Victoria (2015)

Pfff, ik haalde bijna het einde van de film niet, stond op het punt om weg te lopen. Puur door het camerawerk. Ik kan bijvoorbeeld ook geen FPS (geen frames per second ondanks dat dit een filmsite is) spelen of bij toekijken, want daar raak ik ook kotsmisselijk van. Dat is verder geen kritiek op de film, maar mijn evenwichtsorgaan kan daar gewoon niet tegen, althans niet bij een film van dik meer dan twee uur onafgebroken geschoten.

Verder werkt de stijl grotendeels wel, maar heb ik mij eigenlijk geen enkele keer verwonderd over de one-take, al kan je dat ook als iets positiefs zien. Het probleem van de one-take vind ik hier vooral dat het voorspelbaarheid creëert (en de film een sterk deterministische aard krijgt zoals in de recensie van Salon Indien valt te lezen). Ondanks het drugsgebruik stoorde ik mij op het eind ook wel aan verschillende (domme) acties van de hoofdpersonages en komt het gedeelte in het flatgebouw en in mindere mate in het hotel te ongeloofwaardig op mij over. Het is verder zeker wel knap gemaakt, maar dat betekent niet dat ik de minpunten dan maar voor lief moet nemen. Geweldige opening overigens, bijna net zo lekker als het geclub in Noé's Love.

3.0*/3.5*

Spannend van begin tot einde. Ondanks enkele onlogisch- en toevalligheden (voorbeeld: gebied wordt overspoeld met politie, maar er rijdt doodleuk een taxi rond waarmee ze kunnen vluchten) een erg sterke film. Voelde ook niet aan als een lange zit.

Het schokkerige camerawerk was in het begin wat storend, maar gedurende de film wende het en viel het me niet meer op.

Voordat ik ga spreken over het absurde experiment twee uur en een kwartier in één take in een wereldstad te filmen, wil ik even zeggen dat vooral Frederick Lau alle lof van de wereld verdient. Allemachtig, wat een acteerprestatie levert die man. Tussen alle onwaarschijnlijkheden (Victoria heeft in drie maanden Berlijn nog niemand leren kennen? En na een half uurtje met een paar vreemden te zijn opgeschoten stort ze zich meteen in een wel héél dubieus avontuur) en cliché's (gangsters die lijken te zijn weggelopen uit een mafiafilm; een auto die natuurlijk op precies het verkeerde moment afslaat; Sonne die zijn fatale kogelwond tot het bittere einde verborgen houdt) is het volkomen begrijpelijk dat Victoria smoorverliefd op die jongen wordt. Dit is zonder twijfel de meest romantische film van dit jaar.

Sowieso leveren alle acteurs een wereldprestatie: grotendeels improviserend weten ze zonder moeite de aandacht van de kijker vast te houden, wat voornamelijk nodig is wanneer ze van de ene naar de andere locatie wandelen en er verder vrij weinig gebeurt. Hun ritje van de avondwinkel naar het dak is sowieso misschien wel het mooiste moment uit de film en wist me, om de één of andere reden, tot tranen te roeren.

Dan had Sukoerov het met Russian Ark (in dat opzicht dan) makkelijker doordat het tempo daar bewust laag gehouden is. Die enkele take doet de film als een droom voelen waarin het wegzakken is, terwijl editing hier juist een moment van rust betekend had in een verder nagelbijtend spannende misdaadfilm. Nu blijft de spanning hoog en zuigt Schipper je hoe langer hoe meer vast in zijn film. Dan neem je hem die paar cliché's en toevalligheden in het plot allang niet kwalijk meer.

Vier welverdiende sterren.

Camerawerk zal ongetwijfeld knap gedaan zijn maar eerste deel van de film is traag en verhaallijn erg matig.

Ongelofelijk goede film. Het idee om een film in een take op te nemen is een ding, maar om het vervolgens op deze manier uit te voeren op allerlei locaties in Berlijn is fenomenaal. Na 45 minuten zit er scene in waarin ze van het dak naar het cafe gaan om dit te openen. Zij gaan echter op de fiets en op de een of andere manier is het de camera ook gelukt om (zonder schokken!) op een fiets of bewegend vehikel te gaan zitten. Natuurlijk kan het een en ander wel bewerkt worden, maar de klasse druipt er vanaf.

Misschien nog wel belangrijker: de film klopt. Mooie beelden, sterke belichting, fantastische acteerprestaties en met name de actie is ook fenomenaal. Geen beperkingen, een klasse film.

Met de kritiek op het verhaal kan ik overigens niet zoveel. Het voordeel van een real-time-film is dat dat we helemaal niets weten over de voorgeschiedenis, behalve datgene wat ons wordt voortelt. Wie weet wat Victoria allemaal heeft meegemaakt. Dat andere users iets niet zouden doen, betekent niet dat iemand anders dat niet zou doen.

Goed. Inmiddels is wel gezegd hoe knap de film is gemaakt, en dat is absoluut waar. Daarnaast valt het op hoe sterk het tempo is omdat de film bijna nooit stilvalt of saai wordt. Sterker, de 140 minuten verlopen zeer gladjes en het geheel wordt zelfs behoorlijk spannend en altijd hangt er - zeker in het eerste uur- een gevoel dat het weleens heel erg mis kan gaan. Een fijn soort spanning. Dat verder an sich het filmen in één take eigenlijk niets toevoegt doet daar niets aan af.

De film wordt overigens wel steeds beter, omdat deze vooral in het begin nogal eens ongeloofwaardig is en zeker Victoria zelf kan je met de beste wil nog wel begrijpen, maar doet eigenlijk op het eerste oog domme dingen. Iets meer kennis van dat personage had dan allicht geholpen, maar door de manier van filmen lukt dat sowieso niet. Maar als de film meer plotgedreven raakt schieten die tekortkomingen naar de achtergrond en ben je als kijker helemaal om.

Maar goed, de film ziet er ook nog eens knap uit. Soms mooi gespeeld met focus en vooral als de geluiden wegvallen en rustige muziek opkomt wordt het van een betoverende schoonheid. Er zitten sommige echt knappe shots in. Ook leuk om geen bekend Berlijn te zien maar een beetje de buitenbuurten, als éénder welke Duitse (of grote) stad. Ik zou er zo naar verlangen weer een stedentrip te maken. Verder ook prima gespeeld, vooral door Lau als Sonne die in het begin irriteert maar langzaamaan iemand is waar je met mee gaat leven. 4,0*.

Geniaal.

Heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Deze film is puur bedoeld als een achtbaanrit.

De film is niet eens zo heel special qua verhaal maar de vorm is heerlijk. Het verhaal zelf is niet boeiend maar de vorm brengt veel emotionele diepte. Het is zeer realistisch, dicht op de huid gefilmd waardoor je zelf alles ervaart wat de jongeren in deze film ervaren. Zeer invoelbare cinema. Na het einde heb je zelf het gevoel gehad dat je een nacht door Berlijn hebt gelopen.

Geweldige pacing in deze film. De film dendert 140 minuten door zonder ergens in te zakken of dat het even saai wordt maar blijft na een (korte) introductie constant spannend tot het einde. Het is eenzelfde soort spanning als in de Pusher trilogie. In Pusher is de spannendste scene dat ze moeten wachten op een dealer in een auto en in deze film zijn ook de autoscenes ontzettend nagelbijten.

Behalve de spanning is de film ontzettend mooi geschoten. Het uitgaansleven van Berlijn wordt niet echt benut. Ik ben daar op stap geweest en de clubs daar zijn ontzettend tof maar de club in deze film is gewoon een donkere hol die je overal in Europa hebt eigenlijk. Dat is een beetje jammer maar ik denk dat dat allemaal zo beter uit is gekomen om het in een take te doen. Het uitgaansleven van Berlijn is uiteindelijk meer achtergrond dan de basis van dit verhaal. Mijn favoriete scene is de tweede clubscene en de ultieme geluk die het uitbeeldt van de hoofdpersonen om het een scene later dat allemaal weer weg te nemen. Geniaal.

Overigens is dit de beste en realistische internationale romance tussen een Spaans meisje en een Duitse jongen die in gebrekkig Engels communiceren. Het is dat ik hier ontzettend veel herkenning inzie dat ik het zo waardeer. Het kan bijna niet realistischer dan dit.

Ik zie dat veel mensen hier het handelen van het meisje onrealistisch vinden en dat als een minpunt zien maar dat moet natuurlijk wel wil je een spannende film maken. Het is bijna alsof je een burgelijke bril ophebt en irrationeel handelen afwijst. Stel dat het meisje op een gegeven moment maar naar huis gaat, een kop thee zet en even gaat slapen en weer aan het werk gaat dan heb je natuurlijk een ontzettend saaie film. Overigens vind ik het niet zo onrealistisch aangezien dit meisje geen vrienden heeft, geen liefde heeft en geen passie meer heeft en zelfs in het begin van de film contact probeert te maken met een barman omdat ze echt helemaal niemand heeft. Nu kan je dit nog steeds onrealistisch vinden maar het draagt bij aan de achtbaanrit die deze film moet voorstellen.

Ik zit heel veel te zeiken dat 2015 een waardeloos filmjaar is maar deze maakt dat helemaal in een keer weer goed.

Daar valt wat mee te verdienen moet de regisseur gedacht hebben. Neem het op de huid zitten uit La Vie d'Adele en gebruik de "one shot" techniek uit Birdman (twee films die in de prijzen zijn gevallen) en poefff, je hebt Victoria. Behalve dat deze film, in tegenstelling tot Birdman, wel in real time gefilmd werd. Die zou dan normaliter dubbel in de prijzen moeten vallen toch? Vraag me af of dit een Oscar-inzending zal worden. De score op MM liegt er in elk geval niet om. Dit soort film blijft het publiek fascineren maar ik vond het niet meer dan een misdaadversie van La Vie d'Adele met de nodige clichés...

Nee, Victoria is daarom nog niet slecht : het feestelijke nachtje in Berlijn wordt in die "one take" die best voor een leuke flow zorgt, stilaan een onverwachte en minder aangename nacht zonder einde. Het is vooral dit besef dat er in zo'n korte tijd zoveel kan gebeuren dat sterk overkomt. Victoria, een wat eenzaam meisje die niemand kent in de stad is op zoek naar vriendschap; wat naief, levensgenietend en dom : hoe dom kan je zijn om je in een bankoverval te laten meeslepen? Geen personage met diepte zoals Adele, en dat is een wat gemiste kans als je twee uur lang de camera rond Victoria laat hangen.. Technisch zal het wel een hoogstandje zijn, maar daarom is de film in zijn geheel nog geen meesterwerk.

Quasi-kunstzinnige film die helaas te leiden heeft onder een chronisch gebrek aan inhoud. De eerste helft van de film zit vol met het halfdronken inhoudsloze gebrabbel dat je tijdens uitgaansnachten inderdaad veel tegenkomt, en dat dergelijke nachten tot een dodelijk saaie hel maakt. Daarna wordt het bij vlagen ietwat beter, maar veel scènes duren mij veel te lang. De soundtrack is ook nogal smaakgevoelig, kan me voorstellen dat dit sommigen ligt maar mij zeker niet.

Wat een heerlijke verbeelding van het "compleet dronken inhoudsloze gebrabbel dat je tijdens uitgaansnachten tegenkomt". Het acteerwerk is werkelijk uitmuntend. Juist de sfeer van het doelloze genieten wordt op een herkenbare en zelden vertoonde wijze neergezet. En wat te denken van de beelden: het spel met licht en donker is op zijn minst quasi-kunstzinnig!
Overigens: moet (film)kunst (in concreto deze film) zinnig of bepakt met inhoud zijn SPT? Juist deze film behoeft geen extra inhoud, meen ik. Daar is het simpelweg de film niet voor. Het is ook net wat je onder inhoud verstaat.

De naïviteit van de hoofdpersoon past perfect bij het doelloze van de eerste helft. Het enige moment dat me wat tegenviel was de wat clichématige scene met de bad guys in de parkeergarage , maar ach daar staat zoveel goeds tegenover. Wat een sensatie is het om te zien dat het "coming of age verhaal" plots verandert in een ware rollercoasterride..

Het begin met zo maar wat aan rotzooiende jongelui beloofde weinig goeds. Zo zeer zelfs dat ik een paar keer de neiging kreeg om het maar voor gezien te houden. Goed dat ik dat niet gedaan heb, want in het tweede deel ontwikkelt het film zich tot een enerverende Krimi. Het verhaal zit niet overal logisch in elkaar, maar de spanning vergoedt veel. Het contrast tussen het eerste en tweede deel van de film is erg groot.

Door de bank genomen ben ik niet zo’n liefhebber van handcamera’s, maar het moet gezegd: de cameraman levert in dit geval puik werk af. Dat doet ook Laia Costa, die een ijzersterke titelrol neerzet. Een van de betere films van het tot nu toe o zo magere filmjaar 2015.

Dit was een prettige verrassing. De eerste half uur ergerde ik mij wel met de minuut aan de ongeloofwaardige naïviteit van Victoria, immers uit Madrid woonde ze al maanden in Berlijn. Maar net op tijd voordat mijn ergernis tot een zapbeweging kon komen, nam het verhaal een onverwachte wending.

Daarna kon ik Victoria's naïviteit makkelijk achter mij laten (vooruit dan maar, zou kunnen).

Heel mooi acteer- en regiewerk.

Verfrissend en angstaanjagend verhaal.

Heftige movie. Kijken.

Erg sterke film.

Al is het wel een beetje een slowstarter. De dialogen en de situaties zijn hierin niet altijd even interessant en zelfs zo af en toe ergernis opwekkend. Vooral, zoals hierboven al aangegeven is de naïviteit van Victoria soms storend. Het is vooral na de wending in het verhaal dat de film sterker en sterker wordt. Het laat je het erg matige begin helemaal vergeten en weet zo erg op je in te spelen dat je er helemaal in mee gaat. Het is ongekend spannend. Je voelt je hart in je keel kloppen. Zweethandjes en alles. De tweede helt is van een ongekend hoog niveau.

Zoals vaker aangehaald komt dat mede door de manier waarop dit is geschoten. Zonder zichtbare cuts lijkt de film in 1 shot geschoten. En het feit dat het ook helemaal handheld is gedaan draagt ontzettend bij aan het realisme van Victoria. Ook de locatie draagt daarbij aan mee. Berlijn is een prachtige stad. De stad kent natuurlijk een glossy kant en een grauwe kant. En die worden hier beide ook volledig benut.

Acteerwerk is ook erg fijn, Costa is naast dat ze erg goed bezig is ook een prachtige dame. Maar ook Frederick Lau weet te overtuigen. De rest van de cast komt ook erg goed over.

De hele sterke tweede helft doet het wat matig begin compleet verdwijnen. En dankzij het geweldige camerawerk, de spanning en het zeer goede acteerwerk is Victoria een ervaring om nooit weer te vergeten.

Deze film heb ik in de bioscoop voorbij laten omdat ik van films die in één take worden opgenomen doorgaans niets verwacht. Maar gezien het hoge gemiddelde op MM heb ik mij desondanks toch maar aan deze film gewaagd. Niet in de bioscoop maar thuis. Nou ik kan je zeggen dat ik er meer dan 140 minuten over gedaan heb om deze film helemaal tot het einde uit te kijken. Het boeide mij allemaal voor geen meter. Het probleem met dit soort één takes is dat het veel overbodigs bevat. Neem nu het eerste deel: veel oeverloos geleuter waarbij ik constant op de klok moest kijken van wanneer gaat er nu eindelijk iets gebeuren. Dan het tweede deel: Ah nu gaat het spannen dacht ik, maar helaas keek ik nog steeds op de klok want ook dat wist mij maar niet te boeien en dat geschreeuw bovendien van die Duitse criminelen - tjonge, het leken wel Japanners - hing mij op een gegeven moment helemaal de keel uit. Dan nog die hand-camera die mij verschrikkelijk begon te irriteren en die op visueel vlak eigenlijk aan deze film niets toevoegde. Het oogde allemaal zo lelijk. Dan zou het dus moeten komen van het verhaal maar dat vond ik zeer ongeloofwaardig en ook nog niet eens erg spannend.

Blijft ten slotte de vraag over of deze film voor mij dan toch nog iets positiefs te vermelden heeft; Ja Victoria, zij deed het uitstekend en de scène in het eerste gedeelte - achteraf misschien toch nog het sterkste deel - waarin zij op een speelse manier piano speelde vond ik het beste gedeelte van deze zeer teleurstellende film waarbij de hoge waardering hier op MM voor mij alsnog een raadsel is.

2,0* Ik kan er helaas niet meer van maken.

Bij vlagen best knap gefilmd inderdaad, dat wel, maar verder is het niet al te sterk.

Het eerste uur is ontzettend traag en lang niet altijd even boeiend. De personages zijn niet al te sterk en Victoria is zelfs lichtjes irritant door haar niet al te slimme voorkomen. Halverwege vroeg ik me echt af waar het allemaal heen moest.

De tweede helft is gelukkig wel een tikkeltje beter. Er komt wat vaart en vooral ook afwisseling in en dat zorgt voor dynamiek en een fijner kijkgenot. Dat neemt niet weg dat ook in dit deel er nog steeds mindere momenten in voorkomen. Ook de soundtrack is niet al te sterk.

Al met al best knap gemaakt en een leuk experiment, maar er is te weinig naar andere zaken gekeken. Dat deed Sokurov destijds toch heel wat beter.

2,0*

Aardig.

Film kwam op menig lijstje voor. Hoopte dan ook een beetje op de Knock-out van het jaar, helaas was dat het voor mij niet.

Laat ik met het goede beginnen. De sfeer van een avondje uit werkt door de one take erg goed. Hoewel men hier het begin voornamelijk saai vond, vond ik dat eigenlijk het beste werken. Op je fietsje in de grote stad naar een feestje en daarna de stad door naar het volgende feestje. In dit geval met wat onbekende naar het dak van een flat. Dat ze daarna meteen moest werken is mij ook nog wel eens voorgekomen

Helaas is de one take ook een valkuil. Het is echt wel shacky wanneer ze weg fietsen. En het is net iets te ik loop gewoon continu mee. Mocht van mij wel wat meer Noe/Debie bij. Ook had ik het niet super erg gevonden als ze net als Irriversible doormiddel van langs lampen/muren een overgang maakte ipv net standvastig vasthouden aan die one take techniek. Het is daardoor soms ook best een beetje saai en met een dikke twee uur te lang. Vond dat niet eens zo erg aan het begin liggen, meer na de overval. Waar de film vooral nogal onlogisch wordt. Ze komen weg met de overval en gaan dan met het zakje geld meteen opvallend doen. Trok het wat matig. De aftermath met schieten en de dood van bijna iedereen is ook way to much naar mijn mening.

Het blijft zeker vermaken, en het sfeertje van een nachtelijk avontuur blijft. Maar voor mij hoefde het helemaal niet zo overdreven. Een film van 90 minuten waar ze van club naar club gingen had het bij mij waarschijnlijk veel beter gedaan.

3.5 kleine sterren.

Vond het vooral goed vanwege de sfeer, de muziek en de stijl. Inhoudelijk was ik er iets minder over te spreken. Het meisje gaat wel erg makkelijk mee met alles natuurlijk. Maargoed uiteindelijk gaat het meer om de geslaagde stijloefening.

Deze film is een klein meesterwerkje dat door down to earth klasse acteerwerk levensecht aanvoelt. Het openingsshot vanuit de club en de techno muziek brengt je meteen in een bepaalde sfeer, waarbij het de regisseur lukt om deze bij de kijker niet meer af te nemen tot en met het einde van de film. Het eenvoudige doch solide script krijgt met sterke cinematografie vanuit de metropool Berlijn een sterke impressie vanuit het nachtleven en het sterke acteerwerk zuigt je dan ook mee het verhaal in. Om met zo weinig middelen zo'n film te kunnen maken vind ik een overstijgend stukje cinema pur sang.

Sterke film. Ik was even bang dat dit een gimmickfilm zou zijn die alleen daarop zou scoren, maar dat is dus helemaal niet het geval. Op een gegeven moment zat ik zo in het verhaal dat ik vergat dat het in één shot is opgenomen. Aan het begin vind ik het wel een gemiste kans dat men niet meer van het Berlijnse uitgaanswereld liet zien, het tonen van één doorsnee discotheek die je op elke plek ter wereld wel kunt vinden en het drinken van een paar biertjes op straat is wat mij betreft niet de manier om de kijker echt de indruk te geven dat ie zich in Berlijn bevindt, en dat is jammer. Het begin van de film is daardoor een beetje slap. Maar daarna trekt de film helemaal bij en raak je samen met Victoria verzeild in een spannende avontuur, waarbij geloofwaardigheid en ongeloofwaardigheid elkaar afwisselen. Die geloofwaardigheid komt vooral door de acteurs, volgens mij hebben ze ook het nodige moeten improviseren en zijn de dialogen echt niet uit het hoofd geleerd. Het ongeloofwaardige zit natuurlijk in hoe het (spannende) verhaal zich ontwikkelt.

Vanwege de spanning, vooral halverwege de film, en het overtuigende acteerwerk krijgt het 4* van mij. Het deed me trouwens erg denken aan de Spaanse jeugdcriminaliteitfilms van eind jaren '70 / begin jaren '80, zoals Deprisa, Deprisa (Carlos Saura, 1981), qua verhaal zou het zomaar van die film kunnen zijn afgekeken.

Tsja. Een shot.

Waar dan overigens zeker wel een trucje in gebruikt wordt: er zijn een paar momenten dat het verhaal stilvalt en de soundtrack gemaskeerd wordt door muziek. Handig om even de zaken te resetten, en in technische zin is het nog steeds hetzelfde shot. Knap gedaan, en zeker geen montage'truc' in de letterlijke zin - en die heb ik ook niet kunnen ontdekken.

Maar aan de andere kant is de belichting behoorlijk vaak onvoldoende, en pas aan het einde zijn er wat fraaiere beelden te zien qua cinematografie. De rest van de tijd is het beeld gewoon onvoldoende - knap gemaakt misschien gezien de beperkingen, maar daardoor niet goed. En qua verhaal viel het me ook niet echt mee, in de basis is het op z'n minst nogal ongeloofwaardig, het geheel zit behoorlijk vol gaten zelfs als je er al vanuit gaat dat Victoria de naiefste meid ooit is. Leuk aan elkaar geimproviseerd, dat dan weer wel. En de organisatie om het geheel ineens te filmen is zeker bewonderenswaardig.

Maar de vraag blijft, als je de gimmick even buiten beschouwing laat, blijft er dan nog iets van de film over. Niet heel veel ben ik bang - op het randje van kijkbaar, en morgen weer vergeten - en als ik me al iets ga herinneren, dan ben ik bang dat dat in termen als 'dat mislukte experiment' gaat zijn.

Sterk, hoewel het mij wat tijd heeft gekost om lekker in te film te komen. Moest nogal wennen aan de personages en het aangeschoten toeristen Engels wat ze spreken. Zeker na de omwenteling is het mede door de manier van filmen, haast hypnotiserend om te volgen.

Film doet me wat denken aan Pusher en in de verte ook wel wat aan het werk van Gaspar Noé.

Een filmtechnisch hoogstandje. Zeker. Een film opgenomen in één take is een formidabel en spannend kunststukje. Verhaaltechnisch is de film echter minder spannend.

Een camera die geen opzichtige slippertjes mag maken en steeds gefocust moet zijn op de acteurs en met name op de vrouwelijke hoofdrol. Dat is knap.

Om als acteur gedurende meer dan twee uren in je rol te blijven en geen grote missers in tekst of handeling te mogen maken en dat vol te houden, is ook bewonderenswaardig.

Het zijn zaken die allemaal strakke discipline en organisatie vereisen. Allemaal goed gelukt en filmtechnisch erg knap.

Verhaaltechnisch is het echter van minder allooi. De opening van de film is nog boeiend en vol energie. Alle mogelijke verhaallijnen liggen open. Vol verwachting klopt ons hart. En tja, als de eerste opgewonden energie is weggevloeid, gebeurt er eigenlijk niet meer zoveel.

De verhalende verwachting wordt in het eerste uur niet ingelost. De personages verzanden in gedraal en doen wazige dingen. Behalve oninteressant geleuter van personages waar ik maar geen klik mee kreeg, gebeurt er gewoon weinig. Niet erg boeiend.

In het tweede uur is er meer actie. Actie die ontstaat uit een aantal onlogische stappen die leiden tot meer doelgerichte beweging van de personages en uiteindelijk tot een climax. Hoewel minder vervelend, wordt het verhaal ook dan nooit echt spannend.

De hele kijkduur zat ik alleen maar te denken hoe knap (en misschien onmogelijk) het filmen in één take eigenlijk is. Ik richtte me op mogelijke missers en stiekem plakwerk. Het liet me maar niet los. Niets gevonden, trouwens.

Het verhaal trok me niet mee. De handelingen op het scherm lieten me verder behoorlijk koud.

Een leuk experiment. Dat is het zeker. Volgende keer alleen nog wat meer focus op de inhoud.

Het naïeve, ietwat onnozele gedrag van 'Victoria' werkte me al snel op de zenuwen, maar ik heb daar wat doorheen proberen te prikken / drinken. Buiten dat om is dit wat mij betreft een geslaagde nacht in Berlijn gebleken. Knap geschoten, fijn sfeertje - de karakters zelf zijn niet zo bijzonder, maar Sebastian Schipper slaagt er gewoon in een vermakelijke prent te maken. Het uitbundig vieren van de geslaagde overval zorgde weer voor kromme tenen natuurlijk (tja, wat is dat nou voor doms..) en zo zijn er nog wel meer momenten, maar ondanks dat bleef ik van begin tot einde geboeid. Interessante film en aardig geslaagd.

Las ik daar niet dat die Sturla Brandth Grovlen voor het camerawerk een Zilveren Beer won in Berlijn ? Wel, dan is dat dik verdiend, want deze "Victoria" is volledig met handcamera gemaakt en dan nog op een zeer aanschouwelijke manier.

Knap, sfeervol, van natuurlijkheid druipende acts en een stevig script dat gestadig de spanning opvoert. Lang scènes die je in de ban houden.

Frederick Lau was al een bekend figuur maar die Laia Costa, een mij totaal onbekende actrice, die hier erg spontaan en overtuigend haar rol waarneemt, beschikt m.i. over voldoende expressief talent om nog meerdere keren indruk te maken.

Zeer goede misdaadfilm, geloofwaardig en met prima karaktertekening.

DVD eerst heel enthousiast aangeschaft, maar bleef toen toch nog een tijdje ongezien in de kast, mja zo'n hele film in één take, dat gaat weer ten koste van goede cinematografie, en dan lees ik nog dat het eerste uur heel saai is .. kortom wacht maar even tot de zomervakantie.

Nou niks saai of zo. 05:42 uur pikken we Victoria op in zo'n Berlijnse technobunker en vervolgens doet de film alles goed in zowel filmisch als dramatisch opzicht en als we dan i.v.m. de real-time zo rond 07:53 uur de aftiteling beginnen, hebben we vooral het idee meer dan 2 uur in de emotionele achtbaan te hebben gezeten.

Uitstekende film over een jonge Spaanse vrouw die na een nacht uitgaan vier jongens ontmoet. Technisch gezien bijzonder knap gedaan aangezien de hele film daadwerkelijk uit één take bestaat (en vooral daarom ook 4.0 sterren). De eerste helft is wat aan de saaie kant aangezien er weinig gebeurd. De tweede helft is een stuk spannender en door de one-take-benadering krijgt het een bepaalde urgentie mee.

Victoria werkt het beste als je hem kjkt zonder veel voorinformatie. Ik had al veel lovende reacties gelezen, daardoor een hoog verwachtingspatoon, en dan valt ie, hoewel zeker bovengemiddeld, ook wel wat tegen.
De afwijkende vertelwijze en vormgeving maken dit een aparte kijkervaring, waardoor je hem beter vind dan dat hij in werkelijkheid is. Verhaal stelt eigenlijk niet zo veel voor, de dicht op de huid camera methode kennen we ondertussen wel en werkt hier maar zozo. De schitterende stad Berlijn word nauwelijks effectief gebruikt, deze story had net zo goed ergens anders gesitueerd kunnen zijn. Victoria zelf(sterke rol van Costa) heeft een leuk koppie, maar gaandeweg ging ik me wat irriteren aan haar onwaarschijnlijke naïeviteit, en let's face it: aan het einde blijkt ze niet meer dan een zeer foute crimineel. Kortom: het meeleven met het centrale personage viel nog niet mee.
Dat het uiteindelijk een redelijke film is komt door het goede spel van Costa en die bijzondere verteltechniek in combinatie met de onvoorspelbaarheid van het temporijke verhaal. Je vraagt je voortdurend af waar dit verhaal naar toe gaat en eindigt, en dat is een kwaliteit die je bij de meeste films van tegenwoordig niet zo snel meer herkent.
O ja...als je opgroeiende tienerdochters hebt: als waarschuwing dat ze nooit met vreemde kerels mee moeten gaan werkt hij ook voortreffelijk. Dit is dan u film.

Een goed misdaad/drama/thriller film...

Goed verhaal....

Zou maar nooit doen voor vreemde vier mannen...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek...

(Dolby Digital)...

Laia Costa heeft de charme van een Hafsia Herzi en een Adèle Exarchopoulos, een groot talent waarnaar ik kan blijven kijken. De kracht van VICTORIA zit hem natuurlijk in zijn one take-principe. Dat het met de derde poging raak was, is alleen al verbluffend.

De film dient zonder veel voorkennis te worden bekeken. Dat een meisje na een avondje uit met vier jongens meegaat, is genoeg informatie om je gedurende twee dikke uren te kunnen verrassen. Ondergaan en je laten meeslepen zoals ons titelpersonage doet, zijn de kernwoorden bij de desbetreffende film. Ik kijk naar Victoria, haar nieuwe vrienden en naar hun traject dat ze doorlopen. Dat het zich afspeelt in Berlijn is eigenlijk nergens te bemerken, meteen een kritiekpunt. Als je met een dergelijk mooie grootstad werkt, kun je er maar beter gebruik van maken.

Tot halverwege de film met de ontmoeting in de garage levert Schipper zowat een perfecte film af, daarna neemt de film een flinke duik. Dat deze film zo’n omwenteling maakt, zag ik niet aankomen. Evenwel heeft de totaal andere sfeer ook een effect op mijn gemoedstoestand waardoor het bijna een zwaarmoedige kijkervaring wordt. Naarmate de nacht vordert, wil ik terugkeren naar de eerste helft. Ook de keuze om richting einde Victoria niet te volgen naar de hotelbalie, blijft me bij. Een detail zegt, maar op zulke ogenblikken verwacht je toch met haar mee te gaan. Zeker omdat we de hele tijd niets anders doen.

De film blijft na het kijken even nagalmen en voornamelijk de acteurs, stijl en sterke eerste helft met het onontbeerlijke realisme verzekeren Victoria van een 4*.

Hoewel ik het concept van deze Duitse Drama / Misdaad film wel leuk vond, zo is het verhaal in één shot opgenomen en speelt het zich af gedurende de nacht tot de vroegere morgen, had ik in eerste uur veel moeite om mijn hoofd bij de film te houden (wat ook niet altijd gelukt is), want het eerste uur is gewoon saai, langdradig en zeker ook strontvervelend.

In dat eerste uur gebeurt er eigenlijk ook helemaal niets (draait alleen maar om plezier maken) en maak je alleen kennis met de jonge Spaanse Victoria (gespeeld door Laia Costa), waar het verhaal ook om draait, die zit te dansen in een Berlijnse discotheek en daarbij vier jongens, te weten Sonne, Boxer, Blinker en Fuß, ontmoet terwijl zij de Berlijnse club wil gaan verlaten en hun juist naar binnen willen komen, maar dat niet mogen. Met de deze vier jongens (waarbij Sonne en Victoria gelijk een klik met elkaar hebben) gaat Victoria dan mee om en wat plezier maken en dat is ook alles wat je te zien krijgt in het eerste uur. Wat mij betreft had men dat eerste uur makkelijk kunnen afhandelen in circa 15 - 30 minuten, want dat was beter geweest voor het tempo en dan was deze film zeker ook minder saai en langdradig. Ik kan me goed voorstellen dat veel mensen afhaken in het eerste uur en dat was bij mij bijna ook gebeurt.

Ik heb me nog door de zure appel weten heen te bijten en gelukkig wordt het na een uur ook allemaal beter (vanaf de parkeergarage) als het verhaal (en ook de sfeer) opeens omslaat van Drama (en in dit geval van Dramatisch slecht) film naar een Misdaad (een geldoverval m.b.t. 50.000 euro die ze moeten plegen voor iemand, die ze ook min of meer dwingt) film. Vanaf dan wordt je ook wakker geschud en weet het verhaal zelfs te boeien en te vermaken (o.a. het tweede bezoek in de discotheek na de overval) tot de laatste minuut (duurt ruim twee uren) en is het ook enigszins spannend (zeker als de politie hun op de hielen zit). Het laatste gedeelte is zelfs tragisch (zeker het einde) en daarbij loopt het ook niet bepaald goed af met de vier jongens die in het eerste uur van het verhaal nog veel plezier hadden. Visueel gezien werd het verhaal wel leuk in beeld gebracht (zeker de discotheek scenes) en dat ondanks dat het verhaal zich vooral afspeelt in de nacht. Het is wel jammer dat men eigenlijk niets gedaan heeft met de locatie, namelijk Berlijn, waar het verhaal zich afspeelt, waardoor je van Berlijn geen mooie beelden te zien krijgt.

Hoewel ik nog nooit gehoord had van de cast deden ze het opzicht wel nog verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Laia Costa in de rol van de naïeve Victoria die regelmatig ook wat raar gedrag vertoond (o.a. dat ze gewoon omgaat met vier onbekende jongens en natuurlijk ook dat ze gewoon meedoet met de misdaad). Ook Frederick Lau in de rol van Sonne, waarmee Victoria gelijk dus een klik heeft, deed het nog verdienstelijk. Hoewel André Hennicke maar een kleine rol heeft in het verhaal als Andi, die de persoon is waar de vier jongens een misdaad voor moeten plegen, vond ik hem nog wel het meest overtuigend spelen (moest zelfs om hem glimlachen) in zijn rol als slechterik en hij was ook niet bepaald vriendelijk tegen Victoria qua woordgebruik

Ondanks het best aardige concept (wel zeker niet origineel), is deze Duitse Drama / Misdaad film me toch tegengevallen en dat komt vooral door het saaie, langdradige en vervelende eerste uur (dat uur krijgt van mij 0,5*). Daarna wordt het gelukkig wel allemaal beter en wist het verhaal me eindelijk ook te vermaken (dat gedeelte krijgt van mij 3,5*). Maar helaas kan het wel de film niet meer redden en kom ik ook maar uit op een gemiddelde van 2,0*.