The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014)

The Hobbit: The Battle of the Five Armies is een goede afsluiter van een iets mindere trilogie. De film is korter en zeker krachtiger dan zijn twee voorgangers die echt duidelijk maakten dat hier maximaal twee films van gemaakt hadden moeten worden. Dat heeft Jackson niet gedaan en daardoor is dit slotstuk een prima film, maar het boek The Hobbit had, gekeken naar wat hij met LOTR heeft kunnen doen, een zeer goed tweeluik kunnen opleveren. Het zou goed kunnen dat ik deze vermakelijke, goed gemaakte, actievolle afsluiter nog eens wil zien, maar dat kan ik niet zeggen over zijn twee voorgangers. Voor fans van LOTR en de eerste twee films zal dit echter een erg goede afsluiter zijn.

'The Hobbit: The Battle of the Five Armies' Recensie - Review op Filmtakers

The Hobbit BOFA, een goed einde van de trilogie.

Mijn eerste gevoel na afloop... dit had een tweeluik moeten zijn.

Drie films was gewoon teveel voor dit verhaal, de derde voelt als de laatste scene die je aan het einde verwacht van de laatste film, niet als film op zich.

De super cliffhanger van deel twee is eigenlijk jammer na het zien van deel drie, plak de eerste 20 minuten van deel drie erachteraan en je hebt dat waar je zo naar verlangde te zien, beetje jammer.

De vorige vond ik een stuk beter, er zal veel meer verhaal in, waarin deze eigenlijk alleen maar wordt gevochten. Over de actie zelf is niks maar dan ook niks aan te merken, dat ziet er weer super uit.

Zo groots als LOTR gevechten krijg je helaas niet, wat ik zelf wel had verwacht.

Mijn conclusie, ik ga hem deze week nog eens bekijken en hopen dat hij mij dan meer pakt.

Nu ging ik met behoorlijk hoge verwachtingen de zaal binnen en dat kwam helaas niet uit.

Maar, ik zou hem toch aanraden in de bios te zien want de sfeer, beeld en geluid zijn wel weer magnifiek.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies

Toen ik gisternacht (04:00 vanmorgen wel te verstaan) thuis kwam had ik geen puf meer op wat op schrijven hier op MM. overdonderd door de prachtige ervaring van de Hobbit-marathon ging in uitermate verzadigd mijn bed in. Één minpunt: de saga is nu ten einde

Deze afsluiter van de trilogie is in mijn ogen gelijkwaardig aan de andere films die door PJ gemaakt zijn. Het was heerlijk om de eerst twee film eerst te aanschouwen. Toen de eerste beelden van dit lang verwachte moment in beeld kwamen zat je volledig in de sfeer. Klaar voor een spektakel. Het verhaal van The Hobbit wordt al vrij snel aan het begin afgesloten. Vervolgens vervlechten de andere verhalen van Tolkien zich in het geheel en kan de strijd om De Eenzame Berg losbarsten. De plotonwikkeling is goed uitgewerkt. De spanningsboog is precies goed en het wordt niet eindeloos opgerekt. In mijn optiek weet deze film het niveau van LOTR te halen, helemaal het einde wat perfect aansluit op de latere gebeurtenissen. Daar wordt het kinderlijke aspect afgeworpen en ontstaat een volwassen film.

Het acterend vermogen ligt weer bijzonder hoog hier. Er is duidelijk gekozen om wat dwergen onderbelicht te laten, zodat alle kunnen floreren. Richard Armitage is echt heel sterk in deze film. Zijn begeerte naar goud wordt perfect op je overgebracht. Freeman is heerlijk zichzelf. Met de nodige luchtigheid en naïviteit vervult hij een rol die humoristischer is dan de rest. Een humor die voor de afwisseling erg lekker is.

Bloom, Pace, Evans, McKellen, en Bennet spelen ook allemaal op hun beste niveau. Stuk voor stuk zijn ze een fantastische bijdrage aan het geheel.

Dan nu de vaak bekritiseerde CGI in deze reeks. Na alle drie de films te hebben gezien kan ik alleen maar concluderen dat ik binnen deze reeks het gebruikt totaal niet storend of overmatig vind. Vergelijk het met LOTR, a la, maar het valt reuze mee. Helemaal dit slot bevat wat meer grauwheid die je van LOTR gewend bent. De film ziet er dus gewoon fantastisch uit. Niks op aan te merken.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies is een fantastische afsluiter van een fantastische filmreeks. Helaas is er geen film meer om naar uit te kijken, maar ik denk dat ik genoeg beeldmateriaal heb om keer op keer weer te kunnen genieten.

5.0*

Beetje uitgerust nu van de Hobbit marathon, tijd voor een recensie.
Het begin is eigenlijk direct het beste deel van de film, de verwoesting van laketown en de ondergang van Smaug. Daarna verliest de film me toch wel een beetje.
Het grote gevecht stelde wat teleur, ontbrak de spanning die ik voelde tijdens een Battle of Helms Deep of Pelennor Fields.

Hetgeen me het meest ergerde in de film was Alfrid, die nogal veel screentime innam en dan vaak voor nogal onnozele humoristische scènes (met als dieptepunt hem in vrouwenkleren). Hij kwam zelfs meer aan bod dan Beorn (die zien we maar hooguit 10 seconden de film) of Dain (snap niet dat ze hem CGI maakten, hij lijkt zo uit de 2007 film Beowulf weggelopen. Dat men orks en trollen en Gollem in de computer maakt dat begrijp ik. Dain is eigenlijk de enige van de mensen of mens-achtigen die CGI was. Connely had gewoon moeten acteren met make-up)

Peter Jackson trekt ook alle registers open qua wezens, je hebt vele rassen onder de trollen en orks en hij heeft zelf weerwormen (zeer korte verwijzing in het boek) in de film verwerkt waardoor het vijandig leger aanvalt van onder de grond.
Naast het begin vond ik de 1 vs 1 gevechten Bolg vs Legolas en Thorin vs Azog op Ravenhill het beste aan de film.
Hier voelde ik wel dreiging en tragiek en ook fantastisch gechoreografeerde vechtscènes.
Ook het acteerwerk in Erebor waarbij we Thorin zien afdalen in waanzin tot wanhoop van zijn vrienden grijpt je sterk aan. Echt knap gedaan hoe zijn stem haast versmelt met die van Smaug als Bilbo hem hoort spreken.

Peter Jackson wou van deze film de kortste maken en dat heeft deze film zeker geschaad. Eens de slag gestreden haast men zich naar de credits. Er is zelfs amper een deftig afscheid tussen Bilbo en de Dwergen. Het einde kwam zo abrupt, Geef mij maar de 4-5 eindes van Return of the king en we krijgen geen begrafenis van Thorin, Kili en Fili of troonsbestijging van Bard of Dain, al hoewel ik vermoed dat deze in de special edition zitten.
De 1e Hobbit blijft voorlopig mijn favoriet. Ik prefereer de kleinschalig(er)heid van An Unexpected Journey en Desolation Of Smaug dan de grote strijdende legers.
Midden-Aarde heeft al een belangrijke rol gespeeld gedurende ruim de helft van mijn leven. Hier keek hier hard naar uit, maar persoonlijk vind ik het toch niet het bevredigende slot geworden waar ik naar snakte. Ik was vermaakt, maar ik hoopte omver geblazen te worden van ontzag, verwondering en ontroering zoals destijds met Return Of the King.

Kitsch.

Goed, nu is de zesde film van de reeks niet de eerste film die wat aan de kitscherige kant is, maar wel degene waar het me het meeste stoorde. Sterker nog, bij de overige films stoorde het me helemaal niet. In Battle of the Five Armies lijkt Jackson er echter nog een schepje bovenop te doen. En dat is een schepje te veel. Cinematografisch is er daardoor weinig te genieten.

Ook breekt het de film, nu het epische proporties aanneemt of aan wil nemen, op dat de cast niet interessant genoeg is. Vooral Armitage mist charisma voor een rol als deze en behalve dat ook de coolness die mannen als Mortensen en Rhys-Davies wel hadden in de Lord of the Rings films. Tijdens An Unexpected Journey en The Desolation of Smaug werd dat door de luchtige sfeer nog wel goed gemaakt, nu breekt het de film toch wel op. Nu blijkt overigens ook hoe belangrijk die luchtige sfeer was. Die wordt gemist. Met het karakter Alfrid wordt iets in die richting geprobeerd maar dat mocht niet baten..

Gelukkig zijn er natuurlijk nog wel gewoon stabiele factoren als McKellen en Freeman, maar ook Howard Shore. En hoewel de kitsch als gezegd de overhand heeft zijn de locaties opnieuw weer erg mooi. Daarnaast blijft Middle-Earth natuurlijk uitermate boeiend, zeker voor een fanboy als ik.

De franchise is ten einde en heeft niet het slot gekregen dat het verdiende en dat is jammer. Toch kijk ik met veel plezier terug op de verfilming van de meesterwerken van Tolkien en Jackson.

3,0*

4,0 voor deze film, vandaag gezien in 2D. Nice movie, maar we moeten de extended version hebben. Zijn toch een aantal minpuntjes in de film die waarschijnlijk in de extended version beter tot zijn recht zullen komen. Enigste slechte aan de film was Alfrid. Ze hadden deze beter uit de hele film weg kunnen houden. Idiote verkleed partij ging nergens over. Ander minpuntje vond ik het gevecht tussen Bolg en Legolas. Leek net Super Mario Bros. Hoe die Legolas van steen naar steen springde, was net een platform spel! Verder ben ik nog steeds nieuwsgierig hoe dat dwarven leger voor de ingang van de berg zich staande heeft gehouden?! Dat gevecht hadden ze wel wat mooier mogen uitwerken. Beorn kwam maar 5 seconde in beeld! Hoop dat ze in de extended version Beorn meer speeltijd geven. En ook een intro kan geen kwaad, was nu gelijk vliegen met de draak. Verder was de zelfmoord trol, die letterlijk door de buitenmuur sprong om de muur te breken te lachwekkend, ging helemaal nergens over.

Helaas het dieptepunt van een voor mij teleurstellende trilogie. Waar in de eerste 2 films het luchtige toontje en de afwisselende locaties nog wel wat goed maakten, is dit feitelijk een lange veldslag gevuld met oninteressante personages en zonder enige spanningsboog.

Wauw. Deze film heeft voor mij een dieptepunt bereikt. Ik had al geen hoge verwachtingen meer sinds The Hobbit: The Desolation of Smaug. Maar zo erg had ik het niet verwacht. Peter Jackson heeft het hele boek gewoon aan zijn laars gelapt. Het is precies of hij heeft een nieuw verhaal verzonnen. En zelfs als je de film gewoon probeert te zien zonder aan het boek te denken, vond ik hem nog niet geslaagd. Wat wel positief was, waren de wederom mooie beelden en de casting was goed gekozen. Ondanks deze factoren bleef de film voor mij een ware teleurstelling. Een verkrachting van een prachtig boek. Dankuwel Peter Jackson.

Prachtig gemaakt hoor, precies zoals verwacht was het een visueel juweeltje. De beelden zijn adembenemend mooi. Geen moment heb ik me gestoord aan dat brilletje op mijn neus, ook wel erg fijn. Deze laatste Hobbit film moet het voor mij vooral hebben van de het visuele aspect, de locaties en de personages. Personages die mij nauw aan het hart gaan, met name Bilbo, Gandalf, Kili en Fili en Legolas.

Ik heb het boek niet gelezen. Ik zie dus geen verschillen en overeenkomsten, ik moet puur op de film afgaan. En dat valt helaas tegen. Ik stoorde me ontzettend aan een belangrijk personage (Thorín) en het verhaal rondom hem kon me niet bekoren. Sterker nog, het was vermoeiend. Ik was er wel klaar mee, duurde te lang. Eigenlijk was dat meerdere momenten het geval in de film, het was gewoon niet zo heel boeiend. De draak, de papa held, het was het allemaal net niet. De momenten dat ik als het ware op het puntje van mijn stoel ging zitten en dacht "nu gaat het los", kwam ik bedrogen uit en liep het met een sisser af. Dat vind ik zonde. Een terugkerend gevoel dat ik maar niet van me af kon schudden.

jammer.

Ik besef heel goed dat ik met minder kritische ogen naar The Hobbit kijk dan naar andere films. Ben een groot fan van Tolkien, van de LOTR films en uiteraard dus ook van The Hobbit trilogie. Ik heb The Battle Of The Five Armies afgelopen dinsdag in de marathon in de bioscoop gezien. Een lange zit, maar geen moment verveelde ik me, en toen deel 3 eenmaal begon zat ik op het puntje van m'n stoel.

Het is allemaal zo episch en groots dat je met open mond zit te kijken naar dit adembenemende schouwspel. Wat een pracht & praal. Ik heb niets anders gedaan dan de hele speelduur lang genoten van alles wat The Hobbit te bieden heeft. Overigens vindt ik Martin Freeman een betere Bilbo dan Elijah Wood ooit Frodo geweest is. Martin Freeman heeft een bepaalde gezichtsuitdrukking die zo sprekend is.

Al met al dus een prima afsluiting van de reeks en zeker een film die nog een keer of wat bekeken gaat worden in de bios.

5*

10/10 (IMDB)

Redelijk teleurstellend einde van een niet meer dan vermakelijke trilogie.

Na afloop van de film bleef ik met een 'was dit het nu' gevoel achter omdat het mij nergens wist te overdonderen en mee te sleuren. Waar deel 1 en 2 duidelijk nog z'n momenten kent wordt in dit laatste deel (uiteraard) met name de focus gelegd op de veldslag. En die kwam naar mijn mening niet uit de verf zoals bijv. die bij Helms Deep in LOTR:TTT waar het als geheel veel grootser en verzorgder oogde. De 1 op 1 gevechten zijn soms zelf een beetje klungelig en nogal inspiratieloos. Hierin helpt de HFR-techniek voor mij ook totaal niet vanwege de extreme scherpte en 'op de set' gevoel' dat er bij vele scenes vanaf druipt, persoonlijk vind ik het dan ook zeer spijtig dat PJ hiervoor heeft gekozen. De LOTR trilogie steekt hier door z'n eenvoud op dit vlak dan ook met kop en schouders ver bovenuit en is de balans tussen CGI en echte scenes veel beter.

De actiescènes worden dan wel prima afgewisseld met de obsessie van Thorin, Bard en z'n familie, Tauriel en Kili, Gandalf en natuurlijk Martin Freeman als de goed gecastte Bilbo Baggins. Feit blijft dat na 3 delen geen enkel personages me opviel, aansprak of wist te verrassen, het is vooral erg degelijk en braaf. De korte speelduur is dan ook vaak merkbaar omdat geprobeerd wordt een veldslag van 5 legers, diverse persoonlijke gevechten en de diverse (zij)plots in beeld te brengen en dat moet hoe dan ook te kosten gaan van iets.

Vermakelijk is dit laatste deel zeker maar kwalitatief is het niet waarop ik had gehoopt. Vooral omdat Jackson ons hiermee nog een (waarschijnlijk) laatste maal terug laat keren naar Middle Earth was een spetterend eind wel op z'n plek geweest.

3*

Will you follow me, one last time?

Wat keek ik naar deze afsluiter van The Hobbit trilogie uit zeg. Ik ben gek op de Middle-Earth films, al konden de 2 Hobbits absoluut op geen enkel vlak tippen aan de epische trilogie van The Lord of the Rings, misschien wel de beste trilogie ooit gemaakt. Die films waren toch een stuk epischer, grootschaliger van plot en veel meer onderhoudend. Ook de muziek uit LOTR vond ik een stuk sterker. Maar toch mogen The Hobbit films er absoluut zijn. Het is alleen al fantastisch om 10 jaar na dato weer terug te keren naar de wereld van Tolkiens Middle-Earth. Alleen daarom al is deze trilogie voor mij een succes. Ik weet zeker dat ik de 6 films nog regelmatig op zal zetten. Lekker starten met The Hobbit films en daarna natuurlijk The Lord of the Rings. Heerlijk.

Maar goed, eerst was er dus nog deze afsluiter. Helaas is The Battle of Five Armies niet beter of slechter dan de 2 andere Hobbit films. De film kent nog altijd dezelfde plus en minpunten die ik deze reeks al vaker tegen ben gekomen. Ook TBOTFA kan niet tippen aan het ongelofelijk spannende, grootschalige verhaal van LOTR, ook al krijgen we nu een ontketende Smaug en een veldslag met de 5 legers te zien. Erg tof allemaal, maar het is gewoon niet zo episch. De personages zijn net wat minder interessant en een stuk vlakker en ook het overmatige CGI gebruik is iets wat van mij beter had gekund. Het lijkt er toch op dat Peter Jackson 10 jaar terug wat beter de tijd verdeelde tussen special effects en daadwerkelijk op locatie filmen.

Ik zie The Hobbit reeks gewoon als een spannende avonturenreeks die een prettige intro vormen op The Lord of the Rings films. De Hobbit films, ook deze weer, verwijzen regelmatig naar de bekende trilogie. Soms onopvallend, soms opvallend, zoals in de slotfase van TBOTFA. Ik hou daar wel van. Jackson eert zijn 3 meesterwerken overduidelijk en bewijst dat hij ook nu de juiste man was om de wereld van Middle-Earth te verfilmen.

De film teert op het begin met Smaug en de grote veldslag op het einde. Alles daar tussen is wat karig en dient vooral als een intro richting dat enorme gevecht. Dat is toch wel jammer. Alleen Thorin Oakenshield wordt nog uitgediept (wat goed gedaan is), maar de rest blijft toch vlakjes. Bilbo komt er meer niet dan wel in voor, Gandalf hobbelt een beetje overal tussendoor en de meeste dwergen krijgen ook nauwelijks screentime. Daardoor is inleven in de personages en hun emoties best lastig, al vind ik Martin Freeman echt zeer geslaagd als Bilbo Baggins. Tauriel vind ik ook wel een goede rol van Evangeline Lilly. Ik heb de boeken nooit gelezen, dus het boeit me ook 0,0 of zij nu wel of niet in deze trilogie had moeten zitten. Van mij mag Jackson alle vrijheid nemen die hij wil.

Gelukkig krijgen we met Smaug en de veldslag wel 2 geweldige momenten. Smaug zijn aanwezigheid is kort maar krachtig. Jammer dat hij wat clichématig wordt verslagen, maar zijn veroorzaakte vuurzee is indrukwekkend. Visueel ziet Smaug er ook echt weer weergaloos fraai uit. En we hebben dus de slag met de vijf legers dat, ondanks dat het niet kan tippen als de strijd om Helms Deep en Minas Tirith omdat er niet echt een hele geweldige reden achter zit dat de berg veroverd moet worden, wel erg vermakelijk is. Heerlijk om alles en iedereen weer op elkaar in te zien meppen. Op dat soort momenten weet de CGI wel uit te blinken. Gelukkig wordt het allemaal niet te droog gebracht en valt er tussendoor nog wel eens te lachen om een gevatte oneliner. Maar toch is deze derde Hobbit film een stuk serieuzer en donkerder van aard en dat is iets wat ik prima vind. Dat had al wel vanaf de eerste film van mij gemogen. Dan had het verhaal misschien zwaarder gewogen.

Lastig om hier een cijfer aan te geven. Het had op vele vlakken beter gekund, maar het belangrijkste dat ik wil is wel gelukt: mij vermaken. De tijd vloog voorbij en er is meer dan genoeg te genieten. Liefhebbers van Middle-Earth kunnen hier blind heen. Je moet deze trilogie alleen gewoon niet vergelijken met de kwaliteit van LOTR. Op geen enkel vlak komt een Hobbit film daarbij in de buurt. Maar dat zegt misschien heel veel over de exceptionele klasse van die reeks, want The Hobbit films zijn best goed. Ik vind het een waardige afsluiter en een fraaie intro op The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001). Wel erg spijtig dat het er nu op zit. Hopelijk komt er de komende jaren toch nog iets nieuws uit, gebaseerd op Tolkien zijn wereld.

Twijfel tussen 3,5* en 4*. Ik geef de film voorlopig niet het voordeel van de twijfel op dat vlak. Met een herziening kan ik misschien nog verhogen. Er komt vast een extended edition uit.

3,5*

De cirkel rond

Aan alles komt (voorlopig?) een einde. Zo ook aan de Hobbit trilogie die met dit derde deel de tweede trilogie binnen het LOTR universum tot een einde brengt. De cirkel blijkt rond te zijn en als kijker kun je gelijk weer zin hebben om aan de LOTR trilogie te gaan beginnen. Deze staat bij mij ook zeker nog een keer op de planning, maar voor nu merk ik wel dat ik een beetje Tolkien moe geworden ben. Dit derde deel is een waardige afsluiter van weer een geweldige reeks, maar mijn gevoel zegt nu wel dat het goed is zo. De commercie denkt hier uiteraard anders over en ik acht de kans dan ook groot dat er wel nog meer films uitgepoept zullen gaan worden, maar wat mij betreft voelt dit nu toch aan als stoppen op het hoogtepunt omdat de afglijding langzaam in begint te zetten.

Deze is hier wel minimaal aanwezig, maar je merkt wel dat het bronmateriaal waar de verhalen aan opgehangen worden niet eindeloos zijn. De diepgang is er hier een beetje uit en dus draait het met name om de grote veldslag aan het einde die soms wel wat opgerekt voelt. Dit is jammer in tegenstelling tot de opening met Smaug de draak, die dan weer afgeraffeld en veel te makkelijk aanvoelde. hoe makkelijk de draak neerging was echt een enorme sof, en wat mij betreft het grootste nadeel van deze hekensluiter. Ook de dialogen zijn ten opzichte van de voorgangers wat minder sterk, omdat het belangrijkste al in de voorgaande twee delen verteld is. Waar het tweede deel een flinke stap vooruit maakte t.o.v. Zijn voorganger voelt dit deel toch weer als een stap terug, en kom ik dan ook op eenzelfde beoordeling als het eerste deel van deze trilogie uit. Het tweede deel voelt echt als het hart van deze trilogie en hoewel deze natuurlijk niet zonder zijn voorganger en deze afsluiter samengaat, en je niet eens zozeer een verschil in kwaliteit bemerkt, merk je dit wel in de diepgang, wat toch wel iets is wat je gewend bent binnen het LOTR universum.

Dit neemt overigens niet weg dat men mij verkeerd moet begrijpen en dat ik zeg dat dit een grote tegenvaller is, want dat is dit beslist niet. Jackson neemt je wederom mee in een prachtige fantasy wereld met een weergaloze sfeer en onweerstaanbare charme, zoals alleen hij deze neer kan zetten. In zijn totaal bekeken vind ik de trilogie dan ook zeker 4,0* sterren waard, waarbij ik het eerste en derde deel van eenzelfde niveau vindt en het middenstuk er met kop en schouders bovenuit vind steken. Al met al kan Jackson trots zijn op de prestaties die hij nu heeft neergezet, en hier hoeft hij echt niet nog meer LOTR films voor te gaan maken.

3,5*

Ik kan me nog goed herinneren dat eind 2001 in de oude Tivoli in Apeldoorn men eerst niet van plan was Lord of the Rings te draaien omdat men er geen brood inzag. Of zoiets. Uiteindelijk draaide deze wel, werd een groots succes en de twee films daarna kon ik als nachtpremière gelukkig ook in Apeldoorn bekijken. En ik hield wel van de films. De boeken zelf had ik nooit gelezen (later wel) maar de films waren alles wat ik toen wenste: groots, meeslepend en ze zagen er fantastisch uit.

Nu, jaren later, en met een wat veranderde filmsmaak kijk ik die films nog steeds graag – het zijn ook echt kerstfilms voor mij- en het liefst nog de verlengde versies die net wat meer Middle Earth laten leven. Het zijn voor mij niet meer die meesterwerken die ik er ooit in zag, maar wel relikwieën naar een vervlogen tijd dat ik jonger was en zeker die muziek geeft mij warme gevoelens naar toen. En wat ik absoluut meer ben gaan waarderen zijn script en regie nadat ik de boeken heb gelezen. Ja, Tolkien heeft een fantastische en uitgediepte wereld gecreëerd maar was zelf maar een matig schrijver. Als boeken kan ik The Lord of the Rings veel minder waarderen: te veel liedjes, onduidelijk beschreven veldslagen en nergens echt mooie literatuur. Jackson c.s. hebben zeer knap een groot deel van de essentie gepakt (enkel de zuivering van The Shire had erin gemoeten), vervelende kinderachtige personages verwijderd (Tom Bombadil) en zeker The Two Towers knap gemaakt door verhalen door elkaar te laten lopen.

En toen kwam men op het idee The Hobbit te verfilmen, een kinderboekje dat al snel vier maal korter is dan de trilogie en in alle opzichten anders (heb ik mij laten vertellen). Leuk, alleen al snel wist je dat dat verspreid over drie films toch echt teveel van het goede is, of men nu meer bronmateriaal dan het boek zelf heeft gebruikt of niet. De eerste film werd een ellenlange zit, vervelend en nergens bijzonder waar zeker een uur geschrapt had kunnen worden (die stenen reuzen hadden er zonder problemen uit gekund). De tweede film was al iets beter, kende een goede finale maar had ook veel nonsensstukjes zoals dat gedoe met die tonnen in een wildwaterbaan. En dus nu het derde deel waarin wat losse stukjes nog bij elkaar moeten komen, maar waar ook niet zoveel meer te doen stond – gek genoeg is de film nu juist toch te kort.

Gelukkig ken ik het boek van The Hobbit verder niet behalve de hoofdlijnen, ik stoor me dus niet aan aanpassingen van een boek. Wel zie ook ik al snel dat dat gedoe met Sauron echt totaal niet bij de film past. Zoals deze hele film eigenlijk geen rode draad kent en drie kortere films zijn. Het begint met Smaug dat eigenlijk naar het einde van de tweede film had gemoeten om dan te eindigen in een climax en deze film veel meer te concentreren op de uiteindelijke veldslag. Maar nu heb je dus Smaug dat niet bij de film echt lijkt te horen, dat gedoe met Sauron dat er nog minder bij hoort en een halve film aan veldslag.

Wat je dus ook krijgt is dat de film wel een hoog tempo kent, maar verder weinig diepgang, iets dat de films twaalf jaar terug wel hadden. Dat wachten op veldslagen, de rustige stukken tussendoor, maar ook het gevoel dat dit de slag was van het tijdperk en dat er iets was om voor te strijden, anders dan een grote goudschat. Wat The Hobbit vooral mist is een bepaald gevoel voor urgentie. Dan kan je nog wel dik drie kwartier lang 20.000 CGI-poppetjes laten vechten, maar na The Return of the King valt ook dat gewoon in het niet.

Oké, de actie is over het algemeen goed in elkaar gezet en door het gebruik van verschillende kleuren voor verschillende legers, zoals dat in videospelletjes ook gebeurt, is het geheel best te volgen. En soms weet Jackson nog wel iets leuks toe te voegen, maar toch zat ik een beetje geeuwend naar het grote scherm te kijken. Ik ken het inmiddels wel, maar het is ook gewoon minder indrukwekkend dan Helm’s Deep of de slag bij Minas Tirith. Bovendien gaat sommige actie er echt te over om nog geloofwaardig te blijven.

Daarnaast is de muziek minder overtuigend of legendarisch in deze film, is het acteerwerk minder – de dwergenkoning is niet overtuigend in zijn goudzucht en Alfrid is vooral hondsirritant en pijnlijk onleuk (niveau De Kwis)- en ziet de film er vooral spuuglelijk uit. The Lord of the Rings zag er schitterend uit, liet de natuur tot haar recht komen en er werd met kleurgebruik heel wat gedaan om sfeer te creëren. Nu echter zit er lelijke neppe belichting door de hele film dat er gewoonweg niet uitziet. Nep dus ja, of ik naar een animatiefilm kijk in plaats van een normale film ondersteund door computereffecten. Middle-Earth gaat dus nooit leven, je blijft het idee hebben naar een film te kijken die uit de computer rolt. Maar ook de special effects zijn niet altijd even goed, zeker niet als het verder volstrekt overbodige 3D wordt gebruikt; figuren die ineens op de voorgrond staan als in een kijkdoos en geen onderdeel uitmaken van de ruimte erachter (dat is wat ik niet mag aan 3D, dat nep aandoende) ogen ook niet realistisch genoeg. Overigens is dit niks nieuws, de andere twee Hobbit-films hadden hetzelfde euvel.

Heb ik me dan echt verveeld? Nee, dat niet. Ik vind het vooral een slechte film die toch een beetje plezant nog is. 2,0*.

"You gave a promise."

De voorgaande delen vond ik niet echt denderend, maar net genoeg om te vermaken. De verwachting was dat het zich zou culmineren in een groots slot, helaas valt dat vies tegen.

Met The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) en The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) ben je als kijker de hele tijd aan het wachten op de confrontatie met Smaug. Dit vervolg pakt het verder op, maar je komt wel erg bedrogen uit. Het gevecht met Smaug is namelijk slechts een futiliteit die in een klein kwartier afgerond wordt. Om daar nu twee jaar op te wachten...

De film vervalt vervolgens in ellenlange dialogen met personages waar je nooit een binding mee krijgt en ondertussen hobbelt Bilbo Baggins er vrolijk tussendoor. Hoofdschuddend en zuchtend moest ik het allemaal aanzien. Met name de geforceerde poging om 'comic relief' te creëren in de vorm van het personage Alfrid is helemaal tenenkrommend. Wat dat betreft is te merken dat deze franchise het kinderachtige nooit ofte nimmer ontstijgt.

Eenmaal aangekomen bij de - beloofde - veldslag tussen vijf legers wordt het niveau er niet beter op. Weliswaar zitten er een aantal toffe scènes tussen, maar dat is enkel zo in de één-op-één gevechten. Nergens kreeg ik het gevoel in een grootse oorlog te zijn beland. Visueel voelt het dan ook gewoonweg hol aan; generieke legers en een clichématige/brave afwerking. Het resulteert zich in een vermoeiend geheel dat maar niet wil boeien.

Al met al een zwaar teleurstellend vervolg om de trilogie mee af te sluiten. De keuze om een dun boekje uit te smeren over drie films van bijna drie uur heeft overduidelijk verkeerd uitgepakt. Wel kan ik de link waarderen die Peter Jackson tussen deze franchise en 'The Lord of the Rings' legt. Jammer genoeg weet deze melkkoe nergens de epische proporties daarvan aan te nemen.

2,5 Sterren.

Chainsaw, bedankt voor het het verwoorden van mij gedachten!

Ik ging vrij openminded en vol goede moed naar deze film. Ik verwachte gewoon een mooi einde van de Hobbit reeks. Maar wat ik kwam ik van een koude kermis terug. Duidelijk is te zien dat deze film voor alle leeftijden geschoten is, of althans, dat lijkt me na het kijken van dit Disney-aandoende nep-epos.

Nergens wordt ook maar enige symphatie gewekt voor de karakters, en god sta me bij, het wordt wel geprobeerd. De romance tussen Kili en Tandriel, Bilbo en Thorin, noem het op. Nergens voelde ik ook maar enige betrokkenheid en had ik totaal geen emphatie met de karakters. De overdreven grappige en sentimentele momenten deden haast pijn aan mijn ogen.

De actie in de film krijgt van mij een kleine voldoende, maar haalt nergens het niveau van The Lord of The Rings films. Het lijkt wel of het budget hier 10 maal kleiner was ( geen idee of dat ook echt zo is). De clash van de 5 armies, komt nergens tot een climax. Het moment dat er gevochten wordt met Azog op het ijzige bergje vind ik haast schrijnend, ZOVEEL potentie, zoveel mogelijkheden en het dan op die manier laten eindigen. Haast onvoorstelbaar.

Ik heb er moeite mee op mijn verstand op nul te zetten, en zulke films te waarderen waar ze voor gemaakt zijn, misschien is dat mijn ''fout'' maar ik verwacht gewoon meer van een potentiele topfilm als deze. De kijker mag best enigzins op de proef gesteld worden. Te vaak zat ik met weemoed te kijken met als toppunt dit moment; de bard loopt door een verwoeste stad met duizenden inwoners en roept in het wilde weg dat hij op zoek is naar zijn kinderen, waarna een vrouw doodleuk ''toevallig'' weet te vermelden dat ze de kindertjes net naar een veilige schuilplek heeft zien rennen''
Ik viel bijna van mijn stoel. Te veel toevalligheden, te veel nonsens en te weinig diepgang.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies is geen perfecte film, maar desondanks vond ik dit een mooie afsluiter van The Hobbit reeks.

De film begint enorm spectaculair met de aanval van Smaug op Lake Town. De vuurzee die Smaug aanricht is indrukwekkend. Nadat Smaug is verslagen, is het tijd voor de opmaat naar de grote veldslag.

Maar eerst krijgen we nog tussendoor een hele goede scene in Dol Guldor. Galadriel is in die scene erg gaaf bezig. En Saruman: laat Sauron maar aan mij over. Ja ja. Op Sarumun kunnen we bouwen.

Ik vond de aanloop naar de veldslag goed gedaan. De motieven om te strijden zijn voor alle partijen toch wel vrij duidelijk. De orks willen de berg vanwege hun strategische positie. De elven zijn uit op kristallen. De mensen van Lake Town willen dat de dwergen hun beloften inlossen. En de dwergen willen hun berg verdedigen, dit komt vooral omdat Thorin ziek is geworden door de schat.

De motieven om te strijden zijn voor mij helder. Natuurlijk staat er minder op het spel dan in The lord of the rings, maar ik had wel het gevoel dat de film ergens over ging. De veldslag zelf haalt niet het niveau van eerdere grote veldslagen in The Lord of the Rings. Maar desondanks krijg je als kijker een groot actie spektakel voorgeschoteld wat er indrukwekkend uitziet. Vooral de een op een gevechten vond ik goed. Tussen de actie door probeert men met Alfrid er nog wat humor door heen te gooien. Ik vond de humor met hem een beetje flauw en ik kon er niet zo om lachen. Maar echt storen deed Alfrid ook niet.

De special effects zijn goed. En hoewel de muziek niet het niveau van The Lord of the Rings haalt, is de muziek van hoog niveau. De muziek geeft de actie scènes en de emotionele scènes een extra dynamiek. Het acteerwerk is erg goed. Hierover niks te klagen.

Dan nog even over het personage Thorin. Nadat Smaug is verlagen word Thorin ziek van al het goud. Ik vond dit een erg interessante verhaallijn wat ook overtuigde. Dit komt vooral door het goede acteerwerk van Richard Armitage. De scene waarin Thorin bijdraait vond ik sterk. Ook de verhaallijnen van Tauriel en Killi , Legolas, Thranduil , Bilbo, Gandalf vond ik goed uit de verf komen. Al geef ik toe dat Bilbo wel iets vaker in beeld mocht komen.

Bijna de hele film heb ik weggekeken met tevredenheid. Helaas gaat het aan het eind van de film toch mis…………

Een tijdje terug schreef in dit forum dit:

Ik moet helaas constateren dat Jackson het einde van de film toch afraffelt. The Return of the King kreeg de kritiek dat het teveel eindes zou hebben. Ik ben het niet eens met die kritiek. Er was sprake van meerdere verhaallijnen dus moesten er ook meerdere eindes zijn. Helaas heeft Jackson zich kennelijk die kritiek aangetrokken. Nadat de veldslag is afgelopen gaat het plotseling erg snel. We krijgen niet te zien wie nu de koning van Erobor word. We krijgen niet te zien of de mensen van Lake Town alsnog een deel van de schat in de berg krijgen. We krijgen niet te zien of de elven nog hun kristallen krijgen. We krijgen niet te zien hoe het met Bard afloopt. We krijgen niet te zien hoe het met Dain afloopt. Toch wel erg raar dit en erg jammer. Wat we wel te zien krijgen is overigens wel goed. De laatste scene tussen Legolas en Thranduil en de scene tussen Thranduil en Tauriel vond 2 een goede momenten. Ook de scene dat Bilbo afscheid nam van de dwergen was een goede scene. Bilbo,s thuiskomst in de Gouw was ook een goed stuk. En ik vind het heel erg mooi gedaan dat het einde van de film letterlijk overloopt in The Fellowship of the Ring. Dus wat we te zien krijgen na de veldslag is goed. We krijgen alleen veelte weinig te zien. Ik hoop dat een extended edition wat meer laat zien van het einde. Zo ja ? Dan zou mijn cijfer voor deze film nog wel eens wat hoger kunnen uitvallen.

Als geheel genomen moet ik zeggen dat The Hobbit niet het niveau van The Lord of te Rings haalt. Ik zie de Hobbit films zoals andere als een goede inleiding naar het echte meesterwerk: The Lord of the Rings. The Hobbit: The Desolation of Smaug vind ik de beste van de drie Hobbit films. Maar deze laatste film is ook zeker niet slecht. Hoewel ik het jammer vond dat het einde was afgeraffeld kwam ik toch tevreden de bioscoop uit.

4 sterren voor deze film.

Ik ben een enorm liefhebber van de LOTR films die mij naar dat grootse, epische Middle Earth brachten. Tot op heden waardeer ik ze zelfs nog meer dan de boeken, waar ik best moeilijk doorheen kwam. The Hobbit was dan een wat luchtiger en korter verhaal, maar gedreven door (waarschijnlijk) geld besloot men hier ook een trilogie van te maken. Dit resulteerde in een redelijk vermakelijk eerste deel. Men had duidelijk moeite gehad om een volwaardige film te maken van dit iets minder om het lijf hebbende verhaal. Wel wist Jackson met name door de prachtige sets van The Shire en Rivendell terug te grijpen op de pracht van de voorgaande films. In de tweede film kwam de toegevoegde verhaallijn van Tauriel beter op zijn plek en gooide men hoge ogen op met de grootse Smaug. In deze laatste film word deze grootse draak afgedaan als een actiemiddel dat in de eerste scenes gebruikt kon worden. Verder is in deze beginscene iets teveel CGI gebruikt als je het mij vraagt. Dit is iets dat vaker door mijn hoofd speelde tijdens het kijken van deze film. Het acteerwerk was dan wel weer erg goed, maar de toevoegende waarde van bepaalde personages was twijfelachtig. Verder voelde ik nergens die vertrouwde grootsheid van deLOTR filmsof de voorganger van deze film. Zelfs niet tijdens de zogezegde grootse oorlog. Een beetje teleurstellend einde van deze filmserie.

Het viel mij op dat CGI het vaak visueel bij verre het niet haalde bij "echt" geschoten acteerwerk. Vooral de de scene met de bergbokjes die over de berg stuiterden, vond ik zeer matig.

Voor de rest een prima afsluiter van de reeks als je van actie en snelheid houdt (ikke

"One day I'll remember. Remember everything that happened: the good, the bad, those who survived... and those that did not."

Gister was dan zover, ik ging hem dan eindelijk zien. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik buikpijn had, zo zenuwachtig was ik. En man wat was ie weer goed! De film begint met Smaug's aanval op Lake Town en het is al meteen erg indrukwekkend.

Thorin is geobsedeerd door de rijkdom van de oude dwergenstad en lijdt volgens Balin aan Drakenziekte. Hierdoor weigert hij ook maar een stuiver af te staan. De mensen die nu hun aandeel van de schat mislopen en de Elven die hun juwelen terug willen dreigen met oorlog als de dwergen hun belofte niet nakomen. Maar Thorin is onverbeterlijk, Bilbo probeert met gevaar voor eigen leven het probleem op te lossen. En dan komt Gandalf opdagen met het bericht dat er zich in het Noorden Duizenden Orks ophouden (gestuurd door Sauron). Als het leger van Thorins broer ook de berg bereikt staan de legers voor een keuze: Tegen elkaar vechten en allen ten ondergaan of gezamenlijk tegen de Orks ten strijden trekken...

Van alle drie de Hobbit-films is dit de spannendste. De film is wat serieuzer van toon en past al wat meer bij de duistere sfeer van de Lord of the Rings-trilogie, al kan hij die niet evenaren. Ook bevat deze film de minste dwergenhumor, hier moet vooral de gluiperige dienaar van de meester voor humor zorgen, het geen best irritant is (Bard had hem gewoon moeten laten ophangen). Gandalf was dan wel weer zeer geslaagd met zo nu en dan een grappige-twist.

De muziek Howard Shore is hier ook al meer zoals in The Lord of the Rings en maakt vooral de veldslagen erg episch.

Christopher Lee zet hier weer een geniale Saruman neer, erg goed dat hij hier weer een rol heeft. Dit is waarschijnlijk Lee's laatste grote rol (en hij is al erg klein), hij zegt dat hij in de toekomst vooral kleine cameo-achtige rollen op zich zal nemen. Ian Holm is aan het einde ook weer van de partij als de oude Bilbo. Het einde is perfect. Je kunt nu alle films in een soort loop kijken. Beginnen met de eerste hobbit en dan eindigen met Return of the King en dan weer de eerste Hobbit. Geniaal van Jackson. En Hugo Weaving was er ook weer als de Elfenheer.

Waar de film me wel een beetje in teleurstelde is dat we maar heel weinig 'on-camera' Orks zien, volgens mij waren ze vrijwel allemaal CGI. En het kan aan mij liggen maar volgens mij was Daín op zijn varken ook helemaal CGI. Juist de prachtige make-up van de Orks in The Lord of the Rings vind ik zo geweldig. En ik vind dat tijdens sommige veldslagen het er een beetje klein uitziet, de schaal is in sommige shots niet helemaal op orde. Maar verder is het dan ook allemaal prima want Smaug bijvoorbeeld, ziet er perfect en ook echt groot uit.

Een aantal grappige visuele dingen ook weer van Jackson. Geweldig hoe Daín op dat dikke zwijn aan komt rijden.

Het viel me op dat de elfen en dwergen hier ook een aantal keer in 'hun eigen taal' praten. Van de Elfen zijn we dat al gewend uit The Lord of the Rings maar de Dwergen waren nieuw voor mij. Ergens onlogisch want als ze 'gewone mensentaal' praten hebben ze een duidelijk Schots/Iers accent. En waren praten ze als Bilbo er niet is dan nog steeds gewoon Engels? Naja, misschien praten wel alleen de dwergen van ijzervoet een eigen taal en dan ook alleen als ze tegen Orks vechten .

Ik heb aan het einde nog wel een paar vraagtekens:
-Waar is de Arkensteen nu precies? Heeft Bard hem? Hebben de dwergen hem?
-Waar zijn die wormen (die regelrecht uit Dune lijken te komen) nu gebleven?
-Willen de Elfen de juwelen niet meer terug? Of was dat gewoon een smoes om de dwergen tegen te werken.
-Word de dwergenburcht hersteld en gaan ze er weer wonen? En wie is Thorin's opvolger?
Uiteraard word een deel hiervan in het boek (dat iedereen wel ken) uitgelegd, maar toch de film verteld er niets over. Ik ga dan ook zeker de Extended edition kijken als die uit is. Volgens Jackson is die 30 minuten langer en komen er meer scenes met Bilbo en de dwergen in voor.

Al met al ben ik erg tevreden over de film. Erg mooie laatste episode van Jackson's Midden-aarde verfilmingen. En volgens geruchten heeft hij er weer voor gezorgd dat er meer fantasy films gaan komen. Dat was eerder ook al zo met The Lord of the Rings, die zorgden voor de komst van Disney's Narnia. Volgens de geruchten zal binnenkort een verfilming van De Drakenrijders van Pern worden gemaakt, ik ben benieuwt. In ieder geval is dit laatste deel een echte aanrader en ik raad iedereen aan om hem te gaan zien!

Ik begrijp erg goed wat mjk87 bedoelt. Ik liep zelf destijds compleet weg met de LOTR trilogie. Het was ieder jaar lang wachten tot het weer december was, maar gelukkig was er de extended cut op dvd die direct voor de volle 40 euro werd aangeschaft, waarna de film met alle verschillende commentaren werden bekeken en ik de bonus discs compleet had uitgeplozen. Tien jaar later is de oorspronkelijke 4,5 ster iets gezakt, maar het sentiment, de nostalgie en de warme herinneringen blijven. Ik was dan ook zeer benieuwd naar The Hobbit, ondanks dat deze me als verhaal beduidend minder doet. Maar geen van The Hobbit films haalt het niveau van LOTR wat mij betreft, ook deze niet. Maar dan nog valt er zeker wel iets te halen, al maakte hij me even bang dat het mis zou gaan met deze film.

Ik vond de eerste Hobbitfilm niet zo, maar de tweede een stuk beter. Deze derde deed dat een soort van over: eerste helft was mwah, de tweede helft leek wel een stijloefening in battle epicness. Compleet over the top af en toe, maar daar heeft Jackson altijd een handje van gehad. Het strijdgeweld van de laatste akte(s) echter tilde het van een zesje omhoog naar een 7,5. Er kwamen zelfs een paar giddy geluidjes uit me, met die falanxsequence en de uiteraard ook hier weer aanwezige Legolas-krijgersouplesse. Wat laten ze die Orlando af en toe toch insanely coole dingen doen. Beloning voor die muilpeer die hij Bieber wilde geven, denk ik.

Ik kan over een hoop dingen zaniken bij deze film, maar de inner schoolboy verbiedt het. He was more than amused. En wie de absoluut aanwezig zijnde matigheden kan negeren (die Alfrid is enorm irritant), die kan alsnog een hoop actieplezier aan deze laatste Hobbitfilm beleven. Ik mis soms de regen en de modder van Helm's Deep (wat veel echter leek dan deze immense aantallen CGI legers), maar het lukte me gelukkig te genieten van wat er wel is, in plaats van wat er mist mijn plezier te laten bederven.

Een ruime 3,5* ster dus vooralsnog. Zeer vermakelijk, maar als geheel genomen zeker niet goed.

Het zit er weer op. Ik houd niet van de Hobbit trilogie, dat is iets wat ik al wist na de eerste 20 minuten van het eerste deel. Toch was deel 2 al beter dan 1 en ik hoopte dat dit nu weer het geval zou zijn. Helaas niet. Veel mensen erkennen dat de Hobbit trilogie anders is en je die dan maar moet erkennen als popcorn films. Je moet ze niet gelijkstellen aan de uitgebalanceerde meesterwerken. De verleiding is echter veel te groot. Jackson pretendeert erg om continuïteit weer te geven. Zelfde componist, acteurs, vormgeving aan/aftiteling, aanhalen van irrelevante personages voor de plot (Legolas) etc. Zoals al zo vaak is gezegd was het boek, - slechts een heel klein avontuur in een groot geheel - te erg uitgemolken. Elke kleine tegenslag is een bijna niet af te wenden ramp van episch formaat.

Terug naar de film. Hij opent mooi met de aanval van Smaug. Deze aanval is echter al snel klaar. Gelukkig hebben de makers een idee bedacht om Thorin aan een Treasure of the Sierra Madre achtige goudziekte te laten lijden waar ook goed de tijd voor wordt genomen. Dit deel duurt erg lang waarbij ik het opvallend vind dat deze ziekte gelijk gesteld lijkt te worden aan de macht van de ring op individuen. Over het geheel is alles weer veel te episch. De muziek zwelt overal hard aan en de soundmixers dachten dat veel bas (bij praktisch alles) de film ook veel goed zou doen. Een pijnlijke liefdes affaire met nog pijnlijkere dialogen daarover doen de film ook niet veel goeds.

Volgens de film is de slag tussen de vijf legers cruciaal voor de overleving van de mensheid wat veel te geforceerd aanvoelt. De levens van de midden aarde bewoners hangen wel erg vaak aan een zijden draadje. Het was ook logischer geweest als de Orks een veel groter leger hadden. Gandalf vecht nog met de Necromancer die over de ringen spreekt maar de tovenaar besluit niet Bilbo even goed te ondervragen maar slechts een opmerking te maken!? Dit is een gebrek aan continuïteit. In de echte trilogie komt Gandalf er opeens achter dat hij de ring in bezit heeft. Daarnaast is het raar dat het optreden van de Necromancer niks met Gandalf doet. Zijn uitspraken hadden blijkbaar geen waarde meer. Verder is Legolas is o zo behendig maar Aragorn vinden kan hij niet? Ze zien elkaar pas in Rivendel.

Toch zaten er hier en daar wel mooie stukken in. Er waren een aantal locaties zeer mooi en beeld gebracht (de bergen, de Gouw) en vooral het falanx stuk sprong eruit bij de actiescènes. Het is jammer dat Jackson zo ver is doorgeslagen in de drie films. Als je alle overdreven stukken en onnodige personages eruit haalt houd je denk ik zo'n 3 uur over die wel echt een mooie aanvulling zouden zijn op de officiële trilogie.

The Hobbit is een goeie trilogie geworden (heel goed in één keer te bekijken ook), die de perfecte inleiding vormt op Lord of the Rings. Het begint als een klein verhaaltje - dwergen willen goud terug, Gandalf ziet wat vreemde dingen opduiken, Bilbo probeert mee te doen maar is niet zo geschikt - en groeit stap voor stap uit tot de proporties van Lord of the Rings, zonder te proberen die films naar de kroon te steken. Geen grote climaxen hier - het moet allemaal nog gaan gebeuren. Maar je krijgt een perfect beeld van hoe het kwaad stap voor stap terug in Middle Earth komt, en groeit. Het verhaal met Smaug is dan ook, en dat was bij Tolkien uiteindelijk net zo (nadat hij de hoofdtrilogie geschreven heeft en de achtergrond van The Hobbit verduidelijkt), maar een aanleiding. Waar het écht om gaat is het vinden van de ring en de terugkeer van Sauron. Wie deze film ziet als een radertje in een zes films lange machinerie, zal er ook wel de kwaliteit van inzien.

Verder heel goed gemaakte film, met veel knappe scenes, schitterende effecten en landschappen, en net voldoende humor (soms platvloers, soms subtiel). Ik vond het goed!

Ik denk dat we redelijk duidelijk kunnen zijn over de algehele klasse van de orginele Lord Of The Rings trilogie. In 2001, 2002 en 2003, keer op keer liepen we de bioscoop uit met verbazing omdat we net waren blootgesteld aan wat met recht adembenemende film aan ons waren gepresenteerd. Nooit eerder was er zoiets groots, zoiets imposants zoiets moois gepreseteerd. Het schoot Peter Jackson's reputatie in de hoogste regionen van Holloywood's regiseurs aangezien iedereen twee dingen wist. De eerste, dit was bij iedere standaard een prestatie die voor altijd de geschiedenisboeken zou ingaan en ten tweede, dat een dergelijk project nooit meer zou worden gedaan. Niet door PJ zelf, noch door enig andere regiseur. Immers, LOTR was baanbrekend en revolutionair. De Hobbit was niet meer het uitbuiten van een kunstje dat is aangeleerd aan een geconditioneerde circushond. Hij deed alles nog even keer dunnetjes over, of zo dacht hij. Immers, wat kon er fout gaan ?

Helaas alleen kreeg PJ een beetje last van grootheidswaanzin en roken Warner en New Line meer geld en potentie en begon een project dat zou leiden tot een van de meest desastrueze en trieste trilogieen uit de filmgeschiedenis. In alle opzichten staat De Hobbit diametraal tegenover Lord Of The Rings. Iedereen kon aan zien komen dat het verfilmen van 1 boek in drie films geen goed idee kon zijn. Zoals Bilbo tegen Frodo zegt in the Followship Of The Ring, nadat hij aankomt in Rivendel: 'Like butter scrapped over too much bread.' Toen Terry Gilliam besloot om zich te gaan richten op wat anders wist ik al hoe laat het was.

Toch ging ik met een open mind naar de eerste Hobbit. Het zou mijn eerste IMAX film worden en de film was geschoten op 48 frames ipv 24 frames, en was daarnaast in 3D. Allemaal hoopgevend vanuit een technisch perspectief. Maar bij de eerste viel het direct al keihard tegen. Eindeloze dialogen die allemaal even tenenkrommend waren. 'I Don't like green food.', plotwendingen die nergens over gingen en kartonbord personages die nergens ook maar tot leven komen, en eigenlijk alleen zijn ingezet als schermopvulling. Voor degenen die de moeite hebben genomen om de audiocommentaren hebben beluisterd van PJ vij de LOTR films weten dat hij met die trilogie heel wat moeite heeft genomen om het script op z'n manier te herschrijven zodat anderen (zoals Merry, Pippin en Sam) ook hun bijdrage deden. Iets wat blijkbaar ook in het boek ook niet zo was. Verder heeft PJ heel veel plotlijnen verwijderd (als Tom Bombadil) in LOTR (en een minimum toegevoegd) waardoor de verhaallijn veel duidelijker werd. Met de Hobbit werd, vermoet ik niet alleen niets verwijderd, maar zijn er velen toegevoegd, velen compleet niet relevant, afleidend waardoor je als kijker totaal de weg kwijt raakt, resulterende in een flinterdun script dat bol staat v/d cliches en waar nooit soortgelijke script technische afwegingen zijn gemaakt als in LOTR.

Wat het verder nog erger maakt is dat de 3D duidelijk niet werkt en de films vele malen uit perspectief waren. Met films als deze waarin zoveel overview shots zitten waarbij over het landschap wordt gegaan, wreekt zich dat extra omdat de lens v/d camera het een in focus houdt of het andere en de rest niet waardoor er een geforceerde vorm van 3D onstaat die inderdaad zoals boven opgemerkt spuuglelijk aandoet. Eigenlijk toen ik hoorde dat PJ IMAX 3D ging filmen wist ik al dat het een zooi ging worden. Had ie dan ook maar naar Christopher Nolan geluisterd die duidelijk heeft aangegeven dat IMAX heel mooi is, en zie zijn Interstellar zou ik zeggen. Gelukkig is hij niet van z'n religie afgevallen . Door de geforceerde 3D deden alle SFX shots primitief en gemaakt aan, en resulteerde het niveau van een videogame.

Al met al, blijft er nog wel een bovengemiddelde film over (het is namelijk nog steeds wel beter dan 90% van alle andere meuk die in Holloywood wordt gemaakt. Hoe je het ook wend of keert), maar doordat er eigenlijk maar 1 ding overblijft 'Eye Candy'. Kun je ook net zo goed naar de nw Transformers gaan.

Ik zou zeggen, het final cut recht, dat PJ heeft gekregen door het succes v/d Fellowship en 2 Towers heeft gekregen bij het editen van Return Of The King heeft verkregen, en afgaande op deze films niet meer heeft teruggegeven, terug eisen en nooit meer teruggeven.

Al in all kan ik alleen maar concluderen dat de LOTR films zijn gemaakt uit liefde, hetgeen v/d DC's in zoveel opzichten ook afstraalt. De Hobbit daarentegen is alleen maar gemaakt uit hebzucht.

Oh oh, wat was dit slecht, nog slechter dan het tenenkrommende eerste deel. Na vijf minuten wist ik al genoeg, na de cliffhanger van The Desolation of Smaug, die hintte op een totaal ander derde deel dan je uiteindelijk krijgt. Waarom de dood van Smaug niet in het tweede deel zit is mij echt een raadsel en Jackson maakt hier toch wel een grote fout en bezorgt de kijkende niet-lezer een butt-fuck-a-thon van jewelste.

Erg onaangenaam opvallend dat Jackson, die normaal zo lang van stof is en ook met The Hobbit is dat het geval maar met The Battle of Five Armies is hij opeens bijzonder slordig en raffelt de boel behoorlijk af. Ook moet de luchtige sfeer opeens plaats maken voor een wat serieuzere toon. De zogenaamdel uchtigheid moet opeens wat Alfrid komen, wat een tenenkrommende inbreng, nog erder dan die pies en poep grappen van de dwergen in deel 1.

Op papier is de storyline van Thorin best interessant maar wordt niet al te sterk uitgewerkt, ondanks dat Armitage Thorin toch best goed vertolkt. Op technisch gebied is het allemaal erg goed maar daar buiten is het toch van barslecht tot matig. De battle zelf is groots maar nergens zo episch als ie zou moeten zijn, het is vooral saai en langdradig. Dat lijkt mij niet de bedoeling van een battle.


Veel om over te klagen en filmisch is het Jackson's slechte werk. Op voorhand was het al zeer twijfelachtig dat dit een goede trilogie ging worden maar The Desolation of Smaug bood hoop maar was blijkbaar tevergeefs.

De film die het epische slot van de Hobbit trilogie moet worden is het voor mij nu allemaal net niet. Misschien lag de lat toch net te hoog na het goede tweede deel.

We beginnen natuurlijk waar het tweede deel eindigde. Smaug gaat meerstad aanvallen en PJ weet dit nog goed te verfilmen. Toch vond ik het nog relatief kort en had het wat mij betreft wel wat langer mogen duren. Smaug gaat ook makkelijk dood, al moet ik zeggen dat dit in het boek ook het geval was, maar ik vond dat ze dat hier toch wel iets spannender mochten maken. Al is de dood zelf prachtig in scene gezet.

Hierna komen we bij het deel dat Thorin de goudziekte oploopt. Armitage speelt deze rol goed en laat dit ook aardig overkomen op het witte doek.

De Gandalf verhaallijn in deze film vond ik misschien wel het beste stukje in de film. Hoe de witte raad Gandalf helpt en Sauron en zijn dienaren bestrijd vond ik erg gaaf gefilmd. Daarna het vervreemde effect als Sauron weggestuurd wordt, erg gaaf gedaan.

Maar nu komt het, de battle zelf. Ik vond hem veel te langdradig opgezet en nergens voelde hij zo episch aan als de battle bij Helms Deep bijvoorbeeld. En de Orks worden inderdaad erg lomp neergezet, wat het ook niet meer leuk maakt om te kijken.

Ook heeft PJ bepaalde verhaallijnen laten oplossen in het niets, wat nergens op slaat of belangrijke zaken uit het boek zelfs geheel weggelaten. Hieronder wat voorbeelden: (Spoilers!)
- De begrafenis van Thorin, toch wel een erg belangrijke scene in mijn ogen
- het helaas zeer korte optreden van Beorn, die er nu maar een beetje bijgepropt is
- wie wordt nu de koning onder de berg?
- het 'uitstapje' van Bilbo, opeens klimt hij uit de berg en ploep, daar staat hij tussen Gandalf en co. Had zoveel meer mee gedaan kunnen worden.
- Verhaallijn van Bard wordt opeens maar weggestopt
- Wat gebeurd er met de Arkensteen?

Ik weet de antwoorden wel, omdat ik het boek heb gelezen, maar ik vond het zo jammer dat PJ ze er gewoon niet in verwerkt. Het voelt zo afgeraffeld af, terwijl er wel potentie inzit.

De 3D vond ik ook wat storend, het was voor mijn gevoel soms zo kijkdoos plat. Teveel CGI misschien?

Het einde was nog wel leuk gemaakt en sluit aardig aan op de eerste LotR, zodat je in principe gelijk verder kunt kijken.

The Hobbit: The Battle Of The Five Armies slaat naar mijn mening de plank aardig mis. Nu hoop ik maar dat de extended versie wat toe gaat voegen, want deze film heeft bij mij niet de beste indruk achtergelaten.

3***

MOOI EINDE VAN EEN FEL BEKRITISEERDE TRILOGIE

Met deze derde Hobbit is het (voorlopige) doek gevallen over midden-aarde. en zoals de titel al vermoedde gaat deze laatste over de grote battle die zeker niet teleurstelt. maar laten we beginnen bij het begin waarin de geliefde Smaug zijn kunsten loslaat en het hele stadje in vuur en vlam mag gaan leggen zoals verwacht. Hoe Smaug het loodje legt (is dit nog een spoiler? ik dacht het niet...) daar zijn vélen niet tevreden mee maar anderzijds was dat iet of wat wel voorspelbaar want daar werd in het vorige deel al de aanleiding tot gegeven. overigens is dat eerste kwartier echt adembenemend, éen van de topmomenten van deze trilogie. daarna vestigt de film zich op de grote veldslag en worden alle pionnen zorgvuldig klaargezet en opgevoerd. zeer mooi binnen het verhaal passend en steeds met een kleine inleiding, sommigen kunnen dit langdradig vinden maar dit vond ik net bij heel de serie passen (ook kenmerkend bij LOTR trouwens). Vele personages evolueren ook verder in deze film, niet zo makkelijk met de focus van een oorlog achter de hoek maar ook dat wist Jackson goed in beeld te krijgen. over het romance-verhaal werd ook veel gedaan en ik had er voor het bekijken van de film geen goed voorgevoel over als ik alle reacties las maar anderzijds was het weer een storm in een glas water. die romance is maar een zééér klein facet van het verhaal en vond ik niet irriterend. anderzijds moesten ze het hier ook afwerken aangezien ze dat opgezet hadden en dit is dan ook, volgens mij, zeer goed uitgewerkt zonder té veel aandacht aan te geven. over de battle zelf kan ik zeggen: AWESOME! indrukwekkend! zo een lange veldslag die nooit eentonig word, waar steeds nieuwe lagen aan worden gegeven en ondanks de beperkte grote van de locatie toch voor genoeg afwisseling zorgt. er zijn kleine pauzemomentjes maar die gaven net de nodige rust om niet constant in een rush van oorlog te zitten. het einde voelde inderdaad als thuiskomen en zet een heerlijke opzet naar de originele trilogie. alles bij elkaar, de 6 films na elkaar, zorgen volgens mij voor een heel mooie serie waar er weinigen aan zullen kunnen tippen.

THE HOBBIT IS INDERDAAD NIET THE LORD OF THE RINGS (OF NET WEL!)

Waar LOTR in die tijd nog vernieuwend, ongekend episch en zeer origineel was. dat soort films was nog nooit zo neergezet en hadden velen niet gezien, is the hobbit eigenlijk niet echt slechter dan die originele trilogie, alleen is het vernieuwende ervan af en is het vaak een herhaling van stappen. Maar anderzijds, als je echt goed kijkt naar LOTR is die film ook een clichématig gedoe waar veel bij valt te voorspellen en de standaard-stapen zet van een blockbuster. Alleen was die setting, het gegeven, het verhaal errond, de hype, zo sterk en was dat geheel zo juist dat dat minder opviel. opzich valt het hier wel meer op, maar anderzijds komt dat doordat we dit alles al eens gezien hebben in de oorspronkelijke trilogie. Nu, ik ken het boek niet van The Hobbit (there and back again) maar hoogstwaarschijnlijk heeft tolkien ook gewoon een herhaling van stappen gebruikt.

de trilogie van The Hobbit is voor mij dus ook nét iets minder dan de originele trilogie, gewoon om het feit dat je alles al eens gezien hebt in die setting en het ook daar niet meer vernieuwend in is. de eerste had dan nog het voordeel van de nostalgie terug te zien van midden-aarde maar in de andere 2 delen keek je daar toch iets kritischer naar. Anderzijds denk ik dat als The Hobbit als éerste trilogie op deze manier verfilmd zou zijn (dus ook 13 jaar geleden) dat de film veel positiever had ontvangen en dan had misschien de ring-trilogie ook wel meer kritiek te verduren.

toch denk ik, als je de 6 delen na elkaar kijkt, je een wondermooi 6-delig episch avontuur voorgeschoteld krijgt waar maar weinige series in het zog van kunnen komen. Battle of the five armies was alvast een geweldig einde van een trilogie die voor mijn part een tweeluik mocht geworden zijn maar anderzijds was het zeker geen verveling -integendeel- om nog eens 3 maal terug te keren naar éen van de mooiste filmwerelden uit de geschiedenis!

Het zit er op..The Battle of the Five Armies is de afsluiter van de Hobbit-trilogie, en voert ons nog eenmaal mee naar Middle-Earth. Waar deel 2 eindigde, gaat deel 3 verder. Smaug zet koers naar Lake Town om de bewoners aldaar flink op te schrikken. Wat volgt is een fijne proloog, die de toon zet voor een film waarin geweld, spektakel en actie centraal staan. Smaug is fraai vormgegeven, en de karaktervolle stem van Benedikt Cumberbach leent zich uitstekend voor diens scenes. Na deze opening volgt een wat gestage opmars naar waar deze film eigenlijk puur om draait: de slag tussen 'de vijf legers'. Op actiegebied is aan de uiteindelijke slag niets aan te merken. De massalegers zien er feilloos uit, maar het zijn met name de een-op een gevechten die de moeite waard zijn. Dit drie kwartier durende spektakel kan wmb aansluiten in het rijtje Helm's Deep-Minas Tirith, en stelt dan ook nergens echt teleur. Wat wél matig te noemen is, betreft de matige acteerprestatie van Richard Armitage. zijn transformatie van krankzinnige geldbeluste naar allemanshelper en heldhaftige strijder verloopt tamelijk ongeloofwaardig. Aan zijn acteerwerk mankeert toch het een en ander, daar de man er niet slaagt enige emotie over te brengen. De additionele scene met Galadriel is een degelijke interpretatie van de gebeurtenissen van voor LOTR, al vond ik het weinig geloofwaardig dat Sauron zich op die manier in een keer richting Mordor wendde. Ik betwijfel ook of Tolkien een dergelijke uitleg had geapprecieërd. Het acteerwerk van de rest van de cast is naar behoren, en evenals in deel 3 van de LOTR-trilogie bevredigt het alles zo samen te zien komen. Desondanks is the Hobbit significant minder dan de LOTR; de echte magie is er wel, maar minder. The Battle of the Five Armies leunt te veel op de beslissende slag, waardoor sommige scenes daarbuiten minder goed tot hun recht komen, of enkel als opmars dienen.
Ik wil deze recensie besluiten met het prijzen van de geweldige soundtrack, incl. een fantastisch mooi slotnummer.
De volle score krijgt ie net niet, omdat de slag alleen geen 5* kan en mag opleveren. Er zijn minpunten te noemen, en wellicht wel meer dan ik na een fijne bioscoopervaring wil erkennen. Ik heb desondanks enorm genoten, en verheug mij reeds op de extended editie.
4,5*

the hobbit: the battle of the five armies

Dit was het dan, het afsluitende deel van de Middle-Earth saga. Zoals Peter Jackson het zelf zei, het voelt een beetje als 'the end of an era'. Ik was dan ook ongelooflijk benieuwd wat Jackson er voor de laatste keer van gemaakt had. Stiekem hoopte ik toch wel op een tweede Return of the King, zeker met de grootse veldslag die in het verschiet lag. Helaas haalt deze film niet het niveau dat de andere vijf films wel haalden en moet ook ik concluderen dat dit wel degelijk de minste van de zes is. En niet in de minste plaats komt dit door de korte speelduur. Op voorhand stuitte het me al tegen de borst dat deze de kortste film uit de saga zou worden, omdat de belangrijkste zaken nog stonden te gebeuren en omdat deze ook een brug moest vormen naar the lord of the rings. Toch hoopte ik dat Jackson wel wist wat hij deed en consequent zou omspringen hiermee. Niet helemaal dus.

Verhaaltechnisch is er heel wat aan te merken op the battle of the five armies. Ten eerste voelt bijna alles afgeraffeld, alsof Jackson te snel door het verhaal wou razen om maar vlug bij die veldslag te komen. Het eerste gedeelte was desondanks best wel sterk, maar er had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. het gedeelte dat pas echt afgeraffeld werd was de scène in Dol Duldur. We krijgen slechts 1 kleine scene van hooguit 5 minuutjes te zien waarin Sauron heel vlug wordt verdreven naar Mordor. Hier had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. Het vormt wel een degelijke brug naar de lotr, maar toch had dit beter gemoeten. De openingsscene met Smaug was kort en krachtig, maar ook dit had iets uitgebreider gemogen. Daarna wordt er gestadig opgebouwd naar de veldslag en krijgen we interessante scènes te zien met Thorin. De veldslag zelf is hetgeen waar deze afsluiter natuurlijk (teveel) om draait. Natuurlijk zeer fraai weergegeven, al werd het nergens zo episch als bijvoorbeeld bij Helmsdeep, hoe zeer Jackson het ook probeert. Waar ik vooral teleurgesteld over was, was het snelle afhandelen van de veldslag. We krijgen niet eens duidelijk te zien hoe de vijand precies verslagen werd. Het einde na de veldslag ging ook heel snel, maar vond ik wel oké. Ik hoop dat de extended edition hier verbetering gaat brengen, al heb ik daar wel vertrouwen in.

Visueel is het natuurlijk een pareltje, zoals verwacht. Mag ook wel, met een budget van 250 miljoen dollar, meer dan het dubbele van elke lotr-film. Zoals ik al zei is de veldslag verpletterend mooi weergegeven, al is het duidelijk allemaal CGI. Maar ook de vele wezens hebben een mooi design en zoals gewoonlijk zijn ook de steden en plaatsen indrukwekkend. De acteurs zetten voor de laatste keer weer een geweldige rol neer. Martin Freeman speelt voor de derde keer Bilbo Baggins perfect, net zoals Mckellen voor de zesde keer een geweldige tovenaar neerzet. Speciale vermelding ook voor Richard Armitage, die Thorin geweldig neerzette. Zijn transformatie vond ik heel overtuigend en een van de beste stukken uit de film. zijn laatste scene met Bilbo was ook heel mooi. maar al de rest deed het ook zeer goed, al vond ik het een beetje vreemd dat de meeste dwergen niets eens meer tekst kregen. De muziek vond ik om eerlijk te zijn Howard Shore's minste score uit de serie. Had daar veel meer van verwacht, omdat hij natuurlijk voor zichzelf de lat al heel hoog had gelegd.

En dan komt de laatste scene in The Shire en daarna de aftiteling en besef je dat het avontuur in Middle Earth voorbij is. Er komt (voorlopig) geen nieuwe film meer in deze fascinerende wereld, maar gelukkig kan je gewoon de hele saga herbekijken zolang je wil. Jackson heeft wat mij betreft prachtig werk geleverd met deze serie en hoewel deze laatste film mij niet helemaal kon overtuigen, doet niemand hem na wat hij heeft gedaan. De laatste scène eindigt zo dat je perfect kan overstappen naar The lord of the rings, wat velen dan ook zullen doen, waardoor het Jackson gelukt is een doorlopende saga te maken die nog veel bekeken zal worden.

Petje af voor Jackson, en voor Tolkien ook natuurlijk.

4*

The Hobbit was zoals verwacht een mooie vormgegeven film, waarin Freeman weer laat zien dat hij de meest hobbit-achtige acteur van allemaal is, en waarin de actie verder de boventoon voert. Het begint waar deel 2 eindigt, dus je zit meteen in een spectaculaire scene. Ook de veldslag zag er mooi uit, en de gevechten, met name tussen de hoofd-Ork en Thorin op het ijs waren tof gedaan.

Toch ook wel veel mindere punten. Ten eerste het geluid, alles klinkt een beetje onecht, voetstappen klinken te helder, als een brug instort hoor je in plaats van oorverdovend lawaai een plofje, het geluid staat dan weer te hard dan weer te zacht. Kan aan de bioscoop hebben gelegen, maar het viel me bij eerdere delen ook al op. De soundtrack was volledig inwisselbaar.

Echt een fan van 3D zal ik nooit worden, ook nu weer zag het er vaak cartoonesk uit, en hoewel het soms wel spactaculair is vind ik de extreme details en effecten niet echt veel meerwaarde hebben.

Het scenario was onevenwichtig- de veldslag zag er goed uit maar opeens was die afgelopen, en ging het alleen nog om de man tegen man gevechten tussen de hoodrolspelers. Het gevreesde nieuw aangekomen leger werd binnen 1 minuut verslagen door een paar arenden en wat beren. De wat belachelijke love story tussen de elf en de dwerg bleef ook maar doormodderen. Ook werd er soms te geforceerd een link gelegd met LOTR, zoals die opmerking over Strider/ Aragorn tegen Legolas- was die uberhaupt al geboren tijdens The Hobbit? Ook de cameo van Saruman, Elrond en Sauron leek me er iets te veel met de haren bijgesleept.

Al met al, een redelijke afsluiter van de reeks maar overall is the Hobbit me toch wat tegengevallen.