Love & Mercy (2014)

Niet echt geslaagde en vooral deprimerende film.

Probleem is vooral dat de overgangen tussen Paul Dano (eerlijk is eerlijk, komt best in de buurt van Wilson) en Cusack totaal niet overkomen.

Had gewoon onbekende acteurs genomen, dat was veel beter geweest.

Wat wel voor de film spreekt is dat het geen rise of fall verhaaltje is maar eigenlijk direct aanvangt met de fall. Zoals iedereen die iets van Wilson weet snapt word je daar niet direct vrolijker van.

Leukst om te zien is eigenlijk de hele making of Pet Sounds. Maar nooit weet de film echt door te dringen tot de ongrijpbare persoon Brian Wilson waardoor het een beetje aapjes kijken is.

De jonge jaren waren interessant, Brian Wilson in de 80s (Cusack) hadden van mij niet gehoeven. Waarschijnlijk omdat ik mij vooral interesseer in het muzikale aspect. Toch geen slechte film.

3 sterren. Prachtige poster trouwens

Gelukkig weer eens een ander soort biopic.

Heb niet zoveel met The Beach Boys en had vooraf wat schrik dat het weer een standaard rise & fall gebeuren ging worden. Dat weet deze Love & Mercy gelukkig wel kundig te vermijden. Al vanaf het begin springt de film tussen twee tijdsvakken. Dat maakt het wat fragmentarischer (al ligt dat ook veel aan de regie) maar wel een stuk interessanter.

Ik ken Wilson zelf niet, kan alleen maar zeggen dat Dano een geweldig personage neerzet. Vol overgave en op de één of andere manier erg overtuigend, zonder de persoon waarover het gaat zelf te kennen. Ook Giamatti heeft zo'n rol, blijft toch een fijn acteur om bezig te zien. Banks staat haar mannetje, enkel Cusack loopt er maar wat verloren bij. Nu heb ik ook niet veel met Cusack, maar zijn casting is toch wel érg vaag.

Wat er niet helemaal uitkomt is het geweldige genie van Wilson, iets wat er links en rechts wel bijgesleept wordt maar nooit echt overtuigt. Beetje jammer, want de rest van de film draait meer rond de persoon zelf, toch wat interessanter. Vawege z'n "aandoening" is de film ook wat trippier qua stijl, moet zeggen dat het wel redelijk gebracht werd al moet je er ook niet al té veel van verwachten. Maar aardige montage en bewerking van geluid.

't Is jammer dat het Cusack gedeelte de rest van de film wat in de weg zit, had het denk ik leuker gevonden als de film zich gewoon op Dano's segment had gericht. Anderzijds waren we dan wel Giamatti kwijtgeweest, een jammer offer maar had er wel mee kunnen leven.

Aardige poging om eens wat anders te doen met een biopic, op bepaalde momenten ook wel geslaagd, maar af en toe wringt het toch wat en met Cusack een zwakke schakel die de rest van de film ophoudt.

2.5*

Ben wel fan van de muziek van de Beach Boys + de jaren 60 t/m 80 sfeer is altijd fijn, dus deze 'Love & Mercy' is alleen daarom al de moeite waard voor mij. Heb me prima vermaakt. Ik weet niet in hoeverre die Eugene Landy écht zo tekeer ging met Brian Wilson, maar dat was toch echt om te janken. Wat een figuur.

Vraag me ook af of Wilson écht zo ver heen was in de werkelijkheid - dan heeft-ie niet zo'n best leven gehad. Prima geacteerd in deze film, Paul Dano krijgt de meeste credits. Qua impact mist deze prent nog wel één en ander, maar verder heb ik me prima vermaakt. De album-opnames zijn vooral leuk om te zien.

Ik heb de muziek van de Beach Boys altijd wel leuk gevonden, maar een echte fan ben ik nooit geweest. Wellicht daardoor stond mij enkel vaag bij dat Brian Wilson psychische problemen had. De intensiteit daarvan is mij door deze film nu wel duidelijk geworden, met dank vooral aan het krachtige acteerwerk van Paul Dano. Naast Dano moet ik zeker ook Paul Giamatti vermelden die een erg enge —want superdominante— psychiater neerzet. Prima film.

Jahaa, dit was er weer een. Een keigoede biopic!

Ik ken de liedjes natuurlijk wel, is wel voor mijn tijd, maar de geschiedenis rondom Brian Wilson dus niet.

Deze film laat waarheidsgetrouw zien hoe Brian zich verliest in de pillen om vervolgens van de regen in de drup te belanden door de enge psycholoog Eugene, prima vertolkt door Giamatti (zelfs de echte Brian Wilson vond hem griezelig gelijkend op de echte Eugene las ik in een artikel).

De film blijft dicht bij de waarheid (en de waarheid was nog veel erger las ik in datzelfde artikel) springt afwisselend van de 60's naar de 80's om het verhaal te vertellen maar is niet storend. Het verduidelijkt juist. Aan Cusack als de oude Brian moest ik even wennen, vond hem niet echt goed gecast, maar de jonge Brian werd prima vertolkt door Paul Dano.

Aanrader!

Klik hierrr voor dat artikel waar ik het over had. Leuk als achtergrondachtergrondinformatie.

Biopic rond Brian Wilson die het accent legt op twee perioden in zijn leven. Beide episodes zijn in de film met elkaar verweven en leveren een bevreemdend maar wel prettig kijkbaar verhaal op.

Paul Dano speelt de jongere Wilson in de jaren '60. Goed gelijkend en acterend doet hij dat zeer overtuigend. De aanvang van de psychotische aftakeling gecombineerd met het drugsgebruik worden middels droomachtige fragmenten waarin muziek en licht een grote rol spelen zeer goed weergegeven. interessant.

De periode waarin Cusack optreedt ligt meer in de toekomst. We spreken over de periode rond 1990, denk ik. Cusack is uiterlijk niet zo goed gelijkend als Dano, maar zet desondanks wel heel geloofwaardig een angstig en breekbaar personage neer. De vertolking van Giamatti als manipulatieve en krankzinnige therapeut, is trouwens fantastisch.

Waar het jaren '60 deel nog wat licht- en luchtigheid in de toonzetting weet te vinden, is dat in de latere fragmenten niet meer het geval. De fragmenten uit die periode zijn bijna zonder uitzondering erg somber van toon.

Ondanks de goede acteerprestaties is de film beschouwend en afstandelijk. De film emotioneert weinig. De fragmentarische opzet zal daar vooral debet aan zijn. Toch wel een beetje jammer.

Interessante biopic over het leven van de getroubleerde Brian Wilson, zanger en songschrijver van The Beach Boys. We zien hem hier in twee verschillende perioden van zijn leven, gespeeld door zowel Paul Dano als John Cusack. Beiden zijn uitstekend maar helaas blijft de film te vaak aan de oppervlakte hangen en is de aanpak iets te afstandelijk, waardoor de film wel boeiend is maar niet echt meeslepend. De rol die therapeut en dokter (Paul Giamatti) in Wilson's leven heeft gespeeld krijgt wat mij betreft ook iets teveel aandacht. De perikelen rond The Beach Boys (en dan vooral de opnamen in de studio) zijn verreweg het leukst.

Goeie film over Brian Wilson, uiteraard bekend van The Beach Boys. Zeker geen doorsnee biopic waarbij de film zich concentreert op twee periodes uit het leven van Brian Wilson met een goeie balans tussen zijn artistieke en persoonlijke leven (beiden even boeiend). Een uitstekende cast, maar soms ietwat langdradig.

Normaal gesproken vind ik een biografie film over een bekende muzikant of band best interessant en boeiend, maar deze Drama / Muziek film over de teruggetrokken (komt mede door zijn harde en invloedrijke vader) songwriter en muzikant Brain Wilson van de Amerikaanse band "The Beach Boys" vond ik juist niet echt interessant en vond ik vooral saai en langdradig (de film duurt met bijna twee uren ook gewoon te lang en na circa 90 minuten had ik het er eigenlijk al mee gehad). Dat komt vooral omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt in de weinig interessante jaren 80 van "The Beach Boys" (wel nog twee aardige hits gemaakt eind jaren 80 via de nummers "Wipeout" en "Kokomo" en de laatste mede vanwege de Drama / Romantiek film "Cocktail (1988)"), waarbij Brain Wilson onder behandeling staat van de omstreden en idiote therapeut en dokter Eugene Landy en waarbij hij tevens kennis maakt met autoverkoopster Melinda Ledbetter, waarop hij gelijk verliefd wordt en waarmee hij uiteindelijk ook zal trouwen (zijn tweede vrouw overigens) in 1995.

Opzicht was dat natuurlijk een moeilijke (vanwege zijn behandeling) en tevens ook mooie periode (vanwege het ontmoeten van zijn toekomstige vrouw) voor Brain Wilson, maar persoonlijk vond ik dat juist niet echt interessant. Ik had dan ook liever gezien dat het verhaal zich volledig afspeelde in de jaren 60 m.b.t. de opkomst van "The Beach Boys" en hun successen. Dat laatste komt zeker aanbod in dit verhaal (via terugblikken) maar wel behoorlijk afgerateld en ook oppervlakkig. Dat vond ik wel de beste gedeeltes in het verhaal en natuurlijk ook de opnames voor een nieuw album van "The Beach Boys" in de muziekstudio met alleen Brain Wilson, omdat de overige "Beach Boys" leden op tournee zijn en Brain Wilson niet mee wilt i.v.m. een paniek aanval in een vliegtuig tijdens hun laatste tournee. Vooral interessant daarbij vond ik als "The Beach Boys" terugkeren van hun tournee en dan behoorlijk sceptisch zijn, vooral zanger Mike Love, tegen de nieuwe koers die Brain Wilson heeft ingezet, omdat ze volgens Mike Love geen enkele hit bevatten en totaal anders zijn dan de gebruikelijke luchtige en vrolijke liedjes die "The Beach Boys" maakte. De uitvoering van het verhaal was overigens wel aardig en geeft ook goed en mooi de jaren 60 en 80 sfeer weer, waarin dit verhaal zich afspeelt.

John Cusack vind ik best een aardige acteur, maar in de rol van de jaren 80 Brain Wilson vond ik hem totaal ongeschikt, omdat hij totaal niet op Brain Wilson leek. Wat dat betreft deed Paul Dano het stukken beter als de jaren 60 en 70 Brain Wilson. Beiden speelden overigens wel hun rol verdienstelijk, met name Paul Dano, en dat geldt ook de voor de altijd fraaie Elizabeth Banks (zelfs bijna bloot te bewonderen) in de rol van Melinda Ledbetter. Paul Giamatti in de rol van de omstreden en idiote therapeut en dokter Eugene Landy, deed het ook verdienstelijk en hij zorgde zelfs voor een beetje humor (o.a. met het hamburger scene) in het verhaal.

Al met al vond ik dit een tegenvallende Drama / Muziek film m.b.t. songwriter en muzikant Brain Wilson van de Amerikaanse band "The Beach Boys" en vooral omdat het niet echt draait om de "The Beach Boys" zelf en hun grote successen in de jaren 60, waar ze invloedrijk waren in de muziek.

Behoorlijke film. Had er in gezeten dat dit een klassiekertje had kunnen worden maar door een paar verkeerde keuzes zit dat er niet in.

Minpunt is dat de beslissing om het personage van Wilson door twee personen te laten spelen bijna fataal uitpakt. Dano is geknipt voor dit soort getormenteerde rollen, maar John Cusack speel echt wat te veel een John Cusackje. Erger nog is dat beide acteurs nauwelijks op elkaar lijken, een verschillende acteerstijl hebben etcetera, etcetera, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Banks is trouwens ook een beperkte actrice, die hier te weinig zichtbare emotie in haar rol legt. Ander punt van kritiek is dat de muziek van de Boys best wat nadrukkelijker naar voren had kunnen worden gehaald.

Dat deze mindere aspecten uiteindelijk niet de overhand hebben maar dit een prent is geworden die me redelijk kon boeien, ligt aan het sterke, fascinerende verhaal an sich, en de aparte gedurfde stijl van de makers om dit te verbeelden. Bill Pohlad heeft derhalve als regisseur wel talent en toekomst geloof ik, maakt nieuwsgierig naar zijn toekomstige werken.

Sterke biografische film over het leven van muzikant-songwriter Brian WIlson, medeoprichter van The Beach Boys. De film snijdt tussen twee periodes uit het leven van Brian waarbij zijn artistieke vaardigheden aan bod komen en psychische aandoening hem noodlottig wordt. De prestaties van zowel Paul Dano en John Cusack zijn briljant en hun emotionele optredens zijn serieus Oscar waardig. De film weerspiegelt de donkere kant van al de zonnige muziek die The Beach Boys hebben voortgebracht.

Op voorhand vond ik het een wat al te dappere keuze om Wilson te laten spelen door Dano en Cusack, maar dat blijkt toch erg goed uit te pakken. Wie had gedacht dat die twee uiteindelijk op elkaar zouden lijken, en genoeg dat je zou denken het dat het dezelfde persoon is, een paar jaar later. Misschien niet heel voor de hand liggend, maar dat geldt wel voor het hele leven van Wilson eigenlijk - als er een voorbeeld is van iemand die meer heeft meegemaakt dan hij verdiend heeft, dan mag je het me brengen.

De tegenstelling tussen de vrolijke en feestelijke muziek en het depressieve leven van Brian Wilson blijft dan wel weer wat onduidelijk - maar dat is dan ook wel het soort onduidelijkheid waar sterren in horen te leven, moeten leven.

Jammer wel wat van Banks. Respect voor het karakter dat ze vertolkt, geen twijfel over. En een mooie meid, ook daar niet zo'n moeite mee. Maar ergens in de combinatie klopt het toch net weer niet helemaal, en de aantrekking tussen Wilson en Ledbetter had beter vorm kunnen krijgen. Want daar moet toch iets echt heel dringends geweest zijn - en gelukkig maar -, maar, dat zie ik in de film niet echt terug.

Interessant dit allemaal te vernemen over het leven van Brian Wilson en de Beach Boys, waarvan de sound mij destijds toch zeer kon bekoren.

Levendige opbouw wat de twee periodes evenwaardig in het licht plaatst.

Te onthouden ook de uitstekende vertolkingen van de vier hoofdpersonages. Cusack en Dano vooral laten een overtuigende indruk.

Film waar ik de afgelopen jaren wel eens van gehoord had, maar ook niet meer dan dat. Vanwege de muziek en de redelijke beoordelingen toch maar de kans gegrepen die via de BBC geboden werd.

De toon wordt redelijk gezet door een in zichzelf mompelende Dano als Wilson die bang is 'het' kwijt te raken. Het is een klein voorteken van alle demonen in het hoofd van de dan nog jonge en vooral creatieve Wilson. Op een enkele hiaat na wordt op interessante wijze de dynamiek in de band gebracht met als grootste dwarsligger Mike Love. Bijna authentiek en documentaireachtig zijn de opnames in de studio wanneer Wilson bezig is met allerlei musici die hij instrueert in hun te spelen muziek. Bijzonder mooi wordt zo het ontstaan van een van de meest invloedrijke, originele en legendarische album Pet Sounds gebracht. Bijzonder dat er kennelijk vanuit het oogpunt van Wilson zo'n strijd was met The Beatles. Verder is het sfeertje en de aankleding van die tijd erg mooi gedaan, is de promoclip van Sloop John B buiten gewoon goed geïmiteerd en wordt daarna mondjesmaat het afglijden van Wilson gebracht mede door onbegrip, een machtsstrijd met vader die zich als manager presenteerde en het feit dat niemand kon begrijpen wat er in het hoofd van Wilson speelde.

Het tweede deel, mede door de aanwezigheid van Cusack die ik overigens graag zie maar niet in staat acht iets extra's aan een dergelijke rol te geven, lijkt wat dood te slaan tot de catch wat dat gedeelte zo interessant maakt naar voren komt. Een erg interessante machtsstrijd met de wanstaltige therapeut Landy komt dan naar voren. Giamatti is op zijn best als de behoorlijk onethische machtswellusteling die later aangeklaagd zou worden en licentie zou verliezen wegens wangedrag. Dit zou wat Wilson betreft zelfs een omgangsverbod worden. Bijzonder te noemen, is de kliek die Wilson op dat moment volgt onder leiding van Landy. De invloed van Ledbetter zorgt er uiteindelijk voor dat Wilson stappen voor zichzelf kan zetten en afstand kan nemen, ondanks er dan ook nog enkele hiaten volgen waarvan je je afvraagt hoe ziek Wilson werkelijk is. Dit geheel wordt nog extra aangevuld met door elkaar verweven beelden van zijn jeugd en nietsontziende vader, de Wilson gespeeld door Dano en Wilson door Cusack.

Al met al is Love and Mercy een aardige geheel ware het niet dat ondanks het interessante verhaal, de uitstekende prestaties van Dano, en de boeiende studiobeelden, het geheel toch een extra dimensie of laag mist die het geheel nog verder verheft. Voor mij blijft Wilson toch teveel een onbegrepen genie waardoor de film en het persoon net wat te afstandelijk blijft.

Misschien is het concept van de film nog geen eens zo slecht, maar in de praktijk zijn de segmenten van de jonge en oude Wilson net iets te verschillend qua kijkervaring, dat stoorde mij toch wel redelijk.

Dat gold ook een beetje voor de casting van Giamatti. De man kan uitstekend spelen, maar in deze rol had ik toch vooral het idee naar hemzelf te kijken ipv de psychiater.

Had meer ingezeten dus, maar gelukkig bleef er nog genoeg moois over voor wie geïnteresseerd is in Wilson en de Beach Boys.

Brian Wilson is een van de grote muzikale genieën van de 20e eeuw. Net wanneer hij midden jaren 60 met The Beach Boys de wereld verovert, beginnen de eerste tekenen van een psychische aandoening op te spelen. Hij laat zich op het podium vervangen door Bruce Johnston [Nick Gehlfuss] en stort zich volledig op het schrijven en produceren van muziek. Het resultaat is het baanbrekende, inmiddels legendarische album ‘Pet Sounds’ en wereldhit ‘Good Vibrations’. In de jaren 90 is Brian [John Cusack] gediagnosticeerd met paranoïde schizofrenie en wordt zijn leven geregeerd door zijn ‘dokter’ Eugene Landy [Paul Giamatti]. Ondanks diens pogingen om Brians leven volledig te beheersen, hervindt Brian de liefde wanneer hij autoverkoper Melinda Ledbetter [Elizabeth Banks] ontmoet. Dano maakt indruk en de reconstructies van optredens en (vooral) van de opnamesessies met de legendarische Wrecking Crew zijn een genot voor fans van Wilson en The Beach Boys. Maar verder is dit een vrij oppervlakkige biografie waarin we onvoldoende te weten komen over de mens achter het genie en zijn ziekte.