Phantasm II (1988)

Phantasm II haalt niet het niveau van zijn voorganger, maar is toch zeker een prima aanvulling. Wel jammer dat het spectaculaire einde van deel 1 wat naar de knoppen wordt geholpen door een onnodige uitleg, en de verschikkelijk acteerprestatie van James LeGros.

Over de hele lijn leunt Phantasm II meer aan bij de Nightmare on Elm Street-reeks, tot en met de hallucinante dromen en de Tall Man die zichzelf uit het ruggemerg van een van zijn slachtoffers tovert. Helaas is de sfeer ook wat joliger geworden, met als gevolgd dat de film dus minder spannend is.

Wel erg geslaagd zijn de scènes in de vervallen spookstadjes en de schaarse glimp van het universum van de Tall Man. Ook de speciale effecten zijn er flink op vooruitgegaan, met dank aan de jongens van KNB.

Maar toch mist deel 2 de bizarre vonk van het origineel.

3 sterren dan maar.

Waar bij de meeste films met een beetje succes er niet veel later een vervolg in de startblokken staat, Phantasm 2 liet bijna tien jaar op zich wachten. Enerzijds is er in die tijd veel veranderd, zeker sinds Universal zich met de film ging bemoeien; de film kreeg een groter budget, het script moest wat nieuwe elementen krijgen (te bizarre elementen eruit, love interest erin) en James LeGros werd de vervanger van A. Michael Baldwin. Niet allemaal geweldige keuzes, maar goed, daar ben je studio voor.

Maar gelukkig werd schrijver en regisseur Don Coscarelli niet aan de kant gezet en kon deze zijn regiedebuut alsnog een waardig vervolg geven. Zijn ideeën worden uitstekend omgezet in sfeervolle scènes, al is het alleen al dankzij die heerlijke theme en natuurlijk Scrimm als de Tall Man. Verder bevat de film meer gore en effecten, er was immers een budget met meer nullen. De scene met de gouden bal is bijvoorbeeld bijzonder amusant en leuk uitgevoerd.

Wat betreft script en verhaal is Phantasm 2 minder interessant; qua vertelstijl springt de film (evenals zijn voorganger, overigens) nogal van de hak op de tak en het script bevat aardig wat matige opvulmomenten. En ook het acteerwerk is nog steeds behoorlijk houterig, met nieuwkomer LeGros voorop. Gelukkig is er af en toe wat humor in het geheel gegooid, dat deed de film dan wel weer goed. Sluit me overigens aan bij bioscoopzaal wat betreft dat de film qua sfeer en uitwerking erg lijkt op de Nightmare on Elm Street reeks. Ach, je kon het slechter treffen.

3 sterren. Op naar Lord of the Dead en Oblivion.

Moet bekennen dat deze film toch beduidend minder is dan haar voorganger Phantasm. Bij deze film is vooral de sfeer minder. Daarnaast is het verhaal ronduit belabberd op papier gezet. Het enige wat deze film meer doet dan haar voorganger is spektacel en gore. En laat deze heerlijke overdadigheid er nou net voor zorgen dat de balans naar een voldoende neigt. Phantasm II is creatief gezien minder dan haar voorganger maar wordt door haar uitbundige gore nog redelijk gehouden.

Niet zo goed als deel 1, maar toch nog vermakelijk. Gooi er een paar leuke meiden in, iets meer actie en gore en je hebt gewoon een aardig vervolg op het eerste deel. Nergens zo sfeervol en enigszins spannend, maar het kijkt makkelijk weg.

2,5*

Vermakelijk vervolg dat qua verhaal weinig toe te voegen heeft en ook minder sfeervol is. Wat wel aardig is zijn de verlaten stadjes waar ze doorheen trekken, al is het vreemd dat het normaal lijkt dat half Amerika uitgestorven is. Wel duidelijk met een hoger budget gemaakt en ook met meer gore. Bannister is lekker op dreef en het blijft een aparte reeks. Opvallend dat Bannister pas na deel 2 ook in andere films is gaan spelen.

Voor mij toch een stapje beter dan het eerste deel. Goed, de vorige film was dan wel iets serieuzer en duisterder, maar deze film heeft een veel betere uitwerking op het gebied van gore en is een stuk vermakelijker. De dwergen zien er gaver uit, er zijn enkele oprecht ranzige scenes die me even deden slikken (zoals het moment dat blijkt dat er ineens een soort mutant uit de rug van een meisje oprijst) en de humor werkt erg goed. Komt verder uitzonderlijk gedateerd (jaren '80) over qua soundtrack en belichting, maar het werkt prima. Zelfs de vrij lelijk gemaakte metalen ballen zorgden nu voor enkele behoorlijk gave scenes, terwijl ook de Tall Man veel gaver op me overkwam. Ja, gewoon een erg leuke film!

Na mijn enthousiasme voor het origineel kon ik mezelf moeilijk in bedwang houden om door te gaan met deel 2; een mixed bag, zoals ze dat dan zeggen. Ook het bewiijs dat grote studios met geld vaker WEL dan NIET genrefilms (proberen te) verkloten, Was het verhaal bij Phantasm nog dun en warrig, maar toch lekker mysterieus. Bij II is het verhaal rechtlijniger, met meer fantasy-elementen en een love interest, maar dat maakt het er niet beter op. Een aantal plot-elementen zijn dan ook echt de boosdoener waarom deze film zo dubbel aanvoelt. Een genre-switch heeft plaatsgevonden: meer slasher en actie/horror met een scheut komedie. (een beetje hoe de Evil Dead tv-serie nu is) Ik ben er niet rouwig om (hah!), ware het niet dat de soundtrack, het mysterie en de donkere visuals van Phantasm I bijna geheel afwezig zijn en de "opbouw" in het eerste gedeelte van de film dus wel saai is en een aantal voice-overs ook niet werken. Dat de held uit I is vervangen werkt ook niet mee, maar hij speelt het wel goed. In deel 3 zou de originele acteur trouwens terugkeren, dat is om het makkelijk te houden .

Maar als het dan begint, dan begint het ook echt goed! Dat is wel iets te laat, maar het is ook weer niet zo dat het tot dan toe een heel vervelende film was. Het is goed te zien dat een groot gedeelte van Coscarelli's budget is opgegaan aan actie, gore en stunts deze keer. De moordlustige ballen die rare badass dingen doen, creatieve wapens, vreemde kills en foute humor. Last but not least, The Tall Man is nog enger en dreigender dan eerst. Voor mij nu al een horror icoon dat qua uitstraling, gemene acties en minimale, ijskoude dialoog kan vechten met bijvoorbeeld een weirdo als Pinhead, dan denk ik dat Tall Man wint.

Jammer, hier had meer ingezeten: de originele acteur voor Mike, geen vage love interests en suffe verhaallijntjes, meer sfeer en meer mysterie. Goed, de sfeer van Phantasm 1 zal niet meer terugkomen, maar Coscarelli heeft zo'n eigen wereld gecureerd en hiervan heeft hij genoeg elementen behouden. Ideaal gezien zou deel 3 van mij een balls-to-the-wall horror/actie mogen zijn met meer nadruk op sfeer, humor en coolness. Laat dat verhaal dan maar zitten, misschien wordt het dan hooguit een parodie op zijn vroegere zelf, maar dat past eigenlijk wel bij deze wacky wereld.

Ik ga binnenkort weer verder, maar heb nu geen haast meer...

Leuk vervolg.

Opperde ik bij deel 1 nog dat wat meer 80s kitsch deze reeks goed zou doen, lijkt die voorspelling bij deel 2 ruimschoots uit te komen. Iets minder serieus allemaal, de horror zelf heeft wat meer te bieden en een iets groter budget zorgt ook voor een toffer en spectaculairder einde.

Coscarelli heeft nog steeds wel wat problemen met continuïteit en de acteurs blijven erg matig. Op die punten gaat de film er amper op vooruit. Verhaaltje is ook niet veel soeps, maar dat was bij het eerste deel ook al zo. Het is vooral de sfeer die er wat op vooruit gaat.

De aanloop is af en toe iets te gezapig, zeker met deze acteurs, maar het laatste half uur levert toch een hoop horrorplezier op. Wat betere effecten, al blijft het best melig, interessanter creature design en ook net wat bloederiger. En daar kijk ik uiteindelijk dit soort dingen voor.

3.0*

Regisseur Don Coscarelli kreeg een beduidend groter budget in vergelijking met zijn eerste film en neemt het er flink van. Vrijwel alle elementen hebben een klein duwtje in de rug gekregen, waartussen vooral de praktische effecten een amusante indruk maken. Het duurt wel even voordat de film opgang komt en het verhaal is niet bepaald boeiend (daar is het slechte acteerwerk aan te danken), maar eenmaal de finale aanbreekt is dat snel vergeten. Onder andere Angus Scrimm maakt hier een intimiderende indruk, iets dat ook een verbetering kent ten opzichte van de voorganger. Het is vooral jammer dat het even duurt voordat het gebeuren echt vermakelijk wordt, maar uiteindelijk zit je dan ook wel garant voor lekker lomp horrorentertainment.

Bijna tien jaar nadat het eerste deel uitkwam komt Coscarelli met het vervolg op Phantasm. Meer budget, meer effecten, meer gore meer "actie". Komt dat de film ten goede. Een vooruitgang is er zeker. De film heeft van begin tot eind een hoge entertainment value, alleen gaat dat wel ten koste van de heerlijke sfeer die het eerste deel had. Op de docu die op de fantastische Blu-ray uitgave van Arrow te vinden is, zat de regisseur er ook niet meteen op te wachten om een vervolg te maken. Uiteindelijk werd hij toch over gehaald om het te doen. Het is echter te merken dat de regisseur echt aan het zoeken was hoe het verhaal voort te zetten. Ondanks wat minpunten zorgt het vermaak dat de score de naar de goede kant uitvalt. Op naar deel drie. Hopen dat Corcarelli zich daar wat herpakt.