Umimachi Diary (2015)

Hier verwacht ik veel van. Sinds Nobody knows behoort deze regisseur tot mijn Top 3.

Zometeen op film by the sea om 14 uur.

Voorpremière in EYE, in aanwezigheid van Koreeda!

Zeer sterke film voor de liefhebbers. Film slorpte me compleet mee. Ik ga er niet veel over uitwijden.

Het verhaal is een verfilming van een manga strip die de reggiseur een 8-tal jaar geleden gelezen heeft waarbij hij het verhaal onveranderd heeft gelaten.

Film heb ik enkele dagen geleden gezien op het Filmfestival in Gent. Regisseur Hirokazu Koreeda leidde de film kort in en nadien was hij bereid om vragen te beantwoorden. Aardige man. Stond 2j geleden ook in Gent voor de film Like Father, Like Son.

Hmm, minste Koreeda die tot nu toe zag.

De (voorlopig?) hoge score verbaast me dan ook enigszins. De opmerking van toerist hierboven dat dit een film voor de liefhebbers is vind ik niet echt passend. Koreeda wijkt meer af van zijn "registrerende" stijl van zijn vroegere films, dit gaf zijn films altijd een beetje het gevoel van een documentaire (niet toevallig gezien hij eerst documentaires maakte). Hier lijkt hij beetje bij beetje van af te stappen en zijn films beginnen er steeds meer als een conventioneel opgebouwde en geschoten film uit te zien . Vandaar dat ik denk dat niet echt een film voor de "liefhebbers" is. In Like Father, Like Son was deze stijlverandering reeds het geval, maar daar vond ik het nog goed uitpakken, bij deze een heel stuk minder.

Vooral pakweg de eerste 15min maakte ik me grote zorgen. Deze waren erg onorigineel en voelden erg "gemaakt" aan. Standaarddialoog, slecht acteerwerk (alsof de acteurs soms echt de overdreven emoties uit een manga wouden imiteren), textbook shots enz. mocht de film op dit niveau verder gegaan had mijn score een stuk lager gelegen. Gelukkig herpakt de film zich daarna en krijgt hij wat meer rust en diepte. De relaties tussen de zussen en hun omgeving worden niet meer geforceerd en we leren op een subtiele manier ook hoe ze allen verschillend naar hun vader en moeder kijken. Hier begint de film steeds meer te lijken op een film van Koreeda, maar helaas niet een Koreeda op topniveau.

Waar zijn vorige drie films soms een beetje net niet waren door bijvoorbeeld net een beetje teveel plot (Like Father, Like Son) of juist net wat minder te zeggen hadden (Air Doll, I Wish) is deze film weer helemaal op niveau. De beste film van Koreeda sinds Still Walking.

Dat komt doordat Koreeda de film laat meanderen, zodra hij het uitgangspunt (vierde onbekend zusje komt bij drie zussen die al hun hele leven samen zijn wonen) heeft neergelegd en een subtiele, gelaagde film over familieverhoudingen en identiteit maakt zonder dat er al te veel stevige ontwikkelingen inzitten. Zoals in een aantal van zijn beste films speelt ook het huis een grote rol. Het is de plek waar ze samenzijn, maar ook een plek vol herinneringen en beschadigingen. Het is misschien wel de meest Ozu-achtige van Koreeda's films.

Waar de nieuwe Jia Zhang-Ke onder andere over ontworteling gaat, gaat deze film juist over je wortels. Over de kracht van familiebanden, ook al kende je elkaar jaren niet. Over het dorpje ook, waar rituelen zijn die het doel hebben om samen te blijven.

Gedurende de film staan, misschien niet al te origineel, de kersenbomen in de bloesem, maar Koreeda weer daar zomaar weer een van de mooiste scenes uit zijn hele loopbaan van te maken. Brok in mijn keel en een traan op wangen.

Ondanks dat ik zijn laatste drie films niet bij zijn beste vond horen waren ze nog ver bovengemiddeld en heb ik nooit gevreesd dat er niet weer wat beters kwam. Dat is er nu.

4.0*

Wederom een prachtige film van Hirokazu Koreeda. De film is een beetje een mengelmoes van zijn vorige films. Familiebanden staan centraal zoals in Like Father, Like Son, Nobody Knows en Still Walking. Hij blijft een grootmeester in het tonen van zulke relaties en de actrices zetten prachtige, natuurlijke prestaties neer. De sfeer is dan weer 'zachter' en meer sprookjesachtiger zoals in I Wish en Air Doll. De film is dan ook een adaptie van een manga-reeks. Het ziet er allemaal wat gepolijster en meer gladjes uit, maar ik stoorde me er niet aan. De zee, de kersenbomen, de uitzichten, de trein, het oude huis,... heerlijk. De zachtheid van deze beelden staat in contrast met dat andere grote thema dat Koreeda al eerder aansneed in Maborosi, After Life en Distance: de dood/sterfelijkheid/rouwen. Is er een andere regisseur die zo ingetogen, puur en poëtisch dit thema verwerkt in films? En met dit contrast is de film op z'n sterkst. Het is geen film die inbeukt op je ziel, maar eentje die zachtjes binnensijpelt en zich daarna ook nog laat voelen.

Lichte tegenvaller.

Hoewel alles wel redelijk, realistisch, interessant en mooi oogt, word ik amper omvergeblazen en blinkt deze film nergens in uit, waardoor deze de grijze middenmoot niet ontstijgt. Vond het verhaal ook net niet interessant genoeg om er helemaal in meegesleept worden. Neen, nog niet helemaal overtuigd van deze Koreeda. Wel vond ik bepaalde scenes (vooral buitenscenes) erg knap gedaan. Wellicht is dat ook meteen de sterkte van Koreeda (net zoals realisme).

Met welke Koreeda zou ik best verdergaan?

Verdoeme! Komt er dan eindelijk eens een interresante film in de bios (hier in Frankrijk) is em weer gedubbed.

TornadoEF5

Misschien Air doll maar das wel heel andere koek.

Als je meer van realisme houd raad ik je Maboroshi aan.

Persoonlijk vind ik Wandâfuru Raifu zijn meesterwerk.

Dank je

Vanavond is deze film te zien in de filmclub van Oostende.

Hoewel ik de Japanse cinema hoog heb staan weten de films van Koreeda mij maar niet te boeien. Zijn films blinken voor mij vooral uit in saaiheid. Ook deze film is daar een mooi voorbeeld van. Er gebeurde 128 minuten lang helemaal niks. Het is voor mij ook een van de weinige films in de bioscoop die ik onderbroken heb voor een toiletstop en volgens mij heb ik ook helemaal niets gemist. De dames zagen er sympathiek uit, dat wel, maar dat is voor mij niet genoeg deze film een voldoende te geven. Daarvoor vond ik deze film te slaapverwekkend.

2,0*

Schitterende Koreeda weer. Duurde gevoelsmatig alleen wat te lang voor een echt hoge score.

Huis, tuin, en keuken. Wat wil je nog meer?

Zeldzaam zachtzinnige en lieve film, die qua sfeer (alledaags realisme met een vleugje poëzie) en thema (familiale en intermenselijke verhoudingen met op de achtergrond een bepalende gebeurtenis) wel geheel in lijn ligt met een aantal voorgangers, maar hier wordt een en ander misschien nog meer teruggebracht tot de... zachte kern.

Was die ‘gebeurtenis’ in voorgaande films nog min of meer spectaculair of traumatisch te noemen, goed voor de krant (op z’n minst de gemengde berichten dan); hier hebben we het over een vader die ziek is geworden, en daarna gestorven.

Koreeda focuste natuurlijk altijd al op de ‘aftermath’, en hoewel je de beslissing van de drie zussen om haast zonder mankeren hun onbekende, verweesde halfzusje in huis te nemen, opmerkelijk kan noemen, wordt in Umimachi Diary nog minder geleund op het spectaculaire, en nog meer de nadruk gelegd op het alledaagse.

Ik ben er nog niet helemaal uit waarom dit voor mij dan toch een boeiende, en zelfs ontroerende filmervaring is geworden. Is het het totale gebrek aan cynisme, of existentieel wantrouwen, dat uit het geheel spreekt? Misschien heeft het te maken met de aard van de interactie tussen de personages, die plaatsvindt in de bedding van specifiek Japanse sociale (beleefdheids-)codes, en oppervlakkig gezien een indruk van een soort blijmoedige jarenvijftig-wellevendheid geeft. In zo’n sfeer wordt, tussen al die voorkomendheid, het minste onvertogen woord een heftige gebeurtenis.

Woorden. Opvallend is, dat er, onmiddellijk, of dan toch na verloop van tijd, zoveel uitgesproken persoonlijks... uitgesproken wordt in deze film. En nog opvallender is dat al die uitgesprokenheid, die wellevendheid, dat warme bad van wederzijdse empathie en liefde, voor mij niet leidt tot een onverdraaglijk sentimentele film, maar tot echte ontroering.

Het is alsof Umimachi Diary zich afspeelt in een beschermd universum, waarin geen externe factoren zijn die het zicht belemmeren op misschien iets wezenlijk menselijks: het diepe verlangen lief te hebben en geliefd te zijn, en onderdeel te zijn van een familie.

Dank u beleefd, Koreeda Hirokazu. Als ik een hoed had, zou ik ‘m voor u afnemen.

Stel dat Koreeda Amerikaan was en precies dezelfde film in Hollywood zou regisseren met Kate Hudson als oudste zus, hoe keken we dan aan tegen zijn films?

Ferdydurke weet hierboven op welsprekende wijze de manco's van de film (in mijn optiek) weer te geven als grote pluspunten. Ik zie hetzelfde maar ervaar het anders: Our little sister beschouw ik als een sentimentele en zoete film, vol harmonie tussen vier mooie vrouwen in een huis die regelmatig blij lachend over het strand lopen en dergelijke zaken meer. Je moet al tot halverwege de film wachten voordat er uberhaupt een eerste aanzetje komt voor wat drama zou moeten voorstellen, maar de doorgedreven goedheid van de personages (vooral de oudste en de jongste zus ) voorkomt dat er werkelijk barstjes kunnen ontstaan in de paradijselijke toestand die Koreeda schetst.

Het gebrek aan een verhaal kan al snel doen vermoeden dat de film dan wel over "alledaagsheid" moet gaan, het échte leven, maar dat kan je bij Koreeda toch niet volhouden. Daarvoor geeft Our little sister een veel te geromantiseerd beeld van het leven van vier zussen. De film staat in de traditie van bijvoorbeeld Twenty-four Eyes. Het is een zoete droom of op z'n best een bitterzoete droom, maar zeker niet het leven van alledag.

Stilistisch vind ik het jammer dat Koreeda z'n scenes zo snel laat opvolgen, waardoor er niet alleen een tamelijk hoog tempo ontstaat maar ook een overdaad aan scenes die weinig toevoegen aan wat er al getoond is.

Bovenstaande zijn al m'n rationele overwegingen bij een film die ik eigenlijk niet echt goed kan vinden maar toch ook niet laag kan beoordelen. Ik ben er namelijk wel degelijk gevoelig voor en raakte bij bepaalde scenes ontroerd (het meest eigenlijk nog in het begin, rondom de begrafenis van de vader). Dát is misschien nog wel de grootste kracht van Koreeda, dat hij het sentiment kan laten werken ondanks dat je beseft dat je bespeeld wordt.

Ik zou zowat m’n handtekening kunnen zetten onder je betoog, eRCee. Zeker als het alleen had bestaan uit je laatste zin. Maar ook dáár valt nog wel wat over te zeggen.

Het begrip ‘sentiment’ is eigenlijk niet los te denken van de kwalificaties ‘goedkoop’ en ‘vals’, ook als die woorden er niet daadwerkelijk aan voorafgaan. Dat zal heel vaak terecht zijn, maar het hangt er wel vanaf wat er dan onder dat ‘sentiment’ verstaan wordt.

Ik heb de indruk dat de uitbeelding van vertoon - of het door personages laten uitspreken - van hoop, vertrouwen, liefde, verdriet, empathie, er soms iets te gemakkelijk onder geschaard wordt. Veelzeggend is misschien dat hoop, vertrouwen, liefde etc. vaak alleen in de verf gezet worden om ze naderhand des te beter te kunnen ontmaskeren als... vals, tevergeefs, wereldvreemd, pretentieus, hypocriet. Of ze te ironiseren. Je zou dat haast een dramaturgische conventie kunnen noemen.

Ik denk dat Koreeda er hier in slaagt om die ‘gewraakte’ begrippen als zuivere, reële... sentimenten over het voetlicht te brengen, juist door ze niet nadrukkelijk aan hun tegengestelde te verbinden, en ze bijvoorbeeld als een soort ‘overwinnaars van het kwade’ te presenteren. Dat zou inderdaad wel pretentieus, moralistisch en sentimenteel zijn. Misschien ‘verlost’ hij op deze manier juist die begrippen van hun pretentie, en kunnen ze hier in het alledaagse gloriëren.

Je kunt stellen: wat is een verhaal zonder serieus dramatisch conflict, of althans een verhaal waarin die potentiële conflicten in de kiem worden gesmoord? In die zin is de klacht van wibro ergens hierboven, dat er ‘helemaal niets’ gebeurt in deze film, wel te begrijpen.

Maar er gebeurt wel wat, juist omdát er dingen niet gebeuren.

Hoop, vertrouwen, liefde, haat, wantrouwen, verbittering: ze zijn daden. De woorden waarmee ze worden uitgesproken zijn daden. Woorden kunnen werelden maken of breken. Om ze wel of niet uit te spreken, en wanneer, is een keuze. En hoe je er op reageert óók. Ik geloof dat één van de vriendjes van Yoshino de enige in de film is die echt een ‘gezond wantrouwen’ koestert; kwade wil, een dubbele agenda vermoedt, achter deze opmerkelijke ‘adoptie’. Zijn woorden blijven op zichzelf staan. Ze hebben geen gevolgen. En dát ze geen gevolgen hebben, is de ‘keuze’ van Yoshino.

Natuurlijk is dit niet bepaald een sleutelscène, maar het is misschien wel tekenend voor waar het in deze film wel en niet om te doen is.

Wederom een mooi betoog. Ik heb het bij Twenty-four Eyes ook opgenomen voor sentiment, en Dostojewski gebruikt zelfs de ondertitel "Sentimentele roman" bij één van z'n boeken. Dus ik ben het met je eens dat dit niet altijd slecht hoeft te zijn. Sterker nog, eigenlijk wil ik het gewoon met je eens zijn.

Toch maak ik twee kanttekeningen. De eerste is dat Koreeda zowel binnen deze film als binnen z'n oeuvre wel erg veel gebruik maakt van het sentiment dat je in zekere zin zuiver zou kunnen noemen. Als hij hiermee een radicaal andere koers wil varen dan loopt hij wel direct z'n eigen paadje plat.

Het tweede is dat ik de middelen die Koreeda gebruikt een beetje gemakkelijk vind. Zuivere en positieve waarden in de onderlinge verhoudingen tussen personages als manier om het kwade te overwinnen prima (opnieuw, Dostojewski!), maar Koreeda komt niet los van narratieve elementen die in hun herkenbaarheid direct bij de kijker resoneren: de kwaadaardige stiefmoeder bijvoorbeeld, of het klassieke rollenpatroon onder de zussen, met de jongste die beschermd moet worden, de middelste die geen verantwoordelijkheid neemt en de oudste die zich opoffert en daarvoor te weinig erkenning krijgt. En alsof dat dan nog niet genoeg is wordt gebruik gemaakt van een beeldtaal vol mooie vrouwen, bloesem en als kers op de taart de zee, ondersteund door zoete muziek.

Als Koreeda wat meer zou doseren en minder herkenbare patronen zou gebruiken dan zou ik minder geneigd zijn bepaalde emoties weg te rationaliseren.

Hij zal in zekere zin steeds weer naar ongeveer hetzelfde op zoek zijn, met min of meer dezelfde middelen. Dat heeft hij dan gemeen met meerdere goede cineasten. Ik ben geneigd verschillende films op hun eigen merites te beoordelen. Deze vind ik goed; Like Father Like Son vond ik een stuk minder geslaagd.

Je tweede kanttekening is een meer esthetisch argument, met bezwaren waar je gevoelig voor kunt zijn. Inhoudelijk vind ik ze onbelangrijk; één en ander is binnen het gegeven verhaal gewoon denkbaar, en je kunt zelfs stellen dat de ‘herkenbaarheid’ van één en ander bijdraagt aan de concentratie op de hoofdzaak. Hier zou een geforceerd originele ‘rolverdeling’ daar misschien eerder van afleiden. Ik zou zeggen: clichés kunnen ook gewoon waar zijn.

En tja, de vrouwen zijn jong, en jonge vrouwen willen nog wel eens de eigenschap hebben er aantrekkelijk uit te zien. Ook in ‘real life’ valt me dat regelmatig op . Bovendien zijn ze hier toch eerder aardige buurmeisjes dan glamoureuze schoonheden die volkomen detoneren in hun kleinsteedse, burgerlijke omgeving.

Overigens: behalve dat ‘our little sister’ een dotje om te zien is, is het ook mooi meegenomen dat ze echt kan voetballen (ik dacht tenminste niet dat er een stand-in werd gebruikt). Geloofwaardige ‘voetbal’-acties ensceneren is kennelijk bijzonder lastig, gezien het aantal pijnlijke mislukkingen dat ik in de loop der tijd aan mijn oog voorbij heb zien trekken, maar in deze film zien ze er behoorlijk goed uit.

Over ‘herkenbaarheid’ gesproken . ‘Ratio’ en ‘gevoel’ hebben per definitie weinig met elkaar op. Het tranentrekkende beeld doet een beroep op het gevoel, dat daar maar al te graag op reageert. Maar hoe simpeler, ‘kinderlijker’ en directer dat beeld is, hoe meer de ratio zal protesteren. Want de ratio kan alleen maar ratio zijn als het afstand kan houden, abstraheren. De ratio accepteert het gevoel alleen op zijn eigen voorwaarden: het moet in staat zijn het te objectiveren, er een mooie definitie aan te geven. Kwalificaties als ‘cliché’ en ‘sentimentaliteit’ zijn rationele begrippen; in feite zijn het diskwalificaties. Het gevoel maalt daar niet om. Hoe meer iemand zich met zijn ratio identificeert, hoe meer hij de kans loopt ‘onaangenaam’ verrast te worden. Vertel mij wat.

Wat me verder nog intrigeerde was het volgende: Ergens in de film noemt de oudtante Suzu een engel. Suzu, bescheiden als ze is, ontkent natuurlijk dat ze een engel is. Waarop de oudtante repliceert dat ze dat niet moet zeggen, want dat is de goden verzoeken (je zou zeggen dat het precies andersom is... ).

Suzu wordt ook door anderen beschouwd als een soort godsgeschenk, als iets waar men de verder niet zo geweldige vader dankbaar voor is. Zij lijkt daarmee haast eerder een symbool te worden, dan een realistisch personage. Symbool van het verlangen een gebroken familie-geschiedenis te helen?

'Als god het laat afweten, moeten we zelf maar actie ondernemen'

Ik snap waar je heen wilt, maar ik weet niet of je gedachtespelletje echt werkt. Koreeda is namelijk wel heel erg Japans (of op z'n minst Aziatisch) in de manier waarop hij zijn films maakt. Er zit een bepaalde luchtigheid in, een lichte toets zeg maar, die Amerikanen toch wel vreemd is. Oké, er zal vast wel ergens een indie-regisseur in de VS rondlopen die zoiets kan benaderen, maar dat zijn uitzonderingen die de regel bevestigen. Een verhaal als dat van Our Little Sister zou misschien dezelfde thema's bevatten, maar de onderlinge liefde zou bijvoorbeeld veel grootser en meer fysiek uitgebeeld worden (met knuffels en dergelijke). De waardering voor het kleine zou ook vetter aangezet zijn. Een Amerikaanse versie met Kate Hudson, hoe goed gemaakt ook, zou waarschijnlijk niet dezelfde doelgroep aanspreken.

Niettemin, ik vond dit niet per se een heel goede Koreeda. Ik had ietwat dezelfde reactie als jij. Net iets te makkelijk allemaal. Vooral iets te vriendelijk naar mijn smaak. Ik hou best van films met goedhartige personages, maar dit is me wat al te onverstoorbaar. Het stoort me misschien ook wat dat deze zusjes een erg idyllisch leven leiden. Ik bedoel, ze zijn in de steek gelaten door beide ouders en dat was niet makkelijk, maar tegelijkertijd hebben ze een flink eigen huis, vrienden die goed voor hun zorgen, wonen ze op een droomlocatie en zijn ze allemaal zo vriendelijk tegen elkaar dat serieuze conflicten er niet in zitten. Ik zou zo mijn jeugd met hun geruild willen hebben, ondanks dat dit op papier niet zo aantrekkelijk zou moeten klinken.

Er zit nauwelijks wrijving in de film. Ieder moment dat er toch iets meer diepgang in lijkt te komen wordt dit weggemoffeld of omgezet in een positieve ervaring. Ik vond Still Walking juist zo sterk, omdat het idyllische en kalme van die film een soort dekbed was dat gelegd was over een veel meer nare levenservaring. Deze warme deken voorkwam heftige uitbarstingen of duidelijk zware emoties, maar ze waren er wel. Our Little Sister neigt soms die richting in, maar uiteindelijk krabbelt Koreeda telkens net op tijd terug.

Ik schrok trouwens net als Mattson voor mij echt enorm van het eerste kwartier. Erg slecht geacteerd en wat gehaast uitgevoerd. Het leek net of ik even in de meest onrealistische en irritant sentimentele draak terecht gekomen was. Naar gelang vond de film wel een kalm ritme en werd het aangenaam. Ook ik heb zeker wel een zwak voor de lichte toets die Koreeda hier gebruikt en er zit een zekere charme in de geromantiseerde alledaagsheid van de film. Anders gezegd, het kijkt lekker weg. Wellicht had dit beter bij een warme zomer of lichte lente gepast, maar helaas kregen we een winterrelease. Niettemin, erg veel levert de aanpak nou ook weer niet op wat mij betreft.

3*

Dit is mijn tweede Kore-eda-film (de eerste was Dare mo Shiranai (Nobody Knows)) en ik ben een fan van zijn films geworden. Zijn films zijn zo kalm en zo lieflijk dat het bijna een meditatieve ervaring wordt en in ieder geval geven zij de kijker de ruimte om na te denken over wat hij ziet. Zijn films zijn bovendien bijzonder ‘fris’ in de zin dat zij in alles het tegendeel zijn van de gebruikelijke hedendaagse film die immers tjokvol actie, sensatie en drama zit en minstens één grote plottwist kent. Meer nog dan Dare mo Shiranai (Nobody Knows) kent Umimachi Diary (Our Little Sister) zelfs helemaal geen dramatische ontwikkeling (‘er gebeurt niets!’). Of eigenlijk heeft de dramatische ontwikkeling zich op de achtergrond afgespeeld (moeder verlaat het gezin resp. er komt een zusje bij) en vormt de film een zorgvuldige studie van de psychologische effecten van deze verandering. In die zin zijn de films klassiek te noemen: de films leveren (boeiende) karakterstudies doordat nauwgezet worden getoond hoe de personen reageren op veranderingen en zich ontwikkelen.

Deze film is een soort realisme over the top in de zin dat zelfs realistisch drama bewust lijkt te zijn weggelaten en we een bijna zoetsappige idylle overhouden: ja, dingen gaan wel eens fout en er zijn problemen, maar de familieband c.q. het leven overwint alles. Misschien zijn we zo gewend geraakt aan de ‘Amerikaanse’ over the top horror en drama dat we een leven dat uiteindelijk positief is te waarderen niet meer als realistisch herkennen? In ieder geval weten zijn films – dat wil zeggen de menselijkheid van zijn personages – me te raken, zoals The Tree of Life en Boyhood dat ook deden.

Van het handvol films van Koreeda, die ik tot nu toe gezien heb, vind ik dit de mooiste. Het is een rustige, ietwat voyeuristische film over vier ongehuwde zusters en hun dagelijkse beslommeringen. Het is fictie, maar het heeft de trekken van een beschouwend docudrama zonder veel hoogte- of dieptepunten. Slechts een paar keer komen er wat rimpeltjes in het harmonieuze samenleven van de jonge vrouwen. Te midden van het geweld en de special effects die de hedendaagse filmmarkt overspoelen, vormt deze lieve en bekoorlijke film daardoor een haast utopisch rustbaken. Ik heb daar met volle teugen van genoten.

Ruim twee uur een prachtig rustig kabbelend beekje van een film, dan kunnen we heel vervelend cynisch gaan doen, of we laten ons heerlijk onderdompelen in een roze/witte sfeer van kersenbloesem ... en hier kies ik voor het laatste .... oh en er zit ook nog allemaal heerlijk eten in de film.

Goed. Na achttien minuten is deze film eigenlijk al afgelopen. Dat is namelijk het moment waarop de jongste zuster bij de drie oudere intrekt. Wat daarna komt zijn niets meer dan huiselijke zustertafereeltjes. We zien de dames op hun werk, we zien de dames die plezier hebben met elkaar. We zien de zusters genieten van eten. En dat is het wel zo een beetje. Ik vraag me af wat Koreeda de volgende 104 minuten voor interessants te vertellen had. Niets dus. Over een waste of time gesproken.

Zéér fijne Koreeda.

Het gaat weer wat beter met de beste man. Z'n vorige film was een broodnodig lichtpuntje na een paar mindere films, met Umimachi Diary zet hij die positieve evolutie verder.

Het is denk ik wel één van z'n meest zachtaardige films, zelfs één van de meest zachtaardige die ik ooit gezien heb. Echt alles in deze film is afgestemd of goedaardigheid, optimisme en positivisme. Iets wat je eigenlijk maar zelden tegenkomt.

Geen groot drama dus, ondanks dat er in het plot genoeg ruimte voor is. Maar iedereen is openhartig, begrijpend en lief voor elkaar. En wanneer dat niet het geval is, dan wordt het de volgende scene alweer opgelost.

Ik mag dit soort filmpjes wel, al is het maar omdat ze zo uitermate zeldzaam zijn. Sterke, uiterst solide Koreeda.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn filmpje. Wat er me wel opviel dat er wat gegeten wordt in deze film en vooral vis. Ik kreeg op den duur honger van. Ik ga regelmatig naar Thailand en daar kan je zeer goedkoop eten in een Japans restaurant voor 7 à 10 euro per man.

Na eerder twee werken van deze regisseur te hebben gezien, te weten Nobody Knows en Air Doll, zette ik mij schrap voor weer een hartverscheurend drama. Umimachi Diary was echter een veel luchtiger werk dan ik had verwacht en, bovenal, een erg mooie, ontroerende film. Met een topcast, bestaande uit 's lands lievelingsvrouwen en meisjes, vertelt deze film een verhaal over de kracht van familiebanden in complexe gezinsstructuren. Een halfzusje wordt wees en wordt liefdevol opgevangen door haar zussen en... neemt dit in dank af! Ik zette mij al schrap voor clichématige plotontwikkelingen, maar Kore-eda wist deze kundig te vermijden. Toch zit de film, die ogenschijnlijk voortkabbelend aanvoelt, vol van spanningen en frustraties onder het oppervlak. Onder het lieflijk gekibbel van de oudste zussen zit wel degelijk oud zeer. De jongste van de drie zussen komt als immer vrolijk over en bewaakt de vrede, maar voelt mogelijk nooit de ruimte om zich te uiten in dit gezin. Het halfzusje is een engeltje, maar ook zij worstelt met onzekerheden en frustraties.

Wat ik boeiend vind aan familiedrama's, zeker naarmate ik wat ouder wordt en terugkijk op mijn eigen jeugd, is dat we allemaal een familie hebben. Daarom wordt je nog al eens geconfronteerd met patronen en structuren die pijnlijk bekend voorkomen, of juist ontroeren. Juist het feit dat er geen zeer schokkende plotontwikkelingen zitten in het verhaal, houdt het herkenbaar. Juist de subtiliteit, die ik eigenlijk alleen van een Japanse regisseur kan verwachten, maakt dit zo'n ontroerende film. De enkele emotionele climax momenten (zoals de Sakura scene) maken dit een ontroerende film die aanzet tot nadenken en je laat reflecteren over je eigen jeugd.

Wie houdt van goed camerawerk, mooie, tedere en soms emotievolle scènes en beeldcomposities, is met deze "Our little Sister" op het goede adres.

Wie actie en dramatische gebeurtenissen verwacht, blijft op zijn honger zitten, alhoewel....drama is zeker aanwezig, maar het heeft zich in het verleden afgespeeld.

Het verhaaltje vertoont weinig deining, 4 zussen die zich nogal graag inlaten met culinaire kwesties, eigenlijk zonder weinig hard realisme maar onderhuids sluimert de pijn van een breuk die hun jeugd heeft gehypothekeerd en hun in feite meer bezighoudt dan men uit hun dagelijk gedrag zou kunnen afleiden. In de grond dus een film over de relatie ouder-kind, zonder dat de cineast voortdurend de volledig last van het drama over je laat neerkomen.

Schitterend spel van de vier, zo natuurlijk, dat het amper geacteerd lijkt.

Typisch is de slotscène met de zussen, in rouwkleren op het strand, maar speels bezig. Het beeld roept zowel bewondering als medelijden op.

Mooie muziek.

"Our little Sister" neemt kwalitatief plaats in het rijtje van films die ik zag van Hirokazu Koreeda en blijft alleen, m.i. even onder het niveau van "Nobody knows".

Een vooral lieflijk kabbelende film met af en toe een te kleffe sentimentele uitschieter. Zo scène als die op de fiets door de "tunnel" van bomen of met de zussen op het strand zijn met die ook aanzwellende en ietwat ouboullige muziek (die je heel de film ook wel hoort) zijn echt er zwaar overheen. De film heeft zulke scènes ook helemaal niet nodig. Het is over het algemeen al meer dan genoeg om in een kalm tempo het alledaagse leven in dat mooie heuvelachtig dorpje aan zee te zien verlopen.

Misschien was dat in een Westerse film wat eerder saai geweest, maar de hele setting en de cultuurverschillen met Japan maken het interessanter. De rituelen en Japanse waarden. De film is wel net iets te lang, maar het is ook wel weer sterk hoe geduldig de film is met het tonen van vooral Suzu's ware gevoelens. En soms lijkt de film de sentimentele en voorspelbare kant op te gaan maar houdt zich dan toch in waar een Amerikaanse film dat zeker niet had gedaan. Dan hadden we wat meer drama gezien rondom de ziekte en geldproblemen van de eigenares van dat strandtentje en de relatie tussen Sachi en die getrouwde dokter en Suzu op zijn minst de hand van Futa zien vasthouden.

Het moet wel gezegd dat de drie oudste zussen typetjes zijn of er op zijn minst er dichtbij komen, en de aanvarinkjes tussen de oudste twee zijn wat flauwig. Aanvankelijk doen de actrices ook niet best, op Suzu Hirose na. Maar ze weten wel gelijk je sympathie al te wekken en vast te houden, de hele film lang. Een vermakelijke en warme film, maar ik op een wat minder sentimentele gehoopt. 3.0*.

Eerste kennismaking met Koreeda en zelden zoiets moois gezien. Combinatie van beeld, dialoog en gelaatsuitdrukkingen heeft tot het diepst van m'n ziel ontroerd. Aan zelfreflectie deed ik niets of nauwelijks maar na het zien van Our little Sister ontkwam ik er niet aan. Ergens schaam ik ervoor dat Japans drama niet mijn interesse kon wekken. Nu ga en wil ik meer zien.

Schaamte loopt als een rode draad door de film. Een erfenis van oude tijden maar speelt nog steeds een grote rol in het moderne Japan . Het zou een handicap kunnen zijn, zeker voor drama waar het gesproken woord bijna heilig is. Koreeda omarmt zijn cultuur en de kracht ligt in de woorden die niet worden uitgesproken. Een blik of lichte aanraking zegt meer dan genoeg.

Alle personages dragen zoals in het echte leven, een bagage met zich mee. Gevaar bestaat dat de film te melodramatisch word. Gelukkig is daar geen sprake van, integendeel is waar. Iedereen is vrij om zelf de dingen uit te pikken die voor hem of haar relevant is. Boodschap wat mij aanspreekt is dat (kleine) geluksmomentjes een meerwaarde op je leven kan hebben. Je hoeft ze alleen te erkennen en te zien....

Deze eens bekeken en het was geen misse film. Visueel was het een mooie film en de cast deed het ook prima. De speelduur was wel wat aan de lange kant, maar voor de rest was hij wel het bekijken waard.