Brooklyn (2015)

'Homesickness is like most sicknesses, it will pass.'

Wat een enorm verfijnde film is deze Brooklyn. Een verhaal over een meisje dat al op jonge leeftijd te maken krijgt met twee andere werelden. Cultuurverschillen zoals weinig mensen dat ooit zullen meemaken. Ondanks enkele dramatische gebeurtenissen wordt de film nooit te zwaar of te sentimenteel, in tegendeel: bepaalde scènes en verschillende dialogen zijn ietwat luchtig te noemen. Dat vind ik enorm fijn en vooral verfrissend.

Buiten het boeiende verhaal wordt de kijker getrakteerd op prachtige plaatjes en is het begin van de vijftiger jaren tot in de perfectie geportretteerd. Ik hou van een dergelijk tijdsbeeld. Je ziet de wereld vanuit een heel ander perspectief en dat komt deze film ten goede.

Saoirse Ronan is toch wel het gezicht van een nieuwe generatie gouden actrices. Deze film werd gereleased toen Ronan de leeftijd van twintig jaar had. Dat maakt haar fantastische acteerprestatie er een met een gouden randje. Ryan Gosling omschreef haar al als 'briljant' en noemde haar zelfs de nieuwe Meryl Streep. Begrijp me niet verkeerd, ik verafgood Streep, maar ik zie de vergelijking absoluut. Zoals wij nu terugkijken op Meryl haar carrière zien we in Kramer vs. Kramer haar definitieve doorbraak. Als we over dertig jaar terugkijken naar Ronan zien we Brooklyn, en jeetje, wat een mooi startschot van een fabuleuze carrière zal dat dan geweest zijn.

Vier sterren.

Brooklyn is een mooie sfeerfilm geworden over immigratie naar het Beloofde Land dat Amerika toen nog was. En die sfeer wordt maximaal uitgediept bij de paspoortcontrole en de scène op de boot. Eilis is een zelfverklaarde vrouw die de lokroep van het grote Amerika niet kan weerstaan en het kleine lokale Ierland achter zich laat. De film dreigt uit te monden tot een eenvoudige romantische film waarbij ze moet kiezen tussen twee geliefden, maar de film gaat verder dan dat.

Brooklyn geeft het gevoel, het onbehagen, weer van een sprong in het duister, niet goed wetende of het ooit licht zal worden. De veilige haven van een onbezorgd veilig bestaan - voor vele anderen was Europa een afgesloten toekomstloos hoofdstuk - werd ingeruild voor een kansrijk glorieuze nieuwe toekomst. Te vaak wordt de oversteek van de Grote Plas te geromantiseerd voorgesteld, alsof eenieder slaagt in Amerika (als je maar wil ...). Eilis slaagt eveneens in Amerika, maar de film creëert de emotie van de heimwee naar huis, de eenzaamheid, de onzekerheid die ontstaat door aan te komen in een onbekende nieuwe wereld.

De sfeer van Brooklyn komt geweldig tot zijn uiting met de mooie cinematografie, decorsetting en kostuums. De bruisende stad komt werkelijk tot leven met de pittoreske straatjes, mooie bruggen en gezellige uitgaansbuurten. Ook het acteertalent van Saoirse Ronan springt er bovenuit en tilt de film naar een hoger niveau. Terechte nominaties op de Oscars destijds, jammer genoeg geen verzilvering.

“Home is home.”

Brooklyn blijft een sfeervolle en tijdloze film over het najagen van je dromen, het maken van moeilijke keuzes, het loslaten van de omgeving waarin je bent opgegroeid, en de strubbelingen van het opbouwen van een nieuw leven in een onbekend land. De jonge Eilis doet dit allemaal als ze in de jaren 50 emigreert van Ierland naar New York, net zoals zoveel Ieren dat deden in die jaren om de economische recessie te ontvluchten. Eilis moet een nieuw leven opbouwen in New York, en na wat tegenslagen lukt dat goed. Brooklyn is allereerst een coming of age verhaal over een jonge vrouw, die in een nieuwe wereld snel volwassen moet worden.

De keuze die Eilis op het laatst moet maken is daarom niet perse een keuze tussen twee jonge mannen, maar meer tussen haar nieuwe leven in New York en haar oude leven in een kleine stad in Ierland. Vlieg je uit en ontdek je de wereld, of blijf je in een kleine stad waar alles comfortabel is en iedereen elkaar kent. Het zijn dit soort universele vragen die van Brooklyn zo’n sterke film maakt. Ronan is weergaloos, en vooral het samenspel tussen haar en Cohen levert mooie scènes op. Julie Walters zorgt als gastvrouw voor het komische element, en de tafelscènes zijn absolute hoogtepunten. De cinematografie, sets en kostuums zorgen ervoor dat je jezelf echt even in het New York van de jaren 50 waant. Wanneer Eillis op het laatst voor de tweede keer naar New York reist laat ze aan een meisje weten wat ze allemaal kan verwachten tijdens de bootreis en het leven in New York. Het laat op schitterende wijze de groei zien die Eilis tijdens de film heeft doorgemaakt.

Dit drama eens meegebracht en het was niet mis. Prima geacteerd en verder zag hij er prima uit. Het verhaal werd ook boeiend gebracht en ging niet vervelen. Toch wel de moeite om gezien te hebben.

Een mooie film waar ik makkelijk in kwam. Goed spel en een meeslepend verhaal met interessante personages. Ondanks de speelduur van bijna twee uur, vond ik het niet slaapverwekkend of langdradig worden. Ruim een voldoende! 4*

Eilis [Saoirse Ronan] laat in de jaren ’50 haar moeder [Jane Brennan] en zus [Fiona Glascott] achter in Ierland om een nieuw leven op te bouwen in de VS. Daar vindt ze onderdak bij Mrs Kehoe [Julie Walters] in Brooklyn en werkt ze bij een warenhuis. De lokale Ierse geloofsgemeenschap probeert haar te helpen haar draai te vinden. Father Flood [Jim Broadbent] biedt zelfs aan Eilis’ avondopleiding tot boekhouder te financieren. Eilis heeft desondanks veelvuldig last van heimwee, tot ze kennis maakt met de van oorsprong Italiaanse Tony [Emory Cohen]. Fraai geproduceerd portret van een emigrant, gebaseerd op het gelijknamige boek van Colim Tóibín, is een vrijwel universeel verhaal dat duidelijk maakt hoe belangrijk het is om het gevoel te krijgen dat je welkom bent en dat je in je nieuwe thuisland ook werkelijk de kans krijgt (en neemt) om een eigen leven op te bouwen. Prachtig acteerwerk alom.