Victoria (2015)

Dat vorm en inhoud niet van elkaar te scheiden zijn, wordt fraai geïllustreerd met Victoria. De one-take bepaalt wat er verteld wordt (zo zie je de overval eigenlijk niet in beeld) en hoe het verteld wordt; de mogelijkheden en de onmogelijkheden van het verhaal en de karakteruitdieping zitten vervat in de cameratechniek. Enerzijds geeft dit zowel echtheid als een bepaalde mate van onvermijdelijkheid aan de film. Anderzijds beperkt het de mogelijkheden en moeten er naar het einde toe wat onlogisch narratieve elementen worden gebruikt om het verhaal tot een goed einde te brengen. Wat mij betreft is Victoria grotendeels geslaagd. Je leeft 140 minuten mee met de protagoniste, de film weet knap de spanning te moduleren, de twee clubscenes zijn geweldig en de muziek is fraai. Toch werkt het net niet diep genoeg door en is de verhaalinsteek me wat te simpel. Tussen de 3,5 en 4 in voorlopig. In elk geval een bijzondere ervaring.

*Waarschuwing* deze film kan je het beste in gaan zonder te veel voor kennis. Dan werkt hij het beste! Dus STOP met lezen. Direct aan het begin zien we een meisje dansen op heerlijke technomuziek. Ze ontmoet wat jongens buiten de club en besluit met hun mee te gaan. Dat meisje is Laia Costa en wat een goede en mooie actrice is dat! Zij trekt de hele film! Zekere het eerste uur hierna verplaats de focus zich meer op wat actie maar Laia Costa weet ook dan de aandacht goed vast te houden. Daarnaast zit de kracht van de film vooral in manier waarop er gefilmd is. Dit tilt de film boven de middelmaat uit. Minpunten zijn er helaas ook! Alles speelt zich af in de stad Berlijn maar dit had net zo goed elke andere stad kunnen zijn aangezien er weinig gebruik van gemaakt is. Daarnaast zitten er ook wat gaten in het script en naar het einde toe leek het of ze speelduur wilde oprekken met iets te lange oninteressante scenes. Ergens op het midden is er een prachtig pianospel van Franz Liszt Mephisto Waltz. Ik ben geen fan van klassieke muziek en als je mij dan zo weet te treffen met beelden met een klassiek muziekstuk is dat erg knap. Zeer mooie film die net niet de eindstreep ongeschonden weet te halen.

Redelijk geslaagd misdaaddrama dat behoorlijk saai en langdradig begint, maar na ongeveer een uur spannend en intens uitpakt. Meest bijzondere aspect van de film is natuurlijk dat alles in één take is opgenomen. Wanneer je daar goed over nadenkt, vooral over de logistieke uitdagingen die dit ongetwijfeld met zich mee heeft gebracht, groeit het respect voor de filmmakers enorm en vergeef je al snel de minpunten. Wat een klus moet dit zijn geweest, niet normaal. Qua plot niet meer dan een ruime voldoende, maar als staaltje van technisch kunnen een absoluut meesterwerk.

Sterk huzarenstukje. Mijn respect groeide naargelang de film vorderde.

Eerst denk je, een film in één take opgenomen, dat moet ik zien (en denk je in eerste instantie ook enkel aan dat als 'gimmick'). Tijdens de film begint het te dagen wat een ongelooflijk voorbereidend en 'on the spot'-werk dat toch wel niet moet zijn, ook (!) van de acteurs. Na een halfuur schatte ik de film op een 3,5 (mooie sfeer, een stijl waar ik wel van hou) maar die steeg naar het einde toe uiteindelijk toch naar een 5,0. Ik kan niet iets bedenken dat ik 'minder' vond, voor mij geen scènes die te lang duurde, en het verhaal is niet 'over the top'. Het ontrolt zich heel goed waardoor het wat mij betreft altijd geloofwaardig blijft.

En die verstilde scènes tussendoor... waar de camera even achterblijft, met Nils Frahm op de achtergrond, zeer mooi.

Ik kan niet anders dan een 5 geven.

High on love

Het wordt hier al meerdere malen benoemd en ook ik ga er nog een keer op doorhameren: probeer deze film echt met minimale voorkennis te kijken. Op deze manier zal deze titel namelijk hetzelfde effect op je hebben als op de hoofdrolspeelster, die van de ene verwonderlijke ervaring in de andere rolt.

Of je hier nu met voorkennis in gaat of niet, je komt er na verloop van tijd sowieso achter dat je Victoria echt kijkt om zijn totaalervaring, en niet zozeer om het verrassend simpele verhaaltje wat er achter steekt. Wat je wél op voorhand mag weten is dat de hele film in een take gefilmd is wat hem des te indrukwekkender maakt en een aparte vibe meegeeft. Hij is daarnaast ook dicht op de huid gefilmd, wat de gebeurtenissen die voorvallen des te beklemmender maakt.

Ook valt te vermelden dat er goed geacteerd word en dat de acties van de personages redelijk natuurlijk aanvoelen. Victoria is daarbij wel behoorlijk naïef in haar acties, maar hoe vaak komt het voor dat mensen ondoordachte dingen doen onder invloed van drank en drugs? Als je dan al van nature naïef bent wordt deze eigenschap in combinatie met alcohol alleen maar versterkt doordat je grenzen vervagen. Toen het ergste nog moest komen had iedereen ook nog een cocktail van Tilidine en Cocaïne naar binnen gewerkt wat in combinatie met alcohol en wiet op zijn zachtst gezegd ook wel de nodige impact op iemand heeft.

Als ik lees dat er tijdens koningsdag een feestvierder een dutje doet in een dixi en niet doorhad dat de dixi werd weggetakeld dan zijn de gebeurtenissen in Victoria eigenlijk helemaal zo onwerkelijk nog niet. Wees ondanks mijn positieve review je er alleen wel bewust van dat Victoria wel een investering van je vraagt. Verwacht dan ook een uitgebreide opbouw die wel als uitkomst heeft dat de band die de personages met elkaar hebben een stuk geloofwaardiger aanvoelt. Hoewel de trage opbouw door sommige ongetwijfeld als saai zal worden ervaren komt dit de film in zijn totaliteit uiteindelijk dus wel ten goede.

4,0*

Een enorm intense trip waar ik qua techniek en logistieke planning enkel respect voor kan hebben, maar ik hoop niet dat de long take moet helpen het krakende script wat naar de marge te verdrukken. Of beter: dat de long take discutabele ontwikkelingen maar moet legitimeren. Niets minder dan een huzarenstukje dit, maar ik ben niet honderd procent van de nood overtuigd.

Ergernissen met betrekking tot de geloofwaardigheid dan wel voorspelbaarheid van narratieve ontwikkelingen en de personage-ontwikkeling van met name Victoria zelf waren niet van de lucht. Met als dieptepunten haar opzichtig uitgespeelde naïviteit en het moment waarop de agenten in het appartementencomplex haar en Sonne doodleuk laten gaan. En zo is er meer. Gevalletje slecht voor je hartritme dit - en dat zeg ik dus in positieve en in negatieve zin. Gelukkig zijn de charme en het talent van Costa niet onopgemerkt gebleven.

One girl. One city. One night. One take.

Wat een fabelachtige acteerprestatie van Laia Costa. Om alles in one take op te nemen is ontzettend moeilijk, en in Victoria laat regisseur Schipper zien wat het resultaat kan zijn. Het is een enerverende en intense filmervaring, maar Schipper heeft daarnaast ook veel aandacht besteedt aan het uitwerken van de personages.

Victoria is een jonge vrouw die zeer eenzaam is in een nieuwe stad en niet weet wat ze met haar leven aan moet (ze is net afgewezen voor het conservatorium). Dit is belangrijk, want daarom begrijp je ook waarom ze steeds verder meegaat in de criminele activiteiten van Sonne en zijn vrienden. Het voelt soms nog steeds vreemd aan, maar het werkt wel. Dat komt ook door Costa en Lau, die een sterke chemie hebben. Hun relatie wordt ook realistisch neergezet, en de laatste scene in de hotelkamer blijft een pareltje. Een huilende Costa blijft fantastisch om naar te kijken.

Amateuristische prutfilm over een viertal zatlappen / losers met een midlifecrisis die een bank gaan overvallen met hun zatte harses... Een onnozel maar blijkbaar sensatie geil grietje van net 18 doet mee.
Nou dat faalt dus totaal en ze gaan dood maar chick niet en gaat er met poet vandoor, einde.

Meer was ‘t niet en dat 2 uur lang!

Pfff

Indrukwekkend.

Al wou ik dit graag de volle mep geven, daarvoor zwakt hij richting het einde een beetje te veel af en had er net wat beter aandacht in de karakters zelf mogen zitten. Zo is inderdaad Costa net iets te ongeloofwaardig om echt de volle mep te krijgen.

Maar het acteerwerk is best goed. De accenten mogen er zijn, maar dat hoort er dan ook een beetje bij. Dit levert hier en daar wat houterigheid op, maar uiteindelijk maakt het niet zo heel veel uit. 138 minuten in 1 keer opgenomen, dat is het punt waar ik vooral van onder de indruk ben. Erg knap.

Zo wordt je al snel in de film gezogen. Het is soms zenuwslopend en erg intens waarmee de chaos soms wel erg dichtbij lijk te liggen. Het lijkt net alsof je er zelf bij bent, en dan voel je de dreiging soms ook erg goed aankomen. Vooral rondom de bankoverval, het moment dat Costa de auto in stapt begon ik mijn adem al in te houden.

Helaas zwakt het daarna wel een beetje af en verliest het een beetje het gevoel dat je er echt bij bent. Daarmee geven de laatste 15 minuten niet meer echt het intense gevoel dat ik de hele film zo'n beetje had. Voor de rest veel respect naar de cast en Schipper dat ze dit project nog wel goed neer hebben kunnen zetten.

Vooral opvallend qua opzet door de film in één take op te nemen. Het begin is wat cliché en je denkt dat de hele film teert op dat originele idee van filmen. Maar je leert op korte tijd de personages wel wat kennen en de film kent op een natuurlijke maar toch snelle manier de nodige bochten. Ik was meteen verkocht toen Victoria met Sonne alleen waren in de bar. Een openhartig gesprek tussen beide personages en de outing van Victoria als pianiste. Het deed me meteen denken aan Before Sunrise. Vanaf dan blijft het wel boeiend en is het toch wel knap hoe de acteurs alles in 1 take konden brengen. Je wordt stilaan een extra lid van de groep. Zodat je op het einde van de film wat versteld staat waar Victoria staat en hoe dit alles op een paar uur tijd heeft kunnen plaats vinden. Wat een nacht!

Toch wel een bijzondere film die je niet zomaar loslaat.

Was na het wat moeilijke begin (ook ik was wel een beetje klaar met die irritante gasten) wel benieuwd waar de film naar toe zou gaan aangezien ik op de timer zag dat het nog wel even ging duren.

Het misdaadplotje is toch wel boeiend genoeg en in combi met de lange take wel mooi gedaan en richting het einde blijft het mooi. Fijn filmpje.

Filmtechnisch gezien kan je alleen maar bewondering hebben voor deze one-taker. Een uitzonderlijke prestatie!

Maar ook ik knap af op de ongewone, onlogische keuzes. Een fors gebrek aan chemie in de eerste helft en een slordige tweede helft. Ik rond geheel af naar een voldoende, meer zit er niet in. *3.0

Ik ging met nul voorkennis kijken en dat is aan te bevelen. Zo raakte ik, net als Victoria, steeds wat meer betrokken bij het viertal. Victoria wordt naïef genoemd en dat is ze natuurlijk ook, maar zeker in het begin vond ik het niet ongeloofwaardig: meisje alleen in de grote stad, kent niemand, komt wat lui tegen die haar op sleeptouw nemen en dan wil ze zich ook niet laten kennen als het moeilijk wordt. Alleen zag die Boxer er wel uit alsof hij in zijn vrije tijd door een of andere Oost-Duitse provincieplaats marcheert dus er had best een alarmbel mogen afgaan.

Het was me eerlijk gezegd niet eens opgevallen tijdens het kijken dat het één take was opgenomen, deels door een gebrek aan scherpzinnigheid maar ook omdat ik zo in het verhaal zat. Dus een groot compliment naar de makers. De soundtrack vond ik ook erg goed, van de fijne intro naar het vrij verrassende pianospel in de koffiebar naar de muziek in de club: waar ik een stampende beat verwachtte vanwege de adrenalinekick kiest Schipper voor een haast serene melodie die al weinig goeds voorspelt voor het verdere verloop. Goede keuze.

Wat Victoria echt goed maakt is het spel van de acteurs die Victoria en Sonne spelen. Het geflirt met de onhandigheid van Sonne, de twinkeling in de ogen van Victoria, het gegrap onderling waarbij de nodige flauwe opmerkingen worden gemaakt (die in benevelde toestand een stuk leuker lijken, net als in het echt), vermoedelijk met de nodige improvisaties, de toenemende wanhoop als het mis gaat, heel naturel geacteerd. Alleen de scène met de criminelen met dat gebitch vond ik er niet erg bij passen.

Naïef meisje in de city.

De one-take opzet is speciaal te noemen en in het begin ga je er ook extra opletten maar al snel word e in de nachtelijke avonturen meegezogen.

De hoodrolspelers spelen heel naturel en je kunt natuurlijk je vraagtekens zetten bij de ongelofelijke naïviteit van Victoria om al dartelend met de 4 jongens midden in de nacht op te trekken, maar goed, dat terzijde. Het einde vind ik wel goed gekoezen. Voor nu een 3,5, mogelijk bij herziening hoger.

Victoria is een film die me eerst weinig kon boeien. Het duurt echt bijna een uur voordat ik de film begon te appreciëren. Het eerste uur loopt over van de marginaliteit. Het tweede uur blijkt dat ze door hun marginaliteit in de criminaliteit zijn beland. We krijgen plotse, ongeziene spanning zowel met wat er gaande is als tussen de vrienden. En Victoria zit er middenin en ze denkt vreemd genoeg geen moment om die gasten aan hun ellendige lot over te laten.

Ik raad mensen zeker aan om vol te houden want van het eerste uur achter de rug is, wordt de film exponentieel beter.

Uiteraard valt het op dat Victoria geschoten is in één shot of die indruk geeft het alvast. Deze benadering geeft voor onrustige gejaagde beelden. Het geeft je het gevoel dat je er zelf bij bent. Sowieso erg knap gedaan en fijn om dit af en toe te kunnen ervaren in een filmgebeuren.

Het eerste uur van de film echter moest ik toch even doorkomen. De film komt erg langzaam op gang en vertelt niet zo heel veel. Wat je te zien krijgt is een naïef jong meisje dat na een feestje vier jongeren tegen het lijf loopt. Ze zeveren en zwanzen met elkaar en uiteindelijk gaat het feestje privé verder door op het dak van een appartementsblok. Pas na een uur komt de film in een stroomversnelling en wordt het interessanter wanneer de kwajongensachtige lui eerder criminele bedoelingen hebben door een heuse heist te plegen.

Het probleem van one shot films is vaak de beperkte tijdspanne waarin een verhaal verteld moet worden. De gebeurtenissen zijn real time en dat is soms moeilijk te vatten met bepaalde metamorfoses van personages. Zo ook hier: in een mum van tijd verandert een naïef meisje naar een op zijn minst medeplichtig gestelde vrouw zonder echt te weten te komen waarom ze zo geïnteresseerd is in die losers. Er waren nochtans kansen genoeg om de dans te ontspringen. Waarom zou ze in godsnaam haar café alsnog verlaten voor een wel zeer vaag en vreemde reden?

Qua plotverloop dus niet altijd even logisch (ook de politie-inval in het appartement was te easy), maar los hiervan wel een fijne film met een knappe montage, goede acteerprestaties, een sterke spanningsboog en hoog tempo vanaf halverwege de film.

Ja goh...wat moet je hiermee. Film waar ik vooraf al mijn bedenkingen over had, me kapot geïrriteerd heb aan het eerste uur, en het vervolg van een stel randcriminelen in de dop die wel een draai aan het tweede deel weten te geven maar daar geen redding mee bieden wat de film betreft.

Voorwaarde van een film en zijn karakters is voor mij toch dat ik me in kan leven in het geen dat gebeurt en karakters. Iets dat van meet af mis gaat. Iets dat overigens persoonlijk is. Ik heb namelijk niets met het uitgaansleven en het hier gepresenteerde beeld van irritante gedrag, vernieling, overloos gelul, rondhangen, uitdagen, aan andermans spullen zitten zelfs op auto's staan en diefstal. Afgelopen weekend nog met een geval van vandalisme te maken gehad, iets dat notabene door de vader van één van de betrokkene werd goed gepraat met de termen: we zijn allemaal ooit jong geweest en er is zo weinig te doen voor ze in het Corona tijdperk. Dom sociaal geaccepteerd gedrag onder het motto dat het beest even los moet, dat is het. Wat mij betreft rijp voor een psychologische studie waarom mensen dit nodig schijnen te hebben. Ook rijp voor onderzoek lijkt mij Victoria en het slag vrouwen die zich inlaten palmen en mee gaan met een stel apen als Sonne en de zijne. Een groepsverkrachting in de maak als je het mij vraagt, en ik ken ze die dat overkomen zijn. In dit geval een aanzet tot zware criminaliteit.

Nu ik leeg gelopen over dat onderwerp zijn er toch daadwerkelijk nog wel een paar aardige dingen. De montage en camerawerk zijn uitstekend, goed geacteerd wordt er ook wel, dat moet zelfs wel met de vloeiende vertelstijl. Even veer ik op wanneer Victoria haar frustraties uit over haar mislukte piano conservatorium verleden. Een uitleg waar uit herleid moet worden dat ze daarom zo gemakkelijk in de criminaliteit mee gaat, namelijk omdat ze voor haar gevoel niet leefde. Dan is er nog een bij tijd en wijlen uitstekende soundtrack.

Ondanks de goede punten is Victoria in het geheel niet iets waar ik wat mee heb, noch me in verplaatsen kan en de door sommigen genoemd rush wordt, met alle beslissingen die ik hoogst twijfelachtig vind, eerder drammerig dan spannend. Maar goed, zoals zoveel meningen zal dat voor ieder persoonlijk zijn.

Alles werd in één shot opgenomen met een digitale handcamera van zes kilogram. Het heeft iets van een lange homevideo. Straf is dat beelden met een totaal verschillend karakter allemaal in dat ene shot zitten. Het moet goed gepland zijn. De derde poging was naar het schijnt de goede. Het is grappig dat de cameraman gewoon mee de auto in stapt. De acteurs hadden veel vrijheid in hun bewegingen en in hun tekst.

Het eerste deel roept de sfeer op van een onbezonnen nachtje uit - toen er nog geen nachtklok was. In het middendeel komen we wat te weten over de persoonlijkheid en het verleden van Victoria. Als Spaanse in Berlijn heeft ze weinig vrienden, en vijftien jaar piano studeren heeft niks opgeleverd, dus is het aannemelijk dat ze vertrouwen stelt in de eerste de beste die een beetje vriendelijk tegen haar doet. De misdaadplot in de tweede helft maakt het wat minder realistisch, maar voorkomt dat het langdradig wordt.

Drie soorten muziek worden gebruikt. De dansbeats horen bij een drukke nachtclub. De gedempte pianoklanken en electronica van Nils Frahm geven een dromerige nachtstemming. De Mephistowals van Liszt wordt door een professionele pianiste gespeeld. Het is geen idee om vaak te herhalen, maar wel geslaagd als eenmalig experiment.

Dit is een love or hate film zeker gezien het thema, de zeer lange intro, het gewelddadig handelen van de jongeren en het naïeve meisje Victoria. Je vraagt je af hoe realistisch de kans is dat een meisje, ook al heeft ze zelf haar eigen problemen, met deze onbenullige jongeren de hele avond meegaat en langzamerhand verzeild geraakt in gewelddadige praktijken waar geen uitweg mogelijk is. Dit is dat ook zowat mijn enige kritiek op deze film. Voor de rest vond ik dit wel een prima film. Je moet wel even meegaan in haar nachtelijke uitstap waar ze de 4 jongens leert kennen waardoor de kijker de verschillende personages leert kennen qua karakter en leefwereld. Geleidelijk aan wordt de film dan alsmaar beter. Het wordt een helse ,nachtelijke, gewelddadige tocht vol adrenaline die in één shot wordt opgenomen. Een staaltje van keigoed camerawerk ! Laia Costa als Victoria speelt een overtuigende rol, al kan ik haar handelen niet plaatsen.

7/10

Een nachtje in het Berlijnse clubleven verandert voor de Spaanse Victoria in een regelrechte nachtmerrie. Dankzij een indrukwekkende single-take laat de camera haar 140 minuten lang niet los. Het resulteert in een intense achtbaanrit vol emoties die ondanks onrealistische keuzes toch continu blijft boeien.

4,0* One-s(c)hot in de roos

De Madrileense Victoria [Laia Costa] woont en werkt in Berlijn. Aan het eind van een stapavondje halen vijf Duitse jongens haar over om met haar mee te gaan. Wat volgt is dronkenmansgedrag waarbij je afvraagt waarom Victoria niet wegloopt en haar nest opzoekt. Dat kun je zelf ook maar beter doen, want in het eerste uur gebeurt niks interessants en daarna neemt het een totaal niet geloofwaardige wending. Schipper filmde alles in een doorlopende take. Bravo, bravo! Hij had zijn tijd beter kunnen besteden aan een fatsoenlijk scenario.