Inside Out (2015)

Na het zien van Inside Out besef ik me dat ik de laatste paar jaar veel te weinig animatiefilms kijk. Ik heb me er altijd mee vermaakt en kan ze altijd wel waarderen. Natuurlijk zijn 't niet altijd hoogstaande films maar gelukkig is Inside Out dat wel. Wat een heerlijke animatiefilm weer met humor, geslaagde personages (op een enkeling na) en ook nog is een redelijk plot mét uiteraard een diepere betekenis. Ik heb weer is echt genoten van een film en vind Inside Out ook echt een film die je makkelijk nog een keer kan herzien.

4*

8/10 (IMDB)

Opmerkelijk dat zoveel mensen dit origineel of verfrissend vinden. Dit concept is al decennia lang gebruikt in films, boeken en series.

Prima animatie, maar niet de topper die ik verwacht had, en van tevoren gelezen had.

3.0***

Beste animatiefilm tot nu toe wat mij betreft. Op zeer vakkundige en tegelijk humoristische wijze wordt in deze film uit de doeken gedaan hoe verschillende emoties (geportretteerd als karakters) elkaar afwisselen binnen één persoon, wat volgens mij zeer leerzaam is voor kinderen en ook voor anderen, zonder dat het een droge bedoening wordt. In tegendeel: er wordt tegelijk een beklemmend verhaal verteld, met allerlei creatieve vondsten dat erg goed in elkaar zit en ook nog spannend is. Briljant die scène waarin we een kijkje krijgen van de emoties van verschillende personen tegelijk! Daar mochten er nog wel meer van in zitten. Petje af voor Pixar!

Erg leuke film! Moet je een keer gezien hebben

Geinige film maar had na de uiterst lovende kritieken toch wel wat meer verwacht. Het ziet er allemaal aardig uit, maar het grootste deel beslaat de zoektocht van Joy en Sadness terug naar het hoofdkwartier. Had liever meer wat emoties gezien zoals op het laatst van de film met een reeks verschillende personen en dieren.

Dit was een bij vlagen briljante animatie. Zowel qua karakters als qua vondsten, maar dat werd gewoon teniet gedaan en bijna letterlijk weggeblazen door een spervuur aan teksten... ik werd er helemaal beroerd van. pffffff

Toch een dikke voldoende... maar het haalt het niveau van Ice Age, Tintin en andere toch niet...

3*

[/quote] Vond je het teveel dialoog? [/quote]

Ja in mijn gevoel ratelde de karakters aan één stuk door, en daarmee, dat is misschien meer de kritiek, wordt er teveel uit handen geslagen bij de kijker. Het was gewoon iets dat me stoorde maar het kan aan mij liggen.

Ik verlaag het hierbij meteen een punt... naar een dikke 2.5 *

Pixarrr. Technisch steeds beter, wat het niet direct aantrekkelijker maakt, maar los daarvan. Ook op het creatieve vlak valt het hier niet tegen. Interessant basisidee en onderweg kom je ook nog wel eens iets leuks tegen, in of buiten Riley's koppie. Toch haak ik alweer snel af. Vanwege Joy. Ontzettend vervelend typetje, alsmaar in een vermoeiende overdrive, dat veel te veel haar best doet om leuk of wat dan ook te zijn. Voor m'n gevoel eentje die te vaak in dit soort werk voorbij komt. En dan moet Bing Bong nog gaan meedoen. Het avontuurtje is hetzelfde laken een pak. Misschien dat iets meer outside en minder inside het goed had kunnen doen, alhoewel de emo meter in het rood schiet rondom arme Riley. Af en toe een grapje dat wel landt, die enorme clown is een voltreffer en er is nog iets gedurende de aftiteling, maar op enige magie, charme of iets in die richting valt het wat mij betreft niet te betrappen.

Same old.

9 maanden na de eerste review op MM, nu eindelijk te zien op Netflix. Da's het toch wel zware verdict, ondanks de deal tussen Netflix en Disney. Wie graag een woordje meepraat over recente releases beperkt zich dus best nog steeds tot de illegale achterdeurtjes (of de bioscoop natuurlijk, als je hieraan je geld wil geven).

Inside Out is veruit de meest conceptuele van alle Pixars die ik gezien heb. De hele verbeelding van herinneringen, emoties en eigenheid wordt gedetailleerd uitgewerkt, waardoor het toch net iets meer is dan hun single-idee conceptjes waar ze normaal gezien op teren. Sommige zaken zijn misschien iets te ... praktisch (zoals die verschillende eilandjes, de makers van de onvermijdelijke videogame adaptatie hebben niet veel werk meer), maar het maakt het eerste half uur in ieder geval net wat interessanter.

Daarmee is het positieve wel zo'n beetje gezegd, want aan de uitwerking is nog steeds niks gewijzigd. Het is tekenend dat ik Joy waarschijnlijk het vervelendste van de 5 personages vond. Poehler is druk, irritant en vooral qua stem Poehler, waardoor haar personage maar weinig kans krijgt. Ook Richard Kind is véél te herkenbaar, het zou fijn zijn moesten ze bij Pixar gewoon een keertje vakmensen uitkiezen in plaats van bekende namen op een poster te willen plaatsen.

De animatiestijl is een klein beetje anders, al leek me dat weinig esthetische redenen te hebben. Eerder een hobbyprojectje van één van de animatoren waardoor ze wat extra visuele effectjes hadden om mee te spelen. Zoals steeds is het technisch erg bekwaam, maar mooi is het absoluut niet.

Dat de emoties (de 5 personages) één grote brok clichés zijn is weinig interessante kritiek, want dat hoort uiteraard bij de opzet van de film, maar het is vooral de interactie tussen de verschillende emoties die geweldig plat en ongeïnspireerd aanvoelt. Wie hoopt op enige menselijkheid, enige warmte of enige échte emotie hoeft niet naar deze film te kijken, Inside Out is niet meer dan de verbeelding van Hollywood sentiment, een McDonalds menu voor de liefhebber-filosoof.

Irritante personages, weinig verheffende animatie, slechte voice acting en mislukte diepgang maken van deze Inside Out de zoveelste Pixar fail. Het ergste is nog wel dat deze film een serieuze schaduw werpt op de vraag aan Pixar om misschien eens een wat meer volwassen films te maken, want dat zit er duidelijk écht niet in.

1.0*

Vermakelijk, maar helaas niet al te grappig.

6,67/10

Prachtige film over een meisje dat met haar ouders gaat verhuizen maar niet blij is met de situatie. Een uiterst simpel plot, maar met een zeer originele en vooral inventieve uitwerking. De visualisatie van het menselijk brein en emoties is zeker geslaagd. Onderhoudend en afwisselend grappig en ontroerend. De uitstekende stemmencast maakt het af.

En waardoor werd het net geen 6,68?

Dat klinkt net ff iets te positief. Bij 6,67 denk ik aan redelijk, terwijl ik bij 6,68 aan redelijk goed denk.

Ik heb al moeite zat met de cijfers vóór de komma...

Niet de beste animatiefilm maar leuk en educatief genoeg voor kinderen. Als volwassen is de film niet heel erg onderhouden.

Geniale film met een heerlijk verfrissende kijk op het brein, dit zou zelfs als schoolmateriaal kunnen dienen lijkt me. Bijzonder origineel en vermakelijk en voor mij als vader met een jonge dochter hier en daar zeer herkenbaar, erg leuk.

Ik kan me helaas niet bij de positieve kritieken aansluiten. Waar de beste Pixarfilms je meevoeren naar een magische wereld, was het bij de psyche van Riley net of ik aan het kijken was naar een jaren negentig computerspelletje over zuurstokken. Lelijk.

De humor is een beetje hit-or-miss, een paar leuke vondsten (die kauwgum-reclamejingle), maar ook een woordgrapje over het gebruik van positive ('stay positive!' 'Okay, I'm positive we'll get lost!') waarmee je ondertussen toch op een zwarte lijst terecht zou moeten komen als scripschrijver. Het hardste moest ik nog lachen om een stukje uit de aftiteling (een kijkje in het hoofd van een kat), en dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Natuurlijk moeten er in een film als deze wat sentimentele levenslessen aan bod komen, maar ook dan heb ik het wel beter gehoord dan deze soep van 'je hebt ook droevigheid nodig in je leven,' of, 'kleine meisjes worden groot', of whatever het idee was dat ik zou moeten meenemen uit deze langdradige suikerspin. Het feit dat de bedenkers blijkbaar dachten dat de menselijke psyche samen viel te vatten via vijf irritante figuurtjes in felle kleuren zegt stiekem toch een hoop.

Dat had je ook best in een kwartiertje kunnen afronden, dacht ik na afloop, dan had ik ook minder lang naar die schreeuwerige karakters hoeven kijken.

Super creatief bedacht.

Maar het kon me niet boeien. Saai als je het mij vraagt.

Miste denk ik een beetje de volwassenen humor zoas je die bij bijv de verschrikkelijke ikke tegenkwam.

Ongelofelijk. Zomaar even een animatiefilm fabriceren over persoonlijkheidsvorming. Over de werking van het geheugen, over de noodzakelijkheid van een evenwichtige interactie tussen de verschillende affecten, over het pad richting volwassenheid, over hechting, ja zelfs over honden en over katten, enfin: ‘wat hebben ze er bij Pixar niet in gestoken?’, vraag je je dan af.

Kolderieke vondst na clownesk idee na dolkomische scherts na hilarische frats na kluchtige klucht: ‘Inside out’ is een stroom van grappen, met overkoepelend een zweem van tristesse gekaderd binnen materie die er toe doet. De wijze waarop de animatiestudio ook nu weer het volwassen publiek minstens even genereus bedient als de kinderen is trouwens eens te meer grandioos.

Soit, niets dan superlatieven voor deze film. Van de gratie van de grafische stijl over de mooiigheid van de muziek tot de tedere (psychologische) typeringen: gewoonweg alles klopt. I rest my case – nèh.

4*

Dan ben ik benieuwd wanneer jij een film beloond met 4,5 of 5*?

WoW werf gaaf gedaan. De vele persoonlijkheden van een jong meisje wat opgroeid tot een tiener. Erg leuk gedaan.

Regisseurs Pete Docter en Ronaldo Del Carmen zijn ervaren mensen in de wereld van de Disney animatiefilms. Docter regisseerde eerder al de succesvolle films Monsters, Inc. en Up en was verantwoordelijk voor de scripts van Toy Story en Toy Story 2. Bij het schrijven van deze recensie is hij trouwens bezig om het verhaal van Toy Story 4 op papier te zetten, die medio 2017 in de bioscopen zal moeten gaan verschijnen. Del Carmen heeft nog niet heel veel ervaring met regisseren, maar verzorgde voor veel films van Disney de Animation en Art Department. Nu bundelen de twee dus hun krachten en regisseren zij samen deze nieuwste Disney-film. Het verhaal werd overigens ook door beide heren geschreven en ondanks dat het verleden geen garanties biedt, is het op z’n minst hoopgevend te noemen.

Bij het casten van de stemmen voor de Amerikaanse versie werden geen erg grote namen gecast. De grootste naam die de cast bevat is die van Diane Lane. Lane speelde dan wel in grote films, maar dat beperkte zich vooral tot bijrollen. Zo zou je haar zomaar kunnen herkennen uit films als The Perfect Storm of Man of Steel. Voor dit avontuur is zij verantwoordelijk voor de stem van de moeder van Riley. Amy Poehler sprak de stem van Joy (Plezier) in. Zij is bekend van onder andere Deuce Bigalow: Male Gigolo en de animatiefilm Free Birds. De Nederlandse versie is ingesproken door onder andere Georgina Verbaan, Richard Groenendijk en Marcel Hensema. Deze versie komt in Nederland uit onder de naam Binnenstebuiten.

Het verhaal van de film is origineel en vooral erg leuk. Vooral het karakter Bing Bong, het denkbeeldige vriendje van Riley, zal de harten van de jongste kijkers weten te stelen. Bing Bong is een mix tussen een kat, een olifant en een dolfijn wiens lichaam van suikerspin is gemaakt en die snoepjes huilt als hij verdrietig is. Hij helpt Plezier en Verdriet om terug te kunnen keren naar het hoofdkwartier. Natuurlijk gaat dat allemaal niet vanzelf en belanden ze in de meest grappige situaties. Vooral de scène waarin Plezier en Verdriet Riley wakker moeten krijgen is zeer gelaagd. Hierin gebeuren veel grappige dingen en zeker voor de kleinsten onder ons zal de spanning flink toenemen. Met de humor zit het sowieso wel goed, want ook Woede is erg grappig en die brengt Riley dan ook vaak in situaties waar ze liever niet in wil belanden.

Over de herinneringen is trouwens goed nagedacht in de film. Deze worden namelijk verpakt in een soort knikkers, die beïnvloed kunnen worden door de emoties. Het is dan ook veelal niet de bedoeling dat Verdriet de knikkers aanraakt, maar (je voelt het al aankomen) dat gebeurt natuurlijk wel. Dit is dan ook het punt waarop de boel in de soep loopt en Riley emotioneel met zichzelf in de knoop komt. Iets dat voor sommige kinderen natuurlijk best herkenbaar kan zijn. Tijdens het kijken van de film valt het op dat de film op sommige punten erg aan Alice in Wonderland denken. Duidelijkste voorbeeld hiervan is als Plezier, Verdriet en Bing Bong in de tunnel van abstracte gedachte terecht komen.

Inside Out is een zeer leuke animatiefilm geworden voor jong en oud. Het verhaal steekt verschrikkelijk leuk in elkaar en zal alle leeftijden, inclusief de jongste kijkertjes, zeker aanspreken. Het karakter Bing Bong zal de harten stelen, maar zal vooral een lach op het gezicht weten te toveren. Met een speelduur van 95 minuten duurt de film niets te lang en het lijkt er dan ook op dat Disney de reeks van goede animatie films, met Frozen als voorlopig hoogtepunt, voort weet te zetten. Pixar heeft natuurlijk een naam hoog te houden betreft de animatie en daarin stellen ze dan ook zeker niet teleur. De inbreng van Pixar is sowieso goed merkbaar, want waar Disney-films vaak overvol zitten met zang en dans is dat hier beperkt. Doe jezelf en je kroost een plezier en bekijk deze film voor een leuke middag, succes gegarandeerd!

Wat een bloedirritante poppetjes zeg! In het bijzonder die Joy (Plezier in het Nederlands). Aanvankelijk dacht ik dat het Georgina Verbaan was, maar zij doet de stem van die andere irritante pop. In het echt kom je ze ook wel eens tegen van dit soort positieve types dat alles van de zonnige kant bekijkt. Een opdringerig optimisme dat tegenwoordig schering en inslag is. Het werkt mij op de nerven. Dacht ook steeds dat er iets heel ergs stond te gebeuren: een ouder die overlijdt, een natuurramp, maar het bleef maar bij die verhuizing. Het gedeelte in de diepe afgrond vond ik er wel spectaculair uitzien, met olifantje Bing Bong dat dezelfde rozepaars gestreepte staart heeft als the Cheshire-Cat en op een gegeven moment ook in het niets oplost. Ik vrees dat Pixar en ik nooit dikke vrienden zullen worden.

Kan je een paar voorbeelden geven? Ik zal niet beweren dat het volledig origineel is, maar een film die zich in het brein afspeelt heb ik toch niet eerder gezien moet ik zeggen.

Vond het erg leuk. Inside out legt qua hersenfunctie erg de nadruk op emoties en geheugen, het limbische systeem dus. Vooral het ontbreken van de ratio in de controlekamer zal Immanuel Kant hebben gestoken (en mij ook wel een beetje). Daarnaast vond ik het jammer dat enorm belangrijke hersenfuncties als motoriek volledig buiten beeld worden gelaten. Wat beelden van machinerie in die richting zou toch leuk zijn geweest. De grapjes die er worden gemaakt met het geheugen zijn echter om te smullen (vooral die lui met die zuigslang) en ook de denkbeeldige vriend is een goede vondst. Gelukkig is er ook genoeg afwisseling te vinden in de film, want alleen maar gekkigheid vanuit de krochten van het brein zou niet hebben gewerkt. Van de stemmen heb ik genoten van Lewis Black en Richard Kind, juist omdat ik ze herkende. En verder maken de kleine visuele details het af: merk bijvoorbeeld op dat moeder verziend is op basis van hoe haar ogen er door de bril heen uitzien, en Sadness juist bijziend. Zonder twijfel een zeer geslaagde prent van Pixar.