Me and Earl and the Dying Girl (2015)

Heerlijk sarcastische tragikomedie over een wereldvreemde kerel die door zijn moeder verplicht wordt om op te trekken met een meisje die leukemie heeft.

Zeer creatieve film met toffe kortfilmpjes in die wat doen denken aan 'Be Kind Rewind (2008)'.

Goede balans tussen komedie en drama met hier en daar wat huilmomenten met wat snotterende meisjes als gevolg achter mij in de bioscoop.

Aangename film.

Hipster tienerfilm.

Er is een wildgroei aan tienerfilms in de US. De meiden tussen de 12 en 18 gaan kennelijk erg veel naar de bios dus dit is een lucratieve bizz. Moet zeggen dat dit sub genre mij best vermaakt. Het blijft allemaal vaak erg binnen de lijntjes maar vermakelijk.

Hier hebben we een Wes Anderson/Gondry adapt. Wat deze film net wat meer jeu geeft dan John Green/Nicholas Sparks verfilmingen. Er zit net wat meer gedachte achter de camera. Fijne wide lens gebruik. Soms camera even omdraaien. Ik waardeerde het wel. De maker is wel een hipster tot en met. Wat simpel name droppen van oude garde regisseurs en films. Dat vond ik wat minder. Het is verder wel slim. De oude film recensent zit in zijn stoeltje te glunderen. O Bergman, Herzog! Dat was nog eens cinema! Had niet verwacht dat een tiener drama deze namen even dropped! Krijg je toch wat waardering van de oude man. Oscar nom. is dan niet ver weg!

Film heeft daardoor wat kleine irritaties en het midden is niet overal even sterk, maar het laatste deel is sentimenteel maar perfect uitgevoerd + een sympathieke jonge cast. Waardoor het positieve makkelijk overheerst.

3.5 sterren.

Fraai. Film begint sterk met soms dan wel een iets te hoog bewustzijn van zijn eigen cynisme en hipheid, maar over het algemeen is het een vrij eerlijk filmpje met oprecht grappige mensen. Mann is even irritant maar weet je al snel mee te nemen, Cooke is een schatje en ook een vrij sterk actrice, die pa is gewoon grappig door constant aan het eten te zijn en ook wat andere freaks die rondlopen in de school passen prima. Het houdt de film luchtig en zeer genietbaar. Ook leuk al die films die Greg en Earl maken. Vooral 2:46 p.m. Cowboy was nog wel de mooiste als titel. Verder ook prima muziek erbij.

Zo over de helft zakt de film wel in als de verplichte ruzie komt en het allemaal ineens weer minder gaat. Daar zit dan nog wel een knappe scène in, opgenomen in één take laag vanuit de hoek, maar over het algemeen was dit wel een grote tegenvaller. Het sfeertje verdwijnt en de film wordt ineens gewoontjes. Maar wonder komt de regisseur nog eenmaal keihard terug in de hospitaalscène, wat mij betreft de scène van dit filmjaar. Prachtig begeleid door de muziek van Eno en dan dat filmpje op de achtergrond, de geluiden die verdwijnen en je waar je wordt meegenomen door een hypnotiserende sfeer. Audiovisueel een absoluut hoogtepunt, emotioneel ook ijzersterk. Daarmee nog wel 3,5*.

Prachtig klein filmpje.

Niet een film waarin je medelijden krijgt met een van de personages omdat ze kanker heeft, zoals Rachel zelf ook aangeeft in de film.

Wat als eerste opvalt is de speelse en fijne manier waarop dit geschoten is. Visueel ziet het er toch echt leuk uit. Het gebruik van de wide lenses zorgt voor een gevoel van afstandelijkheid tussen de karakters. Dit wordt versterkt door ze ook ver van elkaar af te laten zitten/staan. Dit is vooral zo bij Rachel en Greg. Naarmate de film vordert wordt het camerawerk intiemer en komen ook de personages steeds nader tot elkaar. Erg mooi gedaan. Ook de verdere cameratrucjes zijn erg leuk.

Maar daar houd het niet op, want aan de basis staat gewoon een erg leuk/lief en goed verhaal. Greg is nogal geïsoleerd en moet min of meer onder dwang vriendschap sluiten met een meisje waar kanker bij is geconstateerd. Het begin van hun relatie is nogal ongemakkelijk maar als de film steeds dieper gaat worden ze erg close en zelfs tot op een punt waarop ze goede vrienden worden/zijn, al zullen ze dat zelf nooit toegeven. Een extraatje in die vriendschap is Earl. De beste vriend van Greg en mede regisseur van enorm slechte Parodiefilms die best veel door de film heen getoond worden en erg leuk gemaakt zijn. De onderlinge relatie zorgt voor erg veel leuke momenten en best droge offbeat humor. Maar tussen alle luchtigheid en humor door is het ook een film die een zwaar onderwerp behandelt en is er ruimte voor de nodige drama die zeer goed uit de verf komt. Door de leuke dialogen wordt het nergens echt te opdringerig of zwaarmoedig.

Toch kent de film wel zijn momenten en laat deze ook op de juiste punten uitspelen. Zo hebben we het erg verdrietig moment in het ziekenhuis . Zoals velen hield ook ik het daar even niet meer. Prachtige scene. Maar ook de momenten daarna zijn even briljant en aandoenlijk. Ook de relatie met ouders en een wat vreemde maar erg toffe leraar komen goed over. Vooral het verhaal van Bernthal en zijn vader is erg sterk.

Het acteerwerk is erg sterk. Naturel gespeeld ook allemaal. De relaties en personages komen allen erg geloofwaardig over. Zeker de jonge cast doet het fantastisch.

De film wordt gecomplimenteerd met een aantal prachtige muziekstukken opnieuw moet ik dan meteen terugdenken aan de ziekenhuis scene . Enige van de hand van Brian Eno. Deze stukken weten telkens de juiste emoties te raken. De verder muziek mag er ook zijn. Het wordt vaak wat vergeten maar hier is echt duidelijk hoe een belangrijke rol de muziek in een film kan spelen. Het camerawerk heb ik al genoemd. Verbluffend goed. Een ijzersterke regie ook en een erg goede editing.

Een beetje "out of the blue" is daar dan het kleine Me and Earl and the Dying Girl. Een film die hoge ogen gooit op de festivals en nu dan eindelijk het publiek bereikt. Het zal niet iets voor iedereen zijn maar zal zeker zijn doelpubliek bereiken. Voor mij is het in ieder geval een van de beste films van 2015.

“I don't need your stupid pity. It's fine, you can just go.

No, no. You got it all wrong. I'm not here 'cause I pity you.

I'm actually here because my mom is making me.

That's actually worse.”

Over sommige films kan ik echt lyrisch uitweiden doordat het zo snugger en gewiekst in elkaar is gestoken. Of doordat ik me kon inleven in de personages. Of door het hoog humoristisch gehalte dat op een vakkundige manier doorheen het verhaal werd verwerkt. Noem me overgevoelig of sentimenteel. Maar “Me and Earl and The Dying Girl” is een film waar ik extreem lyrisch van word. Ten eerste doordat men zo’n emotioneel onderwerp op een slimme manier aangepakt heeft. Zonder noemenswaardige inspanning hadden ze hier een tranentrekker van jewelste van gemaakt waardoor Kleenex zijn kwartaalcijfers wonderbaarlijk zou zien stijgen en de bioscopen best extra noodgeneratoren zouden installeren, zodanig dat ze de tsunami aan traanvocht konden verwerken. Het eindresultaat is echter het tegenovergestelde. Nog nooit lag een lach en een traan zo dicht bij elkaar.

Deze film is origineel, triest en grappig tegelijkertijd. Een “coming of age” film avant la lettre. Ook al is de rode draad niet bijster origineel, het tienermeisje Rachel (Olivia “The Signal” Cooke) die gediagnosticeerd wordt met leukemie, wordt het verloop van deze dodelijke ziekte op een serene manier in beeld gebracht. En dat door de verplichte inmenging van Greg (Thomas Mann) die de taak opgelegd krijgt van zijn moeder (Connie Britton) om wat tijd te spenderen met Rachel. Wat volgt is een onmogelijke vriendschap dat uitgroeit tot een innige relatie vol begrip, steun en hoop. Greg is iemand waar ik me direct mee kon relateren daar ik eigenlijk dezelfde persoonlijkheid was op die leeftijd. Een ietwat onzeker iemand die zichzelf onzichtbaar tracht te maken en er in slaagt om op te gaan in de massa. De boodschap is dus niet opvallen en humor, sarcasme en grappige one-liners gebruiken als verdedigingsmechanisme. Eigenlijk is hij de tegenpool van zo iemand als Scott Mayhew. Deze geflipte goth tracht met behulp van zijn excentriek uiterlijk een territorium af te bakenen. Greg’s manier van afbakening is door iedereen te mijden of er oppervlakkige contacten mee te hebben.

De enige met wie hij doorgaans contact heeft is Earl (RJ Cyler). Earl is niet echt een vriend in de strikte zin van het woord (volgens Greg), maar eerder een co-worker, zoals Greg het zelf verwoord. Een gelijkgezinde waarmee hij de passie voor de klassiekers onder de speelfilms deelt. Tezamen spenderen ze hun vrije tijd met het maken van parodieën op deze klassieke films. Deze archie-slechte films worden sporadisch getoond en zorgden voor spontane lachsalvo’s bij mij. Niet vanwege hun hoogstwaarschijnlijk ridicule inhoud, maar door de spitsvondig verzonnen titels zoals “Raging bullshit”, “A sockwork Orange” of ”Vere’d He Go?”. Earl kan je gerust een vriend voor het leven noemen.

En de heilige Drievuldigheid wordt vervolledigd door Rachel. Een lieftallig jong meisje dat geconfronteerd wordt met de dodelijke ziekte en toch een klare kijk behoudt op de hele situatie. Duidelijk iemand die geen medelijden wenst en nodig heeft. Ondanks de dodelijke ziekte, slaagt ze er in om het personage levendig te houden. Ze transformeert van het gesloten, afwijzende meisje die berust in haar lot, naar een frivool, openbloeiend vechtster dankzij de onbezorgde, ietwat onhandige maar eerlijke humoristische wijze waarop Greg met haar omgaat. Deze transformatie wordt afgesloten met één van de meest ontroerende en indrukmakende slotscènes ooit.

Stuk voor stuk zijn dit innemende, onweerstaanbare vertolkingen die op een uiterst professionele en onbevangen manier worden gerealiseerd door deze drie onbekende, jeugdige acteurs. Deze prachtige cast tilt “Me and Earl and the dying girl” naar eenzame hoogte. Het eindresultaat is een aangrijpende en ontroerende film over vriendschap en tegelijkertijd een hommage aan klassieke films . Het is een verademing om dit te ontdekken tussen alle commerciële brol en zoveelste uitgemolken sequel. Eindelijk nog eens een frisse, intelligente en originele film. Zowel dankzij het prachtige acteerwerk als het eigenzinnige gebruik van niet voor de hand liggende filmtechnieken. Een geslaagd eindresultaat waarbij vanzelfsprekende clichés uit het genre wonderwel omzeilt werden waardoor dat het niet resulteerde in een melodrama. Magistraal !

5*

Ik vermoed dat ik niet tot de doelgroep van deze film behoor. De (k)luchtige manier waarop wordt omgegaan met een dramatisch onderwerp als leukemie voelt bij mij ongemakkelijk aan. Op het acteerwerk van de drie titelpersonages valt weinig aan te merken (vooral Olivia Cooke is mij goed bevallen), maar met de karikaturale entourage van het plot heb ik een probleem. Komt door de generatiekloof, denk ik. Een vergelijking met The Fault in Our Stars dringt zich op. Die film sprak mij —ondanks zijn tekortkomingen— meer aan.

Best aardig. Op momenten heeft het zeker wel wat, maar ik moet zeggen dat de zeer banale humor de film evengoed omlaag haalt. Dat kon beter. Soms werkt het, maar minstens even vaak ook niet. De keuze van de regie valt op een grote grapdichtheid, waarvan een aantal dus heel geslaagd zijn.

Erg leuk is de knipoog naar bekende films en de artistieke insteek van de film, dat is behoorlijk geslaagd. Verder lijkt het een minder serieuze versie te zijn van The Fault in Our Stars (2014). De nadruk hier ligt meer op komedie, en het trekken van tranen is ook een stuk bescheidener dan in die film. Dat laatste is een pluspunt voor deze film, al staat het qua script en kwaliteit in het algemeen toch wel een treetje lager dan The Fault in Our Stars (2014). Heb beide films in de bioscoop gezien, bij The Fault in Our Stars waren de zakdoekjes werkelijk niet aan te slepen, en dat valt bij deze film reuze mee.

Een film dat niet verveelt, fris aanvoelt en vrij vermakelijk is. 3*

Uitstekende film over een jongen die van zijn moeder een meisje moet bellen die kanker heeft. Op zich niet echt een origineel verhaal, maar de hele uitvoering van de film is zeker wel fris en origineel te noemen (waaronder het fijne camerawerk). Duidelijk gemaakt door een filmliefhebber en de vele filmverwijzingen zijn dan ook leuk.

Hele fijne film in denk ik wel één van mijn lievelingsgenre. Ben dan ook meer een liefhebber van deze kleine indie films dan de grotere commerciële coming of age films. Het is ook wel prettig om te zien dat er meer risico's worden genomen in deze film. Maar uiteindelijk draait het vooral om de relatie tussen Greg en Rachel, al is Earl ook wel een heel interessant karakter. Dat was overigens ook de acteur die mij het meest wegblies. Al is het meisje dat Rachel speelt ook wel heel bijzonder. Sowieso heeft de film hele bijzondere karakters en locaties, zonder dat het te bizar wordt. Ondanks het thema wordt het ook nooit te zwaar, al zitten er wel een paar intense momenten in.

4*

"I have no idea how to tell this story."

De vergelijking met een The Fault in Our Stars (2014) is al gauw gemaakt, maar gelukkig bewandelt deze film een ander pad.

Het leuke aan 'Me and Earl and the Dying Girl' is dat het vanuit de perspectief van een jongen wordt verteld en vanaf het begin wordt gelijk duidelijk gemaakt dat dit geen romantisch vehikel zal worden. Greg is namelijk een buitenbeentje zonder echte vrienden en hij manoeuvreert zich op school zo dat hij geen enkel conflict heeft met de verscheidene stereotype groepen. Dit alles verandert zodra hij door zijn moeder gedwongen wordt om tijd te spenderen met Rachel bij wie recentelijk leukemie is geconstateerd.

Het onderwerp is natuurlijk zwaarmoedig, maar deze wordt enorm luchtig gebracht. Ik denk dat men er bewust voor heeft gekozen om dit buiten beeld te houden, hoewel je de symptomen en ziekenhuisbezoeken wel ziet. Qua verloop zitten er helaas toch wel wat clichés in verwerkt die - blijkbaar - niet uit de weg gegaan kunnen worden; alsmede zakt de film tegen het middenstuk wel wat in.

Desondanks blijft er nog genoeg over om van te genieten. Alfonso Gomez-Rejon creëert een eigenzinnige sfeer waarin de sympathieke personages en hun onderlinge relaties stuk voor stuk in uitblinken. De zelfgemaakte filmpjes zijn bovendien een goede toevoeging. Het mooie van de film is dan ook dat het als geheel vrij naturel aanvoelt middels o.a. de cameravoering, locaties en de geweldige score.

Al met al een fijne mix tussen comedy en drama, alleen jammer dat sommige dingen net iets te geforceerd overkomen.

Dikke 3,0 sterren.

Typisch Amerikaanse invulling aan een gewichtig thema. Zogenaamd een integere weergave, maar ik zie toch vooral een luchtig filmpje met bijdehante boventoon en klein dramatisch sausje. Alles uiterst zorgvuldig gecomponeerd, met alle morele boodschappen over vriendschap er duimendik bovenop. Voor de kijker valt weinig te ontdekken, want alles wordt al hapklaar voorgekauwd. De zoveelste highschool film die pretendeert meer te zijn dan het is.

Heeft een hoog ''kijk mij eens witty, hip en anders zijn'' gehalte, maar Rejon komt er bijzonder goed mee weg. Zijn debuut, hoewel een slasher, had ook al een vibe die een beetje off was (coming of age sfeertje in een slasher). Dat maakt hem een erg interessante filmmaker en ben blij verrast met de positieve ontvangsten, die bij zijn debuut nog -onterecht- uitbleven.

Ik kan deze mening alleen maar bijtreden. Misschien wordt het dramatisch effect van de afloop versterkt door de luchtige verhaallijn dat wel, maar ook ik heb hier enige moeite mee. De humor of wat er moet voor doorgaan, vind ik op geen enkel ogenblik echt geslaagd. Deze film haalt m.i. bijlange het niveau niet van The Fault in Our Stars die van het begin af weet te beklijven en gelukkig nooit probeert grappig over te komen. Ook het acteerniveau vond ik niet uitgesproken sterk en de personages vond ik maar gewoontjes. Ik begrijp dan ook de hoge score niet die deze film meekrijgt. De korte filmpjes vond ik overbodig en bijwijlen irritant. Enkel het einde van de film - vooral het moment dat Rachel sterft - haalt een vrij hoog niveau. Toch nipt 3,5 sterren. Hier zat veel meer in, niet echt een pakkende film waarin je je echt kan inleven, te weinig diepgang ja dat is het.

Fijn gemaakte, maar iets te hippe en geestige film over de aparte vriendschap tussen een jongen en zijn klasgenote met leukemie. Zwaar onderwerp, maar dus luchtig gebracht. Ondanks dat het verhaal best pakkend was, vond ik de stijl niet altijd zo geslaagd. Zelf zie ik toch liever een meer emotioneler film over dit thema, al zitten er wel een aantal vrij geestige dialogen in het verhaal die wel treffend waren. Ook de muziek was sterk en vaak erg passend. De hoofdrollen werden wel erg goed neerzet en 1 van de laatste scenes in het ziekenhuis is schitterend gedaan. Toch had er meer in kunnen zitten.

3,5*

Zeer geslaagde tragikomische film over verlies en vriendschap. De film heeft tieners in de hoofdrol maar is zeer zeker niet uitsluitend geschikt voor tieners. De zware onderliggende thema's worden luchtig maar absoluut niet oppervlakkig behandeld; het pijnlijk eerlijke script gaat lastige situaties en vraagstukken niet uit de weg, Visueel is het allemaal heel leuk in elkaar gezet. De hoofdrolspelers zijn amateur filmmakers en fragmenten uit hun, naar eigen zeggen vreselijk slechte, filmpjes komen steeds terug. Uitstekend gespeeld en visueel fris en energiek.

Zware tragikomedie die dankzij het sterke acteerwerk een behoorlijke indruk weet te maken.

Vrijwel alles is er eigenlijk al over gezegd door andere Moviemeter gebruikers. Aanrader.

Ijzersterke, kleine film, die de gehele speelduur precies de juiste toon bewaard. Ik heb flink wat eelt op mijn filmziel, dus het is een hele prestatie van de makers dat ik op het einde flink geraakt was.

Waar het vergelijkbare The Falt in Our Stars, menige niet ter zake doende en mislukte scenè had, houd deze van begin tot eind exact het juist evenwicht. Zo'n zwaarmoedig verhaal moet je, op een gepaste manier, enigszins luchtig vertellen, en dat is wat hier gebeurd. Een kwestie van een goede inschatting en een goede smaak. Prima, niets op aan te merken.

Hoe een titel je kan weerhouden om een film op te zetten. Zonder de synopsis te lezen en enkel op de titel af te gaan, dacht ik een Adam Sandler-achtig gedrocht te krijgen. De film is eerder in de richting van 'The fault in our stars' te zoeken. Maar toch anders.

De film is vooral pittig, fris en humoristisch. Het draait dan wel rond iemand met kanker, dat staat niet helemaal op de voorgrond. Toch niet dat het overheersend wordt. Verschil met The fault in our stars is dat die film gekeken is van uit de zieke persoon en hier vanuit iemand anders. De film speelt met clichés, maar ook leuke ideetjes. Die filmpjes zijn geweldig natuurlijk. Maar ook die ouders en de schoolomgeving zijn boeiend. Je merkt wel dat hier een goed boek achter zit. De film kan terugvallen op een goed verhaal, maar ook een goed geschreven script.

De film is de juiste mix. Net voorspelbaar genoeg zonder dat het stoort, maar toch ook verrassend en komisch genoeg zonder belegen te zijn. Het mist net dat ietsje meer om op gelijke hoogte van die vergelijkbare 'The fault in our stars' te staan, maar komt toch goed in de buurt.

Me and Earl and the Dying Girl is een echt product van zijn tijd. Er zit een licht hipsterachtig vernislaagje over de film, maar het is altijd oprecht. Niet in de laatste plaats dankzij de uitmuntende jonge acteurs. Het is echter Gomez-Rejon – ooit assistent van Martin Scorsese – die de boel bij elkaar houdt; originele en grappige vondsten houden de interesse vast en gaan hand in hand met authentiek tienerdrama. Wijlen John Hughes zou deze ontwikkeling met trots hebben gadegeslagen.

Lees verder: Cinema Interruptus

Mooi hoor, dit. Een ontroerende, pakkende coming of age waarin de belevingswerelden scherp en met oog voor detail worden neergezet, waarin de personages ongewoon leuk en behoorlijk karaktervol zijn en waarbij je bijna voortdurend glimlachend zit te genieten.

De film pakt je met humor. Scherp, vermakelijk offbeat en enigszins absurd. Eigenlijk voedt de humor de ontroering, wat de film behalve tot een plezierige ook tot een aangrijpende ervaring maakt. De combinatie van scherpe en bizarre humor met indringend drama is zeer geslaagd. Die combinatie wekt vertedering en inleving op.

Leuke verhaallijn. Over een getalenteerde sullige einzelgänger, die tegen zijn wil in aanraking komt met de wereld buiten de beschutting van zijn eigenhandig gefabriceerde en met zorg omgeven overlevingscocon. Over een jongen met schutkleuren die zich bloot moet geven en ongewild confrontaties moet aangaan. Met een ziek persoon bijvoorbeeld. Met een goede vriend bijvoorbeeld. Heel levensecht. Heel komisch. Heel vermakelijk. En heel ontroerend.

Het verhaal deugt. Het is niet klef of geforceerd sentimenteel. Dat geldt ook voor de manier waarop de ziekte als belangrijk emotioneel component in het verhaal wordt geëxploiteerd. Dat gebeurt niet op een sentimentele manier. De ziekte is gewoon onderdeel van het geheel. En dat gehele verhaal met grappige en minder grappige onderdelen (zoals ziekte), voelt gewoon goed, is daarom oprecht ontroerend en wekt oprecht kippenvel op.

De dialogen zijn fijn. Sommige bevatten echt fantastische teksten. Humoristisch natuurlijk en heerlijk relativerend. Maar ook geestig onderkoeld met een tragikomische onderlaag. Die uitgelezen teksten zijn een andere reden waarom het sentimentele en moraliserende element, dat zo gemakkelijk binnenglipt in een film als deze, hier gelukkig op afstand blijft.

De film is doorsneden met korte absurdistische filmpjes gemaakt door twee hoofdpersonages. Het zijn heel bijzondere en bizarre parodische scheppinkjes gebaseerd op bekende films. Ze zijn erg geestig en vormen in emotioneel opzicht een bevrijdende bliksemafleider, die je op een leuke manier even van het hoofdverhaal afleiden. Het zijn prettige zakdoekjes.

Het acteerwerk is goed. Naturel. De lankmoedige uitstraling van Thomas Mann is perfect.

Soms heb je zo'n film die je pakt, die je naar de strot vliegt, die in je hoofd blijft hangen. Dit is er zo een.

Een matige komedie/drama film...

Redelijk verhaal..

Komedie is mijn ding niet....

Redelijk acteerwerk...

Goed kwaliteit HD breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Deze eens bekeken en vond het een goeie film. De film deed me een beetje aan "The Fault in Our Stars", maar toch anders.

De cast deed het prima en de film zag er ook goed uit. 'k vond het wel origineel gebracht.

Misschien geen zo'n bekende film, maar toch de moeite waard om te bekijken, een aanrader.

Ik dacht dat dit weer een vrij typisch licht-hipster indie highschoolfilmpje ging worden zoals je er wel meer hebt tegenwoordig, maar deze heeft toch wel wat fijne en originele kenmerken die het net wat extra's geven. Met name het personage Greg met zijn grappige persoonlijkheid (voortkomend uit onzekerheid en zelfhaat, wat ik altijd fijne en interessante eigenschappen vind in een mens) tilt deze film toch wel boven de middelmaat. Wat een lieverd, ik zou hem zo tegen mijn borst willen drukken. En natuurlijk de filmpjes die hij en Earl maken. Hoewel misschien ergens te 'kijk ons raar en quirky zijn', is het toch heel creatief en grappig gedaan, je krijgt bijna zelf zin om van die filmpje te gaan maken.

De film verliest af en toe wat focus waardoor het soms wat rommelig is, maar verder is dit toch een heel vermakelijke film, die een aparte maar wel geslaagde mix is tussen luchtige absurditeit en eerlijk drama.

3,75*

De kritieken hier zijn wel erg lovend. Zo lovend dat ik twijfel of ik wel dezelfde film gezien heb. Ofwel zie ik er dat humor niet van in, dat kan ook. Het waren voornamelijk de serieuze, meer dramatische stukken die het voor mij net een goede film maakten. De humor, vaak wat absurd en kinderachtig, haalden me net uit de film en kon ik moeilijk vereenzelvigen met de rest. De andere bizarre studiegenoten, de leerkracht, ... nee, niet voor mij voor deze film.

De scènes tussen Greg en Rachel vond ik het meest boeiend om te volgen. De ziekenhuisscène was erg knap en greep me bij mijn steot net als de daaropvolgende scène in Rachels kamer. De gemaakte films waren dan wel grappig en gewoon geweldig. "A sockwork orange", hoe kom je erop?

Bij momenten een mooi drama, al bij al een voldoende met 3,0*. The fault in our stars nog niet gezien, misschien moet ik dat ook maar eens doen.

“One last thing. Hot girls destroy your life. That's just a fact.”

Me and Earl and the Dying Girl blijft een ontzettend knappe film waarin veel te lachen valt, maar die uiteindelijk ook als een mokerslag aankomt. Regisseur Alfonso Gomez-Rejon heeft een perfecte balans gevonden tussen humor en drama, en de film vliegt nergens uit de bocht. Greg is een wat anonieme High School senior die nergens bij wil horen en één vriend heeft (hij praat zelf liever over collega), Earl. Samen met Earl maakt hij hilarische parodieën op oude films. Wanneer zijn moeder hem dwingt om vriendschap te sluiten met Rachel, een meisje met leukemie, staat de wereld van Greg op zijn kop. De film zit vol met grappige en spitsvondige dialogen, overtuigende personages en leuke situaties.

De films van Greg en Earl, de onder tatoeages zittende geschiedenisleraar (een geweldige Jon Bernthal), de vader van Greg (Nick Offerman) met een aantal vreemde gewoonten, de sarcastische Rachel en haar gesprekken met Greg, de marihuanascène etc. De relatie van Greg en Rachel begint vijandig en ongemakkelijk, maar vooral aan de hand van de films van Greg en Earl wordt de band steeds sterker. Acteurs Thomas Mann en Olivia Cooke hebben een geweldige chemie. Als de film op de helft is veranderd de toon, en het laatste gedeelte komt keihard binnen (de ziekenhuis/sterfscene is briljant). De laatste scene is dan wel weer hoopvol, en het laat zien hoe de vriendschap tussen Greg en Rachel beide levens heeft veranderd. Me and Earl and the Dying Girl is en blijft één van de beste coming of age films die ik heb gezien.

Een verdrietige film, maar met eenn hoop humor gebracht, die ik op zich wel grappig vond, en veel creativiteit. Vooral op het eind wist de film mij echt te raken. Goed acteerwerk, leuke filmpjes van Greg en Earl en een prima verhaal. Ik ben er redelijk van onder de indruk. 3,5*

Het is aanvankelijk wel wennen om in het complexe, vaak spirituele, maar sarcastisch en onverschillig personage van Greg binnen te geraken en als de film eindelijk aanslaat met het zieke meisje is het je gewoon afvragen in hoeverre Greg zijn eigenheid bewaart zeker waneer emoties crescendo gaan.

Ongewone combinatie van een heel bijzondere levensopvatting met de doodsernst in het leven.

Ik bedoel, dit is goed gemaakt en zo, maar ik ben dit soort films een beetje beu. Een paar jaar geleden was er een trend van deze films met zieke tieners die door het leven en de dood proberen te navigeren. Voor mij voelen ze meer aan als een geldklopperij van de industrie die probeert wat goedkope tranen van het publiek te krijgen in plaats van echte, oprechte films.

Olivia Cooke is wel leuk.

Ik had dit waarschijnlijk leuker gevonden toen het uitkwam. Het leven heeft me blijkbaar te cynisch gemaakt.

3,5*

De herziening brengt geen aanpassing aan het eindcijfer. Me and Earl and the Dying Girl is een sterk in elkaar gezette film met een bijna perfecte balans tussen komedie en dramatiek. “Bijna” omdat de humor soms te ver doordraaft in excentrieke typetjes die het geheel vooral in verwarring brengen, maar het zijn minuscule scheurtjes van een huis met enorm stabiele basis. Het acteerwerk van RJ Cyler en Olivia Cooke had niet beter gekund, de finale brengt een gezonde dosis emotie en de regie van Alfonso Gomez-Rejon is energiek, onderscheidend en uniek. Ik zie weinig minpunten en beschouw de film vooralsnog als één van mijn persoonlijke favorieten.

Me and Earl and the Dying Girl is best nog een aangename film geworden die vooral zijn eigen smoel heeft gekregen. Gomez-Rejon is niet in de val gelopen om naar een mierzoete romance toe te werken tussen Greg en Rachel die aan leukemie lijdt, maar de personages gewoon zichzelf te laten blijven. Ook het einde is zeker geen feel-good.

Alleen had ik het gevoel dat het bij momenten toch iets te gezapig werd zonder momenten die er echt bovenuit staken. De scène waar Greg en Earl stoned worden, is er eentje die wat mij betreft geknipt mocht worden. Het echte hoogtepunt was zonder twijfel Greg en Rachel die naar de eindfilm kijken op het ziekenhuisbed. Echt een ontroerend moment.

De vele filmverwijzingen dankzij de hobby van Greg en Earl die zelf films maken, is een leuk extraatje. Iedere film draagt zijn eigen grappige naam gebaseerd op een bekende film (A Sockwork Orange bijvoorbeeld). Daarnaast zijn er tal van typetjes naast Greg, Rachel en Earl die de film opvullen, gaande van de gespierde geschiedenisleerkracht tot de vader met zijn exotisch eten, maar net zoals in vele andere van dit soort films hebben ze moeite om echt voet aan grond te zetten.

Misschien heb ik te veel van dit soort coming of age films gezien om echt nog onder de indruk te zijn, maar verkeerd is hij zeker en vast ook niet. Lange tijd was hij op weg om een 3* te krijgen, maar door de ziekenhuisscène krijgt hij toch een halfje meer.

3.5*