Inside Out (2015)

Emotioneel, zo zou ik het willen noemen. Als kijker wordt je letterlijk én figuurlijk van de ene emotie naar de andere geleid.

Hoewel alle Pixar-films abstracte thema's als verdriet en verlies bevatten, is het vaak niet meer dan een onderdeel van een story arc.
Bij Inside Out zijn deze thema's de motor van het verhaal. Het zeer originele idee leent zich goed om verdriet/depressie wat meer uit te diepen en 'relatable' te maken. Het maakt dat deze film een stuk aangrijpender en emotioneler is dan eerdere Pixar-films. Natuurlijk kun je daar in een kinderfilm niet té ver in gaan (zware onderwerpen als chronische depressie of suïcidale gedachten zul je niet tegenkomen), maar toen Riley's eilanden in elkaar stortten en haar gevoel werd 'uitgeschakeld' leek het wel even die kant op te gaan.

Daarnaast was de manier waarop herinneringen, dromen en emoties (en hoe die elkaar afwisselen) in beeld waren gebracht heel vermakelijk om te zien. De film zit boordevol creatieve vondsten.
Riley's leven komt misschien niet op alle vlakken overeen met je eigen leven, maar toch zijn de makers erin geslaagd basale emoties en de manier waarop je brein werkt heel herkenbaar in beeld te brengen. Er zal bijna niemand zijn die zich niet in iéts kan herkennen.

En juist in die herkenbaarheid van dromen, gedachten en emoties zit de kracht van Inside Out. Thematisch gezien is dit dan ook de meest significante film van Pixar tot nu toe. Hoewel humor ook nog een belangrijke rol speelt (en de film ook gewoon 'grappig' kan zijn) lijkt het haast wel of Pixar 'volwassen' is geworden.

Pixar kan beter. Er bekruipt mij een gevoel dat hier meer in had gezeten - de film deed niet veel met me. Toch een vermakelijke film. Alles ziet er natuurlijk prachtig uit en 'Inside Out' zit vol met ingenieuze vondsten en geinige scenes. Maar meer dan mooi en leuk vermaak kan ik er verder niet echt van maken.

Deze emotionele reis door het brein van een klein meisje is een uiterst origineel verhaal en heerlijk ontroerend van aard. Toch was me de uitgebeelde familie iets te idyllisch van aard en het einde van een zo origineel verhaal wat te abrupt(qua verklaring).

Deze film is een emotionele achtbaan zonder noodrem.

Inside Out bevat een diepere betekenis en ik kan het daarom ook niet echt een kinderfilm noemen.

Het gevoel van opgroeien en dingen uit je kindertijd achter je laten zullen veel kinderen niet begrijpen. Deze film vind ik daarom meer een film voor volwassenen, maar voor kinderen is het ook een prima film.

Ondanks dat vind ik Inside out een meesterwerk en een van mijn favoriete films.

Good job Pixar! Inside Out is origineel en een lust voor het oog.

Ik raad deze film zeker aan (:

Toch een beetje teleurgesteld. Het is een leuk idee maar voor volwassenen teveel de belevingswereld van een kind.

Had soms het idee naar een soort dure Sesamstraataflevering te kijken.

Degelijke Disney/Pixar-kwaliteit, maar geen echte topper.
Enerzijds begin ik een beetje af te haken op de computer-animatie-karaktertjes, ouderwets tekenwerk is gewoon veel mooier, hoofdpersonage Joy doet wel erg denken aan Tinkerbell en Fear, Disgust en Anger hadden een veel grotere inbreng mogen hebben.
Mooiste stukken zijn het onderbewustzijn, de abstracte gedachten, de memory-dump en de droomfabriek. Favoriet personage: Fear.

Een origineel en verfrissend idee dat tot in de puntjes is uitgewerkt. Inside Out is een van de beste films uit de Pixar-stal. De personages zijn goed uitgewerkt en zorgen voor zowel de nodige humor als voor enkele ontroerende momenten. Wederom een prachtige (en kleurrijke) animatie. Zeer de moeite waard!

Buitengewoon goed. Top 5 beste film uit 2015. Mega creatieve uitwerking, hoe kom je er op...

Alles zat goed in elkaar en er zaten hier en daar ook grappige stukjes tussen. Na de film had ik wel een beetje dubbel gevoel: geluk, maar ook een beetje leeg. Je voelt je na het zien van deze film een beetje oud.

Ik had hier veel meer van verwacht. Mist sterke karakters zoals bijvoorbeeld Toy Story of Wall-E die kennen en komt qua verhaal vrij rommelig over. De animaties waren ook niet zo spetterend als ik had verwacht en ik miste wat grapjes (die overigens wel weer bij de aftiteling te zien waren). Niet slecht, maar zeker niet de beste ooit van Pixar. Al met al wel een vermakelijke film met goede achterliggende gedachte.

Sir! Reporting high levels of sasssss!

Typische Pixar die weer eens op de juiste knopjes weet te drukken, ik als softie kan dat altijd wel waarderen. Leuk idee ook, die emoties en alle mogelijkheden die worden benut om in de herinneringen van een kind rond te banjeren, wat een weelde. Na de kleurrijke en grappige momenten (hoogtepunt: het familiediner) mogen steeds vaker de snotterdoekjes tevoorschijn worden gehaald (dieptepunt: de dood van Bing Bong) om perfect te eindigen in de 'echte' wereld. Mooi hoor!

Briljante film, enorm goed verzonnen en uitgewerkt. En er zijn nog zoveel andere scenario's mogelijk De reis van Sadness en Joy vond ik wat minder, dan zakt het verhaal iets in, verder echt een topfilm voor jong en oud

Pixar flikt het weer. Het idee om de emoties van een kind om te toveren in wezentjes is simpelweg briljant. Als vijf kleine poppetjes besturen zij het kleine meisje Riley alsof ze in een mech zitten en maken zij de moeilijke keuzes die ze dagelijks moet maken. De vormgeving is erg geslaagd waarbij Anger een klein dik mannetje is, terwijl Fear erg iel is. Joy was nog het mooist met een felle gloed om haar heen. Elk personage gaf me ook daadwerkelijk het gevoel waar ze voor stonden.

Ook de wereld in het hoofd van Riley is top. Het deed een beetje denken aan het 'achter de schermen' gebeuren uit Monsters Inc. met al die verschillende deuren, maar ook in Inside Out is alles tot in de puntjes uitgewerkt. De memory islands die worden aangedreven door core memories is uitstekend verzonnen. Imaginary Land met o.a. de vloer is lava is erg herkenbaar en wat dacht je van een reclame-tune die op elk moment zomaar onverwacht in je hoofd kan gaan zitten. Leuk gedaan met Anger. Ook de kuil met lost memories is onmisbaar, zoals gezegd is over al aan gedacht. Nog een pluim voor het stukje abstract.

Zoals we van Pixar kennen is de humor weer volop aanwezig. Meerdere malen gelachen, ook doordat de personages op een schitterende en soms hilarische manier geanimeerd zijn. Grappigst vond ik dat de emoties in het hoofd van pa allemaal sport aan het kijken waren. Ik moet zeggen dat ik niet had verwacht dat het ook best een emotionele rit was, nog meer dan bijvoorbeeld Up. Toen die herinneringen uit Riley's geheugen verdwenen en je haar langzaam zag aftakelen was het toch even slikken. Ook in de kuil waar oude herinneringen uiteindelijk worden vergeten is voor velen toch wel herkenbaar.

Misschien wel Pixar's beste.

Inside Out

Een heel nieuwe Disney film zorgt ervoor dat ik me uitstekend vermaakt heb onder het kijken van Inside Out. Ik dacht altijd eerst dat deze film al via Netflix te zien was, tenminste ik dacht dat een keer gezien te hebben. Ook op Netflix staat hij al aangeduid als Binnenstebuiten (via Netflix Canada) maar dan heb ik hem maar op de Netflix gekeken uit Canada en ik moet nog maar eens zeggen; prima film!

Het verhaal van Inside Out vond ik er leuk. De film gaat over de prikkels in je geheugen, Woede, verdriet, blijdschap, afkeer en angst. Bij de geboorte van Riley komt eigenlijk Plezier direct in haar hoofd terecht, die vrijwel alles beheerd, een klein beetje de baas dus.. Als ik zo op dit moment ben kan ik ook wel weer zeggen dat de film een verhaal heeft wat leuk is maar ook aan de makkelijke kant, waardoor het dus lekker wegkijkt. Op een dag gaat het helemaal fout, ze gaan verhuizen. Alle herinneringen worden een soort verdriet en het gaat niet zo goed in het hoofd. Op een dag worden verdriet en plezier opgeslokt door de afzuiging? van de besturingskamer en komen met kern herinneringen in de buiten wereld. Ze moeten kosten wat kost terug zien te komen en de kern geheugens weer terug plaatsen, dit gaat niet zonder slag of stoot!

Het verhaal is leuk en het concept was vrolijk. Deze leuke familie film heb ik toch erg kunnen waarderen maar door het soms wat 'simpele' verhaal werd het af en toe wat saai. Ook is er een leuke wisseling tussen plezier en verdriet ook te zien in de film. Drama scenes zijn wat dat betreft namelijk goed aanwezig en het is me prima verlopen, wat ik al gehoopt en gedacht heb!

3.5*

Als ware Pixar liefhebber bleef ik de afgelopen jaar toch serieus op m'n honger zitten (denk hierbij gerust aan Cars, Cars 2, Monsters University en zelfs dit jaar nog The Good Dinosaur). Maar deze Inside Out bevat alles waarom ik in de eerste plaats zo'n fan ben geworden van Pixar. Een complex gegeven (en complexer dan de menselijke gevoelens/hersenen wordt het echt niet) waar je na enkele luttele minuten mee mee bent, creativiteit zonder weerga, pakkend verhaal, ...

Benieuwd naar meer? Lees dan zeker even mijn volledige recensie: Recensie: Inside Out – Popcorn Tales - popcorntales.com

Na het zien van Inside Out besef ik me dat ik de laatste paar jaar veel te weinig animatiefilms kijk. Ik heb me er altijd mee vermaakt en kan ze altijd wel waarderen. Natuurlijk zijn 't niet altijd hoogstaande films maar gelukkig is Inside Out dat wel. Wat een heerlijke animatiefilm weer met humor, geslaagde personages (op een enkeling na) en ook nog is een redelijk plot mét uiteraard een diepere betekenis. Ik heb weer is echt genoten van een film en vind Inside Out ook echt een film die je makkelijk nog een keer kan herzien.

4*

8/10 (IMDB)

Beste animatiefilm tot nu toe wat mij betreft. Op zeer vakkundige en tegelijk humoristische wijze wordt in deze film uit de doeken gedaan hoe verschillende emoties (geportretteerd als karakters) elkaar afwisselen binnen één persoon, wat volgens mij zeer leerzaam is voor kinderen en ook voor anderen, zonder dat het een droge bedoening wordt. In tegendeel: er wordt tegelijk een beklemmend verhaal verteld, met allerlei creatieve vondsten dat erg goed in elkaar zit en ook nog spannend is. Briljant die scène waarin we een kijkje krijgen van de emoties van verschillende personen tegelijk! Daar mochten er nog wel meer van in zitten. Petje af voor Pixar!

Geinige film maar had na de uiterst lovende kritieken toch wel wat meer verwacht. Het ziet er allemaal aardig uit, maar het grootste deel beslaat de zoektocht van Joy en Sadness terug naar het hoofdkwartier. Had liever meer wat emoties gezien zoals op het laatst van de film met een reeks verschillende personen en dieren.

[/quote] Vond je het teveel dialoog? [/quote]

Ja in mijn gevoel ratelde de karakters aan één stuk door, en daarmee, dat is misschien meer de kritiek, wordt er teveel uit handen geslagen bij de kijker. Het was gewoon iets dat me stoorde maar het kan aan mij liggen.

Ik verlaag het hierbij meteen een punt... naar een dikke 2.5 *

Pixarrr. Technisch steeds beter, wat het niet direct aantrekkelijker maakt, maar los daarvan. Ook op het creatieve vlak valt het hier niet tegen. Interessant basisidee en onderweg kom je ook nog wel eens iets leuks tegen, in of buiten Riley's koppie. Toch haak ik alweer snel af. Vanwege Joy. Ontzettend vervelend typetje, alsmaar in een vermoeiende overdrive, dat veel te veel haar best doet om leuk of wat dan ook te zijn. Voor m'n gevoel eentje die te vaak in dit soort werk voorbij komt. En dan moet Bing Bong nog gaan meedoen. Het avontuurtje is hetzelfde laken een pak. Misschien dat iets meer outside en minder inside het goed had kunnen doen, alhoewel de emo meter in het rood schiet rondom arme Riley. Af en toe een grapje dat wel landt, die enorme clown is een voltreffer en er is nog iets gedurende de aftiteling, maar op enige magie, charme of iets in die richting valt het wat mij betreft niet te betrappen.

Same old.

9 maanden na de eerste review op MM, nu eindelijk te zien op Netflix. Da's het toch wel zware verdict, ondanks de deal tussen Netflix en Disney. Wie graag een woordje meepraat over recente releases beperkt zich dus best nog steeds tot de illegale achterdeurtjes (of de bioscoop natuurlijk, als je hieraan je geld wil geven).

Inside Out is veruit de meest conceptuele van alle Pixars die ik gezien heb. De hele verbeelding van herinneringen, emoties en eigenheid wordt gedetailleerd uitgewerkt, waardoor het toch net iets meer is dan hun single-idee conceptjes waar ze normaal gezien op teren. Sommige zaken zijn misschien iets te ... praktisch (zoals die verschillende eilandjes, de makers van de onvermijdelijke videogame adaptatie hebben niet veel werk meer), maar het maakt het eerste half uur in ieder geval net wat interessanter.

Daarmee is het positieve wel zo'n beetje gezegd, want aan de uitwerking is nog steeds niks gewijzigd. Het is tekenend dat ik Joy waarschijnlijk het vervelendste van de 5 personages vond. Poehler is druk, irritant en vooral qua stem Poehler, waardoor haar personage maar weinig kans krijgt. Ook Richard Kind is véél te herkenbaar, het zou fijn zijn moesten ze bij Pixar gewoon een keertje vakmensen uitkiezen in plaats van bekende namen op een poster te willen plaatsen.

De animatiestijl is een klein beetje anders, al leek me dat weinig esthetische redenen te hebben. Eerder een hobbyprojectje van één van de animatoren waardoor ze wat extra visuele effectjes hadden om mee te spelen. Zoals steeds is het technisch erg bekwaam, maar mooi is het absoluut niet.

Dat de emoties (de 5 personages) één grote brok clichés zijn is weinig interessante kritiek, want dat hoort uiteraard bij de opzet van de film, maar het is vooral de interactie tussen de verschillende emoties die geweldig plat en ongeïnspireerd aanvoelt. Wie hoopt op enige menselijkheid, enige warmte of enige échte emotie hoeft niet naar deze film te kijken, Inside Out is niet meer dan de verbeelding van Hollywood sentiment, een McDonalds menu voor de liefhebber-filosoof.

Irritante personages, weinig verheffende animatie, slechte voice acting en mislukte diepgang maken van deze Inside Out de zoveelste Pixar fail. Het ergste is nog wel dat deze film een serieuze schaduw werpt op de vraag aan Pixar om misschien eens een wat meer volwassen films te maken, want dat zit er duidelijk écht niet in.

1.0*

Prachtige film over een meisje dat met haar ouders gaat verhuizen maar niet blij is met de situatie. Een uiterst simpel plot, maar met een zeer originele en vooral inventieve uitwerking. De visualisatie van het menselijk brein en emoties is zeker geslaagd. Onderhoudend en afwisselend grappig en ontroerend. De uitstekende stemmencast maakt het af.

Ik kan me helaas niet bij de positieve kritieken aansluiten. Waar de beste Pixarfilms je meevoeren naar een magische wereld, was het bij de psyche van Riley net of ik aan het kijken was naar een jaren negentig computerspelletje over zuurstokken. Lelijk.

De humor is een beetje hit-or-miss, een paar leuke vondsten (die kauwgum-reclamejingle), maar ook een woordgrapje over het gebruik van positive ('stay positive!' 'Okay, I'm positive we'll get lost!') waarmee je ondertussen toch op een zwarte lijst terecht zou moeten komen als scripschrijver. Het hardste moest ik nog lachen om een stukje uit de aftiteling (een kijkje in het hoofd van een kat), en dat kan toch niet de bedoeling zijn.

Natuurlijk moeten er in een film als deze wat sentimentele levenslessen aan bod komen, maar ook dan heb ik het wel beter gehoord dan deze soep van 'je hebt ook droevigheid nodig in je leven,' of, 'kleine meisjes worden groot', of whatever het idee was dat ik zou moeten meenemen uit deze langdradige suikerspin. Het feit dat de bedenkers blijkbaar dachten dat de menselijke psyche samen viel te vatten via vijf irritante figuurtjes in felle kleuren zegt stiekem toch een hoop.

Dat had je ook best in een kwartiertje kunnen afronden, dacht ik na afloop, dan had ik ook minder lang naar die schreeuwerige karakters hoeven kijken.

Ongelofelijk. Zomaar even een animatiefilm fabriceren over persoonlijkheidsvorming. Over de werking van het geheugen, over de noodzakelijkheid van een evenwichtige interactie tussen de verschillende affecten, over het pad richting volwassenheid, over hechting, ja zelfs over honden en over katten, enfin: ‘wat hebben ze er bij Pixar niet in gestoken?’, vraag je je dan af.

Kolderieke vondst na clownesk idee na dolkomische scherts na hilarische frats na kluchtige klucht: ‘Inside out’ is een stroom van grappen, met overkoepelend een zweem van tristesse gekaderd binnen materie die er toe doet. De wijze waarop de animatiestudio ook nu weer het volwassen publiek minstens even genereus bedient als de kinderen is trouwens eens te meer grandioos.

Soit, niets dan superlatieven voor deze film. Van de gratie van de grafische stijl over de mooiigheid van de muziek tot de tedere (psychologische) typeringen: gewoonweg alles klopt. I rest my case – nèh.

4*

Vond het erg leuk. Inside out legt qua hersenfunctie erg de nadruk op emoties en geheugen, het limbische systeem dus. Vooral het ontbreken van de ratio in de controlekamer zal Immanuel Kant hebben gestoken (en mij ook wel een beetje). Daarnaast vond ik het jammer dat enorm belangrijke hersenfuncties als motoriek volledig buiten beeld worden gelaten. Wat beelden van machinerie in die richting zou toch leuk zijn geweest. De grapjes die er worden gemaakt met het geheugen zijn echter om te smullen (vooral die lui met die zuigslang) en ook de denkbeeldige vriend is een goede vondst. Gelukkig is er ook genoeg afwisseling te vinden in de film, want alleen maar gekkigheid vanuit de krochten van het brein zou niet hebben gewerkt. Van de stemmen heb ik genoten van Lewis Black en Richard Kind, juist omdat ik ze herkende. En verder maken de kleine visuele details het af: merk bijvoorbeeld op dat moeder verziend is op basis van hoe haar ogen er door de bril heen uitzien, en Sadness juist bijziend. Zonder twijfel een zeer geslaagde prent van Pixar.

Hulde aan de makkers van pixar. Wat een heerlijke creatieve film. Gezien met mijn (puber) dochters, gaf veel stof tot nadenken en grappen aan de keukentafel.

Eindelijk deze eens bekeken en was toch wel aangenaam verrast. Een mooie film, maar misschien niet voor hele kleine kinderen, omdat hij misschien wat moeilijk is qua verhaal.

Het verhaal zelf was wel erg origineel en goed gevonden.

Een meeslepende film die zeker de moeite was om te bekijken, toch wel één van de betere Pixars.

Eindelijk kan ik Inside out ook van mijn lange lijstje schrappen. De kinderen (5 en 7) keken ook mee, maar ik heb niet het gevoel dat deze film voor de allerkleinsten is weggelegd. Het thema en concept van Inside out is schitterend, maar tegelijk moeilijk(er) te bevatten voor de kleinsten onder ons. Er is heel goed nagedacht over de film en de creatieve kijk van Pixar heeft een kwalitatief hoogstaande animatiefilm met zich meegebracht.

Emoties staan centraal in de film en het zijn net deze emoties die jou, mij en iedereen sturen en iemands persoonlijkheid vormen. Veranderingen of onverwachte gebeurtenissen in het leven kunnen deze stabiele wisselwerking in het gedrang brengen waardoor de emoties verstoord geraken en je bvb depressief kan worden. Dit werd erg fijn geïllustreerd met de chaos in het coördinatiecentrum en de persoonlijkheidseilanden die één voor één wegvallen, net zoals de banden die in het echte leven worden doorgeknipt. Ook andere structuren in de hersenen - zoals dingen die vergeet worden (door het lange termijngeheugen) - werden mooi geïllustreerd met de grijze balletjes die werden weggezogen.

De creatieve visuele vondsten zijn een plezier om naar te kijken en bovendien voelt het allemaal zeer naturel of waarheidsgetrouw. Zelfs mijn kinderen zeiden na de film ze kleurrijke balletjes in hun hoofd hebben zitten, rood als ze boos zijn, een groen als ze bvb iets niet lusten. Heerlijk! Zelfs de manier waarop hoe de hersenen dromen produceerden was knap gevonden. Niet alles was even geslaagd (bvb die roze olifant of die veranderingen naar abstracte structuren), maar dat is muggeziften. Toppertje, dikke 4,0*!

What's in your head?

Het valt Pixar te prijzen dat ze met zo'n gaaf en uniek concept als dit op de proppen komen, maar juist omdat het om Pixar gaat had ik net wat meer verwacht. De kracht van Pixar is dat ze zowel kinderen als volwassenen weten te vermaken, maar wat mij betreft slaan ze de plan betreffende de tweede categorie volledig mis.

Het grootste probleem vind ik dat Inside Out veel te langdradig aanvoelt en best wat vlotter had gemogen. Nu wordt alleen de kindertijd onder de loep genomen, maar het was een stuk gaver geweest als ook de adolescentie en overige levensfasen werden belicht. De nadruk ligt nu te veel op een bepaalde leeftijd en de hoofdproblematiek waarmee het hoofdpersonage te kampen krijgt is simpelweg niet groot genoeg om anderhalf uur mee te vullen. De toon van de film vond ik daarnaast ook veel te serieus en ik had dan ook meer gelachen tijdens de aftiteling en de animated short van ''Riley's eerste date'' dan tijdens de gehele film.

Al met al deed Inside Out me enorm aan ''Brain Divided'' denken, en het zou me dan ook niet verbazen als de makers hun inspiratie hier vandaan hebben gehaald. Ik denk alleen zelf dat de hele film een stuk vermakelijker was geweest als alles zich in het control center af was blijven spelen en meerdere levensfasen had laten zien, i.p.v dat nu een flink gedeelte zich in het lange termijn geheugen afspeelde. Hoewel dit voor afwisseling/diepgang had moeten zorgen, begon ik vanaf dit moment alleen maar uit te kijken op de personages. Ook had er sowieso voor meer personages gekozen kunnen worden. Wat denk je bijvoorbeeld van de 7 zonden van de mens? Het betrekken van deze elementen had alles een stuk interessanter gemaakt.

Hoewel ik nu wel heel negatief klink had Inside Out ook een aantal sterke punten. De emoties die aan bod komen zijn erg sterk en leuk geschreven en je gaat hierdoor je eigen emoties ook bijna als zelfstandige personages zien. Hoe Riley zich gedraagt valt direct terug te vertalen naar de commandoruimte in haar hoofd en de invulling en uitvoering van deze emoties als personages is gewoon heel sterk gedaan. Des te jammer is het alleen dat Pixar vanuit deze solide basis niet wat steviger heeft doorgepakt.

3,0*

Topfilmpje weer van Pixar. Geniale insteek en zeer mooi uitgewerkt. Momenten waar emoties van meerdere personen getoond worden (i.e. aan tafel, vriend op einde) zijn hilarisch. Ook het imaginaire vriendje (kat/dolfijn) is een goede vondst, en zo kan ik er nog meer opnoemen. En de "moraal" dat je niet altijd gelukkig moet zijn maar een mix van emoties nodig hebt stemt je tot nadenken .
Een klein minpuntje is dat het middenstuk net iets te lang uitgerokken is. Maar langs de andere kant gebeurt er altijd wel iets waardoor het nooit écht stoort.

Opnieuw een originele, goed gemaakte animatiefilm van Disney Pixar over de emoties van Riley [[Kaitlyn Dias], een meisje dat moet verwerken dat ze na een verhuizing haar oude leventje achter zich moet laten. Haar gedachten en daden worden 'bestuurd' door vijf basis-emoties: Vreugde [Amy Poehler], verdriet [Phyllis Smith], angst [Bill Hader], woede [Lewis Black] en afschuw [Mindy Kaling]. Wanneer Vreugde en Verdriet per ongeluk uit de besturingscabine worden weggezogen, is het aan de overgebleven emoties om Rileys leven in goede banen te laten lopen. Maar al snel blijkt dat Riley zonder Vreugde en Verdriet opeens hele andere, impulsieve beslissingen neemt die haar niet ten goede komen. Vreugde en Verdriet proberen daarom, ondanks hun onderlinge tegenstrijdigheden, samen de weg terug te vinden zodat ze Rileys leven weer in juiste banen kunnen leiden.

Een grappige, vaak hartverwarmende film waarin aan het menselijk geheugen op fantasierijke manier gestalte is gegeven. De boodschap over hoe de combinatie van positieve en negatieve emoties ons leven bepalen én de moeite waard maken, is even waardevol als vermakelijk. De animatie is top, de stemvertolkingen zijn foutloos en daarmee is dit de beste Pixar-film sinds Up (2009).