Le Tout Nouveau Testament (2015)

God schiep de mens, en die schiep op zijn beurt lustig verder. Dat de schepping van God zo zijn gebreken vertoonde, kan daar voor iets tussen zitten, want waarom laat God onschuldige mensen sterven, terwijl Spiderman hen wél kan redden?

Die vraag stelde één van die menselijke scheppers zich, een prettig gestoord genie dat al drie keer zijn versie van de wereld had gecreëerd in drie fenomenale films. Dus maakte hij Le Tout Nouveau Testament, waarin we ontdekken dat God een klootzak is die verdacht veel lijkt op de huurmoordenaar uit C'est arrivé près de chez vous en vanuit zijn Brusselse appartement de mensheid treitert. Door een boterham altijd met de confituur naar beneden op de grond te laten vallen. En door treinen te laten ontsporen en ziektes te verzinnen. Gelukkig is er nog zijn dochter, die wijzer en menselijker is en de mensheid uit haar lijden zal verlossen door iedereen mee te delen hoeveel tijd ze nog kunnen besteden op aarde. En en passant een nieuw testament zal afleveren, een Nog Nieuwer Testament dan dat waarin haar betreurde broer J.C. de hoofdrol speelde.

Dat Nog Nieuwer Testament is echter te veel een ideeënfilm, en geen subliem verhaal met een kloppend hart dat je van de eerste tot de laatste seconde bij je nekvel grijpt, zoals de vorige scheppingen Toto le Héros, Le Huitième Jour en Mr. Nobody dat waren. We zien de mensheid doen wat ze nog wil doen in de tijd die hen nog rest (zonder parachute uit een vliegtuig springen of de Titanic nabouwen in lucifers, 't is maar wat je verkiest). We zien Gods dochter door Brussel dolen, op zoek naar zes nieuwe apostelen, elk met een eigen(aardig) verhaal. En we zien hoe God op zoek gaat naar zijn dochter in de Stad der Steden en daar aan den lijve ondervindt wat hij die arme mensheid al die jaren heeft aangedaan. En het einde van dit alles is - wat had je verwacht? - een deus ex machina.

De geniale vondsten en hilarische momenten zijn niet te tellen, Benoît Poelvoorde laat nog eens zien dat hij onder de komische acteurs echt God is, maar het is Pili Groyne die voor haar leeftijd een uitzonderlijk rijpe acteerprestatie voor de eeuwigheid aflevert. Toch ontbreekt er iets dat Jaco's drie vorige films een plaatsje in mijn Top 10 Aller Tijden opleverde. Hij blijft een onvoorstelbaar meesterbrein dat álle andere filmmakers (ja-echt-álle-andere) verbant naar het amateurvoetbal, maar in die onuitputtelijke stroom van magistrale ideeën durft hij zichzelf al eens te verliezen.

Verkondig dus het woord, mensen, dat ie-de-reen Le Tout Nouveau Testament moet gaan kijken, want het is een monumentaal werk dat je op een andere manier naar alle dingen laat kijken. Maar net als de schepping van die andere God vertoont ook deze haar gebreken.

Heerlijke film en dat ligt behalve de zeer geslaagde humor toch ook vooral aan het voortreffelijke spel van Pili Groyne in de prachtige rol van EA. Ook op visueel vlak is deze film dik in orde. Zie bij voorbeeld de scène van die apostel met die vogels en dit in een prachtig landschap. Sommige scènes waren echter wel té voorspelbaar. Die op het water lopen scène bij voorbeeld. Dat God kopje onder zou gaan, dat kon je natuurlijk wel aanvoelen. Beetje flauwe humor dus, maar bij sommige scènes lag ik echt in een deuk, zoals die scène met die automobilist die nog maar nul minuten te leven had.
Een aardig wegkijkfilmpje dus deze laatste film van Dormael die bovendien niets te lang duurde. De tijd vloog gewoon voorbij.

4,0*

Net gezien.

Had leuker kunnen zijn. Voor mij te kunstig/arty farty. Een meisje met een kunsthand. Vervolgens zien we een te lange scene van een 'dansende hand' op het tafelblad,waarop het meisje gaat huilen. Een vrouw die seks heeft met een gorilla uit het circus en hier mee verder gaat omdat haar man niet van haar houd. Etcetera. Allemaal een beetje te op het sentiment gespeeld vind ik. Ontroerend bedoeld. Ook vond ik het nogal intellectueel geneuzel dat het 'persoonlijke lied' wat de dochter van God bij iedereen waarneemt, klassieke muziek moest zijn a la Handel en Bach. Waarom geen jazz/country/rock/klezmer/hiphop/jazz etc.?

Kortom idee is leuk uitvoering minder. Wel leuk om te zien, maar niet perse in de bioscoop.

Eigenlijk doet Van Dormael grotendeels zijn eigen ding met een mooie dromerige sfeer en wat mij betreft een aantal rake portretten van mensen die weten wanneer ze sterven. Maar om het budget bij elkaar te krijgen (maar dat is slechts een theorie) heeft hij als opdracht meegekregen dat Poelvoorde als schmierende God moet spelen. Die onderdelen, gelukkig niet al te overheersend, vond ik af en toe tenenkrommend. Er zat geen emotie achter. Voor de rest wel meer dan aardig.

Ik kan mijn neits voorstellen bij Franstalige humor. Maar gelukkig, het bestaat toch.

Heerlijke humouristische film. Een prima script. Prima acteurs. Bepaalde scenes waren erg leuk.

Soms mooie beelden. De CGI was helaas niet al te best. Maar goed, het was zeker niet storend en droeg alleen bij aan het grappige verhaal.

Prachtige Belgische Amélie. God blijkt een chagrijnig en kwaadwillend opperwezen dat de mensen schept en kwelt voor zijn vermaak.

Le tout nouveau testament lijkt wel een verfilming van een idee van de Amerikaanse komiek George Carlin: "[The world] does not belong on the resume of a supreme being, this is the kind of shit you expect from an office temp with a bad attitude". Zijn dochtertje komt in opstand - hoe zou het nu met de wereld gaan?

Erg origineel en bevat twee mooie verwijzingen naar klassiekers: King Kong (de blondine en de gorilla) en American Beauty (het rondzwevende zakje).

Helaas staan de verhalen van de personages nogal los van elkaar. Met iets meer samenhang hadden dit 4,5 sterren kunnen worden, maar dit blijft het meest originele scenario dat niet van Charlie Kaufman is.

Net als met Mr. Nobody (2009) weet regisseur Jaco van Dormael op een toegankelijke manier te spelen met existentiële vraagstukken over wat de zin en betekenis van het bestaan zijn. Deze keer belicht hij religie vanuit het oogpunt van de dochter van de Christelijke God die weeffouten in het ontwerp van haar vader recht probeert te brijen. Grootste publiekstrekker is de door Benoît Poelvoorde heerlijk dik aangezette versie van God. Hier een volstrekt pathetische figuur, dwangmatig vasthoudend aan het waanidee dat mensen nog op Hem zitten te wachten in een wereld waar religie geen rol meer hoeft te spelen.

De kracht van Poelvoorde's God is dat het een mengeling van afkeer en sympathie oproept. Enerzijds is de God uit het Oude Testament vooral een zelfgenoegzame, vrouwenhatende kwelgeest, verveeld geraakt door het eigen systeem dat hij ontworpen heeft om zijn slaven mee gevangen te houden. Niet te genieten! Anderzijds wens je het Hem ook niet toe dat hij zelf wordt geconfronteerd met de gevolgtrekking van zijn eigen rigoreuze tweedeling in alles. Grappig uitgangspunt om God neer te zetten als de tragische anti-held in het naar Zijn evenbeeld geschetste universum, maar die dan vervolgens ermee geconfronteerd wordt dat de volgelingen zelf zijn gaan worden als de Goddelijke naarling die ze ooit op aarde heeft gezet.

Meer nog dan een keiharde satire op religie of gelovigen is het een poëtische bespiegeling op hoe de tijdsgeest veranderd is door de secularisering. Of we er als mensheid beter of slechter op zijn geworden is uiteindelijk aan de kijker, maar het riep bij mij scherpe existentiële vraagstukken op ter overdenking. Waarom is alles toch strak geordend volgens binaire principes van goed/fout, mens/dier, man/vrouw, seksueel/spiritueel, etc? Is God wel zo verdwenen uit onze levens als we met de secularisering geneigd zijn om te geloven? Alles verteld met de aanstekelijke luchtigheid van hilarische komische slapstick. Nagedacht én gelachen, wat wil een mens nog meer van zijn kwaliteitscinema?!

Originele ideeën en maffe visuele details te over in deze vierde film van de belgische regisseur Jaco Van Dormael, op wie altijd wel gerekend kan worden wanneer het gaat om een uniek stukje cinema. God (Benoit Poelvoorde) woont in Brussel en heeft er zichtbaar plezier in om het de mens zo lastig mogelijk te maken. Dochter Ea hackt zijn computer en lekt de sterfdata van iedereen op aarde. Nu zal iedereen moeten nadenken over hoe ze hun laatste dagen, maanden of jaren zullen doorbrengen. Dit zorgt voor een aantal mooie en gedenkwaardige scenes, maar op gegeven moment is de lol er toch wel een beetje af, ondanks de continu frisse visuele aanpak. Het helpt ook niet bepaald dat Poelvoorde zich al schmierend en vooral schreeuwend een weg door de film baant.

Best een vermakelijke en frisse film, met een behoorlijk originele en rake kijk op 'God' die in deze film niet als helper van de mensheid wordt getoond, maar juist uit verveling het leven van de mensen zuur maakt door hen ellende te bezorgen en door het opstellen van allerlei regels zoals dat een mens nooit de ware liefde zal vinden, een ongeluk nooit alleen komt, e.d. Jezus' zus Ea is dat een beetje beu en besluit om de mensheid te helpen met zes nieuwe apostelen en een nieuwe nieuwe testament. Het verhaal wordt op een onderhoudende en leuke manier gebracht. 3,5*

Waarom dit hartverwarmende, fantasierijke en volstrekt originele komische drama niet is genomineerd voor een Academy Award is mij een raadsel. Poelvoorde speelt weliswaar de God die in Brussel woont - die de mensheid vanachter zijn computer teistert met hilarisch herkenbare wetten als 'de andere rij is altijd sneller' - en wiens chagrijnige, opvliegende, lompe gedrag ertoe leidt dat zijn dochter Ea [op advies van haar broer JC] besluit de regels te veranderen. Het resultaat is een aantal vignetten van totaal verschillende mensen die elk op hun manier in een soort isolement zijn geraakt en wiens levens door Ea een radicale wending nemen. Elk van deze karakters is uitstekend uitgewerkt en hun unieke verhaallijnen zijn een perfecte mengeling van sentiment, pathos, ironie en humor. Het acteerwerk is perfect over de gehele linie, maar het zijn de fantasierijke visuele vondsten die een brok in de keel bezorgen, vooral in het verrassende, maar inspirerende einde. De beste film van 2015.

Erg surrealistische film, voor mij evenwel niet echt geslaagd. Ik had me eerder aan een echte komedie verwacht, maar de film is toch voor het overgrote deel een soms somber drama. De verhalen van die zes apostelen vond ik totaal niet interessant en allerminst filosofisch. Eerder belachelijk zoals met Deneuve en die gorilla. Van zin geven aan je leven gesproken .

Van Dormael zorgde nog evenwel voor een knappe visuele uitwerking. Alle registers worden opengetrokken en gelukkig zijn er nog de talrijke fantasietjes om van te genieten. Poelvoorde kreeg alles bij elkaar genomen bijlange niet zoveel screentime in die film dus wie denkt dat Poelvoorde de ster van het veld is, zal van een kale kermis thuiskomen.

Het leek me vooral dat "Le Tout Nouveau Testament" een sterk draagvlak kreeg door een dure en goed uitgekiende reclamecampagne, want ik vond het de zwakste film van Van Dormael. Zeker niet oscarwaardig. Met de hakken over de sloot een 2,5*

Flauwe hap.

Ik had me verheugd op een leuke zwarte komedie met een mooie sterke rol van Poelvoorde, maar de trailer die ik per ongeluk gezien had geeft al driekwart van de inhoud weg - en zeker het grootste deel van de grappen al. Blijft daarna vooral heel veel langdradigheid over, met een paar kleine vondsten en een leuke rol van Pili Groyne. Niet genoeg om de film te trekken. Voor de filosofische bespiegelingen hoef je de film ook al niet te zien, een goede reclamespot geeft al gauw blijk van evenveel inzicht in de zin van het leven.

Op zich had het best wat kunnen worden, en ik vraag me vooral af waarom het dan niet overkomt. Te subtiel en vooral ook te sentimenteel denk ik, en gek genoeg dan precies dat weer in combinatie met platte grappen. Misschien een manke vergelijking, maar had een Belcampo-achtige benadering genomen zoals in De Surprise (2015) en er was een heel andere film uitgekomen.

Jaco Van Dormael's 'Le Tout Nouveau Testament' schiet echt geweldig uit de startblokken. Het hele concept/aanpak is uiterst origineel en goed uitgewerkt met veel oog voor detail. Jammer genoeg gaat het daarna een beetje bergaf vanaf het moment dat Ea op zoek gaat naar haar eigen apostelen. De ene is best interessant, maar de andere draagt mijn inziens weinig toe. De jonge Pili Groyne is voor mij dé ontdekking van de laatste jaren. Erg sterk hoe ze op zo'n jonge leeftijd zo'n dragende rol tot een goed einde brengt. Volledige recensie kan je hier lezen: Recensie: Le Tout Nouveau Testament – Popcorn Tales - popcorntales.com

Me eens aan deze gewaagd en vond het een erg goeie film. Een origineel en soms ook een grappig verhaal die goed ineen zat. De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

De cast was goed op dreef en waren goed gekozen.

Het is zeker geen standaard film geworden, maar 'k vond het zeker een aanrader en heb er wel van genoten.

Zo zie je maar, God woont in Brussel en 't is geen goeie. Gelukkig heeft hij een dochtertje van 10 die wat ongehoorzaam is maar ook revolterend en mits de goede raad van "haar grote broer" de boel lekker op stelten zet en aanleiding geeft tot een heerlijke, diverterende film, met veel menselijke portretten, fylosofie, symboliek, sneer naar bestaande toestanden en vooral fantasierijk grappig.

Poelvoorde, een Waaltje, die het ook in het grote Frankrijk gemaakt heeft, is perfect in zijn cynische momenten aan zijn "ordinateur" en in zijn opvliegende buien, terwijl een actrice als Yolande Moreau, in om het teven welke rol (wel onvergetelijk in "Séraphine") toch steeds de aandacht trekt. Een dikke pluim natuurlijk ook voor de jonge Pili Groyne, zonder de cineast, Jaco van Dormael' te vergeten die toch weer iets heel "speciaals" heeft gebracht. Fijn.

J.C? Comme Jean-Claude Van Damme?

De nieuwe Jaco Van Dormael, het is een gebeurtenis die toch altijd met veel gejuich wordt onthaald. De man maakt geen films bij de vleet, sinds zijn debuut in 1991 en deze Le Tout Nouveau Testament uit 2015 zitten welgeteld 2 films, en het was vooral het originele plot dat me bij dit hersenspinsel van de Waalse regisseur aansprak. Dat, en natuurlijk ook de kans om Catherine Deneuve nog eens in iets te zien spelen. De initiële cinema release was jammer genoeg aan me voorbij gegaan, maar gelukkig werd de film dit afgelopen weekend in de open lucht (en bovendien gratis!) vertoond.

Ben wel nog niet helemaal om of ik Van Dormael zo geweldig vind als iedereen anders hem lijkt te vinden. Zijn Le Huitième Jour vond ik indertijd bijzonder saai, in Le Tout Nouveau Testament is trouwens nog een knipoog naar die film te ontdekken, en ook hier zitten wat missers. Het uitgangspunt blijft gelukkig nog wel goed overeind staan en zorgt voor een paar erg leuke scènes, maar de film oogt op den duur nogal fragmentarisch met telkens het verhaal van de andere apostel. Dat wordt dan uiteindelijk nog wel bij elkaar gebracht, maar tegen dan is het kwaad al geschiedt. Gelukkig zijn de verhalen op zich nog wel leuk, al durven ze wel eens wat qua kwaliteit verschillen. Zo vond ik de situatie tussen Martine en haar aap echt compleet zijn doel voorbij schieten terwijl het verhaal van Aurélie het hoogtepunt is. Zelfs de verdere uitbreiding met de romance met de huurmoordenaar is nog leuk. Altijd moeilijk ook om een film als deze te laten eindigen, maar ook dat doet Van Dormael degelijk. Ik ben dan misschien met net wat te hoge verwachtingen aan de film begonnen, maar dat neemt niet weg dat dit nog altijd een vermakelijk filmpje is.

Vooral ook door een uitstekende Benoît Poelvoorde die als een pesterige God de show weet te stelen. Van Dormael gebruikt hem gelukkig niet te frequent en hij vormt een goede afwisseling met de rest. Niet God is trouwens de spilfiguur in het geheel, maar zijn dochter. Die wordt gespeeld door Pili Groyne en die doet dat ook uitstekend. Deneuve is wat standaard, vond dus sowieso haar segment ook al niet echt de moeite, en de Vlaamse Laura Verlinden (vond haar trouwens ook geweldig in De Smaak van de Keyser, fijn dat ze na 8 jaar nog op het netvlies gebrand stond) straalt een heerlijke tristesse uit als Aurélie. Sowieso best nog wel wat Vlaamse bijrollen met onder andere Johan Heldenbergh en Tom Audenaert.

Toffe film in ieder geval die regelmatig de juiste balans weet te vinden. Jammer genoeg is 2 uur nogal lang voor de verschillende apostelen te introduceren en slaagt Van Dormael hier en daar wat de bal mis. Gelukkig zijn de positieve elementen overduidelijk in de meerderheid.

3.5*

Wat een leuke, grappige (veel zwarte humor) en vooral zeer originele Belgische Komedie / Drama film was dit, waarvan zowel het verhaal als de uitvoering (zeker ook visueel gezien) ook nog eens goed zijn.

In dit verhaal draait het om God (gespeeld door Benoît Poelvoorde) die in Brussel woont in een kleine flat en een klootzak is. Hij behandelt zijn vrouw (gespeeld door Yolande Moreau) en zijn dochter (gespeeld door Pili Groyne) heel slecht en zijn dochter, met de naam Ea, komt dan ook in opstand tegen hem, waarbij ze de computer (waar de aarde en de wetten op de aarde meegemaakt zijn) van haar vader hackt (ze lekt de sterfdata van iedereen op aarde, die men dan ontvangt op de mobiele telefoon) en ontsnapt via een soort van tunneldoorgang door de wasmachine uit de kleine flat, waarna ze opzoek gaat naar zes nieuwe apostelen voor het schrijven van het gloednieuwe testament (oftewel de titel van de film). Ze kiest bewust voor zes nieuwe apostelen, omdat het huidige aantal dan wordt uitgebreid van van 12 naar 18 en dat laatste is evenveel als bij honkbal en dat is de sport waar haar moeder gek op is (o.a. via haar verzameling van honkbalplaatjes) en het is ook haar lievelingsgetal is. Haar vader (God) wil dat natuurlijk allemaal weer ongedaan maken en gaat dan achter zijn dochter aan en daar draait het dan allemaal om in deze leuke en originele film.

Het verhaal zit gewoon heel leuk in elkaar (o.a. de opbouw) en wist mij te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) en daarin gebeurt ook meer dan genoeg, waarbij het vooral veel lachen is om de zwarte humor. Maar hier en daar is het verhaal ook wat aandoenlijk (daarom vind ik het meer een Komedie / Drama film dan een Komedie / Fantasy film) en dat o.a. bij een paar apostelen zoals de eerste nieuwe apostel Apostel Aurélie (gespeeld door de niet onaardig uitziende Laura Verlinden), die hoewel alle mannen verliefd (of het met haar willen doen) zijn op haar eenzaam en alleen woont en vroeger ook een hand heeft verloren tijdens een ongeluk. Buiten de vele zwarte humor gaat het er ook soms wat grof aan toe (o.a. als God zijn dochter Ea mishandelt door met haar te gooien en haar hard slaat met een broeksriem) en zit er ook best veel bloot in en wat dat betreft is dit zeker geen familiefilm, hoewel het daar wel regelmatig naar neigt en het verhaal daar zeker ook potentie voor heeft, vanwege het meespelen van kinderen (dochter Ea en de 6e apostel Willy, die graag een meisje wil zijn).

Wat deze film vooral zo leuk maakt is de luchtige (hoewel soms ook hard en aandoenlijk) uitvoering van het verhaal en zeker ook de cast, waarbij het vooral genieten is geblazen van Benoît Poelvoorde in de rol van klootzak God, die in de flat continue rondloopt met een badjas en badslippers Geweldig is ook de wetten die hij schrijft op de computer voor de mensen op aarde en waarbij hij tot zijn plezier deze alleen maar pest (omdat hij natuurlijk een klootzak is). Zo schrijft hij o.a. de wetten dat als iemand in bad gaat zitten dan altijd de telefoon overgaat, dat andere rijen altijd sneller gaan dan de rij waarin je staat en als een boterham met jam valt, dan valt hij altijd met de besmeerde kant op de grond Met een aantal van deze wetten komt hijzelf ook in aanraking, als hij achter zijn dochter aangaat op de aarde.

Pili Groyne in de rol van de jonge dochter Ea deed het overigens ook wel leuk en omdat ze niet kan lezen of schrijven, gebruikt ze op de aarde een zwerver met de naam Victor (gespeeld door Marco Lorenzini), zodat hij voor haar het het gloednieuwe testament kan schrijven. Hun eerste ontmoeting was wel komisch en zeker als Victor vraagt naar de broer (oftewel Jezus Christus, afgekort als J.C.) van Ea en dan zegt:

Victor: Hoe heet je broer ?
Ea: J.C.
Victor: J.C. ? Zoals J.C. Van Damme ?
Ea: Wie ?
Victor: Jean-Claude Van Damme. "Dragon Eyes", "Double Impact". Heb je "Double Impact" niet gezien ? "Universal Soldier" ?
Victor: Jij kent helemaal niets. Je bent een raar meisje

Omdat het verhaal ook vooral draait om de zes nieuwe apostelen (die door het lekken van de sterfdata weten wanneer ze doodgaan), krijgen deze ook de nodige aandacht in het verhaal en worden ze ook allemaal leuk voorgesteld, waarbij ze allemaal ook de nodige problemen hebben. Met name van een drietal apostelen vond ik het verhaal wel leuk, namelijk de 3e apostel met de naam Marc (gespeeld door Serge Larivière) die bekend staat als een seksmaniak (daarbij is ook redelijk veel bloot te zien met als hoogtepunt de geweldige scene in een supermarkt, waarbij Marc zich alle vrouwen bloot voorstelt en deze dan ook van top tot teen bloot zijn te bewonderen. Dat laatste klopt wel niet helemaal, want het enige wat de vrouwen dragen zijn schoenen ) die nog nooit een vrouw heeft gehad maar vroeger wel verliefd was op een Duits meisje die hij zag tijdens de vakantie, de 4e apostel met de naam François (gespeeld door François Damiens), die emotieloos is en geobsedeerd is van de dood en mede daarom een geweer gaat kopen om op mensen te schieten (hij wilt namelijk weten of hij hun lot, leven of dood, in de hand heeft) en de 5e apostel met de naam Martine (gespeeld door de bekende actrice Catherine Deneuve), die een relatie aangaat met een circus gorilla en daar zelfs een kind van krijgt Er is ook nog de 2e apostel met de naam Jean-Claude (gespeeld door Didier De Neck), die nooit getrouwd is en een saai leven lijdt (geldt min of meer ook voor 1e apostel Aurélie) en van dat verhaal vond ik vooral de visuele uitvoering (verschillende landschappen) mooi.

Het einde van het verhaal waarbij de moeder via de computer de aarde min of meer opnieuw opstart (waardoor de sterfdata van de mensen op aarde niet meer klopt) en de aarde ook visueel aanpast (o.a. kleur van hemel) en waar God naar Oezbekistan wordt gestuurd door de politie, was wel leuk. Leuk is overigens ook van toepassing op iemand die nog 60 jaar heeft te leven en dat gaat testen door o.a. uit een raam van een gebouw te springen (daarbij landt hij op iemand anders die dan sterft), vanaf een hoog viaduct te springen (dan landt hij veilig op een vrachtwagen), vanuit een vliegtuig te springen zonder parachute (dan landt hij veilig bovenop een ander vliegtuig).

Gewoon een hele leuke en originele Belgische Komedie / Drama film (zoiets zal Nederland nooit kunnen bedenken), waar ik best veel heb moeten lachen om de vele zwarte humor en waar ik me ook goed mee vermaakt heb.

Niet zo gecharmeerd van deze. Voor wie eens wat anders wil zullen we maar zeggen. Absurde, zeer aparte fantasy film. De beelden zijn fraai, maar het verhaal is te gek voor woorden, de film mist gaandeweg daadkracht(het geneuzel van de zoektocht naar de apostelen duurt wel erg lang), en Poelvoorde is verschrikkelijk irritant schreeuwerig als God. Toch zitten er ook enkele prachtige grappen in(Deneuve die het met een aap doet, een man die denkt onsterfelijk te zijn en voortdurend het noodlot tart, wacht even voor hem tot na de aftiteling ook! ) , waardoor je geneigd bent te vergeven dat het eigenlijk nergens over gaat en als los zand aan elkaar hangt. En ach, uiteindelijk moet je het waarderen dat er nog filmmakers zijn die iets anders proberen, alleen voor een echt goede fantasyfilm kijk ik toch liever naar het oudere werk van Terry Gilliam dan dat ik deze nog eens moet gaan kijken.

Sure, er valt heus het één en ander aan te merken op de film, maar het zit zo vol unieke scenes, ideeën en grandioze vondsten dat na Mr Nobody ook dit weer een weergaloze film is van Van Dormael.

4,5*

De film is intelligent in verhaal en observaties; de eerlijkheid waarmee de tragiek van het leven wordt weergegeven, is ontboezemend en een kracht van de film. De humor neigt naar het flauwe en voorspelbare maar wordt gered door een frisse absurditeit.

Dit is god precies zoals ik hem in mijn gedachten had.

Als een sadistische klootzak.

Want al dat goede wat hem wordt toegedicht is er helemaal niet.

Daarom is godsdienst één grote farce.

Maar de film is alleen leuk met de gedeeltes waar god in speelt.

Ik verwachtte een hilarische komedie zeker na de trailer gezien te hebben maar het is voor mij een zeer ambivalente film geworden. De film hinkt op twee gedachten tussen comedy en drama.

Van de ene kant de zeer komische gedeeltes met de geweldige Benoit Poelvoorde. Zeker in het begin.

En daarnaast dat typische Franse gebeuzel met het dochtertje van god.

Dus alleen de gedeeltes met god erin zijn briljant de rest vind ik van enigszins interessant tot vervelend en saai toe.

Als de film alleen daaruit bestond had ik m zeker afgezet.

Dus voor mij moeilijk te beoordelen.

De gedeeltes met Poelvoorde erin zijn te kort en dat druilerige gedeelte neemt teveel van de film in beslag.

Ook het monotone typische Franse stemmetje van Groyne, ook al speelt ze goed, klinkt toch vervelend na verloop van tijd.

Jammer want dit had een echte leuke film kunnen zijn met dit gegeven.

Maar smaken verschillen.

Dus 2 sterren maar.

Interessant concept over de verpersoonlijking van God en hoe elke tegenslag, ellende of ongelukkig toeval toegeschreven wordt aan één of andere wet gecreëerd door God. God wordt afgebeeld als een rancuneuze sadistische bullebak die er niets beters op vindt de mensheid te pesten. Dit boeiend uitgangspunt wordt fijn weergegeven in de film. Pili Groyne doet het uitstekend en is de ster van de film. Poelvoorde doet zijn ding, maar speelt gelukkig niet de hoofdrol voor de balans van de film.

Toch is de film in zijn geheel niet geslaagd. De personages brengen weinig bij en zijn allesbehalve interessant. de zoektocht naar 6 extra apostelen is eentonig, langdradig en saai. Hier en daar zijn wel een aantal fijne momenten ingelast. Dat iedereen zijn sterfdatum per sms ontvangt was mooi uitgewerkt. Sommige aangehaalde voorbeelden waren ontroerend, nog andere waren grappig of misschien zelfs herkenbaar? Het is een luchtige film en het neemt de zaken niet al te serieus. Wat zou jij doen mocht je zwart op wit je sterfdatum kennen? Waarschijnlijk niet zoals het gros van de mensen in de film ...

Het is bijgevolg een film met een aantal hoogtepunten, maar evenzeer dieptepunten die het geloof in de film neerhalen. JC die tot leven komt, die wasmachine, het schilderij, die apostelen, de aap, ... Van Dormael wist niet goed welke kant hij op moest. Hier en daar desondanks toch enkele toffe conversaties. Denk maar aan JC (Van Damme) of de man die tevergeefs zijn sterfdatum wou ontkrachten.

Van Dormael maakt geen alledaagse films, zo veel is wel duidelijk na het zien Mr Nobody en deze prent. Hij bruist van de ideeën, leent ook wel hier en daar, en heeft een typische barokke stijl die regelmatig overhelt naar kitsch.

De film begint goed met God die nu eens niet als wijze Morgan Freeman wordt verbeeld, maar als cynische boze witte man, kinderachtig bovendien. Een aardige rol van Poelvoorde, al heeft hij zijn kruit wel halverwege verschoten en resten hem weinig goede scenes als hij eenmaal uit de wasmachine kruipt. De opening is zonder meer intrigerend als alle mensen (met mobieltje dan) te weten komen hoelang ze nog te leven hebben. Een leuk gegeven waar nog wat meer mee gedaan had kunnen worden.

De zoektocht naar de nieuwe apostelen begint goed maar de meeste episodes zijn niet erg geslaagd tot ronduit belachelijk: van Dormael heeft wellicht belastend materiaal van Deneuve dat ze ja zei tegen haar rol als Bokito-lover.

Zo verliest de film steeds meer vaart en eindigt het flauw. Maar voor de originaliteit pakt hij toch genoeg punten om op een voldoende uit te komen.

Gewoonweg subliem! Wat een originaliteit, wat een humor

Een film met meerdere interessante ideeën. Ten eerste God die zich vermaakt met het kwellen van de mensheid door regeltjes te verzinnen als "Een boterham valt altijd met de jam kant naar beneden op de grond", of "De andere rij in de supermarkt gaat altijd sneller." Prachtige rol voor Poelvoorde, die God op hilarische wijze neerzet als een ultieme sadist.

Ten tweede dat God in Brussel woont en een gezin heeft waarvan de zoon al eens is weggelopen en waar nu de dochter gaat rebelleren. En het meest interessante is misschien wel het derde idee: het lekken van de sterfdata van de mensen. Een interessante vraag is wat je dan zou doen en het is leuk om te zien hoe iedereen daar zijn invulling aan geeft.

Het leidt tot leuke en/of interessante taferelen zoals de jongen die de hele tijd aan het uittesten is of hij nog wel echt 61 jaar te leven heeft. Of de man die mensen gaat neerschieten; het was toch hun tijd. Of de automobilist die ziet dat hij nog maar een paar seconden te leven heeft.

Het gaat allemaal gepaard met een cinematografie die goed verzorgd is en van tijd tot tijd echt heel erg fraai oogt. Jammer alleen dat de film soms toch een beetje inzakt en wat saai is op bepaalde momenten. En ondanks de absurde uitgangspunten voelt het toch aan dat de film een beetje uit de bocht schiet met de verhaallijn van Deneuve met haar gorilla. Toch een beetje te overdreven.

Niettemin door het aantal verfrissende ideeën een aanrader om eens te proberen. 4*.

Het concept is goed gevonden en samen met voldoende grappen en acteur Benoît Poelvoorde is er voldoende reden om deze film te zien. De magie ontbreekt soms wel en het geheel rammelt met momenten. Maar slecht is het zeker niet. Het idee van God in Brussel doet soms wat nadenken en is daarin beter geslaagd dan bvb Bruce Almighty met Jim Carrey die een week God is. Le tout nouveau testament blijft meer hangen in het geheugen dan eerst gedacht.

Erg lijk dit.

Na Mr. Nobody weet van Dormael het gelukkig weer te doen. Z'n eerdere werk sprak me nooit echt aan (Huitième Jour is een jeugdtrauma), maar z'n recente films zijn gelukkig wel pareltjes. Goed genoeg in ieder geval om die oudere films misschien ook een nieuwe kans te geven.

Geweldig acteerwerk, niet enkel van Poelvoorde maar ook zeker Groyne. Visueel érg leuk gebracht, zeker gezien de beperkte middelen. Een fijne soundtrack erbij, het verhaal is origineel en de film zit boordevol kleine, charmante details.

De vergelijking met Jeunet komt vaak naar boven en is zeker niet onterecht, maar ook van Dormael zit al even in het vak. Ik zal binnenkort Toto wel eens bekijken om beter na te kunnen gaan wie bij wie is gaan lenen, maar de stijl is zo specifiek dat het mij niet echt boeit eerlijk gezegd. Jeunet is ondertussen ook gestopt, dus als iemand die z'n werk voortzet is dat zeker niet erg.

Erg leuke film dit, hij maakt er niet veel maar zorgt er in ieder geval wel voor dat ze de moeite zijn.

4.0* en een uitgebreide review

Van Dormael doet het weer.

Na Mr. Nobody kreeg ik dan ook gelijk hoge verwachtingen van deze film. En Van Dormael stelt me wederom weer niet teleur, ik denk zelfs dat ik deze uiteindelijk over Mr Nobody kies, alhoewel Mr Nobody een aantal sterkere stukken had, maar ook saaiere had. Deze is eigenlijk de gehele film hetzelfde.

Ik was vooral verrast van de rol van Poelvoorde. Ik heb hem slechts 1 keer eerder gezien, en die film was gelijk in mijn persoonlijke top 100 gekomen. Echter is hij helaas niet helemaal passend in deze film. Vooral omdat de film om Poelvoorde zeel subtiel blijft, maar Poelvoorde zelf schreeuwt vooral de boel bij elkaar dat op een gegeven moment te veel herhaalt.

Sowieso is de rol van "God" ook mijn enige kritiekpunt. Een beetje foute humor kan ik wel, maar dit was iets te. En wederom opnieuw omdat de andere rollen veel minder flauw en veel subtieler waren. Maarja. Wat doe je er voor de rest aan.

De film ziet er visueel weer helemaal verzorgt uit. Het is wel duidelijk dat de film minder budget had dan Mr Nobody, maar daar merk je eigenlijk alleen maar wat van als Van Dormael de film iets epischer wil neerzetten hier en daar.

Maar Van Dormael heeft wel iets wat de meeste andere regisseurs niet hebben, en dat is dat hij een goed verhaal kan vertellen terwijl hij het verhaal ook zeer mooi kan brengen. De film verveelt nergens, is soms meeslepend en ziet er lief uit.

Veel detail, en een aantal geinige momentjes. Het is 1 van de meest bizarre verhalen die ik ben tegengekomen laatste tijd, maar door de vertelstijl kan je je er helemaal in meegaan. Richting het einde wordt het zelfs eventjes nagelbijten.

Goede film, weer 1 van de leukere recente filmpjes die ik heb gezien.

Leuke en originele film die er bovendien fraai uitziet. Met soms best gewaagde humor en in een aangenaam tempo verteld. Prima cast ook. Met een innemend meisje in de hoofdrol.

Een aanrader als je iets onconventioneels wel kunt waarderen.

Beetje vreemd maar wel lekker. Er hangt een hele fijne sfeer in deze film, droomachtig. Prachtige hoofdrol van God's dochter.

Originele en grappige film, het dreigt inderdaad af en toe een beetje zweverig te worden, maar dat valt uiteindelijk ook wel weer mee. Erg leuke film als je een keer iets anders wilt zien.

Als Jaco Van Dormael de geschiedenis van de mensheid herschrijft, is het al liefde dat de klok slaat. Liefde voor elkaar, dat spreekt, maar ook – en misschien zelfs vooral – voor het zonderlinge in elkaar. Een zegen, toch in deze tijden van eenheidsworst, of van het tegendeel: verplichte excentriciteit. Terwijl het unieke van elk mens juist in de meest onnozele details schuilgaat, of niet soms?

Een apostel die de liefde heeft afgezworen omdat ze zichzelf heeft afgeschreven. Een apostel die moet ontwaken uit een zinledige kantoorbaan en, zijn gevederde vrienden achterna, zichzelf vogelvrij verklaart - helemaal tot in IJsland? Een apostel die haar instinct durft te volgen, en bedankt voor slaapverwekkende luxe en libidododende rijkdom. Een apostel die blijk geeft van gevoel eenmaal de willekeur van haat (een verdwaalde kogel) is doorbroken. Enzovoort.

Vergezocht is het allemaal wel, maar in het surreële universum van Van Dormael is het van oudsher heerlijk toeven. Waar ‘Mr. Nobody’ van begin tot eind poëzie ademde, vervalt ‘Le Tout Nouveau Testament’ helaas af en toe in al te evidente grappen en grollen. Het slapstickelement ligt er wel erg dik op, en de uitvergrote rollen van God en diens wederhelft hadden gerust kleiner gemogen.

Laat ons echter focussen op het positieve: het is een film vol spitsvondigheid, hilariteit, positieve menselijkheid en liefde, ja liefde, liefde! Fantastisch in beeld gebracht, met tal van cinematografisch onvergetelijke momenten. Des te meer te betreuren dat Van Dormael niet dieper gespit heeft, naar een plot met meer om het lijf. In deze gedaante lijkt het verhaal toch vooral een excuus om andere ideeën aaneen te lijmen…of is dit te streng?

3,75*