Umimachi Diary (2015)

Hmm, minste Koreeda die tot nu toe zag.

De (voorlopig?) hoge score verbaast me dan ook enigszins. De opmerking van toerist hierboven dat dit een film voor de liefhebbers is vind ik niet echt passend. Koreeda wijkt meer af van zijn "registrerende" stijl van zijn vroegere films, dit gaf zijn films altijd een beetje het gevoel van een documentaire (niet toevallig gezien hij eerst documentaires maakte). Hier lijkt hij beetje bij beetje van af te stappen en zijn films beginnen er steeds meer als een conventioneel opgebouwde en geschoten film uit te zien . Vandaar dat ik denk dat niet echt een film voor de "liefhebbers" is. In Like Father, Like Son was deze stijlverandering reeds het geval, maar daar vond ik het nog goed uitpakken, bij deze een heel stuk minder.

Vooral pakweg de eerste 15min maakte ik me grote zorgen. Deze waren erg onorigineel en voelden erg "gemaakt" aan. Standaarddialoog, slecht acteerwerk (alsof de acteurs soms echt de overdreven emoties uit een manga wouden imiteren), textbook shots enz. mocht de film op dit niveau verder gegaan had mijn score een stuk lager gelegen. Gelukkig herpakt de film zich daarna en krijgt hij wat meer rust en diepte. De relaties tussen de zussen en hun omgeving worden niet meer geforceerd en we leren op een subtiele manier ook hoe ze allen verschillend naar hun vader en moeder kijken. Hier begint de film steeds meer te lijken op een film van Koreeda, maar helaas niet een Koreeda op topniveau.

Waar zijn vorige drie films soms een beetje net niet waren door bijvoorbeeld net een beetje teveel plot (Like Father, Like Son) of juist net wat minder te zeggen hadden (Air Doll, I Wish) is deze film weer helemaal op niveau. De beste film van Koreeda sinds Still Walking.

Dat komt doordat Koreeda de film laat meanderen, zodra hij het uitgangspunt (vierde onbekend zusje komt bij drie zussen die al hun hele leven samen zijn wonen) heeft neergelegd en een subtiele, gelaagde film over familieverhoudingen en identiteit maakt zonder dat er al te veel stevige ontwikkelingen inzitten. Zoals in een aantal van zijn beste films speelt ook het huis een grote rol. Het is de plek waar ze samenzijn, maar ook een plek vol herinneringen en beschadigingen. Het is misschien wel de meest Ozu-achtige van Koreeda's films.

Waar de nieuwe Jia Zhang-Ke onder andere over ontworteling gaat, gaat deze film juist over je wortels. Over de kracht van familiebanden, ook al kende je elkaar jaren niet. Over het dorpje ook, waar rituelen zijn die het doel hebben om samen te blijven.

Gedurende de film staan, misschien niet al te origineel, de kersenbomen in de bloesem, maar Koreeda weer daar zomaar weer een van de mooiste scenes uit zijn hele loopbaan van te maken. Brok in mijn keel en een traan op wangen.

Ondanks dat ik zijn laatste drie films niet bij zijn beste vond horen waren ze nog ver bovengemiddeld en heb ik nooit gevreesd dat er niet weer wat beters kwam. Dat is er nu.

4.0*

Hoewel ik de Japanse cinema hoog heb staan weten de films van Koreeda mij maar niet te boeien. Zijn films blinken voor mij vooral uit in saaiheid. Ook deze film is daar een mooi voorbeeld van. Er gebeurde 128 minuten lang helemaal niks. Het is voor mij ook een van de weinige films in de bioscoop die ik onderbroken heb voor een toiletstop en volgens mij heb ik ook helemaal niets gemist. De dames zagen er sympathiek uit, dat wel, maar dat is voor mij niet genoeg deze film een voldoende te geven. Daarvoor vond ik deze film te slaapverwekkend.

2,0*

Huis, tuin, en keuken. Wat wil je nog meer?

Zeldzaam zachtzinnige en lieve film, die qua sfeer (alledaags realisme met een vleugje poëzie) en thema (familiale en intermenselijke verhoudingen met op de achtergrond een bepalende gebeurtenis) wel geheel in lijn ligt met een aantal voorgangers, maar hier wordt een en ander misschien nog meer teruggebracht tot de... zachte kern.

Was die ‘gebeurtenis’ in voorgaande films nog min of meer spectaculair of traumatisch te noemen, goed voor de krant (op z’n minst de gemengde berichten dan); hier hebben we het over een vader die ziek is geworden, en daarna gestorven.

Koreeda focuste natuurlijk altijd al op de ‘aftermath’, en hoewel je de beslissing van de drie zussen om haast zonder mankeren hun onbekende, verweesde halfzusje in huis te nemen, opmerkelijk kan noemen, wordt in Umimachi Diary nog minder geleund op het spectaculaire, en nog meer de nadruk gelegd op het alledaagse.

Ik ben er nog niet helemaal uit waarom dit voor mij dan toch een boeiende, en zelfs ontroerende filmervaring is geworden. Is het het totale gebrek aan cynisme, of existentieel wantrouwen, dat uit het geheel spreekt? Misschien heeft het te maken met de aard van de interactie tussen de personages, die plaatsvindt in de bedding van specifiek Japanse sociale (beleefdheids-)codes, en oppervlakkig gezien een indruk van een soort blijmoedige jarenvijftig-wellevendheid geeft. In zo’n sfeer wordt, tussen al die voorkomendheid, het minste onvertogen woord een heftige gebeurtenis.

Woorden. Opvallend is, dat er, onmiddellijk, of dan toch na verloop van tijd, zoveel uitgesproken persoonlijks... uitgesproken wordt in deze film. En nog opvallender is dat al die uitgesprokenheid, die wellevendheid, dat warme bad van wederzijdse empathie en liefde, voor mij niet leidt tot een onverdraaglijk sentimentele film, maar tot echte ontroering.

Het is alsof Umimachi Diary zich afspeelt in een beschermd universum, waarin geen externe factoren zijn die het zicht belemmeren op misschien iets wezenlijk menselijks: het diepe verlangen lief te hebben en geliefd te zijn, en onderdeel te zijn van een familie.

Dank u beleefd, Koreeda Hirokazu. Als ik een hoed had, zou ik ‘m voor u afnemen.

Stel dat Koreeda Amerikaan was en precies dezelfde film in Hollywood zou regisseren met Kate Hudson als oudste zus, hoe keken we dan aan tegen zijn films?

Ferdydurke weet hierboven op welsprekende wijze de manco's van de film (in mijn optiek) weer te geven als grote pluspunten. Ik zie hetzelfde maar ervaar het anders: Our little sister beschouw ik als een sentimentele en zoete film, vol harmonie tussen vier mooie vrouwen in een huis die regelmatig blij lachend over het strand lopen en dergelijke zaken meer. Je moet al tot halverwege de film wachten voordat er uberhaupt een eerste aanzetje komt voor wat drama zou moeten voorstellen, maar de doorgedreven goedheid van de personages (vooral de oudste en de jongste zus ) voorkomt dat er werkelijk barstjes kunnen ontstaan in de paradijselijke toestand die Koreeda schetst.

Het gebrek aan een verhaal kan al snel doen vermoeden dat de film dan wel over "alledaagsheid" moet gaan, het échte leven, maar dat kan je bij Koreeda toch niet volhouden. Daarvoor geeft Our little sister een veel te geromantiseerd beeld van het leven van vier zussen. De film staat in de traditie van bijvoorbeeld Twenty-four Eyes. Het is een zoete droom of op z'n best een bitterzoete droom, maar zeker niet het leven van alledag.

Stilistisch vind ik het jammer dat Koreeda z'n scenes zo snel laat opvolgen, waardoor er niet alleen een tamelijk hoog tempo ontstaat maar ook een overdaad aan scenes die weinig toevoegen aan wat er al getoond is.

Bovenstaande zijn al m'n rationele overwegingen bij een film die ik eigenlijk niet echt goed kan vinden maar toch ook niet laag kan beoordelen. Ik ben er namelijk wel degelijk gevoelig voor en raakte bij bepaalde scenes ontroerd (het meest eigenlijk nog in het begin, rondom de begrafenis van de vader). Dát is misschien nog wel de grootste kracht van Koreeda, dat hij het sentiment kan laten werken ondanks dat je beseft dat je bespeeld wordt.

Ik snap waar je heen wilt, maar ik weet niet of je gedachtespelletje echt werkt. Koreeda is namelijk wel heel erg Japans (of op z'n minst Aziatisch) in de manier waarop hij zijn films maakt. Er zit een bepaalde luchtigheid in, een lichte toets zeg maar, die Amerikanen toch wel vreemd is. Oké, er zal vast wel ergens een indie-regisseur in de VS rondlopen die zoiets kan benaderen, maar dat zijn uitzonderingen die de regel bevestigen. Een verhaal als dat van Our Little Sister zou misschien dezelfde thema's bevatten, maar de onderlinge liefde zou bijvoorbeeld veel grootser en meer fysiek uitgebeeld worden (met knuffels en dergelijke). De waardering voor het kleine zou ook vetter aangezet zijn. Een Amerikaanse versie met Kate Hudson, hoe goed gemaakt ook, zou waarschijnlijk niet dezelfde doelgroep aanspreken.

Niettemin, ik vond dit niet per se een heel goede Koreeda. Ik had ietwat dezelfde reactie als jij. Net iets te makkelijk allemaal. Vooral iets te vriendelijk naar mijn smaak. Ik hou best van films met goedhartige personages, maar dit is me wat al te onverstoorbaar. Het stoort me misschien ook wat dat deze zusjes een erg idyllisch leven leiden. Ik bedoel, ze zijn in de steek gelaten door beide ouders en dat was niet makkelijk, maar tegelijkertijd hebben ze een flink eigen huis, vrienden die goed voor hun zorgen, wonen ze op een droomlocatie en zijn ze allemaal zo vriendelijk tegen elkaar dat serieuze conflicten er niet in zitten. Ik zou zo mijn jeugd met hun geruild willen hebben, ondanks dat dit op papier niet zo aantrekkelijk zou moeten klinken.

Er zit nauwelijks wrijving in de film. Ieder moment dat er toch iets meer diepgang in lijkt te komen wordt dit weggemoffeld of omgezet in een positieve ervaring. Ik vond Still Walking juist zo sterk, omdat het idyllische en kalme van die film een soort dekbed was dat gelegd was over een veel meer nare levenservaring. Deze warme deken voorkwam heftige uitbarstingen of duidelijk zware emoties, maar ze waren er wel. Our Little Sister neigt soms die richting in, maar uiteindelijk krabbelt Koreeda telkens net op tijd terug.

Ik schrok trouwens net als Mattson voor mij echt enorm van het eerste kwartier. Erg slecht geacteerd en wat gehaast uitgevoerd. Het leek net of ik even in de meest onrealistische en irritant sentimentele draak terecht gekomen was. Naar gelang vond de film wel een kalm ritme en werd het aangenaam. Ook ik heb zeker wel een zwak voor de lichte toets die Koreeda hier gebruikt en er zit een zekere charme in de geromantiseerde alledaagsheid van de film. Anders gezegd, het kijkt lekker weg. Wellicht had dit beter bij een warme zomer of lichte lente gepast, maar helaas kregen we een winterrelease. Niettemin, erg veel levert de aanpak nou ook weer niet op wat mij betreft.

3*

Dit is mijn tweede Kore-eda-film (de eerste was Dare mo Shiranai (Nobody Knows)) en ik ben een fan van zijn films geworden. Zijn films zijn zo kalm en zo lieflijk dat het bijna een meditatieve ervaring wordt en in ieder geval geven zij de kijker de ruimte om na te denken over wat hij ziet. Zijn films zijn bovendien bijzonder ‘fris’ in de zin dat zij in alles het tegendeel zijn van de gebruikelijke hedendaagse film die immers tjokvol actie, sensatie en drama zit en minstens één grote plottwist kent. Meer nog dan Dare mo Shiranai (Nobody Knows) kent Umimachi Diary (Our Little Sister) zelfs helemaal geen dramatische ontwikkeling (‘er gebeurt niets!’). Of eigenlijk heeft de dramatische ontwikkeling zich op de achtergrond afgespeeld (moeder verlaat het gezin resp. er komt een zusje bij) en vormt de film een zorgvuldige studie van de psychologische effecten van deze verandering. In die zin zijn de films klassiek te noemen: de films leveren (boeiende) karakterstudies doordat nauwgezet worden getoond hoe de personen reageren op veranderingen en zich ontwikkelen.

Deze film is een soort realisme over the top in de zin dat zelfs realistisch drama bewust lijkt te zijn weggelaten en we een bijna zoetsappige idylle overhouden: ja, dingen gaan wel eens fout en er zijn problemen, maar de familieband c.q. het leven overwint alles. Misschien zijn we zo gewend geraakt aan de ‘Amerikaanse’ over the top horror en drama dat we een leven dat uiteindelijk positief is te waarderen niet meer als realistisch herkennen? In ieder geval weten zijn films – dat wil zeggen de menselijkheid van zijn personages – me te raken, zoals The Tree of Life en Boyhood dat ook deden.

Van het handvol films van Koreeda, die ik tot nu toe gezien heb, vind ik dit de mooiste. Het is een rustige, ietwat voyeuristische film over vier ongehuwde zusters en hun dagelijkse beslommeringen. Het is fictie, maar het heeft de trekken van een beschouwend docudrama zonder veel hoogte- of dieptepunten. Slechts een paar keer komen er wat rimpeltjes in het harmonieuze samenleven van de jonge vrouwen. Te midden van het geweld en de special effects die de hedendaagse filmmarkt overspoelen, vormt deze lieve en bekoorlijke film daardoor een haast utopisch rustbaken. Ik heb daar met volle teugen van genoten.

Ruim twee uur een prachtig rustig kabbelend beekje van een film, dan kunnen we heel vervelend cynisch gaan doen, of we laten ons heerlijk onderdompelen in een roze/witte sfeer van kersenbloesem ... en hier kies ik voor het laatste .... oh en er zit ook nog allemaal heerlijk eten in de film.

Zéér fijne Koreeda.

Het gaat weer wat beter met de beste man. Z'n vorige film was een broodnodig lichtpuntje na een paar mindere films, met Umimachi Diary zet hij die positieve evolutie verder.

Het is denk ik wel één van z'n meest zachtaardige films, zelfs één van de meest zachtaardige die ik ooit gezien heb. Echt alles in deze film is afgestemd of goedaardigheid, optimisme en positivisme. Iets wat je eigenlijk maar zelden tegenkomt.

Geen groot drama dus, ondanks dat er in het plot genoeg ruimte voor is. Maar iedereen is openhartig, begrijpend en lief voor elkaar. En wanneer dat niet het geval is, dan wordt het de volgende scene alweer opgelost.

Ik mag dit soort filmpjes wel, al is het maar omdat ze zo uitermate zeldzaam zijn. Sterke, uiterst solide Koreeda.

4.0* en een uitgebreide review

Na eerder twee werken van deze regisseur te hebben gezien, te weten Nobody Knows en Air Doll, zette ik mij schrap voor weer een hartverscheurend drama. Umimachi Diary was echter een veel luchtiger werk dan ik had verwacht en, bovenal, een erg mooie, ontroerende film. Met een topcast, bestaande uit 's lands lievelingsvrouwen en meisjes, vertelt deze film een verhaal over de kracht van familiebanden in complexe gezinsstructuren. Een halfzusje wordt wees en wordt liefdevol opgevangen door haar zussen en... neemt dit in dank af! Ik zette mij al schrap voor clichématige plotontwikkelingen, maar Kore-eda wist deze kundig te vermijden. Toch zit de film, die ogenschijnlijk voortkabbelend aanvoelt, vol van spanningen en frustraties onder het oppervlak. Onder het lieflijk gekibbel van de oudste zussen zit wel degelijk oud zeer. De jongste van de drie zussen komt als immer vrolijk over en bewaakt de vrede, maar voelt mogelijk nooit de ruimte om zich te uiten in dit gezin. Het halfzusje is een engeltje, maar ook zij worstelt met onzekerheden en frustraties.

Wat ik boeiend vind aan familiedrama's, zeker naarmate ik wat ouder wordt en terugkijk op mijn eigen jeugd, is dat we allemaal een familie hebben. Daarom wordt je nog al eens geconfronteerd met patronen en structuren die pijnlijk bekend voorkomen, of juist ontroeren. Juist het feit dat er geen zeer schokkende plotontwikkelingen zitten in het verhaal, houdt het herkenbaar. Juist de subtiliteit, die ik eigenlijk alleen van een Japanse regisseur kan verwachten, maakt dit zo'n ontroerende film. De enkele emotionele climax momenten (zoals de Sakura scene) maken dit een ontroerende film die aanzet tot nadenken en je laat reflecteren over je eigen jeugd.

Wie houdt van goed camerawerk, mooie, tedere en soms emotievolle scènes en beeldcomposities, is met deze "Our little Sister" op het goede adres.

Wie actie en dramatische gebeurtenissen verwacht, blijft op zijn honger zitten, alhoewel....drama is zeker aanwezig, maar het heeft zich in het verleden afgespeeld.

Het verhaaltje vertoont weinig deining, 4 zussen die zich nogal graag inlaten met culinaire kwesties, eigenlijk zonder weinig hard realisme maar onderhuids sluimert de pijn van een breuk die hun jeugd heeft gehypothekeerd en hun in feite meer bezighoudt dan men uit hun dagelijk gedrag zou kunnen afleiden. In de grond dus een film over de relatie ouder-kind, zonder dat de cineast voortdurend de volledig last van het drama over je laat neerkomen.

Schitterend spel van de vier, zo natuurlijk, dat het amper geacteerd lijkt.

Typisch is de slotscène met de zussen, in rouwkleren op het strand, maar speels bezig. Het beeld roept zowel bewondering als medelijden op.

Mooie muziek.

"Our little Sister" neemt kwalitatief plaats in het rijtje van films die ik zag van Hirokazu Koreeda en blijft alleen, m.i. even onder het niveau van "Nobody knows".

Eerste kennismaking met Koreeda en zelden zoiets moois gezien. Combinatie van beeld, dialoog en gelaatsuitdrukkingen heeft tot het diepst van m'n ziel ontroerd. Aan zelfreflectie deed ik niets of nauwelijks maar na het zien van Our little Sister ontkwam ik er niet aan. Ergens schaam ik ervoor dat Japans drama niet mijn interesse kon wekken. Nu ga en wil ik meer zien.

Schaamte loopt als een rode draad door de film. Een erfenis van oude tijden maar speelt nog steeds een grote rol in het moderne Japan . Het zou een handicap kunnen zijn, zeker voor drama waar het gesproken woord bijna heilig is. Koreeda omarmt zijn cultuur en de kracht ligt in de woorden die niet worden uitgesproken. Een blik of lichte aanraking zegt meer dan genoeg.

Alle personages dragen zoals in het echte leven, een bagage met zich mee. Gevaar bestaat dat de film te melodramatisch word. Gelukkig is daar geen sprake van, integendeel is waar. Iedereen is vrij om zelf de dingen uit te pikken die voor hem of haar relevant is. Boodschap wat mij aanspreekt is dat (kleine) geluksmomentjes een meerwaarde op je leven kan hebben. Je hoeft ze alleen te erkennen en te zien....

Deze eens bekeken en het was geen misse film. Visueel was het een mooie film en de cast deed het ook prima. De speelduur was wel wat aan de lange kant, maar voor de rest was hij wel het bekijken waard.

Ingehouden en stijfjes waren de eerste woorden die bij het kijken naar de film in me opkwamen. Daarbij mikkend op het gedrag van de personages. Heel gereserveerd en weinig expressief bewegen zij zich in beginsel door de film. Ik werd er niet heel blij van. Een gevoel dat neigt naar verveling begon zich al van mij meester te maken, totdat...

geleidelijk en in mooi contrast met de algehele ingetogenheid van de personages de uitbundige aankleding, waarin veel scènes zich afspelen, steeds luidruchtiger door begint te klinken en de film net op tijd van wat leven begint te voorzien.

Maar voor deze fase in de film nadrukkelijker wordt, moet ik echt even doorbijten. Lastig, want in het begin zorgt die ingehouden emotie ervoor dat ik geen enkel empatische gevoel ontwikkel richting welk personage of welke gebeurtenis dan ook. Pas als de ingehouden emotie door het contrast met de weelderige omgeving tastbaar en visueel wordt, komt de intense beleving die erachter schuilgaat binnen en vindt herkenning plaats. Emotie is daar! De tegenstelling tussen de nederigheid van het personage en de uitbundigheid van zijn omgeving is dan opeens onmiskenbaar aanwezig en komt sterk over. Het stiekeme en bange verlangen van de personages om deelgenoot te zijn van die uitbundigheid is duidelijk en werkt vertederend. Fijne spanningsvelden ontstaan.

Heel bijzonder dat het ondergaan van het ingetogene en van het gereserveerde dat in eerste instantie een navenante kijkbeleving oproept, door toevoeging van wat schoonheid bijna ongemerkt een andere kijkbeleving oplevert. Heel bijzonder dat de getoonzette afstandelijkheid van mij (de kijker) radicaal omslaat bij het bekijken van de weelderigheid van de beelden waarin zich de personages bewegen. Het contrast doet iets met je. Het zet iets in je hoofd in werking.

Zo beleefde ik het althans in mijn persoonlijke interpretatie die natuurlijk geen algemene wetmatigheid inhoudt.

Prachtige aankleding! De decors en landschappen zijn kleurrijk en weelderig. Prachtige plaatjes. De landschappen zijn als schilderijen. Mooi gekaderd en expressief.

De stemmige pianomuziek maakt het af. De finale onderlijning in het samenbrengen van emotie en beeld. Mooi.

Het acteerspel is ook mooi. Althans op momenten. Het hapert hier en daar ook wel wat. Maar als het lukt, lukt het goed. Het onuitgesprokene wordt in die gevallen erg duidelijk uitgebeeld. De emotionele wereld die schuilgaat achter een gebaar of een oogopslag wordt dan opeens helder. Het zit ‘m in de finesse. Indrukwekkend als het lukt. Maar dat is dus niet altijd het geval.

Het verhaal volgt een eenvoudige lijn. Het gaat over alledaagse beslommeringen en kent in die zin weinig verhevenheid of weelderigheid. De film behandelt thema’s die zich in elk ander deel van de wereld hadden kunnen afspelen. Niet heel opzienbarend of heel bijzonder.

Het opzienbare en het bijzondere van de film zit ‘m in andere dingen.

Koreeda komt in zijn eerdere films als 'Maboroshi no Hikari' (1995) en 'Dare mo Shiranai' (2004) sterker uit de hoek. Die zijn rauwer en minder gepolijst. In 'Umimachi Diary' (2015) heeft hij de teugels over zijn cinematografie strak in handen, maar in de kern is het een publieksvriendelijke formulefilm die veilig binnen de lijntjes kleurt. De geschetste tegenstellingen (oud/jong, traditie/moderniteit, liefde/verantwoordelijkheid) liggen er te dik bovenop. De sfeershots rond fraaie landschapstaferelen en exotische ceremonies zijn prachtig geschoten als couleur locale, maar meer is het eigenlijk ook niet. De verhoudingen tussen de personages zijn veelal cutesy en quirky- echte conflicten blijven uit, en als er toch spanning in het verhaal komt slaat het meestal snel dood. Ergens zonde, want de groepsdynamiek tussen drie oudere zussen en hun nieuwe halfzusje, is op zichzelf interessant. Alleen in de shots waarin Koreeda die vier verschillende persoonlijkheden tegelijkertijd op het scherm hun alledaagse dingen laat doen, laat de Japanner doorschemeren wat een meestercineast het is. Had Koreeda deze esthetiek maar radicaler doorgevoerd en was hij niet gezwicht voor de oscar bait van toegankelijkheid.

Our little sister is zeker geen slechte film, maar wel de minste die ik toch op heden gezien heb van Koreeda. Uiteraard ligt de lat vrij hoog en verwacht ik wel het één en ander als ik zijn films bekijk. Het is een mooi sereen verhaal van drie zussen die hun halfzus in de armen sluiten. Maar echt ergens naar toeleiden deed het niet.

Allemaal nogal braafjes en strak voorgesteld. Cinematografisch dik ok, maar die kenmerkende rauwheid ontbrak wat. In de plaats kreeg je een ware puurheid binnen de Japanse cultuur. Het halfzusje is een verlegen tiener die haar plaats zoekt binnen haar nieuwe familie. De ene keer ingetogen, de andere keer zeer uitbundig. Het karakteriseert haar sterk uitgewerkt personage. Weinig tot geen conflicten in de film, de broze ouderrelaties ten spijt.

Mooi gekaderd, prachtig decor en passende muziek. Maar het meest boeiende waren de uitstekende acteerprestaties. Het verhaal is eenvoudig, maar mooi in zijn eenvoud, al raakte of boeide het me net iets te weinig.

Mooie film in dat typische heerlijk kabbelend tempo van Koreeda zonder dat het langdradig wordt. Haverwege lijkt de film ineens een dramatische wending te krijgen, maar dat gaat gelukkig al snel naar de achtergrond en Koreeda blijft geïnteresseerd in het leven van de vier meisjes en hun onderlinge verhouding (hoewel het tweede uur wel net iets minder fijn is daardoor). Dat levert geweldige scènes op, vooral als de zusjes wat geïrriteerd over elkaar zijn. In alles voelt dat echt aan. Mooi geacteerd ook waarin elk zusje wel haar eigen persoonlijkheid kan tonen. Ook enkele heerlijk dromerige beelden op de fiets en de lentebloesem aan de bomen en verder enkele fijne beelden van een grootstad. Met zoveel liefheid kan je dit dweperig noemen, maar soms heb ik dit nodig. 4,0*.

Umimachi Diary

Mooie film van Koreeda. Op een trage en rustige manier weet hij de wereld van drie zussen neer te zetten die hun jongere halfzus Suzu in huis nemen. Je verwacht ieder moment dat er iets dramatisch gaat gebeuren, maar Koreeda houdt zich in en stelt de relatie tussen de vier zussen centraal.

Ze krijgen te maken met tegenslag en persoonlijke problemen, maar het blijft behapbaar en nergens kiest Koreeda voor vals sentiment of over the top plotontwikkelingen. De regisseur laat zien dat je weinig nodig hebt om een interessante film af te leveren. De laatste scene tussen Sachi en Suzu boven op de berg is een pareltje, en het heeft eigenlijk alles in zich wat Umimachi Diary zo'n sterke film maakt.

Makke vertoning.

Het chocomelkgehalte ligt me te hoog in dit rustig voortkabbelend drama. Het stelt allemaal bitter weinig voor en is zo ontzettend braaf en mak dat het bij momenten slaapverwekkend wordt. De film kietelt mij op geen enkel vlak, hoewel het proper gemaakt is. Geen enkele van de zussen is interessant of doet interessant en dat levert dan ook weinig verrassend een oninteressante film op, meer kan ik er eigenlijk niet van maken.

2

Fraai. Mijn baas is erg fan van deze film en zijn omschrijving deed me denken aan de serie The Makanai, ook van Koreeda, wat één van mijn favoriete series is. Nadat hij die serie gezien had, bevestigde hij dat die serie en deze film eenzelfde atmosfeer hebben, maar hij vond deze film toch wat beter. Vanzelfsprekend stond deze film dus ook al lang op mijn kijklijst en nu heb ik hem dan eindelijk ook gezien, zodat ik ook mijn oordeel vormen kan.

Inderdaad eenzelfde sfeer als The Makanai, wat natuurlijk door de regisseur komt, maar ook omdat Yoko Kanno in beide gevallen voor de soundtrack zorgt. Zowel in serie als film weinig conflict, waardoor er een feel good sfeer ontstaat, maar toch voldoende conflict om niet als "te licht" aan te voelen. Toch beviel me de serie wat meer, het is speelser, grappiger, camerawerk is beter (want ook veel recenter gemaakt) en met name een veel grotere focus op koken trekt me wat meer. Toch zijn er hier ook sterke visuele momenten, met name de fietstocht onder de bloeiende kersenbomen is memorabel.

De onderwerpen van film en serie zijn natuurlijk wel volkomen verschillend. Hier dus een kijkje in het leven van drie zussen wiens jongere halfzus bij hen komt wonen. Genoeg aanleiding tot zwaar drama, maar dat blijft dus achterwege. Koreeda lijkt toch telkens het beste in de mens te willen laten zien zonder tot een karikatuur te vervallen en dat is knap. 4*.

Een kleine film. Over kleine mensen. Kampend met de grote vraagstukken die hun respectievelijke levens doorkruisen.

Wat ze gemeen hebben, is het gemis: de versplintering van een jeugd die er geen was – één ouder afwezig, de ander ontoereikend, of ziek. Dat drie zussen er ineens een vierde bij krijgen, leert hen opnieuw kijken naar wat ze van hun levens gemaakt hebben, maar ook naar datgene waar ze niet toe in staat zijn: echt met elkaar spreken, voorbij de brokstukken van hun jeugd. Echt te verbinden, misschien...

In wat een prachtig geschoten film is, laat Kore-eda Hirokazu heel broze portretten zien. Van de ontluikende puber Suzu Asano, die voor het eerst meisje mag zijn, groot mag worden zoals ieder ander. Van verpleegster Sachi Kôda, die finaal kiest voor de connectie die ze heeft en geen nieuwe sprong waagt, hoezeer haar huidige leven ook getekend is door de gemiste kansen van weleer. Van losbol Yoshino Kôda, wier fratsen een compensatie lijken voor haar onvermogen in lange relaties te stappen – confer haar jeugd. En van vreemde eend in de bijt Chika Kôda, een vrouw die als het ware in haar tienerjaren is blijven stilstaan – ook hier een product van haar verleden, vermoedelijk.

Veel grote waarden maakt Kore-eda er evenwel niet aan vuil. Het zijn de gezichten, de luchtige en vooral anekdotisch geïnspireerde dialogen, de zeemzoete soundtrack (waarvoor Mahlers ‘Adagietto’ uit de vijfde symfonie zelfs door de suikermolen werd gehaald, auwtsch!) en de delicate cinematografie die het weefsel van deze vier levens breien, het tot een geheel weven, en tot slot: verbinden.

Allesbehalve wereldschokkende cinema, wel fraai, en bij vlagen hartroerend.

3*