Mistress America (2015)

Vind dit een film met twee niet helemaal lekker aansluitende gezichten.

Mistress America is een mild-satirische kijk op het nu zeg maar. Waar in New York jonge mensen wonen die en creatief willen zijn en een bijna yuppie-achtige drang hebben om succesvol te zijn en in de juiste outfit omringd door de juiste mensen op de juiste plaats te zijn en dan dat met de juiste opmerking op de juiste social media te posten. Het sfeertje dat Baumbach in de eerste helft van dat wereldje schetst is scherp, erg amusant en goed getroffen. Maar na die eerste helft wordt de film toch duidelijk een stuk minder. De soms wat kluchtachtige confrontatie tussen een heleboel mensen in een duur landhuis duurt veel te lang, is flauw en bijt niet. Ander probleem is dat Baumbach geen satire maakt die geeft om zijn personages maar aan de andere kant ook niet door wil bijten en ze echt psychologisch snoeihard uit elkaar trekt. Daarvoor blijft het echt te voorzichtig.

Al met al, aardige film die veel meer potentie in zich had. Komt er helaas niet uit.

3.0*

Zonder twijfel de beste film van Noah Baumbach tot nu toe, voor mij persoonlijk dan toch.

Onbegrijpelijk dat deze film en While We're Young (2014) zo kort na elkaar geproduceerd zijn, want het zijn eigenlijk 2 compleet andere films, stilistisch gezien. Dan begin ik me inmiddels toch af te vragen hoe groot de invloed is van Gerwig op dit soort projecten. Hebben we te maken met een groot scriptschrijver, iemand die ritme van dialoog snapt en daardoor Baumbach versterkt en een broodnodige, frisse impuls geeft?

De film keert deels terug naar de stijl die Baumbach hanteerde voor het uitkomen van The Squid and the Whale (2005), maar voegt daar iets "moderns" aan toe. Waar zijn oude films iets weg hadden van oude Whit Stillman films, heeft Mistress America iets weg van het modernere Damsels in Distress (2011), niet in de laatste plaats door de invloed van Gerwig. Een patroon wordt zichtbaar.

Want de films lijken op elkaar. Beide soort van collegefilm-parodie, is deze film zich wel expres bewuster van zijn New Yorkse omgeving. Een omgeving die voor zowel regisseur als de karakters in de film blijkbaar belangrijk is (de ontmoeting tussen Tracy en Brooke is groots en kon echt niet ergens anders plaatsvinden dan Times Square), maar als kijker neem je daar toch wat afstand van. Dialoog is snel en klinkt heel trefzeker, maar de onderliggende onzekerheid is altijd hoorbaar in de dingen die ze uiteindelijk zeggen; vaak is het gewoon onzin. Vooral ritmisch is dit dialoog heel knap en zonder het te behandelen als komedie, valt er als je goed oplet toch heel wat te lachen. Sterker nog, ik heb dit jaar nog niet harder gelachen om een nieuwe Amerikaanse komedie.

Ik hoor recensenten en kijkers die verward zijn door een plotselinge stijlswitch die de film maakt, maar ik vond deze erg subtiel. Er is een periode dat de film schakelt van Stillman-achtige luchtigheid naar een meer claustrofobische, toneelachtige Carnage-omgeving (Polanski). Naar mijn mening schakelt de film enkel even een paar versnellingen hoger, meer bitter, maar veranderd dat weinig aan het soort film dat het is.

Doet deze film dan niets fout? Jawel, anders had ik het wel een hoger cijfer gegeven. Retro-sferen zijn momenteel populair en ook deze film schuwt het niet. Al weet ik niet of het nu throwback 70's of 80's is, want zowel Toto als Suicide komen voorbij op de soundtrack. Echter, ik heb het idee dat de film zo van deze tijd is, dat een retro-aanpak (John Hughes moraaltjes, voiceover, soundtrack) niet veel toevoegd en zelfs de film beschadigd. Maar misschien is retro juist van deze tijd? Het krampachtig vasthouden aan analoge technologie, dat steeds meer naar de achtergrond verdwijnt en overbodig wordt, bijvoorbeeld? Dat snap ik dan ook wel weer, maar juist de Amerikaanse komedie/indie scene lijkt dit te extreem te willen doorvoeren.

Blij verrast, had dit niet verwacht. Wat mij betreft doet Baumbach nog een serie van dit soort films. Wie weet ooit een samenwerking met Whit Stillman zelf en Gerwig wederom in een hoofdrol? Laat hem zijn ergerlijke samenwerkingen met Ben Stiller en (bijvoorbeeld) Adam Driver alsjeblieft stoppen, want dat is niet waar zijn kracht ligt op dit moment.

Als je het heerlijk vindt om anderhalf uur naar leeg kippenhokgeleuter te luisteren, dan is dit de film voor jou.

Een typisch Noah Baumbach-filmpje: eccentrieke personages die veel leuteren over niets in het bijzonder. Maar acht, best onderhoudend. Greta Gerwig is altijd wel leuk en nieuwkomer (voor mij althans) Lola Kirke is een prettige verschijning. Doet denken aan het werk van regisseur Whit Stillman en dus ook aan dat van Woody Allen.

Geen idee waar ik naar zat te kijken. Het script lijkt wel geschreven in een of andere rare stream of consciousness, want het raakt kant noch wal, het gaat maar door, terwijl de kijker nauwelijks de kans krijgt om aan te haken.

Heb redelijk wat ervaring met dit genre. Hipster college kids, Amerikaanse jongeren struggling in life, mumblecore, heb ook Frances Ha gezien, dus ik snap ergens best het uitgangspunt, maar zo vaag en irritant als dit heb ik het nog nooit meegemaakt.

De film kon voor mij alleen nog ergens heengaan als blijkt dat Brooke eigenlijk diep depressief is en zichzelf haat, en dingen in een rustiger vaarwater komen, maar ik ben nooit tot het einde geraakt (alleen even gekeken hoe het afliep).

Frances Ha gaf ik destijds nog het voordeel van de twijfel, maar deze film is gewoon echt stomvervelend. Ga denk ik Gerwig maar mijden in de toekomst, vermoeiend type.

1,5*

Na een kwartier had ik al totaal geen zin meer in deze ongelooflijk onsamenhangende, oninteressante en slecht geacteerde film. Tracy is niet likeable, Brooke is alleen maar irritant en praterig en pretentieus en het hele plot interesseert me geen ene hol. Er zit geen enkele rust in en de personages ratelen maar door zonder dat ik ook maar één seconde geïnvesteerd raak.

Ik hoopte dat de film een leuk New York sfeertje zou hebben, maar halverwege gaat het nergens meer over. Niet afgekeken dus.

Goeie film over een studente wiens aanstaande stiefzus de inspiratie vormt voor haar om een verhaal te schrijven. Grappige dialogen en een behoorlijk vlot tempo. De lange scene in het huis van de voormalig vriendin van de stiefzus is bijna kluchterig te noemen. Het kijkt allemaal gemakkelijk weg en ook de cast is leuk.

Slackers zijn niet meer de alto’s uit Richard Linklaters wereld, maar bevoorrechte twintigers die hun niksnutterij verpakken in narcisme en online statusupdates. De apathie en leegheid is hier niet interessant of zelfs maar fascinerend. Het is vervelend. Mistress America begint helemaal niet slecht, maar verzandt steeds verder in een simpele klucht vol bordkartonnen karakters. Zo verpestte Baumbach het matige While We’re Young (2014), en zo verpest hij ook deze film.

Lees verder op Cinema Interruptus

Een ogenschijnlijk lome praatfilm, maar ik moet zeggen dat ik er gaandeweg met een gemeende glimlach naar heb zitten kijken. Na een aarzelende start komt MIstress America vooral in de tweede helft goed op stoom. Het gedeelte in het huis van haar ex is echt prima kijkvoer, met subtiele en soms hilarische dialogen over en weer. Om deze film echt te waarderen moet je misschien een Amerikaan zijn of op zijn minst een beetje liefde voelen voor de stad New York, maar als je dit ziet en accepteert als een portret van een ontluikende vriendschap tussen twee gecompliceerde, intelligente maar wel echte vrouwen zit je ook goed. Gerwig lijkt zo'n beetje een abonnement te hebben op dit soort rollen, de voor mij onbekende Kirke is een aangename surprise, in dit verder onderhoudend maar uiteindelijk toch te onopvallend tussendoortje. Niveau Woody Allen light, zullen we maar zeggen.

Ik denk dat ik de films van Noah Baumbach voortaan maar beter links kan laten liggen. Ik heb er nu vier van zijn hand gezien en door de bank genomen was het vier keer zonde van mijn tijd. Opnieuw is het een vermoeiende film met oeverloos geouwehoer, dat nergens over gaat, en al snel irriterende personages. Nee, niks voor mij dus.

Dat dit komische drama net niet kan tippen aan Frances Ha (2012) komt doordat de ongenaakbare Greta Gerwig pas na een ietwat trage opening pas de film naar het hoge niveau tilt van dat meesterwerk van Noah Greenbaum. Hier speelt ze een jonge vrouw die volop droomt, maar haar ambities nooit waar weet te maken. Haar enthousiasme is echter aanstekelijk, zo merkt Tracy [Lola Kirke] wanneer ze contact zoek met Brooke [Gerwig], die op het punt staat haar stiefzus te worden. Greenbaum en Gerwig zorgen opnieuw voor een scenario vol levensechte scenario's en scherpe, vaak bijzonder grappige dialogen in een film die zich kan meten met het beste werk van Woody Allen.

Geen idee waarom ik er deze uitpikte om te bekijken. De matige quoteringen deden me alvast niet overstag gaan. Het zal dan toch iets met Noah Baumbach te maken hebben. Mijn vijfde film ondertussen van hem en toch met wisselend succes. Marriage Story (2019) was top en ook The Squid and the Whale (2005) was best ok, maar evengoed zijn er tegenvallers. Jammer genoeg valt deze Mistress America hier ook onder.

Ik had sowieso weinig affiniteit met de beide hoofdpersonages. Ze kwamen me vrij vermoeiend en irritant over. Veel gezwets en getetter, weinig plot. Ook de nevenpersonages veranderden daar niet veel aan. Film kwam me saai en vervelend over. Dan houdt het wel op vrees ik.