Queen of Earth (2015)

Een film die voor mij niet helemaal werkte, omdat het vooral ritmisch niet aansprak. Intieme dialogen worden afgebroken door shots van karakters die getormenteerd voor zich uit staren. Een soundtrack die bestaat uit voornamelijk harde synths en/of minimale melodietjes, die de intens "beklemmende" sfeer ondermijnen. Rustig trieste situaties die uitbarsten in soapy hysterie.

Gezien het onderwerp van de film en de mental state van Elisabeth Moss (die goed in dr rol zit) kan ik een dergelijke ritme-stoornis in de film wel begrijpen, maar dat is voor mij geen excuus om de film beter te waarderen. Goed uitgevoerd neerwaartse spiraal karakterstudie psychologisch drama, maar die uitwerking is gewoon niet voor mij. Meer kan ik er momenteel ook niet over zeggen.

Een jaar geleden hielp Catherine [Elisabeth Moss] haar beste vriendin Virginia [Katherine Waterston] tijdens een verblijf in een zomerhuis door een crisis één. Sindsdien is Catherines relatie vastgelopen en is haar vader overleden. Virginia hoopt daarom nu een steun en toeverlaat voor Catherine te zijn, maar nu ze allebei flink wat emotionele bagage met zich meedragen blijken er barsten in hun relatie te zijn gekomen. Met onheilspellende muzikale cues wekt Ross Perry onterecht de indruk dat er elk moment een spannende of schokkende wending lijkt te komen, Die misleiding is storend maar Moss en Waterston leveren topprestaties af in hun emotioneel complexe rollen en Fugit is effectief als één van de stoorzenders tijdens het verblijf in het zomerhuis.

Oef, pittige film dit. En knap gemaakt ook. Nadat ze een aantal heftige gebeurtenissen meemaakt wordt en bij Catherine een psychose getriggerd en in de week waarin de film plaatsvind zakt ze er in weg. Knap is hoe Perry in een aantal flashbacks subtiel laat zien dat er al kleine aanwijzingen waren een jaar ervooor. Catherine wil iedereen eerst instinctief afstoten. Ze zakt weg in lethargie en heeft neigingen tot paranoide gedrag. En dan is ze het evenwicht helemaal kwijt. Knap dat Perry de film grotendeels vanuit het gezichtspunt van Catherine brengt en ook wel heftig, want je zakt min of meer met haar weg. In films wordt nog weleens geknoeid met psychiatrische ziektebeelden maar dit is eng realistisch. Vond de muziek juist dat gevoel versterken en bedrieglijk rustig. Boeiende film.