor de karakter Dory weggelegd. Het was zeker een film wat zozeer niet saai was, het doen en laten van Dory lopen nogal op het zelfde uit. Dit ADD- vergeet achtig visje valt 97 minuten constant in herhaling door de zelfde opmerkingen te maken. Ja, dat hoort nou eenmaal bij de dingen die ze heeft, het is gewoon na een tijdje saai aan het worden om te kijken wat ik erg zonde vond.

Het verhaal is zoals al gezegd er eentonig en een mooie kopie van zijn voorganger.. We volgen dit keer Dory, die haar ouders kwijt is geraakt. Ze gaat samen met de twee clownvisjes opzoek naar haar ouders waar ze al snel uitkomen bij een soort Seaworld. Wanneer ze daar in allerlei probleempjes terecht komen vinden ze haar ouders uiteindelijk buiten het prak en was het eind goed al goed. om het maar even vluchtig samen te vatten.

Het meest heb ik nog wel genoten van de twee zeeluipaarden (zeeleeuwen wat het waren) die op een steen zaten en dat er constant er eentje bij wou, met het er af blaffen. Dat vond ik nog wel goud waardig, heb ik ook nog wel om gelachen maar de rest viel mee. CGI was redelijk up-to-date en was niet irritant om naar te kijken, zo heb ik deze ook weer gehad en viel ook dit me weer erg tegen.. Veel films uit 2016 zijn een negatief gedachten bij mij.

2.0*

Typisch zo’n film die van net-afgewende-catastrofe naar oh-nee-alweer-een-rampscenario sjeest. Maar ah. De personages zijn geestig, het ritme zit goed en de enkele ontroerende momenten zitten uitstekend ingebed in het humoristische geheel.

Ideaal voor een avondje sloefen-uit-voeten-onder-‘t-deken-hoofd-achterover-en-genieten.

Zucht-blaas-oef.

Euhm, wanneer verschijnt het vervolg...iemand?

3*

Goeie film over een jong visje met een slecht korte-termijn geheugen die zijn ouders kwijt raakt. Een prima vervolg met een behoorlijk avontuurlijk verhaal (waardoor het de volle lengte onderhoudend is). Vergeleken met de vorige film is er wat minder in de personages geïnvesteerd (ondanks dat de stemmencast uitstekend is).

Eerlijk gezegd vind ik Finding Dory leuker dan Finding Nemo. Daar zullen weinig mensen het mee eens zijn, maar gelukkig: smaken verschillen. Heb me uitstekend vermaakt met deze feel-good animatiefilm van Pixar. De humor klopt, Dory is een zeer loveable personage en ook de terugblikken naar de vroegere Dory zijn vertederend. Het was ook erg leuk om Nemo & Marlin weer terug te zien, net als een paar andere personages. Niet de beste Pixar film, maar stijgt zeker wel boven de middenmoot uit wat mij betreft.

3,5*

7/10 (IMDB)

Als hoofdpersonage vind ik Dory eigenlijk niet leuk genoeg. Gelukkig zijn er met Hank, Destiny, Bailey en Becky een aantal leuke nieuwe karakters in dit vervolg op Finding Nemo. Verder is het veel van hetzelfde. Visueel is het weer prima. Al met al leuk om eens te zien.

3,0*

Deze eens bekeken en vond het een prima film. Wel een beetje een herhalingsoefening, maar er zaten ook leuke stukjes in (bv die zeehonden).

Visueel was het weer een pareltje.

Wel niet zo sterk als het eerste deel, maar toch wel een vermakelijk deel.

Fantastische film voor het hele gezin is de perfecte combinatie van humor, spanning en dramatiek. De film heeft bovendien een positieve boodschap met het verhaal van Dory [Ellen DeGeneres] die zich plotseling haar ouders kan herinneren en met hulp van haar vrienden Nemo [Hayden Rolence] en Marlin [Albert Brooks] probeert haar weg terug te vinden naar de plek waar zij haar ouders is kwijt geraakt.

Een paar van de kleurrijke karakters uit Finding Nemo keren terug, maar één van de grote verdiensten van deze film is dat het totaal nieuwe karakters weet te creëren en dat de film dezelfde visuele inventiviteit weet te behalen. Hank de Octopus [Ed O'Neill] is een schot in de roos in een belangrijke bijrol en Idris Elba en Dominic West scoren als twee behulpzame zeeleeuwen. De stemvertolkingen zijn perfect waardoor elke rake grap in het voortreffelijke scenario het gewenste effect heeft.

Destijds Finding Nemo nog in de bioscoop gezien. De film heeft bij mij nooit zo hoog gezeten als bepaalde Disney Classics, maar ik heb 'm desondanks toch meermaals nog op dvd gezien in mijn jeugd. Toen ik las dat de sequel van Netflix ging verdwijnen, heb ik deze vrijwel meteen toch maar bekeken. Een herziening van Finding Nemo was wellicht leuk geweest, maar niet per se nodig. Ik kon me die film goed genoeg herinneren om Finding Dory meteen te bekijken.

Ik had niet heel veel met Dory in het origineel weet ik nog. Ik vond de zoektocht van Marlin naar zijn zoontje veel interessanter en Dory was af en toe grappig als sidekick. Het feit dat deze sequel zich volledig op haar focust, sprak mij dus niet meteen aan. Ik moet echter zeggen dat Pixar dit op een goede wijze gedaan heeft. De jonge Dory is ontzettend aandoenlijk en de relatie met haar ouders wordt op een hartverwarmende manier uitgewerkt. Daarnaast krijgen ook oudgedienden Marlin en Nemo weer genoeg te doen. De film is mooi geanimeerd en kent een gezonde dosis humor, die zowel jong als oud zal aanspreken. Persoonlijk kon ik erg genieten van de twee sadistische zeeleeuwen (gespeeld door Dominic West en Idris Elba) en Bailey (door de vertolking van Ty Burrell is het een regelrechte dolfijnversie van Phil Dunphy).

De show wordt echter gestolen door Hank. Deze norse octopus, met het hart op de juiste plaats, heeft de leukste scènes van de film op zijn naam staan en diens interactie met Dory werkt erg goed. Fijn ook dat dit personage vertolkt wordt door Ed O'Neill, iemand die ik erg kan waarderen om zijn werk in Married with Children en Modern Family. Qua personages komt Finding Dory dus eigenlijk niets tekort. Zowel oude bekenden als nieuwe personages werken goed en komen ook allemaal uit de verf. Het grootste 'minpunt' waar de film mee kampt, is eigenlijk simpelweg dat het niveau van het origineel net niet gehaald wordt. Ondanks dat de film tegen het einde (met het fragment op de snelweg) nogal over de top gaat, vond ik het ook wel wat hebben dat men (letterlijk) nog even flink gas durft te geven. Het zorgt in ieder geval voor een spectaculaire climax.

Een prima vervolg dus. Net iets minder goed dan Finding Nemo, maar nog steeds genietbaar van begin tot eind. De afwezige personages uit het origineel worden niet gemist door de vele leuke nieuwkomers; iets dat lang niet altijd een garantie is voor een film als deze. Ik heb genoten en zou Finding Dory als familiefilm zonder enige twijfel aanbevelen.

3,5*