Inside Out (2015)

Gisteren deze nieuwe animatiefilm van Pixar gaan zien. En ik verwachtte er vrij veel van, want de eerste recensies waren toch erg goed.

Uiteindelijk is het concept ook erg leuk gevonden met de verschillende emoties in iemands hoofd in de vorm van personages die zich regelmatig laten gelden. Gelukkig is Joy vooral de overheersende factor en Riley dan ook is een erg gelukkig meisje tot er bij de verhuis vanalles misloopt bij de emoties. De mooie kernherinneringen vallen weg en zowel Joy als Sadness geraken verdwaald, waardoor het aan Disgust, Anger en Fear is om de boel te regelen, hetgeen niet bepaald lukt. Riley verandert van een vrolijk en goedgezind meisje naar een teruggetrokken en geïrriteerd kind dat er zelfs aan denkt om weg te lopen.

Persoonlijk vind ik vooral de start en het einde erg goed en is de zoektocht in het midden van de film door de verschillende delen van het brein iets minder beklijvend. Het einde is trouwens erg mooi en emotioneel. De film zelf is ook eerder een drama qua genre dan humoristisch, hoewel humor wel af en toe terugkomt.

Voor kinderen zullen de figuurtjes zeker leuk zijn, maar qua inhoud lijkt me het toch wat te hoog gegrepen, daarom dat deze film zich ook goed dient voor volwassenen.

De stemacteurs waren in orde, maar niet overdreven. De animatie was weer van weergaloos hoog niveau en de soundtrack was ook de moeite.

Uiteindelijk krijg je dan een aangrijpend verhaal over een kind dat het erg moeilijk krijgt met een verhuis en in een (kleine) depressieve stemming belandt. Eén van de betere animatiefilms die ik reeds gezien heb.

PS: De kortfilm voorafgaand aan de echte film, Lava, was vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Er zijn van Pixar al aangenamere kortfilms gemaakt.

film reviews in 100 woorden: Inside Out (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Inside Out is wellicht Pixar’s meest inventieve film tot nu toe en de makers hebben van een simpel concept een leuke rollercoasterrit van emotie en humor kunnen maken. Het verhaal alleen al is enorm creatief uitgewerkt alsook de interactie tussen de 5 emoties en hoe deze invloed hebben op de menselijke personages. Op gebied van animatie is deze film niet speciaal, maar vooral de uitwerking en het leuke concept geven aan Inside Out een veel diepere betekenis. Felle kleuren en leuke omgevingen voor de kinderen, een zwaar en emotioneel onderwerp omgetoverd tot een grappig filmpje dat uiteindelijk iedereen zal charmeren.

4.0*

De titel is Inside Out en dat is niet meer dan logisch, zowel van buiten via Riley als binnen via de emoties wordt je erg betrokken bij het verhaal en blijft de film de gehele speelduur erg boeien. De animatie is erg mooi en de complexiteit van de film is zelden vertoond in een animatiefilm die er zo kinderlijk uit lijkt te zien. Voor kinderen is het zeer goed vermaak, voor ouderen een versimpeling van een zeer complex uitgangspunt. Pixar levert één van haar beste films af.

'Inside Out' Recensie - Filmtakers

Pixar op de weg terug. Niet alleen doordat deze film beduidend beter is dan hun vorige drie films, maar ook doordat ze teruggaan naar de thema's en motieven van vroeg. Familie is weer belangrijk, net als opgroeien en het zijn niet de mensen die de hoofdrol spelen maar na ratten, robots en speelgoed is het nu aan de emoties.

De film kent een enorm tempo door de snedige montage en het geheel is ook ritmisch in elkaar gezet (jammer van de pauze die je echt uit de flow haalt). De grappen zijn leuk, het stemmenwerk vaak goed en het hele idee met de hele wereld die gecreëerd wordt is bijzonder fijn bedacht. Er zit genoeg variatie in en vaak leuke kleine ideetjes in de film. Daarnaast is dit echt een familiefilm die niet alleen leuk is voor de allerkleinsten (helemaal niet leuk, denk ik overigens) maar voor iedereen ouder dan de leeftijd van 6 zeker wel. Genoeg lol en kleur voor de jongsten, genoeg humor en verwijzingen voor de ouderen. En ondanks dat deze Pixar soms er fraai uitziet met de kleuren, weten ze nooit meer het esthetische topniveau van Wall-E's eerste halfuur te evenaren of de technische superieuriteit van enkele van hun films. Al moet ik zeggen dat ze inmiddels behoorlijk wat sfeer weten te putten uit gebouwen en interieurs, dat is wel eens anders geweest.

Niettemin was het vaak niet dat meesterwerk dat door de recensenten hierin wordt gezien maar zij zullen ook allang blij zijn geweest dat Pixar weer iets van niveau laat zien. Hoewel de hoofdrol wordt gespeeld door emoties liet de film me vaak koud, zowel de vijf emoties zelf als de film die me niet genoeg wist mee te sleuren. Op momentjes wel, maar niet de hele tijd. Niet van die echte iconische wow-momenten en overdonderende scènes. Uiteindelijk zijn ook de meeste ontroerende momenten die met Riley en haar familie zelf. Dan komt de sfeer erin (ook in de beelden) en greep de film me echt. Daarom is het zo jammer dat we van Riley zelf zo weinig zien. Qua tijd had het makkelijk gekund, want de 90 minuten vliegen voorbij. 3,5*.

Een inmens mooie Pixar film.

Het gaat om denken het zet daar ook toe.Er is zoals altijd met pixar ontzettend veel tijd in gaan zitten.

Maar waar de film zich in onderscheidt , is de humor.

Waar pixar in uitblonk was dat het zulke leuke films zijn voor de jonge jeugd,maar de knipogen naar volwassenen zo origineel zijn dat het heerlijk mee kijkt.

Hier is nu een omkeer in gekomen.Het blijft een leuke kinder film door de blije kleuren en bewegingen.

Dat zijn meer de knipogen naar de kids,maar het idee is zo sterk en goed uitgewerkt dat het nu dus andersom is.

De 3D ervaring is redelijk de moeite waard om hem in de bios te zien.

En het feit dat ik 4 mensen ,ook volwassen,van de 7 ongeneerd zaten te huilen zegt ook veel.

prachtig.

Fijne Pixar.

Mocht ook wel weer eens. Het zal de pixar haters zeker niet genoeg pleasen. Maar als iemand die Pixar een warm hart toedraagt is dit een van de betere. Het zit hem vooral in de details. Er zit nog steeds veel geschreeuw en grappen en grollen in. Kinderen blijven hun key doelgroep. Maar het sterke hier is dat het geen good vs bad verhaaltje is geworden. Joy en Sadness moeten wel terug naar the main control room maar er is nooit een vijand, alleen gevoelens die veranderen. Het is daarmee misschien het dichtst dat pixar ooit bij een iets volwassener animatie is geweest. Tel daarbij de lekker vlotte flow en de sterk gevoelige scenes op en dit is niets minder dan een prima film.

4 sterren.

Voor een tekenfilm voor kinderen vond ik het net iets te droevig, ze hadden meer met alle emoties kunnen doen. Nu draaide het vooral rond twee. Verder wel leuk bedacht maar er wordt net teveel op het sentiment ingespeeld. Het leek me vooraf heel vernieuwend, maar dat is het achteraf niet gebleken. Pixar had meer uit dit idee kunnen halen. 3*

En wederom maken de Pixar mensen een pareltje van een film. Van begin tot het einde blijf je geboeid kijken naar dit wonderbaarlijke verhaal. Ongelofelijk dat Pixar het elke keer weer voor elkaar krijgt om tekenfilmfiguurtjes zoveel karakter mee te geven, dat je bijna van ze gaat houden. Absolute aanraden voor de hele familie. Als ik dan toch een minpuntje moet geven, dan is het dat de film met 94 minuten wel wat aan de korte kant is.

Weer een fijne film van Pixar. Ondanks de zeer lovende kritieken had ik vooraf wel mijn twijfels over hoe ze het interessant zouden kunnen maken met dit concept. Maar dat hebben ze heel goed en creatief gedaan. Het verhaal is sterk en heeft veel grappige herkenbare punten voor zowel jong als oud. Dat is toch wel een kracht van de Pixar films. Iets wat ik bijvoorbeeld bij Home miste. De karakters an sich zijn verder ook leuk, maar de casting is hier ook zeer geslaagd. Al kan je met Bill Hader ook eigenlijk niet mis schieten bij animatiefilms. Maar vooral Sadness is heel goed gekozen, herkende haar wel meteen van The Office.

4*

Inside Out heeft de emotionele impact van het eerste kwartier van UP, maar dan bijna 90 minuten lang. Geestig, slim en ontroerend. De beste Pixar film in jaren!

4,5*

IJzersterke verbeelding van het gevoelsleven waarin emotionele diepgang perfect samengaat met humor en actie. Zoals gotti hierboven al zei: Binnenstebuiten houdt de kwaliteit van het eerste kwartier van Up de hele film door vast.

Vrolijk is de film - ondanks de goede grappen - bepaald niet en mijn dochter van 3,5 vond hem daardoor af en toe best heftig. Het verdriet van Riley greep haar duidelijk aan. En mij ook. Ik leefde intens met haar mee en er kwamen allerlei eigen herinneringen bovendrijven... Een meesterwerk.

De Nederlandse nasynchronisatie was prima - al kan ik hem nog niet vergelijken met het origineel. Goed gecaste stemmen (vooral Georgina Verbaan als Afkeer) en de dialogen zijn in vlot, goedlopend Nederlands vertaald. Dat hebben we wel eens anders gezien.

I saw a really hairy guy, he looked like a bear

Die nieuwe Pixar films lijken precies altijd wat aan mij voorbij te gaan. In de loop der jaren al wel wat een inhaalbeweging gedaan met een aantal films, maar het was al lang geleden dat ik er überhaupt nog eens eentje in de cinema had gezien. Ik had nog een verjaardagsticket liggen (enkel geldig op de dag zelf en een dag later blijkbaar) en een dagje verlof dus leek me wel eens de ideale gelegenheid om eens rustig naar zo'n animatiefilm te gaan kijken.

Rustig was verkeerd gedacht, want ik was vergeten dat de schoolgaande kinderen ook verlof hebben natuurlijk. Wanneer er dan nog eens kinderen in de zaal zitten van wie de ouders verkeerde tickets hebben gekocht (de originele versie in plaats van de gedubte versie waardoor zoon of dochterlief niet echt veel begrijpt van de film), dan is het soms wel lastig om in de juiste vibe te komen. Die achterlijke pauze na een uur had ook niet gehoeven trouwens. Soit, Inside Out is een erg originele film. Moeilijk uit te leggen hoe het allemaal in zijn werk gaat tegen iemand die niets van de film weet, maar je moet het Pixar aangeven dat ze er wonderwel in slagen om de switch tussen Riley en haar emoties op een eenvoudige en doeltreffende manier in beeld te brengen. Het halleluja gevoel dat sommige bij de film krijgen ontbreekt bij mij een beetje, maar mij ga je niet horen zeggen dat Inside Out een film is die je zomaar mag overslagen. Fijn ook dat dit zo'n film is die je als kind wel kan waarderen, maar waar ook genoeg in zit om de volwassene te kunnen blijven boeien. Leuk ook dat ze af en toe eventjes een zijsprongetje maken naar de emoties van anderen (het gesprek tussen vader en moeder aan de eettafel waar Riley het op haar heupen krijgt is heerlijk) en het zorgt meteen ook voor een nog geslaagde after credits scène.

De grootste kracht van Inside Out is hoe ze er in slagen om zoiets abstract als emoties toch op een erg herkenbare manier neer te zetten. Visueel in ieder geval degelijk, met zelfs nog een paar leuke uitstapjes zoals de abstract denken passage, maar ook een leuke voice-cast. Twee hoofdrollen die bijeen geraapt zijn uit de Amerikaanse versie van The Office (Phyllis Smith als Sadness en Mindy Kaling als Disgust), maar ook Amy Poehler (van Parks & Recreation faam) doet het, net als Bill Hader en Lewis Black, gewoon erg goed. Reken dan ook nog eens op bijvoorbeeld Kyle MacLachlan en cameo's van onder andere Flea van The Red Hot Chilli Peppers en Frank Oz (Muppets!) en je zit hier vrij goed qua stemmen.

Het interessantste aan Inside Out is misschien wel het feit dat er geen echt rechtlijnig plot in zit. Natuurlijk moeten Joy en Sadness terug naar het hoofdkwartier geraken, maar er is geen 'slecht gevoel' te verslagen of iets dergelijks. Het is gewoon een film over opgroeien en hoe er mee om te gaan en die bovendien nog eens op een originele manier uit de hoek komt. Oh ja, het voorfilmpje genaamd Lava was trouwens ook nog wel leuk.

4*

Ik ben met mijn vriend naar deze film geweest. Het leek ons een erg leuke film, maar we vonden het allebei een beetje tegenvallen. Mijn vriend viel telkens bijna in slaap. Ik bleef wel kijken, maar was niet echt geboeid. Mijn vriend en ik hadden verwacht dat elk persoon die een emotie had, dat je in hun hoofd keek. Helaas was dit niet zo. Het beginstukje waarbij je ook bij de ouders in hun hoofd kijkt, vond ik echt geweldig. Jammer genoeg was dit niet heel de film zo. Af en toe heb ik wel gelachen, maar toch vond ik de film heel erg tegenvallen.

Het was natuurlijk ook onmogelijk dat Pixar enkel meesterwerken uit kon poepen en de laatste jaren leek de studio de kwaliteit van een Toy Story, Finding Nemo of Incredbles een beetje kwijt met Brave, Cars en Monsters University. Met Inside Out nemen ze weer een paar stappen in de goede richting. Inside Out is geestig, ontroerend en bevat als vanouds die perfecte mix van slapstick en doeltreffende drama, die Pixar telkens zo goed weet te combineren. De film is hartverwarmend, hier en daar lekker chaotisch en kleurrijk en vooral ontzettend creatief.

4 sterren.

Interessante reis door het hoofd van een tienermeisje. Erg mooi hoe ze de verschillende onderdelen van het menselijk brein hebben laten terugkomen. Op de voorgrond staan haar emoties, vertolkt door een vijftal illustratieve poppetje die 'achter de schermen' die haar op het goede pad moeten zien te leiden. Uiteindelijk belanden we in een achtbaanrit waar ook het geheugen, dromen, gemoedstoestanden, herinneringen, fantasiën, onderscheid van feiten en meningen en een denkbeeldig vriendje in terugkomen. Briljant idee en dito uitgewerkt.

Als het je als film lukt om een complete bioscoopzaal zijn adem in te laten houden, om vervolgens iedereen in tranen te roeren gevolgd door schateren van het lachen (en dit telkens weer overnieuw), dan weet je dat je een goede film aan het kijken bent.

Dit is zeer waarschijnlijk de beste film die Pixar ooit heeft gemaakt met een verhaal dat werkelijk subliem is uitgewerkt. Ik ga deze film dan ook een plek ik mijn top 10 geven, want zelfs buiten Pixar om heb ik zelden zo'n briljante film gezien. Er zitten zo vreselijk veel lagen in die voor iedere leeftijdscategorie iets anders betekent. Tijdens de film kon ik dan ook niet stoppen met waardering hebben voor wie dit verhaal zo in elkaar heeft gezet.

Na afloop van de film heb ik nog uren nagepraat met m'n vriendin over hoe gevoelens steeds complexer worden naarmate we ouder worden. Hoe verschillende basisemoties elkaar steeds meer nodig lijken te hebben om gevoelens op een juiste manier te verwerken en te ervaren. Dat is zulke complexe materie dat maar weinig pogingen in de filmwereld zijn ondernomen om een dergelijk iets zo helder te verwoorden.

5*

Het is met de Pixarfilms als met Motown en de meidengroepen zoals Ronetttes, Shangri-Las en Shirelles uit de jaren ’60: een geoliede hitmachine, gericht op een jong publiek maar die volwassenen even veel kan amuseren, waarop je de kritiek kunt uiten dat het bedacht en niet ‘authentiek’ is maar waarvan de hits goed in elkaar zijn gezet en dus niet vervelen (de bedenkers zijn vakmensen) en de hit een enkele keer een klassieker is die zijn hitgevoeligheid overstijgt en een plekje in de eregalerij tussen de groten heeft verdiend. Bv. de Ronettes hebben dat gepresteerd met ‘Be My Baby’ en Pixar heeft dat nu wellicht gepresteerd met ‘Inside Out’. De film biedt de bekende (hit)formules in een origineel psychologisch jasje, resulterend in een succesvolle combinatie van actie en ‘coming of age’-drama, en er zijn zelfs opvallend veel filosofen op deze film gedoken vanwege zijn metaforische uitbeelding van het ‘ik’ (waar de filmtitel naar verwijst), maar het lijkt me niet de moeite waard om over de film te filosoferen: het is gewoon een heerlijke film die de kijker boeit en daarbij amuseert met regelmatig een lach en een enkele keer een traan.

Wat een geweldige film! Ik had niet hele hoge verwachtingen van te voren (vanwege de poster en weinig in de media), maar door de goede recensies toch nieuwsgierig geworden.

De film zit goed in elkaar. Het begint allemaal rooskleurig en daarna.... het niveau is goed tussen humor en de boodschap. Aantal grappen zijn goed en de hele zaal kon er ook om lachen. Ik vraag me alleen af of kinderen die vrij jong zijn de film snappen. Maar deze Pixar film staat zeker in mijn top 5 van animatie films.

"Can I say that curse word now?"

Pixar films heb ik tot nu toe altijd wel aardig gevonden, maar het speciale eraan - wat anderen erin zien - ontgaat mij eigenlijk. Hetzelfde geldt voor deze titel.

Op zich is het uitgangspunt erg origineel; je neemt letterlijk een kijkje in het hoofd van Riley en haar emoties (Joy, Sadness, Fear, Anger en Disgust). De verpersoonlijking van deze emoties komt goed uit de verf en dan met name Anger om wie ik geregeld stuk ging. Wat dat betreft wordt er prima stemmenwerk geleverd.

'Inside Out' kent dan ook een sterke start waarin je als kijker een hoop vindingrijke vondsten ziet die ingewikkelde processen op een simplistische wijze weergeven, zodat het voor elke doelgroep helder blijft. Helaas gooit de langdradige zoektocht enigszins roet in het eten, omdat er voor mijn gevoel iets te weinig gebeurt qua verloop. Dat je af en toe iets van Riley meekrijgt helpt niet echt, terwijl zij toch een essentieel onderdeel is in het geheel.

Visueel is het gelukkig bij vlagen wel genieten. Het ziet er kleurrijk uit en er worden wat leuke dingen gedaan met de vormgeving, zoals de verscheidene werelden/gedeeltes die men doorkruist. Daarbij zorgen de verwijzingen en enkele grappen ervoor dat het luchtige behouden blijft. Het zegt zelfs wat dat de 3D voor de verandering eens als niet storend wordt ervaren.

Al met al best vermakelijk voor een keer, maar beklijven doet het niet. Voor mij had er meer met de emoties gedaan kunnen worden.

3,0 Sterren.

Zelden zo genoten van een Pixarfilm zeg! De film heeft alles: humor, actie en natuurlijk een hoop andere emoties . Alles ziet er kleurrijk uit, de muziek is prima en ik heb mij kostelijk in de bios vermaakt. De zaal lag op veel momenten ook in een deuk, heel erg vermakelijk filmpje die ik iedereen zou willen aanraden die van humorvolle films houdt.

De animatiefilms vliegen je de laatste tijd om de oren en het lang behalve saai,de ene na de andere leuke film komen voorbij.

Zo ook deze met een erg origineel verhaal....nog nooit zoiets gezien in een animatie,heel leuk.

Ik moet wel zeggen dat het een tikkel moeilijk kan zijn kwa verhaal voor de kids,maar aan de andere kant ook leerzaam.

De animaties zijn ook in deze Pixar weer van een hoog niveau

Ja leuke wegkijker.

Ha! Dit is een slag anders dan de gemiddelde Pixar-film en ik vond het bijzonder geslaagd met de manier waarop de emoties verbeeld worden. Met de animatie vliegt het ook alle originele kanten op en dat is schitterend hoor. De humor was zowaar ook bij vlagen prima, dus dit kan wel op een 4* rekenen.

Ooit willen weten hoe de stemmen in je hoofd er uit zien? Pixar heeft het goed.

Inside Out is Pixar's meest volwassen film tot nu toe. Pete Doctor, Ronaldo Del Carmen en hun team zijn er in geslaagd om dit goed te laten slagen. Zoals met alle Pixar's wel het geval is, is ook hier heel veel liefde in gestopt. En dat zie je aan alles in deze film af. Het verhaal dat er kleine mensen in je hoofd wonen en alle emoties, gevoelens en herinneringen controleren is werkelijk briljant. Niet de eerste keer dat dit verhaal is verteld, maar wel de eerste keer zoals dit. Geweldig om te zien hoe de emoties samen werken om alles zo blij en vrolijk mogelijk te houden. En als er 1 emotie niet is, het totaal niet goed werkt. We kunnen ons daar goed mee indentificeren en het is prachtig hoe het hier aan ons getoond wordt.

Het avontuur begint als Joy en Sadness meegezogen worden van het control centrum naar het andere deel van Riley's gedachten. De vele elementen en situaties zijn erg leuk om te volgen. Ook de locaties zijn erg leuk zoals imaginationland maar ook de droom studios, de verdrongen herinneringen en vergeten dingen zijn geweldig. En opnieuw, iets waar wij en ons brein elke dag mee te maken heeft. Meest briljante moment van de film was voor mij wel het liedje wat in je hoofd blijft steken. Geweldig.

Aan de andere kant volgen we de emoties in het hoofdkwartier die proberen om met twee missende emoties Riley proberen te "regelen"., Dit proberen ze op zo'n goed mogelijke manier te doen, echter niet succesvol. Daaruit volgen een aantal erg leuke momenten. Het moment aan tafel herkennen we allemaal wel denk ik.

Dan hebben we nog de buitenwereld. Die wereld van Riley wordt door alle emoties heen goed weergegeven. Dat zorgt voor erg aandoenlijke momenten. De ouders zijn ook echt te gek. Het hoogtepunt van de film komt tegen het einde van de film. Een prachtige moment. De epilogue is ook erg leuk.

De personages zijn allen geweldig. Ze hebben allemaal hun moment. Ook de voice casting is erg goed en passend. De animatie is helemaal geweldig en ziet er erg mooi uit. Heb toch wel een aantal dingen gezien die ik nog nooit eerder heb gezien. Sounddesign is goed gedaan, maar de echte winnaar is toch wel de muziek. Een prachtige score van Giacchino die toch wel een van mijn favoriete componisten aan het worden is. Echt geweldig werk geleverd om alle emoties juist weer te geven en te versterken.

Inside Out is zeker de moeite waard om te zien en zou iedereen op een of andere manier aan moeten/kunnen spreken qua onderwerp. Ik hoop dat Pixar in deze lijn blijft doorgaan. En nog belangrijker, alle liefde in hun films blijven stoppen.

Ik heb hier lang naar uitgekeken en ben blij deze nieuwe Pixar eindelijk te hebben gezien. Pixar heeft me de laatste 5 jaar behoorlijk teleurgesteld met middelmatige (vervolg)films, terwijl ze voorheen echt origineel en boeiend waren. Gelukkig maakt Inside Out een einde aan de magere jaren. Een fantastisch creatief en soms zelfs ontroerend eindproduct.

Het verhaal van de 11 jarige Riley die te maken krijgt met wisselende emoties die weer worden bestuurd vanuit haar hoofdkwartier in haar hoofd is echt geweldig bedacht. Lang geleden dat een animatiefilm weer eens met een bijzonder verhaal als deze kwam. De laatste jaren kijken we toch vooral veel naar pratende dieren enzo. De emoties van Riley die worden beheerst door Plezier, Angst, Woede, Afkeer en Verdriet zijn mooi divers en weten erg te boeien. Wel had ik iets meer verwacht dat ik met een brok in mijn keel zou kijken, na de vele, vele lovende reviews. Dat viel me iets tegen. Alleen op einde werd ik door de huilbui van Riley geraakt. De reis van Plezier en Angst door het brein van Riley is afwisselend en erg kleurrijk, met een aantal mooie momenten. Het denkbeeldige vriendje van Riley die ze ontmoeten en die zich later opofferde vond ik een mooi stuk. Net als wanneer ze in de abstracte wereld zijn. Maar toch miste het verhaal ''iets''. Wat ik al zei, ik had gehoopt dat de film me iets vaker had ontroerd. Gelukkig was de humor wel goed en werd dat ook goed gedoseerd. Het is toch vooral een drama en geen komedie. Ook een pluim voor de muziek, passend en pakkend.

Inside Out is sowieso de beste Pixar film sinds Toy Story 3, die alweer 5 jaar oud is. Hopelijk wordt de weg omhoog doorgezet.

4*

Een erg vermakelijke Pixar weer. De gezinsscene aan tafel was zo leuk gedaan dat dit eigenlijk wel naar meer smaakte. Een beetje jammer vind ik het dan ook dat ze ervoor hadden gekozen om op Riley te focussen, maar he, dit is een film voor jong publiek, dus ik snap de keuze wel. De grappen over ouderlijke verantwoordelijkheden zouden voor een gedeelte van de beoogde doelgroep te ingewikkeld zijn geweest. Ik vraag me dan ook af of echt jonge kinderen die tafelscene zouden snappen of niet.
De reis van Joy en Sadness is hier en daar niet altijd even geweldig. Zo hadden ze van mij Riley's zelfverzonnen vriend wel achterwege mogen laten. Wel leuk en hartverwarmend om te zien hoe de verschillende emotie poppen er op het einde achter komen dat er een balans en wisselwerking moet zijn. Een mooie levensles voor opgroeiende kinderen.
Een leuke film en van mij mag er wel een vervolg komen over Riley's pubertijd.

Eindelijk weer eens een echt goede Pixar-film. Inside Out is origineel, inventief, erg grappig en bij vlagen zelfs aangrijpend. De kwaliteiten die we van de studio gewend waren tot er op gegeven moment een beetje de klad in kwam, zo rond de tijd dat het fenomeen Cars zijn intrede deed. Hier doet men gelukkig alles goed, met een doortimmerd script, een prima stemmencast en een geweldige visuele aanpak. Een ideale kinderfilm voor volwassenen.

Ik ben altijd voor 'vernieuwing' in films of verhalen. En Pixar zorgt ervoor om door een andere manier in iemands hoofd te kijken. Je kunt dan ook gelijk bij jezelf nagaan, welke typetjes het meest in je eigen hoofd aan het werk zijn. Of bij je familie en vrienden of partner. Erg goed gedaan. Heel confronterend ook omdat je zelf ook allemaal gevoelens, emoties en herinneringen hebt en nog gaat krijgen. Ik vind het zeker niet alleen een kinderfilm. Dit is ook erg interessante kost voor volwassenen. Aan het einde van de film is het kind gegroeid en krijgen de typetjes nog meer 'speeltijd'. Dus een deel 2 kan zo gemaakt worden. En met de combi Disney en Pixar, kan dat nog wel eens goed uitpakken. Ik denk dat veel psychologen/maatschappelijk werkers/psychiaters/gedragsdeskundigen erg zullen genieten van deze film.

Bijzonder originele en grappige animatiefilm. De vaart zit er lekker en verhaal, visuele grappen, karakters en decor zijn zeer geslaagd. Prima PIXAR!

Mijn verwachtingen zijn vooraf altijd hooggespannen bij een Pixar. Helaas vielen de vorige nogal tegen, of waren het sequels waar ik uberhaupt niet in geinteresseerd was. Nu had ik eindelijk weer de hoop op een topper. En gelukkig was dat het weer!

Het is gewoon heel origineel, op geen enkele manier cliché of uitgekauwd (zoals bijvoorbeeld een Brave, die eigenlijk gewoon heel gaapverwekkend was wat verhaal betrof) en daarom weer eens ouderwets boeiend - lang geleden dat ik zo naar een film heb gekeken. Pixar heeft zichzelf weer bewezen na wat jaren een beetje uit de running te zijn geweest. Eerst deden ze dat dat vooral door vorm, maar dit keer ook door de inhoud.

De uitwerking van het hele concept is gewoon geweldig gedaan, met een hoop genietbare details (Sadness die herinneringen aanraakt, de andere emoties die Joy moeten overnemen als Joy weg is maar die het niet overtuigend weten te doen, het gegeven van het onderbewuste, herinneringen die voorgoed verdwijnen, en herinneringen die maar niet willen verdwijnen, zoals reclameliedjes, behoorden wel tot mijn favoriete vondsten).

Het is van begin tot eind boeiend en entertaining, het enige jammere vond ik eigenlijk dat het niet nog wat langer doorging. Op het einde had ik verwacht dat de Puberty Button nog om de hoek zou komen kijken. Nu werd daar wel naar gehint, maar het had me leuk geleken om daar ook nog wat meer van te zien. Inside Out 2, the Puberty Years. Ik ben absoluut geen fan van sequels, maar van deze film zou ik de hele resem met plezier gaan kijken.

4,5*

Nu snap ik pas hoe het in mijn hoofd werkt!

Erg leuk filmpje met een sympathieke boodschap dat alle emoties ook wel weer afhankelijk zijn van elkaars sterke en zwakke punten. Ik vraag me alleen wel af of de kleinsten het helemaal begrijpen. Het gesjouw met de verschillende herinneringsbollen en/of emoties werd halverwege wel een beetje langdradig en ik raakte daardoor zelf wel wat ongeduldig.

Maar de vrolijke kleurtjes en simpele animatiestijl hebben daarentegen ook wel weer wat aantrekkingskracht.

Leuk, maar zeker niet de topper zoals ik had verwacht.