Inside Out (2015)

Fijne Pixar.

Mocht ook wel weer eens. Het zal de pixar haters zeker niet genoeg pleasen. Maar als iemand die Pixar een warm hart toedraagt is dit een van de betere. Het zit hem vooral in de details. Er zit nog steeds veel geschreeuw en grappen en grollen in. Kinderen blijven hun key doelgroep. Maar het sterke hier is dat het geen good vs bad verhaaltje is geworden. Joy en Sadness moeten wel terug naar the main control room maar er is nooit een vijand, alleen gevoelens die veranderen. Het is daarmee misschien het dichtst dat pixar ooit bij een iets volwassener animatie is geweest. Tel daarbij de lekker vlotte flow en de sterk gevoelige scenes op en dit is niets minder dan een prima film.

4 sterren.

Voor een tekenfilm voor kinderen vond ik het net iets te droevig, ze hadden meer met alle emoties kunnen doen. Nu draaide het vooral rond twee. Verder wel leuk bedacht maar er wordt net teveel op het sentiment ingespeeld. Het leek me vooraf heel vernieuwend, maar dat is het achteraf niet gebleken. Pixar had meer uit dit idee kunnen halen. 3*

Ik heb Pixar nooit gezien als persé voor de kinderen (zeker niet vergeleken met bepaalde Ghibli's waarbij ik dat gevoel veel sterker heb, laat staan Disney)... Of had je dat gevoel juist bij deze meer dan bij eerdere Pixars?

Ik heb daar als volwassene juist altijd genoeg kunnen halen.

Pfff, nee, tog uitgangspunt, maar de zoektocht kon me echt geen **** schelen.

Voorgekauwd en weer opgewarmd. Er zit geen enkele uitdaging in, ook de figuurtjes in het hoofd zijn te plat. Als je goeie animatie wil zien, moet je nog steeds naar ghibli en aanverwanten kijken.

Ontzettend genoten van deze film, een lach en een traan. Weer een topfilm in het rijtje van Disney/Pixar. Het 3D maakte het voor mijn gevoel ook af.

Erg knap gemaakte film, die makkelijk meekan met bijvoorbeeld Monsters Inc.

4,5*

Return to form, wat mij betreft. Erg leuk om te zien hoe creatief ze iets abstract als emoties weten te visualiseren en inleefbaar te maken. Het is geen crowdpleaser als eerdere Pixars soms wel waren, maar dit raakte míj dus wel. Een lach en een traan.

En wederom maken de Pixar mensen een pareltje van een film. Van begin tot het einde blijf je geboeid kijken naar dit wonderbaarlijke verhaal. Ongelofelijk dat Pixar het elke keer weer voor elkaar krijgt om tekenfilmfiguurtjes zoveel karakter mee te geven, dat je bijna van ze gaat houden. Absolute aanraden voor de hele familie. Als ik dan toch een minpuntje moet geven, dan is het dat de film met 94 minuten wel wat aan de korte kant is.

Weer een fijne film van Pixar. Ondanks de zeer lovende kritieken had ik vooraf wel mijn twijfels over hoe ze het interessant zouden kunnen maken met dit concept. Maar dat hebben ze heel goed en creatief gedaan. Het verhaal is sterk en heeft veel grappige herkenbare punten voor zowel jong als oud. Dat is toch wel een kracht van de Pixar films. Iets wat ik bijvoorbeeld bij Home miste. De karakters an sich zijn verder ook leuk, maar de casting is hier ook zeer geslaagd. Al kan je met Bill Hader ook eigenlijk niet mis schieten bij animatiefilms. Maar vooral Sadness is heel goed gekozen, herkende haar wel meteen van The Office.

4*

Inside Out heeft de emotionele impact van het eerste kwartier van UP, maar dan bijna 90 minuten lang. Geestig, slim en ontroerend. De beste Pixar film in jaren!

4,5*

Ik ga donderdag met m'n dochter naar de Nederlandse versie. Hopelijk is die ook een beetje te pruimen.

IJzersterke verbeelding van het gevoelsleven waarin emotionele diepgang perfect samengaat met humor en actie. Zoals gotti hierboven al zei: Binnenstebuiten houdt de kwaliteit van het eerste kwartier van Up de hele film door vast.

Vrolijk is de film - ondanks de goede grappen - bepaald niet en mijn dochter van 3,5 vond hem daardoor af en toe best heftig. Het verdriet van Riley greep haar duidelijk aan. En mij ook. Ik leefde intens met haar mee en er kwamen allerlei eigen herinneringen bovendrijven... Een meesterwerk.

De Nederlandse nasynchronisatie was prima - al kan ik hem nog niet vergelijken met het origineel. Goed gecaste stemmen (vooral Georgina Verbaan als Afkeer) en de dialogen zijn in vlot, goedlopend Nederlands vertaald. Dat hebben we wel eens anders gezien.

I saw a really hairy guy, he looked like a bear

Die nieuwe Pixar films lijken precies altijd wat aan mij voorbij te gaan. In de loop der jaren al wel wat een inhaalbeweging gedaan met een aantal films, maar het was al lang geleden dat ik er überhaupt nog eens eentje in de cinema had gezien. Ik had nog een verjaardagsticket liggen (enkel geldig op de dag zelf en een dag later blijkbaar) en een dagje verlof dus leek me wel eens de ideale gelegenheid om eens rustig naar zo'n animatiefilm te gaan kijken.

Rustig was verkeerd gedacht, want ik was vergeten dat de schoolgaande kinderen ook verlof hebben natuurlijk. Wanneer er dan nog eens kinderen in de zaal zitten van wie de ouders verkeerde tickets hebben gekocht (de originele versie in plaats van de gedubte versie waardoor zoon of dochterlief niet echt veel begrijpt van de film), dan is het soms wel lastig om in de juiste vibe te komen. Die achterlijke pauze na een uur had ook niet gehoeven trouwens. Soit, Inside Out is een erg originele film. Moeilijk uit te leggen hoe het allemaal in zijn werk gaat tegen iemand die niets van de film weet, maar je moet het Pixar aangeven dat ze er wonderwel in slagen om de switch tussen Riley en haar emoties op een eenvoudige en doeltreffende manier in beeld te brengen. Het halleluja gevoel dat sommige bij de film krijgen ontbreekt bij mij een beetje, maar mij ga je niet horen zeggen dat Inside Out een film is die je zomaar mag overslagen. Fijn ook dat dit zo'n film is die je als kind wel kan waarderen, maar waar ook genoeg in zit om de volwassene te kunnen blijven boeien. Leuk ook dat ze af en toe eventjes een zijsprongetje maken naar de emoties van anderen (het gesprek tussen vader en moeder aan de eettafel waar Riley het op haar heupen krijgt is heerlijk) en het zorgt meteen ook voor een nog geslaagde after credits scène.

De grootste kracht van Inside Out is hoe ze er in slagen om zoiets abstract als emoties toch op een erg herkenbare manier neer te zetten. Visueel in ieder geval degelijk, met zelfs nog een paar leuke uitstapjes zoals de abstract denken passage, maar ook een leuke voice-cast. Twee hoofdrollen die bijeen geraapt zijn uit de Amerikaanse versie van The Office (Phyllis Smith als Sadness en Mindy Kaling als Disgust), maar ook Amy Poehler (van Parks & Recreation faam) doet het, net als Bill Hader en Lewis Black, gewoon erg goed. Reken dan ook nog eens op bijvoorbeeld Kyle MacLachlan en cameo's van onder andere Flea van The Red Hot Chilli Peppers en Frank Oz (Muppets!) en je zit hier vrij goed qua stemmen.

Het interessantste aan Inside Out is misschien wel het feit dat er geen echt rechtlijnig plot in zit. Natuurlijk moeten Joy en Sadness terug naar het hoofdkwartier geraken, maar er is geen 'slecht gevoel' te verslagen of iets dergelijks. Het is gewoon een film over opgroeien en hoe er mee om te gaan en die bovendien nog eens op een originele manier uit de hoek komt. Oh ja, het voorfilmpje genaamd Lava was trouwens ook nog wel leuk.

4*

Het was inderdaad een verademing dat er geen slechterik in zat. De film deed me in zekere zin denken aan Majo no Takkyûbin (1989) (Kiki's vliegende koeriersdienst): een meisje gaat een nieuwe levensfase in en heeft moeite zich daaraan aan te passen. Niemand heeft kwade bedoelingen, niemand werkt haar tegen, het conflict komt voort uit haarzelf. Ze moet een nieuw evenwicht zien te vinden.

Ik ben met mijn vriend naar deze film geweest. Het leek ons een erg leuke film, maar we vonden het allebei een beetje tegenvallen. Mijn vriend viel telkens bijna in slaap. Ik bleef wel kijken, maar was niet echt geboeid. Mijn vriend en ik hadden verwacht dat elk persoon die een emotie had, dat je in hun hoofd keek. Helaas was dit niet zo. Het beginstukje waarbij je ook bij de ouders in hun hoofd kijkt, vond ik echt geweldig. Jammer genoeg was dit niet heel de film zo. Af en toe heb ik wel gelachen, maar toch vond ik de film heel erg tegenvallen.

Ik ben met mijn dochter naar de Nederlandse versie geweest, maar dat doet niets af aan m'n oordeel. Wat een prachtige film. De mooiste van Pixar sinds Finding Nemo/Monsters Inc/The Incredibles.
Van begin tot eind zit je met een big smile of met ontroering te kijken. Wat zitten hier een hoop leuke vondsten in, de verschillende eilanden, het langetermijngeheugen, deja vu, de gedachtentrein, deja vu, het verbeeldingsland, deja vu. Ik ben nu heel benieuwd naar de originele versie, al deed de Nederlandse stemmencast het ook prima, vooral Verdriet en Woede.

4.5*

Net terug van de bioscoop. Wat een prachtige film en wat bijzonder origineel. Het verveelde geen seconde, iedere scene was boeiend en de karakters waren geweldig. Dit is gewoon hoe je een film maakt die zowel voor jong als oud vermakelijk is. Daar kunnen die afschuwelijke Marvel-films met hun kinderachtige humor nog een flinke punt aan zuigen.

Deze film moet nog even bezinken dus ik stem nog niet meteen. Maar de kans is groot dat ik hem de volle 5 sterren ga geven.

Het was natuurlijk ook onmogelijk dat Pixar enkel meesterwerken uit kon poepen en de laatste jaren leek de studio de kwaliteit van een Toy Story, Finding Nemo of Incredbles een beetje kwijt met Brave, Cars en Monsters University. Met Inside Out nemen ze weer een paar stappen in de goede richting. Inside Out is geestig, ontroerend en bevat als vanouds die perfecte mix van slapstick en doeltreffende drama, die Pixar telkens zo goed weet te combineren. De film is hartverwarmend, hier en daar lekker chaotisch en kleurrijk en vooral ontzettend creatief.

4 sterren.

Interessante reis door het hoofd van een tienermeisje. Erg mooi hoe ze de verschillende onderdelen van het menselijk brein hebben laten terugkomen. Op de voorgrond staan haar emoties, vertolkt door een vijftal illustratieve poppetje die 'achter de schermen' die haar op het goede pad moeten zien te leiden. Uiteindelijk belanden we in een achtbaanrit waar ook het geheugen, dromen, gemoedstoestanden, herinneringen, fantasiën, onderscheid van feiten en meningen en een denkbeeldig vriendje in terugkomen. Briljant idee en dito uitgewerkt.

Matige film van Pixar, vooral wanneer je deze vergelijkt met andere films uit hun studio. Natuurlijk ziet de film er prachtig uit en is er een zekere mate van kwaliteit aanwezig, maar met 94 minuten duurt deze kinderfilm gewoon veel te lang en zijn er weinig memorabele momenten te noemen. Andere Pixar films hadden genoeg te bieden voor zowel jong en oud en deze film richt zich duidelijk op kinderen jonger dan tien jaar.

Personages zijn meer karikaturen en ook het verhaal blijft een beetje steken aan de oppervlakte, Wreck It Ralph had hetzelfde probleem. Met dit extreem hoge gemiddelde verwachte ik echt een topfilm, snap niet hoe je hier de volle 5 sterren voor kunt geven. Een goed concept dus, met een magere uitwerking.

Het Pixar Team heeft opnieuw een schitterende animatie afgeleverd. Wat een origineel verhaal en wat een kleurrijke en dynamische uitwerking. Echt genieten in de bioscoop. En de ontroerende "Sadness" is nu al een klassiek karakter. Maximale score !

Als het je als film lukt om een complete bioscoopzaal zijn adem in te laten houden, om vervolgens iedereen in tranen te roeren gevolgd door schateren van het lachen (en dit telkens weer overnieuw), dan weet je dat je een goede film aan het kijken bent.

Dit is zeer waarschijnlijk de beste film die Pixar ooit heeft gemaakt met een verhaal dat werkelijk subliem is uitgewerkt. Ik ga deze film dan ook een plek ik mijn top 10 geven, want zelfs buiten Pixar om heb ik zelden zo'n briljante film gezien. Er zitten zo vreselijk veel lagen in die voor iedere leeftijdscategorie iets anders betekent. Tijdens de film kon ik dan ook niet stoppen met waardering hebben voor wie dit verhaal zo in elkaar heeft gezet.

Na afloop van de film heb ik nog uren nagepraat met m'n vriendin over hoe gevoelens steeds complexer worden naarmate we ouder worden. Hoe verschillende basisemoties elkaar steeds meer nodig lijken te hebben om gevoelens op een juiste manier te verwerken en te ervaren. Dat is zulke complexe materie dat maar weinig pogingen in de filmwereld zijn ondernomen om een dergelijk iets zo helder te verwoorden.

5*

Mooi gezegd!

Wauw, wat een heerlijke film! Meeslepend verhaal, leuke grappen, inventief en een goed teken dat ik mezelf na afloop afvroeg hoe het in mijn eigen hoofd werkt. Verder volledig met Horned_reaper eens! Met Up de beste Pixar, denk ik. Gaat dat zien!

Die bestaan...?

Ik vond het op zich wel een goede film, heel slim bedacht en zeker niet alleen voor kinderen, maar ik vond hem soms ook een beetje lang duren en langdradig

Het is met de Pixarfilms als met Motown en de meidengroepen zoals Ronetttes, Shangri-Las en Shirelles uit de jaren ’60: een geoliede hitmachine, gericht op een jong publiek maar die volwassenen even veel kan amuseren, waarop je de kritiek kunt uiten dat het bedacht en niet ‘authentiek’ is maar waarvan de hits goed in elkaar zijn gezet en dus niet vervelen (de bedenkers zijn vakmensen) en de hit een enkele keer een klassieker is die zijn hitgevoeligheid overstijgt en een plekje in de eregalerij tussen de groten heeft verdiend. Bv. de Ronettes hebben dat gepresteerd met ‘Be My Baby’ en Pixar heeft dat nu wellicht gepresteerd met ‘Inside Out’. De film biedt de bekende (hit)formules in een origineel psychologisch jasje, resulterend in een succesvolle combinatie van actie en ‘coming of age’-drama, en er zijn zelfs opvallend veel filosofen op deze film gedoken vanwege zijn metaforische uitbeelding van het ‘ik’ (waar de filmtitel naar verwijst), maar het lijkt me niet de moeite waard om over de film te filosoferen: het is gewoon een heerlijke film die de kijker boeit en daarbij amuseert met regelmatig een lach en een enkele keer een traan.

Weinig. Maar meer een soort waarschuwing dat dit niet radicaal anders is dan wat pixar normaal doet. Bij zoveel lof zou je dat wellicht kunnen denken en dan kan het tegenvallen.