Inside Out (2015)

Bijzonder originele en grappige animatiefilm. De vaart zit er lekker en verhaal, visuele grappen, karakters en decor zijn zeer geslaagd. Prima PIXAR!

Persoonlijk meer verwacht van deze. Is zeker niet slecht maar zou hem nooit meer herzien. Animatie zag er wel weer goed uit. Maar zitten bijna geen grappen in wat ik wel leuk vind in animatiefilms normaal dat miste ik wel. Verhaal was ook niet speciaal. Wist me niet zo te boeien. Spijtig 6/10

Inside Out is de meest recente film van Pixar Animation Studios. In Inside Out hebben de emoties blijdschap, woede, walging, paniek en verdriet letterlijk een gedaante gekregen en besturen ze mensen vanuit hun hoofd. Je volgt Riley, een 11-jarig meisje die het tienerleven betreedt en alle emoties meemaakt die daarbij komen kijken.

Creatief, origineel, hilarisch, ontroerend en prachtig vormgegeven. Ik kan niks anders over Inside Out zeggen dan dat het een waar meesterwerk is. De film gaat over omgaan met emoties, het achterlaten van je kindertijd en wat dat met je kan doen als persoon. Hoe de emotie-personages met elkaar interacteren, en met name de invloed die het heeft op Riley, is heel sterk uitgewerkt: ik begreep de gedachtegang van iedere emotie en hun reacties op wat Riley zag voelde heel logisch aan. Ze hebben allemaal hun eigen doel voor ogen en de manier hoe ze samenwerken kon tot zowel hilarische scenes leiden als naar hele ontroerende scenes. Waar de film het sterks uit de verf komt is hoe ze Riley hebben neergezet: Riley is een geloofwaardig personage, nergens had ik het idee dat ze iets deed wat een echt kind rond haar leeftijd niet zou doen, en merendeels van de gevoelens die ze meemaakt zijn herkenbaar.

De animatie is, zoals je bij Pixar verwacht, energiek en kleurrijk. Ik vond met name de pluizige vormgeving die ze voor iedere emotie hebben bedacht het een eigen, fijn-ogende feel geven. Wat voice acting betreft heb ik ook niets te klagen. Geen acteur die miscast is of scene die naar mijn idee beter ingesproken had kunnen worden.

Wat betreft kritiekpunten zou ik enkel nitpicks kunnen bedenken. Om het zo spoiler-vrij mogelijk te verwoorden: er gebeurd iets vroeg in de film wat later een 2e keer geprobeerd word maar zonder reden niet meer lukt. Mij is geen duidelijke reden opgevallen waarom het de 2e keer niet meer zou werken, daarom voelde die scene een beetje vaag. Ook vond ik dat er iets bij de climax gebeurde, iets kinderlijks en energierijks, wat de logica van wat er voorheen gebeurde een beetje tegensprak. Maar deze hinderen zijn zo klein dat ik ze nauwelijks vind wegen tegenover de sterke kanten.

Van het verhaal tot de personages, van het uitbarsten van het lachen tot het weghalen van de tranen, van de prachtige vormgeving tot de passende muziek: Inside Out geeft alles wat een sterke jeugdfilm kan geven. Als je een liefhebber bent van Pixar is dit een must om gezien te hebben.

5*

Onderhoudend. Vond het wel iets te veel vlees noch vis: niet echt een film voor volwassenen, maar ook geen echte kinderfilm.

Hmmm... na al die lovende kritieken die ik las toch wel wat teleurgesteld. Het was voor mij erg tam en braafjes, te weinig grappen ook. En de wat hardere grappen die ze normaal speciaal voor de volwassenen erin gooien (kinderen missen dat compleet) die waren hier geheel absent. Ik heb welgeteld 1 x moeten grinniken geloof ik. Het gegeven was op zich wel leuk bedacht maar ik had er toch maar weinig mee.

Eens met bovenstaand, het gegeven is erg leuk, het begint ook goed maar ontaard in.. tja.. Het is geen peuterfilm (die begrijpen dit niet) maar ook geen kinderfilm (die verwachten misschien iets meer.. of minder kinderachtig) Ook voor de ouderen is er weinig te lachen en dan speelt bovenstaand ook nog eens mee .. Ik was halverwege verveelt en m'n dochter (12) zag er ook zo uit. heb ik het nog niet eens over m'n vrouw gehad .. 2,5 - 3 *** En nee het ligt niet aan mijn vrouw want daar ligt het nooit aan ..

Mijn verwachtingen zijn vooraf altijd hooggespannen bij een Pixar. Helaas vielen de vorige nogal tegen, of waren het sequels waar ik uberhaupt niet in geinteresseerd was. Nu had ik eindelijk weer de hoop op een topper. En gelukkig was dat het weer!

Het is gewoon heel origineel, op geen enkele manier cliché of uitgekauwd (zoals bijvoorbeeld een Brave, die eigenlijk gewoon heel gaapverwekkend was wat verhaal betrof) en daarom weer eens ouderwets boeiend - lang geleden dat ik zo naar een film heb gekeken. Pixar heeft zichzelf weer bewezen na wat jaren een beetje uit de running te zijn geweest. Eerst deden ze dat dat vooral door vorm, maar dit keer ook door de inhoud.

De uitwerking van het hele concept is gewoon geweldig gedaan, met een hoop genietbare details (Sadness die herinneringen aanraakt, de andere emoties die Joy moeten overnemen als Joy weg is maar die het niet overtuigend weten te doen, het gegeven van het onderbewuste, herinneringen die voorgoed verdwijnen, en herinneringen die maar niet willen verdwijnen, zoals reclameliedjes, behoorden wel tot mijn favoriete vondsten).

Het is van begin tot eind boeiend en entertaining, het enige jammere vond ik eigenlijk dat het niet nog wat langer doorging. Op het einde had ik verwacht dat de Puberty Button nog om de hoek zou komen kijken. Nu werd daar wel naar gehint, maar het had me leuk geleken om daar ook nog wat meer van te zien. Inside Out 2, the Puberty Years. Ik ben absoluut geen fan van sequels, maar van deze film zou ik de hele resem met plezier gaan kijken.

4,5*

Nu snap ik pas hoe het in mijn hoofd werkt!

Erg leuk filmpje met een sympathieke boodschap dat alle emoties ook wel weer afhankelijk zijn van elkaars sterke en zwakke punten. Ik vraag me alleen wel af of de kleinsten het helemaal begrijpen. Het gesjouw met de verschillende herinneringsbollen en/of emoties werd halverwege wel een beetje langdradig en ik raakte daardoor zelf wel wat ongeduldig.

Maar de vrolijke kleurtjes en simpele animatiestijl hebben daarentegen ook wel weer wat aantrekkingskracht.

Leuk, maar zeker niet de topper zoals ik had verwacht.

Mee eens.

Emotioneel, zo zou ik het willen noemen. Als kijker wordt je letterlijk én figuurlijk van de ene emotie naar de andere geleid.

Hoewel alle Pixar-films abstracte thema's als verdriet en verlies bevatten, is het vaak niet meer dan een onderdeel van een story arc.
Bij Inside Out zijn deze thema's de motor van het verhaal. Het zeer originele idee leent zich goed om verdriet/depressie wat meer uit te diepen en 'relatable' te maken. Het maakt dat deze film een stuk aangrijpender en emotioneler is dan eerdere Pixar-films. Natuurlijk kun je daar in een kinderfilm niet té ver in gaan (zware onderwerpen als chronische depressie of suïcidale gedachten zul je niet tegenkomen), maar toen Riley's eilanden in elkaar stortten en haar gevoel werd 'uitgeschakeld' leek het wel even die kant op te gaan.

Daarnaast was de manier waarop herinneringen, dromen en emoties (en hoe die elkaar afwisselen) in beeld waren gebracht heel vermakelijk om te zien. De film zit boordevol creatieve vondsten.
Riley's leven komt misschien niet op alle vlakken overeen met je eigen leven, maar toch zijn de makers erin geslaagd basale emoties en de manier waarop je brein werkt heel herkenbaar in beeld te brengen. Er zal bijna niemand zijn die zich niet in iéts kan herkennen.

En juist in die herkenbaarheid van dromen, gedachten en emoties zit de kracht van Inside Out. Thematisch gezien is dit dan ook de meest significante film van Pixar tot nu toe. Hoewel humor ook nog een belangrijke rol speelt (en de film ook gewoon 'grappig' kan zijn) lijkt het haast wel of Pixar 'volwassen' is geworden.

Pete Doctor heeft gezegd dat er waarschijnlijk geen sequel inzit. Dat vind ik echt zo jammer. Als er een film is die zich leent voor een vervolg dan is deze het wel. Met het opgroeien van Riley zijn de emoties en alle situaties die daarbij komen kijken natuurlijk onuitputtelijk. Jammer hoor. Zou hier zoveel meer van willen zien.

(Maar nee hoor, van het perfect afgeronde (en alweer 12 jaar oude) Finding Nemo moet dan wel weer een vervolg komen)

Denk dat je hier nog wel 20 vervolgen op kan gaan maken, maar denk dat het verder niets vernieuwend meer gaat brengen. Daarvoor zijn de mogelijkheden voor de personages in het hoofd van Riley ook wat te beperkt denk ik.

Met het ouder worden is het natuurlijk aannemelijk dat er een veel rijker gevoelsleven ontstaat met nieuwe mogelijkheden. We zagen al dat er een nieuw besturingssysteem was (de Puberty Button ) en nieuwe eilanden.

Ik kan zelf nog vanalles bedenken, kan je nagaan waar de creatieve breinen van Pixar dan mee kunnen komen.

De film is van zichzelf al zo kort, echt zonde dat ze maar anderhalf uur besteden aan dit hele concept.

Pixar kan beter. Er bekruipt mij een gevoel dat hier meer in had gezeten - de film deed niet veel met me. Toch een vermakelijke film. Alles ziet er natuurlijk prachtig uit en 'Inside Out' zit vol met ingenieuze vondsten en geinige scenes. Maar meer dan mooi en leuk vermaak kan ik er verder niet echt van maken.

Deze emotionele reis door het brein van een klein meisje is een uiterst origineel verhaal en heerlijk ontroerend van aard. Toch was me de uitgebeelde familie iets te idyllisch van aard en het einde van een zo origineel verhaal wat te abrupt(qua verklaring).

Deze film is een emotionele achtbaan zonder noodrem.

Inside Out bevat een diepere betekenis en ik kan het daarom ook niet echt een kinderfilm noemen.

Het gevoel van opgroeien en dingen uit je kindertijd achter je laten zullen veel kinderen niet begrijpen. Deze film vind ik daarom meer een film voor volwassenen, maar voor kinderen is het ook een prima film.

Ondanks dat vind ik Inside out een meesterwerk en een van mijn favoriete films.

Good job Pixar! Inside Out is origineel en een lust voor het oog.

Ik raad deze film zeker aan (:

Goed nieuws voor de mensen die een vervolg wel zien zitten. De Blu-ray's bevatten de short "Riley's First Date". Weet niet of deze ook op de DVD komt. De short duurt bijna 5 minuten. Niet een echt vervolg natuurlijk maar toch interessant om een eerste voorproefje te krijgen wat er nog met de wereld van Riley gedaan zou kunnen worden.

Net zelf gezien en de short bevat dus precies waar ik al bang voor was. Een leuk voortborduursel maar de short brengt alvast niets vernieuwends. Bevat wel weer een aantal leuke momenten met de emoties. Vooral in de hoofden van de ouders natuurlijk.

De humor heb ik gemist bij deze film. Het idee is leuk, maar over het algemeen een iets te deprimerende uitvoering.

Staat ver beneden films als Finding Nemo en Up. Disney begint de films van Pixar in te halen de laatste jaren.

Toch een beetje teleurgesteld. Het is een leuk idee maar voor volwassenen teveel de belevingswereld van een kind.

Had soms het idee naar een soort dure Sesamstraataflevering te kijken.

Dat vind ik wel apart, want ik hoor juist veel geluiden van mensen die zeggen dat het voor kun kinderen niet echt te begrijpen was. Toch een concept dat kleinere kinderen niet echt zullen vatten, en ik als volwassene vond het super.

Nee, voor kleine kinderen lijkt het me dan ook weer iets te abstract.

Kos heeft vermoedelijk niets met kinderen. Dat is niet erg, maar ik kan me voorstellen dat de film je dan niet aanspreekt.

Wat een onzin..

Fijn filmpje.

Nu weten we dat herinneringen in de hersenpan opgeslagen worden als glinsterende ballen. Met wat fantasie krijg je veel uitgelegd. De wil om hier $175.000.000 tegenaan te gooien getuigt van - jawel - ballen. Kudo's voor Disney/Pixar: een keer geen prinsesjes of pratende voertuigen.

Ik vraag me alleen af voor wie deze film bedoeld is. De 11-jarige ik zou hier wellicht met een 'what-the-hell '-blik naar gekeken hebben. Te abstract voor de meeste kinderen lijkt me, zoals sommige users eerder al aangaven. Als volwassene vind ik die obligatoire queste dan weer déjà vu.

Inside out begon wel veelbelovend. We maken kennis met de figuurtjes die er in Riley's bovenkamer een janboel van maken. Vooral Sadness is genieten, geweldig troosteloze trui draagt ze ook! Maar al snel moet het olijke geklooi dus plaatsmaken voor avontuur, wat de humor niet echt ten goede komt.

Gelukkig is de animatie echt wel knap! Ja, misschien een tikkeltje gepolijst en te feeëriek (lees: ha, gaaaaay), maar bij momenten ziet het er ook adembenemend mooi uit.

Het zit wel snor dus. Alleen de fun-factor viel wat tegen. 3*

Ik mag toch hopen dat je Toy Story 3 wel hebt gezien

Ja uiteraard, dat was ook een uitzondering. Topfilm, een van de besten van Pixar.

Er zat minder verhaal in deze film in vergelijking met bijvoorbeeld Finding Nemo en Wall-E. Hierdoor werd het wat slepend en werd ook wel een beroep op mijn geduld gedaan. Maar er viel genoeg te genieten: de productie, over het gevoelsleven van een 11-jarig meisje,was met creatief vernuft gemaakt en was voorzien van visueel mooie beelden en momenten waar je om kon glimlachen en die beroerden.

Voor mij onduidelijk voor welke leeftijdsgroep deze prent is bedoeld. Soms zeer flauw en soms vrij druk en op een niveau waarvan ik vrees dat dot te ingewikkeld is voor kinderen.

Erg vermakelijk en soms grappige film.

Wel vaak wat langdradig.

Voor de kleinere kinderen is het qua kleur wel leuk om te zien maar ze moeten toch wel wat ouder zijn om de film echt te kunnen snappen.

Zoontje van 7 zat er wel echt in, maar die van 3 snapte er geen snars van.

Wel leuke effect in verwerkt. Vandaar een 3.5 sterren.

Erg leuk maar niet geweldig.