Mulholland Dr. (2001)

Het oudere stel speelt volgens mij echt wel een belangrijke rol (wat ik mis in de link van Aurum) Ze staan duidelijk symbool voor schijnheiligheid (tegenover Diane : “je zal het maken in Hollywood” ; tegenover elkaar : “wat een naïeve slet”). Hun spottende lach in de limo is volgens mij iets wat ongecontroleerd binnenkomt in Diane’s droom, en op het eind van de film verklaart hun wederoptreden heel duidelijk Diane’s ergste nachtmerrie : in Hollywood kan je zelfs de meest betrouwbare personen niet vertrouwen. Dit is volgens mij de absolute aanleiding van de zelfmoord (niet de afwijzing van Camilla, niet het besef dat ze een slecht actrice is, niet de recherche die achter haar aanzit).

Maar dit is uiteraard weer één van de vele mogelijke interpretaties. Sterke site heb je daar gelinkt, xav !

Dank, vdc.

Ik heb er nog een voor je met een zeer gedegen karakter-studie over de psychologische achtergronden van Diane (misschien soms wat te speculatief, maar even goed zeer geloofwaardig):

Waarom doet Diane wat ze do...

Bedankt xav, een hele kluif ! Analyse tot op het bot. Wellicht een user die beroepshalve ook aan psycho-analyse doet en er zich helemaal in liet meevoeren. Zou Lynch dit werkelijk allemaal zo extreem gedetailleerd en uitvoerig verzonnen hebben, of ziet deze user dingen die hij niet hoeft te zien ?

Er valt heel wat af te projecteren in de films van Lynch....een inspirerende kunstenaar dus. De stukken die ik lees zeggen veel over de kijkers zelf.....maar niet alles. Droomanalyse is een bijzonder passie van menig psychoanalyticus. Maar dromen zijn voor velen intrigerend. Als je geluk hebt wordt je elke morgen wakker met je eigen suggestieve kunstwerk.

Tja. Het voelt aan alsof deze user een grens overschrijdt die ik niet wil overschrijden (de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen : die ik niet kan overschrijden).

Bij jou, Narcissus, is het analoog, maar in een andere dimensie. Iets in de zin van “je mag het niet willen begrijpen”.

Neem nu het voorbeeld van de zin “This is the girl”. Deze scene komt voor in die boardroom met die hoge filmbonzen, later bij Adam die onder dwang een bepaalde actrice moet aanduiden, en tenslotte bij de huurmoord-deal tussen Diane en de hitman.

Voor mezelf is het herhalen van deze scene hooguit grappig, een glimlach waard. Rationeel gezien kan ik er enkel uit halen dat de waar gebeurde scene (de huurmoord-deal) zich als déjà-vu 2x herhaalt in de droom, en that’s it. Voor die user die er een uitvoerig blog aan wijdt, komen er onwaarschijnlijk diepzinnige theorieën aan te pas, en voor Narcissus mag er dan weer net geen rationele verklaring op plakken : dit is een kunstige film, je moet dit gevoelsmatig ondergaan. (en je haast je om er de smoes bij te halen “want het is een droom”, maar dit vind ik een beetje flauw)

Waar eindigt het rationele benaderen van de film, en waar begint de kunst met een grote K ? Ik denk dat iedereen dit voor zichzelf moet uitmaken. Ik haal er een moeilijk verklaarbare film uit (met een heerlijke typische sfeer : een mooie score en prachtige beelden), die na enkele kijkbeurten uiteindelijk wel degelijk te verklaren valt, maar waarbij er altijd nog wel wat abstracte details aan blijven hangen. Door Lynch bewust aangebracht, om de discussies bij de hardliners tot in het oneindige te laten doorduren. Heel slim. Maar de mate waarin Lynch het allemaal zo in detail voorgeprogrammeerd heeft, zal mij een raadsel blijven.

Toeval in een Lynch film bestaat niet, in mijn ogen. En het toeval wil dat aUNT RUTH op cruciale momenten in de film op de proppen komt. Juist daar vindt die uitvoerige blogger een mijnsinziens goede verklaring voor. Het zijn of domme toevalligheden, zoals die in 'normale dromen voorkomen', of SLEUTEL-scenes uitgekiend geplaatst met in het achterhoofd een duidelijke intentie! De keus is aan de kijker.

Punt is 'simpel': de dialogen bevatten veel sleutels....en ook veel verwijzingen naar de film als geheel op zichzelf....als regisseur....als actrice. Daarom is de ironie ook zo fantastisch. Dat is wat ik bij Inland Empire in het begin miste......maar er zat veel meer in dan ik bij de eerste kijkbeurt dacht. Het woord ironie, de zelfspot, de droge humor....kom ik te weinig in de interpretaties van de kijkers tegen. Het is allemaal zo serieus, terwijl je bij Lynch merkt dat hij het niet zo serieus neemt. Het is spel....de vorm is zo onzettend belangrijk. Lynch is een maskerkoning.....de meester van de suggestie. Je mag er best wat achter zoeken maar zoek niet te ver.....het zit al in de film....In het script en beeld geeft Lynch veel aan hoe hij medium film ziet. Er zijn veel subtiele zelfverwijzingen...voor mij als Narcissus ...is dat een genot. Het plot heeft een open structuur. Maar een plot van een droom is niet sluitend. De beeldenstroom van je dromen vervormen steeds....het geheim daarvan lost op in een gevoel.

Over dat gevoel kan je veel schrijven. Maar zegt dat iets over de droom? Dromen hebben iets onaantastbaars. (denk aan de titel van Inland Empire). Dat is juist het mooie en wonderlijke ervan. Lynch heeft dat wonderlijke perfect benadert.

En als je iets echt heel erg mooi vind is verstommen uiteindelijk een nautuurlijke reactie.

IK denk dat Lynch tijdens het schrijven, op de set en tijdens het 'snijden' gebruik maakt van toevalligheden. Hij stuit vast voortdurend op elementen wat hij van te voren niet bedacht heeft, maar zeer welkom zijn. Daar is hij zich zeer van bewust. (Zijn films kenmerkt zich door een voortdurend de kop opstekend zelfbewustzijn). Uit de opbouw van scénes kun je zien dat hij rond bepaalde ideeën associeert. Het is een soort obsessie die in veel van zijn films terugkeert. Lynch gaat te werk als een dichter.

Een gedicht die je echt goed vindt....ken je vanzelf uit je hoofd. Je wilt het immers steeds weer lezen. Lynch maakt poëzie. Op een gegeven moment kan je de film dromen....

Vergeetachtigheid is een motief in Inland Empire......ongrijpbare 'dromen' zijn vluchtig.

Ik las dat het incident met de espresso die slecht smaakte, erin stak, omdat Badalamenti ooit eens een dergelijk incident in werkelijkheid meemaakte. Lynch vond het een leuk verhaal, en wou het erin. Of deze scene nu wel of niet ingelast zit, maakt weinig uit voor het verhaal en de verklaring (het ondersteunt gewoon het preutse gedrag van de filmbonzen). Het incident “niet toevallig” vinden, en er verklaringen achter zoeken, is volgens mij dan zinloos.

Om dezelfde redenen vind ik met Aunt Ruth (behalve dan de goed gevonden woordspeling untruth) weinig aanleiding om de verklaringen die ik al heb, overhoop te halen. Theorieën als zou Diane haar tante omgebracht hebben, lijken mij vergezocht.

De keus is aan de kijker, daar heeft xav gelijk in. Of je concentreert je op de poëtische, verwijzende en suggestieve kenmerken ; of je zoekt je een weg doorheen verklaringen tot je er een psychologische thriller van kan maken ; of je graaft uiterst diep tot in de abstractste details, op zoek naar dubbele bodems of onderliggende verklaringen.

Ik ontken de vrijheid van interpreteren ook niet......ik probeer een grens aan te geven. Je kan ook te ver van de film afdwalen. Het lijkt wel of menig kijker de film vergeet in zijn eigen zoektocht......terwijl de dialogen alleen al veel aangeven.

Aunt Ruth gezien 'de doos van Pandora' is een mooie vondst van xav....maar kan een onbedoelde toevalligheid zijn. Je zit hier op een grens. Diana is bv de godin van de jacht etc....CUT!

Even voor de duidelijkheid. Zeker, Lynch maakt gebruik van het toeval en als een idee of een situatie op het laatste ogenblik naar zijn mening past in het geheel, zoals ie in het hoofd had dan toont hij de uiterste flexibiliteit en voegt hij dat idee (nieuwe scene/object/dialoog) a la minuut in. Maar dat wil niet zeggen dat scenes een willekeurige plaats in dat geheel toebedeeld krijgen. Alles past in het concept zoals Lynch uitgebroed heeft.
Daarom geloof ik niet in de toevalligheid van de naam AUNT RUTH. Kijk ook eens naar dat briefje wat Betty toevaliigerwijs aantreft op de rode ochtend-jas van haar tante. Het blauwe doosje dat op de grond valt maakt het geluid van iemand die op de deur klopt en precies dan ziet Diane in haar spoedig eindigende droom, de tante in de slaapkamer rondkijken. Dit lijkt een scene zonder verklaring, maar ... Een tante met heel veel bagage. Een tante die wel haar vergeten sleutels ziet liggen maar blijkbaar gemakkelijk over 'personen' heen kijkt ... Tja, wil je overal een verklaring voor, dan kan je die nog vinden ook. Uiteindelijk kom je bij de duistere drijfveren van de maker zelf terecht en dat valt onder de noemer: bedenkelijke speculaties.

"A short cut?" Tja... waarom in de geest van Diana niet 'Haunt Ruth'.....op jacht naar de waarheid...of zo iets...Waar eindigt de bedoelde fantasie van Lynch en begint die fantasie van ons als kijker?....Maar het feit dat een film dit bij je oproept is al een boeiend beeldende kwaliteit. Het verhoogt ook kennis van jezelf. De eigenschap van elke goede reflectie. En een film van Lynch is een caleidoscoop van suggestieve scénes met woord en beeld.....in die, overdreven gesteld, 'diepe oceaan van mogelijke zeespiegels' kan je jezelf verliezen. Daarom moet je de cinematografische kust in het zicht houden. Want elk woord alleen al is een spiegelende scherf......dus met scherp snijdende randen.

Jezus, wat een film zeg.

Ik had me al op het ergste voorbereid, heb deze film vroeger ook op Canal+ gezien, maar er stond me weinig meer van bij.

De hele film heeft een waas van vaagheid over zichzelf heen hangen, de zoektocht van "Betty en Rita" is wel zeer interessant, je vraagt je af over hoe en wat er allemaal aan de hand is.

Daarnaast heb je nog een heleboel scenes met andere mensen, je hebt eigenlijk de hele tijd geen flauw idee waar dit over gaat. Je neemt het maar op de koop toe, misschien dat ze het aan het einde uitleggen.

Maar dan, ruim een half uur voor het einde van de film komt de grote mindfuck. Vanaf het moment dat de kubus op de grond valt zat ik echt met een verbaasde blik naar de film te kijken.

Ik had echt geen flauw idee meer waar het over ging. Aan het einde van de film snapte ik het eigenlijk nog steeds niet. Ik heb nog wel geconcentreerd gekeken zodat ik eventuele uitleggen hier op de site kan volgen.

Nou, ik heb een half uur besteed aan het lezen van verschillende theorieën en ik denk dat ik het nu wel ongeveer snap.

Mulholland Drive is een aparte, sfeervolle en mysterieuze film.

Naar mijn inzien is het script allemaal net even te lastig om nu omver geblazen te worden door de film.

Ik vind hem wel goed, maar (nog) niet top. Omdat het laatste half uur uit de lucht komt vallen zal ik ongetwijfeld een heleboel hints over het hoofd hebben gezien. Ik moet de film in ieder geval binnenkort maar weer is herzien. Er zal dan waarschijnlijk een heleboel op z'n plaats vallen en er is zeker ruimte voor een verhoging van mijn cijfer na een herziening.

Voorlopig houd ik het op een 3,5*

Poeff, heb de film gelijk maar weer herkeken hehe, met en kameraad erbij. Nu vielen een heleboel dingen op zijn plaats voor mij en zat die kameraad met alle vragen waarmee ik eerst zat. Geweldig!
Ik moet zeggen dat deze film eigenlik wel dicht tegen perfectie aan zit. Zoveel subtiele hints die er verstopt zitten in de film, dit is een van de weinige films waar je echt goed bij moet nadenken, zo´n gigantisch doordacht script. Denk dat weinig mensen dit kunnen evenaren. Je kan de film nog wel tien keer kijken en elke keer weer wat nieuws ontdekken wat je eerder niet is opgevallen.
Om maar iets te noemen, in het begin zou je je haast storen aan dat overacting van Naomi Watts, aan het einde van de film kom je eigenlijk tot de conclusie dat dit expres is gedaan om maar aan te geven dat het een droom is en dat ze eigenlijk een ander beeld van zichzelf geeft in de droom als blij, vrolijk en onschuldig meisje. Dat is maar 1 van die kleine dingetjes.

Trouwens is de site die op de vorige pagina gelinkt is extreem handig om de film goed uit te zoeken. Het heeft mij in ieder geval wel geholpen. Ik link hem nog maar een keer: http://www.franksreelreviews.com/reviews/mdexplain.htm

Puntje erbij, van een 3,5 naar 4,5*

Zit nu al trouwens vanaf mijn eerste kijkbeurt met I´ve Told Every Little Star(Linda Scott) in mijn hoofd, van de "This is the One" scene.

YouTube - Mulholland Drive (2001) - This is the girl ...

Geniaal

@rep_robert: Ik kan me ontzettend goed vinden in je woorden. Had de film nog nooit gezien, maar wel het een en ander van gehoord dus had me al op een gecompliceerd geval voorbereid.

En het grootste gedeelte was het zeker vaag, maar te volgen, terwijl het naar een goede verklaring leek toe te werken. Maar toen kwam inderdaad de grote mindfuck, waar ik compleet het spoor bijster raakte en na de film echt even dacht.. wat is hier nou net gebeurd..?

Ondanks dat ik er dus geen bal van snapte heeft ie me toch goed geboeid doordat ze er goed tempo en niveau in houden, en de regie en het acteerwerk van hoog niveau is. Ook de muziek, geluiden, shots, camerahoeken, en switchen van verhaallijnen is goed gedaan

Maarja nadat ik de film even heb laten bezinken, ben ik toch wat reacties gaan lezen en de uitleg bij die link en de mist is ietsjes weggetrokken. Desondanks is het nog niet helemaal 100% duidelijk, dus zal 'as soon as possible' deze film aan wat herzieningen onderwerpen, want ik denk dat hier voor mij een hoger cijfer inzit (misschien zelfs een top 10 notering). Nu met die uitleg alsnog 4,5*

Leuk: net State Fair gezien....originele tekst blijkt van Oscar Hammerstein II te zijn...

http://www.youtube.com/watc...

Ja, echt een magisch moment. Moet volgend jaar in top 2000. Net als

"Sixteen reasons why I love you".

http://www.youtube.com/watc...

Soundtrack is sowieso geweldig. Niet alleen de onheilspellende muzak van Angelo B. Maar ook die lieve zoete 50's songs zoals hierboven beschreven en niet te vergeten het onvergetelijke Llorando van Rebekah del Rio. Heeft iemand de soundtrack van deze film op cd? Ik probeerde hem vorige week te bestellen op Bol.com. Ging ff wat mis met de betaling, maar ik ga het vd week nog een keer proberen, that's for sure!

Afgelopen weekend voor de 4e keer dit jaar gekeken, met mijn vriendin. Met wat bijbehorende tekst en uitleg gedurende de film, begreep zij hem nu ook beter - en vond hem uiteraard ook geniaal. Kan ook niet anders.

Ook weer een plekje gestegen in mijn top-10. Lijkt wel of iedere keer als ik hem kijk, hij weer wat beter wordt

Mijn eerste Lynch.

Ik had er hoge verwachtingen van. Na alle goede commentaren te lezen, veel van gehoord te hebben dacht ik maar eens een poging te gaan wagen. En de film viel erg goed mee.

Van begin tot einde bleef ik geïntresserd meeleven in het verhaal. De sfeer van deze film is echt fantastisch en de acteerprestaties zijn erg goed.

Naar het einde toe: het laatste half uur (waar ik al gewaarschuwd voor werd) was een moeilijke zit. Volledig verwarrend. Dus ik ga deze film zeker nog een paar keer zien voor het te begrijpen.

De muziek: mooie soundtracks die wel erg sfeervol zijn.

Lynch heeft mij verwonderd, ik ben nu benieuwd naar meer van zijn werken.

4,5

Meteen maar een herziening gedaan nu het me nog allemaal 'fris' bijstond.. en het is gewoon een meesterwerk. Had heel veel dingen overzien, die ik nu wel opmerkte. Ik denk dat ik het bij volgende kijkbeurten alleen maar meer zal gaan waarderen want er zijn nog steeds enkele (kleine) onduidelijkheden of dingetjes waar ik the point niet van snap..

Verhoging en een top-10 notering, ben na een week nog steeds met de film bezig en de soundtrack is geniaal.

Een introduktie van de film: er zijn twee films: de film die David Lynch maakt en de film zoals de kijker hem beleeft...of een variatie daarvan...zoals in dit leuke clipje:

http://www.youtube.com/watc...

De film vanavond voor het eerst gezien, en hij houdt mij en mijn vriendin sindsdien bezig. Wat heb ik gezien? Hoe moet ik dit opvatten? etc etc. Wil hem eigenlijk meteen nog een keer kijken, maar ben er te moe voor. Heb net wel her en der wat gelezen, zoals de link die rep_robert plaatste ( http://www.franksreelreviews.com/reviews/mdexplain.htm ) en die heeft me in ieder geval al aardig geholpen. Bedankt daarvoor.

Snel maar weer eens kijken, maar wat een intrigerende film !

Liefhebbers als rep_robert en ik laten zich niet zomaar op een zijspoor zetten:

http://www.youtube.com/watc...

Goed dat deze film in de top-10 staat van de jaren '00. Zo hoort het. Toch mooi dat veel mensen deze film toch zo hoog beoordelen, ondanks het (voor mainstream) ietwat aparte verhaal.

Staat ie toch ff mooi hoger dan bijvoorbeeld The Two Towers, The Pianist, Slumdog Millionaire en Snatch

Eh... blijkbaar is het David Lynch uitstekend gelukt om de droomwereld van een opkomend actrice te verfilmen. Helaas ben ik niet nou niet bepaald een kei in het analyseren van dromen.

Moet wel zeggen dat ik de eerste helft van de film fenomenaal vind.

eerste kleine 2uur vond ik maar matig, maar god het einde maakt zoveel duidelijk, en maakt het vooral duidelijk hoe goed deze film is

De film misleid je ook, eerst lijkt alles gewoon heel slecht. Van de dialogen van Watts tot aan de vage scenes die niets lijken toe te voegen aan de film

Alles is expres gedaan. Dit is zo'n film die bij elke herziening gewoon beter wordt.

Het einde maakt veel duidelijk? Leg uit.

Ik vond de eerste helft een stuk beter dan de rest eigenlijk.

Na de 'switch' begreep ik geen hol meer van de film waardoor zelfs de surrealistische sfeer ineens gestorven bleek te zijn.

Dat was mijn eerste gedachte ook toen ik klaar was met Mulholland Dr.

Had de film ook op 3,5* gezet, een kijkbeurt en wat uitleg later had ik zoiets van: "Verrek wat is dit allemaal slim en goed doordacht" Ik vind het leuk om bij films als dit iedere kijkbeurt weer wat nieuws te ontdekken. Dat zorgt ook voor een grotere herkijkwaarde dan de gemiddelde film.

Lynch

Met z'n eigen filosofie en psychologie die alleen hij begrijpt.

Dit stopt hij in een film en je krijgt een klein meesterwerkje