Me and Earl and the Dying Girl (2015)

Winnaar van de Grand Jury Prize en Audience Award op 't Sundance filmfestival '15. Vorige winnaars waren o.a. Whiplash, Beasts of the Southern Wild en Precious, dus grote kans dat we later dit jaar hier nog meer van gaan horen.

Krijgt goede beoordelingen. Ben benieuwd!

Heerlijke beoordelingen, kijk hier wel naar uit.

Heerlijk sarcastische tragikomedie over een wereldvreemde kerel die door zijn moeder verplicht wordt om op te trekken met een meisje die leukemie heeft.

Zeer creatieve film met toffe kortfilmpjes in die wat doen denken aan 'Be Kind Rewind (2008)'.

Goede balans tussen komedie en drama met hier en daar wat huilmomenten met wat snotterende meisjes als gevolg achter mij in de bioscoop.

Aangename film.

Origineel, grappig en ontroerend.

Hipster tienerfilm.

Er is een wildgroei aan tienerfilms in de US. De meiden tussen de 12 en 18 gaan kennelijk erg veel naar de bios dus dit is een lucratieve bizz. Moet zeggen dat dit sub genre mij best vermaakt. Het blijft allemaal vaak erg binnen de lijntjes maar vermakelijk.

Hier hebben we een Wes Anderson/Gondry adapt. Wat deze film net wat meer jeu geeft dan John Green/Nicholas Sparks verfilmingen. Er zit net wat meer gedachte achter de camera. Fijne wide lens gebruik. Soms camera even omdraaien. Ik waardeerde het wel. De maker is wel een hipster tot en met. Wat simpel name droppen van oude garde regisseurs en films. Dat vond ik wat minder. Het is verder wel slim. De oude film recensent zit in zijn stoeltje te glunderen. O Bergman, Herzog! Dat was nog eens cinema! Had niet verwacht dat een tiener drama deze namen even dropped! Krijg je toch wat waardering van de oude man. Oscar nom. is dan niet ver weg!

Film heeft daardoor wat kleine irritaties en het midden is niet overal even sterk, maar het laatste deel is sentimenteel maar perfect uitgevoerd + een sympathieke jonge cast. Waardoor het positieve makkelijk overheerst.

3.5 sterren.

Prettig verlopende film die mij toch met gemixte gevoelens achterliet. Allereerst naargeestig vanwege de harde realiteit van een slopende ziekte maar toch opgetogen dat alles, ook sterven, beter is in het gezelschap van een goede vriend.

Halverwege stort de film een beetje in met wat saaiere dialogen en dagelijkse schoolissues. Vooral het begin en het eind van de film zijn sterk. De regisseur doet soms iets teveel zijn best om excentriek/hipster/creatief over te komen met bepaalde dialogen en beelden. Op zich niets mis mee maar ik vond het soms wat geforceerd aanvoelen.

3.5* ster vind ik in deze situatie voldoende, 3 vind ik te laag.. de 8.1 op IMDB vind ik persoonlijk iets te hoog. Ik vind films zoals 'The fault in our stars' wat dat betreft iets beter en frisser uit de hoek komen.

Rachel: Look, I don’t want you hanging out with me. I don’t need your stupid pity. It’s fine. You can just go.

Greg: No, hey, hey, you got it all wrong. I’m not here cause I pity you. I’m actually here cause my mom is making me.

Rachel: It’s actually worse.

Greg: Yeah, I know.

Me and Earl and the Dying Girl is een ontzettend knappe film waarin veel te lachen valt maar die uiteindelijk ook als een mokerslag aankomt. Regisseur Alfonso Gomez-Rejon heeft een perfecte balans gevonden tussen humor en drama en de film vliegt nergens uit de bocht.

Greg Gaines is een High School senior. Een wat anonieme jongen die nergens bij wil horen en één vriend heeft (hij praat zelf liever over collega), Earl. Samen met Earl maakt hij hilarische parodieën op oude films. Wanneer zijn moeder (Connie Britton) hem dwingt om vriendschap te sluiten met Rachel, een meisje met leukemie, staat de wereld van Greg op zijn kop. De film zit vol met grappige, spitsvondige dialogen, overtuigende personages en leuke situaties. De films van Greg en Earl, de onder tatoeages zittende geschiedenisleraar (een geweldige, ingetogen Jon Bernthal), de vader van Greg (held Nick Offerman) met een aantal vreemde gewoonten, de sarcastische Rachel en haar gesprekken met Greg, de marihuana-scene die alleen al een bioscoopkaartje waard is etc. De relatie van Greg en Rachel begint vijandig en ongemakkelijk maar wordt schitterend opgebouwd en vooral aan de hand van de films van Greg en Earl wordt de band steeds sterker. Acteurs Thomas Mann en Olivia Cooke zijn geweldig en zowel apart als samen overtuigen ze in hun rollen. Als de film op de helft is veranderd de toon. Greg wordt door zijn “crush” Madison op het idee gebracht om speciaal voor Rachel een film te maken. Dit lukt maar niet en het schoolwerk gaat eronder leiden. Rachel wordt steeds afstandelijker en de vriendschap met Earl komt onder druk te staan. Het laatste gedeelte laat je niet onberoerd en vooral de ziekenhuisscene komt keihard aan. De laatste scene is dan wel weer mooi en opbeurend en laat zien hoe de vriendschap tussen Greg en Rachel beide levens heeft veranderd en hoeveel ze elkaar nodig hebben gehad.

Me and Earl and the Dying Girl is een leuke, aparte, grappige, ontroerende film over het leven van tieners. Maar meer nog is het een film over twee mensen die door hun onderlinge band elkaars leven weer kleur en een doel geven.

Fraai. Film begint sterk met soms dan wel een iets te hoog bewustzijn van zijn eigen cynisme en hipheid, maar over het algemeen is het een vrij eerlijk filmpje met oprecht grappige mensen. Mann is even irritant maar weet je al snel mee te nemen, Cooke is een schatje en ook een vrij sterk actrice, die pa is gewoon grappig door constant aan het eten te zijn en ook wat andere freaks die rondlopen in de school passen prima. Het houdt de film luchtig en zeer genietbaar. Ook leuk al die films die Greg en Earl maken. Vooral 2:46 p.m. Cowboy was nog wel de mooiste als titel. Verder ook prima muziek erbij.

Zo over de helft zakt de film wel in als de verplichte ruzie komt en het allemaal ineens weer minder gaat. Daar zit dan nog wel een knappe scène in, opgenomen in één take laag vanuit de hoek, maar over het algemeen was dit wel een grote tegenvaller. Het sfeertje verdwijnt en de film wordt ineens gewoontjes. Maar wonder komt de regisseur nog eenmaal keihard terug in de hospitaalscène, wat mij betreft de scène van dit filmjaar. Prachtig begeleid door de muziek van Eno en dan dat filmpje op de achtergrond, de geluiden die verdwijnen en je waar je wordt meegenomen door een hypnotiserende sfeer. Audiovisueel een absoluut hoogtepunt, emotioneel ook ijzersterk. Daarmee nog wel 3,5*.

Prachtig klein filmpje.

Niet een film waarin je medelijden krijgt met een van de personages omdat ze kanker heeft, zoals Rachel zelf ook aangeeft in de film.

Wat als eerste opvalt is de speelse en fijne manier waarop dit geschoten is. Visueel ziet het er toch echt leuk uit. Het gebruik van de wide lenses zorgt voor een gevoel van afstandelijkheid tussen de karakters. Dit wordt versterkt door ze ook ver van elkaar af te laten zitten/staan. Dit is vooral zo bij Rachel en Greg. Naarmate de film vordert wordt het camerawerk intiemer en komen ook de personages steeds nader tot elkaar. Erg mooi gedaan. Ook de verdere cameratrucjes zijn erg leuk.

Maar daar houd het niet op, want aan de basis staat gewoon een erg leuk/lief en goed verhaal. Greg is nogal geïsoleerd en moet min of meer onder dwang vriendschap sluiten met een meisje waar kanker bij is geconstateerd. Het begin van hun relatie is nogal ongemakkelijk maar als de film steeds dieper gaat worden ze erg close en zelfs tot op een punt waarop ze goede vrienden worden/zijn, al zullen ze dat zelf nooit toegeven. Een extraatje in die vriendschap is Earl. De beste vriend van Greg en mede regisseur van enorm slechte Parodiefilms die best veel door de film heen getoond worden en erg leuk gemaakt zijn. De onderlinge relatie zorgt voor erg veel leuke momenten en best droge offbeat humor. Maar tussen alle luchtigheid en humor door is het ook een film die een zwaar onderwerp behandelt en is er ruimte voor de nodige drama die zeer goed uit de verf komt. Door de leuke dialogen wordt het nergens echt te opdringerig of zwaarmoedig.

Toch kent de film wel zijn momenten en laat deze ook op de juiste punten uitspelen. Zo hebben we het erg verdrietig moment in het ziekenhuis . Zoals velen hield ook ik het daar even niet meer. Prachtige scene. Maar ook de momenten daarna zijn even briljant en aandoenlijk. Ook de relatie met ouders en een wat vreemde maar erg toffe leraar komen goed over. Vooral het verhaal van Bernthal en zijn vader is erg sterk.

Het acteerwerk is erg sterk. Naturel gespeeld ook allemaal. De relaties en personages komen allen erg geloofwaardig over. Zeker de jonge cast doet het fantastisch.

De film wordt gecomplimenteerd met een aantal prachtige muziekstukken opnieuw moet ik dan meteen terugdenken aan de ziekenhuis scene . Enige van de hand van Brian Eno. Deze stukken weten telkens de juiste emoties te raken. De verder muziek mag er ook zijn. Het wordt vaak wat vergeten maar hier is echt duidelijk hoe een belangrijke rol de muziek in een film kan spelen. Het camerawerk heb ik al genoemd. Verbluffend goed. Een ijzersterke regie ook en een erg goede editing.

Een beetje "out of the blue" is daar dan het kleine Me and Earl and the Dying Girl. Een film die hoge ogen gooit op de festivals en nu dan eindelijk het publiek bereikt. Het zal niet iets voor iedereen zijn maar zal zeker zijn doelpubliek bereiken. Voor mij is het in ieder geval een van de beste films van 2015.

Toggle verassend goed deze film, heel origineel en met een bepaalde humor en realisme gemaakt! Enorm emotioneel naar het einde toe! Een pluspunt zijn de filmpjes die ze ook maken in de film, de muziek is prachtig en de acteurs doen het ook heel goed, Opvallend mooi camerawerk ook.Een dikke 8,5/10

“I don't need your stupid pity. It's fine, you can just go.

No, no. You got it all wrong. I'm not here 'cause I pity you.

I'm actually here because my mom is making me.

That's actually worse.”

Over sommige films kan ik echt lyrisch uitweiden doordat het zo snugger en gewiekst in elkaar is gestoken. Of doordat ik me kon inleven in de personages. Of door het hoog humoristisch gehalte dat op een vakkundige manier doorheen het verhaal werd verwerkt. Noem me overgevoelig of sentimenteel. Maar “Me and Earl and The Dying Girl” is een film waar ik extreem lyrisch van word. Ten eerste doordat men zo’n emotioneel onderwerp op een slimme manier aangepakt heeft. Zonder noemenswaardige inspanning hadden ze hier een tranentrekker van jewelste van gemaakt waardoor Kleenex zijn kwartaalcijfers wonderbaarlijk zou zien stijgen en de bioscopen best extra noodgeneratoren zouden installeren, zodanig dat ze de tsunami aan traanvocht konden verwerken. Het eindresultaat is echter het tegenovergestelde. Nog nooit lag een lach en een traan zo dicht bij elkaar.

Deze film is origineel, triest en grappig tegelijkertijd. Een “coming of age” film avant la lettre. Ook al is de rode draad niet bijster origineel, het tienermeisje Rachel (Olivia “The Signal” Cooke) die gediagnosticeerd wordt met leukemie, wordt het verloop van deze dodelijke ziekte op een serene manier in beeld gebracht. En dat door de verplichte inmenging van Greg (Thomas Mann) die de taak opgelegd krijgt van zijn moeder (Connie Britton) om wat tijd te spenderen met Rachel. Wat volgt is een onmogelijke vriendschap dat uitgroeit tot een innige relatie vol begrip, steun en hoop. Greg is iemand waar ik me direct mee kon relateren daar ik eigenlijk dezelfde persoonlijkheid was op die leeftijd. Een ietwat onzeker iemand die zichzelf onzichtbaar tracht te maken en er in slaagt om op te gaan in de massa. De boodschap is dus niet opvallen en humor, sarcasme en grappige one-liners gebruiken als verdedigingsmechanisme. Eigenlijk is hij de tegenpool van zo iemand als Scott Mayhew. Deze geflipte goth tracht met behulp van zijn excentriek uiterlijk een territorium af te bakenen. Greg’s manier van afbakening is door iedereen te mijden of er oppervlakkige contacten mee te hebben.

De enige met wie hij doorgaans contact heeft is Earl (RJ Cyler). Earl is niet echt een vriend in de strikte zin van het woord (volgens Greg), maar eerder een co-worker, zoals Greg het zelf verwoord. Een gelijkgezinde waarmee hij de passie voor de klassiekers onder de speelfilms deelt. Tezamen spenderen ze hun vrije tijd met het maken van parodieën op deze klassieke films. Deze archie-slechte films worden sporadisch getoond en zorgden voor spontane lachsalvo’s bij mij. Niet vanwege hun hoogstwaarschijnlijk ridicule inhoud, maar door de spitsvondig verzonnen titels zoals “Raging bullshit”, “A sockwork Orange” of ”Vere’d He Go?”. Earl kan je gerust een vriend voor het leven noemen.

En de heilige Drievuldigheid wordt vervolledigd door Rachel. Een lieftallig jong meisje dat geconfronteerd wordt met de dodelijke ziekte en toch een klare kijk behoudt op de hele situatie. Duidelijk iemand die geen medelijden wenst en nodig heeft. Ondanks de dodelijke ziekte, slaagt ze er in om het personage levendig te houden. Ze transformeert van het gesloten, afwijzende meisje die berust in haar lot, naar een frivool, openbloeiend vechtster dankzij de onbezorgde, ietwat onhandige maar eerlijke humoristische wijze waarop Greg met haar omgaat. Deze transformatie wordt afgesloten met één van de meest ontroerende en indrukmakende slotscènes ooit.

Stuk voor stuk zijn dit innemende, onweerstaanbare vertolkingen die op een uiterst professionele en onbevangen manier worden gerealiseerd door deze drie onbekende, jeugdige acteurs. Deze prachtige cast tilt “Me and Earl and the dying girl” naar eenzame hoogte. Het eindresultaat is een aangrijpende en ontroerende film over vriendschap en tegelijkertijd een hommage aan klassieke films . Het is een verademing om dit te ontdekken tussen alle commerciële brol en zoveelste uitgemolken sequel. Eindelijk nog eens een frisse, intelligente en originele film. Zowel dankzij het prachtige acteerwerk als het eigenzinnige gebruik van niet voor de hand liggende filmtechnieken. Een geslaagd eindresultaat waarbij vanzelfsprekende clichés uit het genre wonderwel omzeilt werden waardoor dat het niet resulteerde in een melodrama. Magistraal !

5*

Ik vermoed dat ik niet tot de doelgroep van deze film behoor. De (k)luchtige manier waarop wordt omgegaan met een dramatisch onderwerp als leukemie voelt bij mij ongemakkelijk aan. Op het acteerwerk van de drie titelpersonages valt weinig aan te merken (vooral Olivia Cooke is mij goed bevallen), maar met de karikaturale entourage van het plot heb ik een probleem. Komt door de generatiekloof, denk ik. Een vergelijking met The Fault in Our Stars dringt zich op. Die film sprak mij —ondanks zijn tekortkomingen— meer aan.

Best aardig. Op momenten heeft het zeker wel wat, maar ik moet zeggen dat de zeer banale humor de film evengoed omlaag haalt. Dat kon beter. Soms werkt het, maar minstens even vaak ook niet. De keuze van de regie valt op een grote grapdichtheid, waarvan een aantal dus heel geslaagd zijn.

Erg leuk is de knipoog naar bekende films en de artistieke insteek van de film, dat is behoorlijk geslaagd. Verder lijkt het een minder serieuze versie te zijn van The Fault in Our Stars (2014). De nadruk hier ligt meer op komedie, en het trekken van tranen is ook een stuk bescheidener dan in die film. Dat laatste is een pluspunt voor deze film, al staat het qua script en kwaliteit in het algemeen toch wel een treetje lager dan The Fault in Our Stars (2014). Heb beide films in de bioscoop gezien, bij The Fault in Our Stars waren de zakdoekjes werkelijk niet aan te slepen, en dat valt bij deze film reuze mee.

Een film dat niet verveelt, fris aanvoelt en vrij vermakelijk is. 3*

Hmm niet echt mijn film. Thomas Mann - bekend van Project X - vind ik echt niet goed gecast, vond het verhaaltje zwak, en het werd ook nooit emotioneel (mede door de luchtige ondertoon). Film kon mijn aandacht nooit lang vasthouden. Vond het vrij flauw. Denk dat velen dit hoog inschatten doordat een zo moeilijk onderwerp toch zo luchtig benaderd kan worden, maar bij mij pakte dit niet echt. Ook een teken dat ik voortaan dit soort films beter in het vervolg gewoon links laat liggen, vanaf ik ergens 'komedie' zie staan.

Tot halverwege is dit een fantastische en erg grappige drama/comedy waar ik veel om heb gelachen. Daarna wordt de film wat minder als de toon serieuzer wordt. Op dat moment verwacht je elke minuut een leuke grap, maar die grappen komen niet meer.

Uitstekende film over een jongen die van zijn moeder een meisje moet bellen die kanker heeft. Op zich niet echt een origineel verhaal, maar de hele uitvoering van de film is zeker wel fris en origineel te noemen (waaronder het fijne camerawerk). Duidelijk gemaakt door een filmliefhebber en de vele filmverwijzingen zijn dan ook leuk.

Na het schrikbarende The Fault in Our Stars toch wat huiverig aan de film begonnen. Maar gelukkig, in deze film wordt het zware onderwerp wat anders aangepakt. In de eerste plaats al omdat de film niet alleen over de ziekte van Rachel gaat maar meer nog over hoofdpersoon Greg. Aan het begin lijkt de film haast wel een soort reactie op het soort op het sentiment gerichte films als The Fault in Our Stars is door het allemaal heel anders aan te pakken. De film durft grappen te maken waar dat soort films zich nooit aan zouden durven wagen, en het is zelfs een lekker eigenzinnige, gortdroge en maffe film, met stukjes stopmotion tussendoor en leuke kleine running gags. Offerman, altijd een plezier om naar te kijken, heeft door de film bijvoorbeeld in zijn rol als Gregs vader steeds allerlei zeer exotisch voedsel waar hij mee aankomt.

Als de film eenmaal de toch onvermijdelijke serieuze toon aanslaat en er ook van die stukjes in zitten die je in een niet zo oprecht gemaakte zouden laten braken voelt het alsof de film dat ook wel een beetje verdiend heeft en hebben ook die scènes nog wel hun effect, of ergeren in elk geval niet zo. En de scène waarin Greg Rachel net de voor haar gemaakte film laat zien en zij in een coma raakt is toch best verwoestend. Een van de mooiste scènes die ik over sterven heb gezien. Feitelijk bestaat de band tussen Greg en Rachel er voornamelijk uit dat hij haar steeds aan het lachen maakt, maar beide acteurs komen als echte personen over en spelen leuk genoeg om dat interessant te houden. Cooke is echt goed met haar gelaatsuitdrukkingen. Ook wel opvallend is het uiterlijk van de film. Fraai camerawerk en de school en huizen zien er net wat anders. En dat is wel typerend voor de hele film. Lekker eigenzinnig zonder er al te vervelend mee te worden. Een hele dikke 3.5*. En oh ja, wat voor raar beeld hebben de filmmakers van de effecten van cannabis, haha.

Hele fijne film in denk ik wel één van mijn lievelingsgenre. Ben dan ook meer een liefhebber van deze kleine indie films dan de grotere commerciële coming of age films. Het is ook wel prettig om te zien dat er meer risico's worden genomen in deze film. Maar uiteindelijk draait het vooral om de relatie tussen Greg en Rachel, al is Earl ook wel een heel interessant karakter. Dat was overigens ook de acteur die mij het meest wegblies. Al is het meisje dat Rachel speelt ook wel heel bijzonder. Sowieso heeft de film hele bijzondere karakters en locaties, zonder dat het te bizar wordt. Ondanks het thema wordt het ook nooit te zwaar, al zitten er wel een paar intense momenten in.

4*

"I have no idea how to tell this story."

De vergelijking met een The Fault in Our Stars (2014) is al gauw gemaakt, maar gelukkig bewandelt deze film een ander pad.

Het leuke aan 'Me and Earl and the Dying Girl' is dat het vanuit de perspectief van een jongen wordt verteld en vanaf het begin wordt gelijk duidelijk gemaakt dat dit geen romantisch vehikel zal worden. Greg is namelijk een buitenbeentje zonder echte vrienden en hij manoeuvreert zich op school zo dat hij geen enkel conflict heeft met de verscheidene stereotype groepen. Dit alles verandert zodra hij door zijn moeder gedwongen wordt om tijd te spenderen met Rachel bij wie recentelijk leukemie is geconstateerd.

Het onderwerp is natuurlijk zwaarmoedig, maar deze wordt enorm luchtig gebracht. Ik denk dat men er bewust voor heeft gekozen om dit buiten beeld te houden, hoewel je de symptomen en ziekenhuisbezoeken wel ziet. Qua verloop zitten er helaas toch wel wat clichés in verwerkt die - blijkbaar - niet uit de weg gegaan kunnen worden; alsmede zakt de film tegen het middenstuk wel wat in.

Desondanks blijft er nog genoeg over om van te genieten. Alfonso Gomez-Rejon creëert een eigenzinnige sfeer waarin de sympathieke personages en hun onderlinge relaties stuk voor stuk in uitblinken. De zelfgemaakte filmpjes zijn bovendien een goede toevoeging. Het mooie van de film is dan ook dat het als geheel vrij naturel aanvoelt middels o.a. de cameravoering, locaties en de geweldige score.

Al met al een fijne mix tussen comedy en drama, alleen jammer dat sommige dingen net iets te geforceerd overkomen.

Dikke 3,0 sterren.

Typisch Amerikaanse invulling aan een gewichtig thema. Zogenaamd een integere weergave, maar ik zie toch vooral een luchtig filmpje met bijdehante boventoon en klein dramatisch sausje. Alles uiterst zorgvuldig gecomponeerd, met alle morele boodschappen over vriendschap er duimendik bovenop. Voor de kijker valt weinig te ontdekken, want alles wordt al hapklaar voorgekauwd. De zoveelste highschool film die pretendeert meer te zijn dan het is.

Niet helemaal mijn humor. Wel een prima film. Vind de beoordeling toch wel ietwat aan de hoge kant.

Mooi filmpje met een lach en een traan. Een zwaar onderwerp dat vrij luchtig werd gebracht. Er hangt een prettige sfeer en er wordt goed gespeeld door de 3 hoofdrolspelers. Meestal hou ik niet zo van high school achtige films maar deze vond ik prima te doen omdat school hier maar bijzaak was. Prima!

De luchtige ondertoon maakte het dat ik de film ook niet zo kan waarderen , echt jammer...

Niet goed maar ook niet slecht.

Te absurde humor en te nonchalant ......

Het zorgde ervoor dat ik als kijker nooit betrokken raakte in het verhaal.

Bovendien irriteerde de personages mij waardoor de film eigenlijk alleen maar vervelend werd.

1.5*

Verschijnt deze nu ook al weer niet op blu? Laten we anders helemaal teruggaan op vhs...

Heeft een hoog ''kijk mij eens witty, hip en anders zijn'' gehalte, maar Rejon komt er bijzonder goed mee weg. Zijn debuut, hoewel een slasher, had ook al een vibe die een beetje off was (coming of age sfeertje in een slasher). Dat maakt hem een erg interessante filmmaker en ben blij verrast met de positieve ontvangsten, die bij zijn debuut nog -onterecht- uitbleven.