Brooklyn (2015)

Erg fijne film, gaat me wat ver om het een komedie te noemen. Maar het is geen zware drama, nee. Al was ik zeker geraakt door bepaalde stukken. Komt ook door het zeer sterke spel van de cast. Kan er niet omheen, maar ben een groot bewonderaar van Ronan. Hele sterke (en erg mooie) actrice. Het is een beetje jammer dat de trailer zoveel weggeeft, maar alsnog is de film zeker de moeite waard. Visueel is de film ook erg mooi, enkel wat moment op het schip vond ik niet zo mooi eruit zien. Ook het subtiele gebruik van de muziek is heel sterk. En hoewel het echt geen komedie is zitten er inderdaad wel wat grappige momenten in. Vooral de momenten aan de eettafel zijn erg leuk. Verder ben ik verliefd op de sfeer en setting van deze film, zowel in Ierland als in Brooklyn. Zie dat hij pas in maart in Nederland uitkomt, dus dat duurt nog wel even.

4*

Een charmante film over een jonge vrouw, die in de hoop op meer toekomst begin jaren '50 van Ierland naar Amerika verhuist en vervolgens gevoelsmatig heen en weer geslingerd wordt tussen haar nieuwe en haar oude omgeving. Zoals wwelover voor mij al opmerkt, zijn vooral de scènes aan tafel onder leiding van Julie Walters heel erg leuk.

Maar verder een film zonder veel hoogte- of dieptepunten. Een film ook waarin een lach en een traan elkaar gedoseerd afwisselen. Een eenvoudige, invoelende film over de alledaagse wel en wee van een gewone jonge vrouw, die worstelt met haar gevoelens. Dat “gewone” maakt deze film zo sterk. Dat is mede de verdienste van een innemende Saoirse Ronan, die met een schier vlekkeloze vertolking opnieuw weet te overtuigen. Ontroerend en bijzonder mooi.

Tijdens een bliksembezoek aan Londen even tussendoor meegepikt in een nagenoeg lege bioscoop op Leicester Square.

Mooie realistisch beeld van de Ierse Ellis die haar thuis verlaat om te emigreren naar de VS. Het verlangen om terug te keren naar Ierland en vervolgens het opbouwen van een leven in het nieuwe beloofde land is zeer mooi in beeld gebracht en voorzien van een erg mooie score van Michael Brooks. Saoirse Ronan lost haar belofte in met ingetogen en reëel spel en zal veel jurken mogen uitzoeken om de verschillende award shows te gaan bezoeken. Of het goed genoeg is om prijzen te winnen valt te bezien maar het is zeker genoeg om te stellen dat we nog veel meer van haar gaan zien.

Voor Brooklyn een stem tussen de 3,5* en 4* maar laten we beginnen met 3,5*

Visueel hier en daar een beetje kitscherig en te weinig authentiek, maar de plot van dit luchtige romantische drama is verrassend meeslepend en de personages zijn sympathiek. Saoirse Ronan was als puber al een uitstekende actrice maar begint nu als jonge vrouw echt tot haar recht te komen. Ze zet hier een prachtige rol neer. Tot in de puntjes verzorgd verder allemaal.

Conventioneel, politiek correct, klassiek ... zijn termen die bij me opkomen bij deze film. Het is zeker een goede film, een romantische, redelijk maar niet overdreven zoetsappige en vederlichte film, op maat van de Oscars gemaakt en weinig vernieuwend. Het goede aan de film is de mooie Ronan. Je ziet alleen maar haar op het scherm. Ze heeft iets betoverends (behalve haar prachtige ogen) en zuigt je blik als een magneet naar haar toe. Het stoute meisje uit Atonement is inmiddels een prachtige vrouw geworden.

De eerste helft, tot en met haar huwelijk met Tony vond ik nog goed, maar de terugkeer naar Ierland boette de film veel aan kracht in met de bijna verplichte kandidaat die aan het thuisfront op haar zat te wachten. Ook mooi in beeld gebracht; visueel erg ontspannend.

Prachtige film. En dan ook mede door Saiorse Ronan, één van de actrices die ik erg goed vind al is dit pas haar eerste echte hoofdrol in zulk een drama. Maar ze slaagt absoluut. Volstrekt geloofwaardig van schuchter Iers meisje naar zelfbewuste Amerikaanse en met het hele spectrum aan emoties erbij. Zowel technisch goed alsook dat ze me raakt. Haar relatie met Cohen is ook een oprecht. Ook door Cohen trouwens, in eerste instantie misschien een wat gladde jongen maar uiteindelijk een hele lieve knul waarbij je die twee echt wat gunt. De film vermijdt gelukkig ook de valkuil dat het even minder gaat in de relatie.

Het tijdsbeeld is ook heerlijk, met natuurlijk de prima aankleding - sowieso blijven de tijden mooi dat men over het algemeen netjes gekleed ging, ook in de vrije tijd over straat; soms zou ik dat nu ook eens graag zien - maar het hele sfeertje is fijn. Die tijd wordt echt tot leven geroepen en dit is echt een film van de immigranten en dan eens niet het zware leven zoals we al wel kennen. Absoluut verfrissend.

Wel is het zo dat het moment dat ze naar Ierland terugkeert de film een inkakmoment kent. De film herpakt zich later wel, en het is verder niet oninteressant daar en kent zelfs een dubbele nostalgie zo, maar ik had allicht liever gezien dat de hele film zich zou blijven afspelen in Brooklyn. Ook is de chemie met Gleeson een stuk minder. Wel maakt het extra mooi als Ronan terugkeert en nu echt kiest voor haar nieuwe vaderland. 4,0*.

Heel fijn. Vooral de romance tussen Eilis en Tony is het letterlijke en figuurlijke hart van de film, en vond ik zo lief. Emory Cohen heeft misschien een wat kleinere rol, maar spatte wel van het scherm als jonge verliefde knul. Vond ik heel leuk om te zien. Ook hoe Eilis vervolgens opbloeit van een bang verlegen meisje in iemand die langzaam gelukkig wordt was erg mooi.

Vanaf dat ze weer terug is in Ierland vond ik de film iets minder sterk. Ik vond het net iets teveel aanvoelen als 'een verplicht nummer' in het script. Wat mij betreft niet echt overtuigend genoeg om het een belangrijk keuzemoment in haar leven te laten zijn, daarvoor is het net te kort en te weinig geloofwaardig dat ze daar zou kunnen willen blijven.
Moet toegeven dat ik wel even bang was dat de film die kant op zou gaan, maar gelukkig eindigt het netjes happy, en niet met een verbitterde Eilis die toch maar in Ierland blijft, Tony langzaam vergeet (maar wel zijn kind nog baart van die ene keer seks, zag het zo voor me).

Erg goede rol ook van Saoirse Ronan, vond haar iets weghebben van een jonge Carice van Houten. Verbaast me op zich niet als ze de Oscar wint.

Fijne film die heel ontspannen wegkijkt en prachtig sfeervol is geschoten. Zou eigenlijk een 4,5* willen geven, maar daar denk ik nog even over na.

“Would you like to dance?

Are you here with that guy? The one who was teaching you to dance?

No.

So would you dance with me?

I'm not sure he taught me anything.

Doesn't matter. The secret is to look as though you know what you're doing.

Ah. I wish someone had told me that years ago.”

Nee, ik ben niet echt te vinden voor romantische films waar het vrouwelijke publiek van smelten en al grienend in een zakdoek meeleven met het hoofdpersonage. En nee, ik ben geen ongevoelige brok testosteron die enkel alleen naar actierijke, macho films kijkt. Maar ja, meestal mijd ik dit genre films. En toch wou ik dolgraag deze film zien. Niet omdat ik me vergist heb bij het aankopen van papieren zakdoekjes en daardoor met een overschot zit. En ook niet omdat ik in een emotioneel dalletje zit en dus de noodzaak zag om met een trillende onderlip en vochtige ogen naar het scherm te kijken. De enige reden waarom ik dolgraag deze film wou kijken is vanwege Saoirse Ronan. In mijn ogen een revelatie in Hollywood. Een jonge, frisse en zeker niet onaantrekkelijke verschijning die een nieuwe, frisse wind doet waaien. En naast deze fysieke eigenschappen heb ik ook nog eens een diepe bewondering voor haar eigenzinnige keuzes die ze maakt que filmrollen die haar aangeboden worden.

Ronan is het pulserende hart van deze film. Ze eist de volledige aandacht op gedurende de hele film als het jonge Ierse meisje Eilis Lacey, die de kans krijgt om een nieuw leven op te bouwen in de V.S. Helemaal in haar eentje reist ze af naar dit verre land, onwetend wat haar te wachten staat. Haar moeder en zus laat ze achter en voor ze het weet wordt ze verscheurd door heimwee. Zelfs haar job als verkoopster bij Bartocci en een cursus boekhouding kunnen niet verhelpen dat deze emotie haar in de greep houdt. Totdat ze op een dansavond de schuchtere jonge Italiaan Tony (Emory Cohen) ontmoet en ze langzaam transformeert van het introverte, oppervlakkige Ierse plattelandsmeisje naar een typische Amerikaans stadsmeisje die fleurige kleedjes draagt en make-up ontdekt. Haar houding en zelfvertrouwen wijzigt drastisch. Vergelijk maar eens het verlegen, verloren meisje dat zich bij de douane aanmeldt met de vastberaden, jonge vrouw die samen met Tony een vallei overschouwt waar hij zijn toekomstplannen openbaart. Een zelfstandige, besluitvaardige vrouw die met strakke blik en de handen in haar zij, naar de horizon tuurt.

Maar het is niet alleen Saoirse Ronan die in deze film schittert. Ook de haar omringende nevenpersonages zijn meesterlijk uitgekozen en passen perfect in het totale concept. Jane Brennan als de moeder van Eilis, een zwijgzame, in haar lot schikkende vrouw die emotieloos en zakelijk overkomt. Fiona Glascott als de zus Rose. Brid Brennan die de rol van hautaine roddeltante Miss Kelly speelt en verrassend genoeg een belangrijk aandeel heeft in de uiteindelijke beslissing van Eilis. Julie Walters als de principiële eigenares van het pension die telkens weer twee lichthoofdige bewoonsters de les moet spellen. Domhnall “About time” Gleeson als de Ierse dorpeling die een poging doet om Eilis te overtuigen om in Ierland te blijven. En vanzelfsprekend Emory Cohen en zijn Italiaanse familie. Een zelfzekere jongeman die langzaam maar zeker het hart weet te veroveren van de jonge Ierse.

Het is niet het vanzelfsprekende dat me ontroerde. Waarschijnlijk zullen er wel wat traantjes bij het vrouwelijke publiek vloeien tijdens de eindscene. Maar ikzelf werd vooral ontroerd op het moment dat een dakloze tijdens een etentje, georganiseerd door de priester (Jim Broadbent) die er ook voor gezorgd heeft dat Eilis ergens terecht kon in Brooklyn, een Keltisch lied aanhief. Zo puur, zo gemeend en zo doordrenkt door heimwee naar hun vaderland. Pakkend en intens tegelijkertijd.

Maar vooral het acteerwerk van Ronan is schitterend. Ze is expliciet aanwezig in deze film. Haar grote staalblauwe ogen, haar bescheidenheid en haar frêle persoonlijkheid die diepe emoties toont gewoonweg door haar sereniteit. Een performance om u tegen te zeggen. De hartverscheurende keuze die ze moet maken tussen het saaie, druilerige Ierland en het spannende, levendige Amerika wordt perfect door haar uitgebeeld. Voor mij staat de Oscar winnares van “Beste actrice” al vast. Ronan mag van mij gerust dit gouden beeldje in ontvangst nemen.

4*

Mooi drama met goed acteerwerk dat het thema heimwee en emigratie op een boeiende manier weet te verpakken.
Het gevoel van heimwee is uitstekend overgebracht door de jonge hoofdrolspeelster en ook de beelden van zowel Ierland als Brooklyn in de jaren '50 zijn een lust voor het oog.

De Italiaanse love interest Tony vond ik echter weinig boeiend en hoewel hij wel een sympathieke gozer was, vond ik hem ook een beetje een suf. Het is daarom wel een goede zaak dat de film nog even Tony's ambitieuze plannen qua onroerend goed liet zien voordat Eilis terug naar Ierland ging, want dat gaf Tony net even iets meer diepgang en credit dan een oppervlakkige 'vakantieliefde'.
Ik kon me echter ook inleven in Eilis' dilemma om misschien toch in Ierland te blijven, nu ze de eveneens sympathieke Jim had leren kennen. Jim was immers ook een prima match voor Eilis, maar de ons-kent-ons sfeer en de roddel en achterklap in het Ierse dorpje maakt dat New York (en dus Tony) uiteindelijk toch de betere keuze zou zijn.

Verder niet zoveel op aan te merken. Inhoudelijk interessant en nergens klef, sentimenteel of vervelend.

Nietszeggend

Ik was gewaarschuwd dat dit een chickflick ging wezen. Had me daar misschien ook iets teveel op ingesteld. Want eigenlijk was dat het niet eens. Wat het wel is weet ik niet zo goed. Wat opvallend is aan deze film is vooral dat alles nogal oninteressant is. Leuke meid gaat naar New York wordt verliefd trouwt en gaat even terug naar Ierland en flirt daar wat en gaat weer terug naar haar man. Letterlijk the end. Ik had echt veel meer drama of spanning verwacht in Ierland. Maar die was er echt totaal niet.

Suffe solide gemaakte film.

2 sterren.

Ondanks het wat slappe plot is dit romantisch drama door de fijne sfeervolle jaren 50 setting een lust voor het oog: Mooi decor, aankleding en kleurgebruik en een prima Saoirse Ronan maakt het helemaal af.

Kon me toch niet bedenken dat dit zo'n bijster origineel verhaal was om te zien, maar toch was het een redelijk aangename wegkijker. De film kent sterke karakterontwikkeling en het acteerwerk is goed vertegenwoordigd. Dit had de film ook absoluut nodig want de verhaallijn was flinterdun en boordevol clichés.

Knap om 'n film te maken die eigenlijk nergens over gaat, het is 'n gewoon verhaal over gewone mensen en hun dagelijkse beslommeringen. Mijn vrouw vond hem mooi en daar gaat het natuurlijk om.

Zo eens per jaar verschijnt er een film in de bioscoop waar je je zus, vrouw, vriendin, moeder, schoonmoeder en oma mee naartoe kan nemen en ze de film allemaal ‘mooi’ zullen noemen. Brooklyn is precies zo’n film. Er wordt heel netjes binnen de lijnen gekleurd en weet daarbinnen alle nodige emotie op te roepen. Dit komt door sterk schrijf- en zeker ook acteerwerk. Hoe moedig en moeilijk het kan zijn het land van geboorte achter te laten en op zoek te gaan naar geluk is wat Brooklyn geslaagd laat zien.

'Brooklyn' Recensie - Filmtakers

Regisseur Crowley brengt het 'Brooklyn' van de jaren 50 weer tot leven. Prachtig tijdsbeeld, tot in de puntjes verzorgt en heel mooi gefilmd. Saoirse Ronan speelt een beeldschone rol, waar elke traan en / of lach overtuigd. Beginnend in Ierland, op de boot en aankomend in Brooklyn. Een nieuw leven, alles is onbekend, veel verdriet, eenzaamheid.. en dan komt ze Emory Cohen tegen. Alles wordt anders.

Het is lang geleden dat ik een klassieke romantische film zag die me zó wist te pakken; dit komt deels door de chemie tussen Cohen en Ronan. Gecombineerd met wat duidelijk, leuk en pakkend immigratiedrama was dit voor mij genieten. Tijdens de terugkeer naar Ierland houdt Crowley de spanning erin, maar qua gevoel twijfelde ik als kijker niet aan de afloop. Hele mooie prent. Ik heb genoten.

Prachtig klein filmpje.

Brooklyn heeft zo'n simpel verhaaltje waarin we ons allemaal wel in kunnen vinden. Weg zijn van je familie, heimwee, wennen aan een nieuwe omgeving en je weg vinden in een vreemde plek. Omgaan met liefde, trouw blijven aan wie je bent, alles opzij willen zetten voor iets of iemand, verscheurd worden door twee personen waar je van houd. Zoal gezegd, simpel, maar er zit zoveel in Brooly.

Hoe dit alles in 2 uurtjes wordt verteld is geweldig. En daar helpt het geweldige acteerwerk zeker in. Saoirse Ronan toont zoveel emoties in net eerste half uur alleen, en doet dat de gehele film door erg fijn. En het gaat haar ook nog eens zo gemakkelijk af allemaal. Ook de andere acteurs en actrices doen het erg goed. Drama werkt erg goed, de humor voegt erg veel toe, de setting is fantastisch, hoe alles is geschoten en er uitziet is erg mooi. En het liefdesverhaal is met zoveel oprechtheid verteld. Erg fijn om te volgen. En laten we de wonderschone muziek van Michael Brooks ook niet vergeten. Helpt heel erg in het voelen van de juiste emoties. Hij slaat niet een keer de plank mis. Perfectie.

Gewoon een erg goed klein filmpje. Werd op slag verliefd op Brooklyn, iets wat ik niet had verwacht.

Prachtige weergave van een periode uit het leven van een emigrantenmeisje, dat de economische ellende en de kleinburgerlijkheid van het Ierland van de jaren '50 verruild voor een bestaan in Brooklyn. Een geheel andere wereld dan die zij heeft verlaten.

We zien de worstelingen die gepaard gaan met haar omgang met die grote cultuurshock. We zien de innerlijke en uiterlijke strijd die ze moet voeren om te conveniëren en te wennen aan dat nieuwe flamboyantere leven. We ondergaan het wikken en het wegen over de keuzes die gemaakt moeten worden. De teleurstellingen. De triomfen. We zien liefde en dood voorbijkomen. Ja, alle belangrijke zaken uit een leven komen aan bod. Er gebeurt eigenlijk best veel in deze korte uitsnede uit haar levensgeschiedenis.

Het verhaal wordt subtiel verteld en is nergens uitvergroot. Het is simpelweg de verfilming van een stukje uit het leven van een personage. En dat gebeurt zonder veel bombarie of grootse spektakelmomenten. Zonder gezochte überdramatiek. Gewoon herkenbaar en klein weergegeven. De impact van de gebeurtenissen en belevenissen wordt er des te indrukwekkender door. Inleving is een fluitje van een cent. Ook met dank aan de fantastische setting, trouwens.

Er wordt ingehouden geacteerd. De gespeelde weergave van emoties is ingetogen maar is (heel knap) wel goed zichtbaar in het acteerwerk en daardoor juist erg ontroerend. De cast en vooral Ronan imponeert enorm.

Aan het eind, toch wel een behoorlijk wauw-gevoel!

Mooi, gewoon mooi!

Geen film over ellende of over losers, maar gewoon een 100% positieve film die mij daarom een enorm goed gevoel gaf en zo wil ik het ook beleven. Je krijgt de laatste tijd al te veel negatieve zooi naar je hoofd geslingerd. Tja, en dan natuurlijk de mooie Ierse schoonheid Saoirse Ronan, die hier toch wel voortreffelijk in haar doen was. Niemand zou het beter kunnen. Nou, mij mogen ze in ieder geval wel meer verwennen met dit soort romantische feel-good movies, waarbij mijn advies luidt; niet te veel nadenken maar gewoon je gevoel laten spreken.

4.5*

Vandaag nog even op de valreep de film kunnen zien in Utrecht. Zelden zo'n goede film gezien. Er moet wel heel wat gebeuren voor bij mij de tranen over mijn wangen rollen, maar ze kregen het echt wel voor elkaar. Jammer dat die dame van de Filmkrant er helemaal niets van begrepen heeft, of ze is te jong of ze heeft gewoon geen gevoel, zoals iemand al eerder schreef.

Het gaat hier juist om het onderhuidse dat duidelijk voelbaar is door het sublieme acteren en niets te maken heeft met emigreren of vrouwenemancipatie. Deze onderhudse laag is constant aanwezig en maakt het voor mij een kippenvel film. Maar inderdaad in totaal contrast met de huidige snelle sociale media afgestompte wereld waarin we nu leven.

Mooie film. Verhaal is weliswaar niet spectaculair, maar het laat wel zien wat het betekent je vaderland en je familie achter te moeten laten om in een ander land een beter leven op te bouwen. Je zult altijd heen en weer geslingerd worden tussen die twee werelden. In deze film zit het vooral in de details, zoals de overtocht, het dagelijks leven in Brooklyn, de heimwee, je weg zoeken in een vreemd land. Dan was het in haar geval nog relatief makkelijk, omdat vele landgenoten haar voor waren gegaan en ze de taal sprak. Prima rol van Saoirse Ronan, een feest om naar te kijken. Alleen typisch dat die beroemde brug nauwelijks in beeld komt....

Brooklyn

Op een of andere manier spreken de tranentrekkers van Pathé's alternatieve cinema mij wel aan. Niet dat ik mee huil, zo gevoelloos ben ik dan nog net wel, maar het blijft toch een ervaring om met vooral oudere dames op een woensdagmiddag in de bioscoop te zitten. Ook Brooklyn wist mij zeer te bekoren. Een relatief klein, doch krachtig werk.

Het verhaal van Ellis stoelt met name op de meeslependheid van het onbekende avontuur aan de andere kant van de oceaan, nauw verweven met de daarbij komende romantiek. De mystieke aantrekkingskracht die de Nieuwe Wereld op Europa uitstraalt bestaat tot op zekere hoogte vandaag de dag nog, dus een zekere verplaatsing in het karakter van Eillis is mogelijk. Daarnaast is het concept van conflicterende liefdes op hetzelfde moment - met een schamele 6000 kilometer daartussen - een goede voedingsbodem voor sentimentele dramatiek. Sentiment dat werkt wel te verstaan, want Crowley weet je te raken en in beroering te brengen en gaat daarbij onnodige complexiteit uit de weg. De happy-end past daar ook prima in en geeft een zeer fijn, verzadigd gevoel bij het verlaten van de zaal.

Saoirse Ronan weet met ingetogen, integer en toch heel overtuigend spel een goede prestatie neer te zetten. Vanaf minuut een zet ze een personage neer die het volgen waard is. Ze weet haar karakter door middel van woorden en mimiek goed uit te diepen. In zowel vrolijker als dramatischere scènes staat ze haar mannetje. Ze draagt de film prima.
Emory Cohen is een goede tegenspeler. Hij en Ronan creëren een leuk, divers, doch passend duo. In samenspel hebben ze een goede chemie en presteren goed.

Crowley houdt de sfeer ingetogen en klein. Precies wat een werk als deze nodig heeft. Toch weet hij wel de veelzijdigheid van New York te laten zien. Hij combineert dit krachtig met de mooie natuur van het Ierse landschap. Simpliciteit is daarbij het (werkende) streven. Hierdoor heb je visueel een fijne afwisseling van setting. Prima gedaan.

Brooklyn is een fijne film geworden om te zien. Voor mij persoonlijk niet tranen trekkend, maar mooi om naar te kijken. Simpel en sfeervol, met goede prestaties van Ronan en Cohen.

3.5*

Het verhaal is niet erg bijzonder, de setting zeker wel. Daarbij vult de cast hun personages mooi in, met een charmante hoofdrol van Ronan en mooie bijrollen van eigenlijk de gehele cast. De film had wel verrassender of minder zoetsappig mogen zijn, maar het kijkt heerlijk weg zo.

Een aardige film, die fijn wegkijkt. Allereerst is het allemaal netjes in beeld gebracht, al zijn de beelden verder niet echt bijzonder. De hoofdrolspeelster doet het erg goed, speelt een lief en gevat personage, er is een fijne chemie met haar tegenspeler, maar ook met de actrices die haar huisgenoten spelen.

De kanttekening is dat het ook erg makkelijk aanvoelt. Er is nauwelijks conflict, iedereen op het oude kreng na is aardig voor elkaar. Het hoofdpersonage kampt natuurlijk met wat innerlijke conflicten, maar echt problematisch wordt het niet. Het conflict wordt niet echt op de spits gedreven. Dat geldt ook voor de keuze voor een Italiaanse partner. Er is werkelijk niemand die er moeilijk over doet (zelfs het oude kreng niet, die vooral het feit dat ze getrouwd is lijkt te gebruiken), terwijl ik me niet kan voorstellen dat dat niet gevoelig lag in die jaren.

Het einde voelt gelukkig aan, maar er wordt ook het een en ander nìet in beeld gebracht. Hoe gaat het bijvoorbeeld nu verder met haar moeder die eenzaam achterblijft? Dat zien we niet. Hun afscheid voelt vrij abrupt aan, maar toch ook zonder noemenswaardige slag of stoot.

In combinatie met de soms wat nadrukkelijk aanwezige muziek kost dat de film toch echt punten. 2,5*.

Vele duizenden landgenoten zijn haar voorgegaan maar dat is voor Eilis geen hulp in haar strijd tegen de verterende heimwee die haar overvalt.

En eigenlijk gaat deze "Brooklyn" daar nog meer over dan over romantiek.

Het is een eenvoudige, mooie film die toestanden uit begin 50-er jaren zeer getrouw schetst, veel oog heeft voor karaktertekening, menselijke trekjes en enkele ontroerende scènes brengt, zoals het kerstmaal voor dompelaars, die aantoont dat niet alle Ierse immigranten succesvol waren in hun nieuw vaderland.

Een heel bijzondere vermelding verdient zeker hoofdrolspeelster Saoirse Ronana, die heel passend haar rol neerzet.

Naast enkele intieme stiltes, ook goede nostalgische muziek, naast de songs uit die tijd natuurlijk.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi opname...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Saoirse Ronan heeft de juiste kleur van haar en ogen voor deze rol. Haar ogen werden extra belicht tijdens de close-ups. Haar accent heeft ze aangepast van Dublins naar iets meer oostelijks. Haar prestatie is indrukwekkend, maar ook de nevenrollen mogen er wezen. Emory Cohen heeft zich op verschillende acteurs uit de jaren '50 gebaseerd, maar mij deed hij denken aan Frank Sinatra. Jim Broadbent roept de tijd op waarin katholieke priesters een groot moreel gezag hadden in hun parochie.

Twaalf miljoen Ieren emigreerden naar de V.S. op zoek naar werk. Eilis Lacey staat symbool voor elk van hen. Ze wordt met een dilemma geconfronteerd tussen twee landen en tussen twee mannen. De tegenstelling tussen het Ierse dorp Enniscorthy en de metropool New York in de jaren '50 is weergegeven door aanpassingen in de belichting en de kostuums. De Amerikaanse scènes zijn in Montreal opgenomen, omdat Brooklyn te veel gemoderniseerd is.

Terugkerende details verlenen eenheid aan het verhaal. Wanneer Mrs. Brady in een vroege scène rashers (Ierse speklapjes) koopt, lijkt dat slechts bedoeld om wat couleur locale toe te voegen. Kort voor het einde blijkt diezelfde vrouw een familielid te hebben in Brooklyn dat van belang is voor de plot. Nog zo'n element is wanneer ze op haar tweede heenreis een andere emigrante goede raad geeft, daarmee aan haar eigen negatieve ervaringen herinnerend.

Een stukje geschiedenis van de vorige eeuw zit verwerkt in het verhaal van deze Ierse die een reis onderneemt naar nieuwe oorden, naar de toekomst en naar persoonlijke ontwikkeling.

Een heerlijke film die wel eens over het hoofd werd gezien of weggedaan als een grijze duif. Maar de kracht zit net in dat eenvoudige. En de durf om een thema als dit te maken zonder melancholisch of dramatisch te worden. De sfeer van de jaren '50 zit er helemaal in, en Saoirse Ronan is terecht genomineerd voor een Oscar. Haar 2e nominatie al op zo'n jonge leeftijd. Ze draagt de film zonder probleem. De rest van de figuren leken eerst wel karikaturen, maar krijgen gaandeweg meer kleur. En wijken net af van die clichés.

Brooklyn is het verhaal van een jonge vrouw die weg wil uit het zeer conservatieve Ierse dorpje. Er is weinig toekomst, ze wil meer en dan is de Amerikaanse droom zoals voor velen de ideale uitweg. Maar er wordt gelukkig ook getoond dat die droom ook niet ideaal is. De heimwee, de zoektocht naar geluk, de lokale gewoonten, ... Het valt vooral op als ze door het overlijden van haar zus terug gaat naar Ierland. Op het eerste zicht lijkt het wel dat ze daar evengoed haar droom kon najagen (wat misschien wel deel het geval is). Met haar ervaringen uit Amerika is ze wat rijper geworden, ze krijgt een job aangeboden, komt een jongen tegen, het zit haar allemaal mee. Tot stilaan de reden terug bovenkomt waarom ze ooit vertrokken is uit Ierland. En zelfs met de wetenschap dat Amerika ook niet allemaal glitter en glammer is, beseft ze wel dat ze haar droom daar beter kan uitwerken.

De film toont een mooi beeld van de American Dream, zonder per se te zeggen dat Amerika nu zoveel beter is. Maar wel wat mensen aanzette om weg te trekken naar het zogezegde beloofde land. Wat er daar niet zo evident aan is. En hoe je uiteindelijk zelf voor een stuk je toekomst moet bepalen en proberen om de juiste keuzes te maken.

Terwijl ik vroeger altijd dacht dat Brooklyn (Breukelen van origine) een grote stad was is Brooklyn een van de 5 grote stadsdelen van NY. En het ligt ver in het zuiden van NY. Afijn het was het stadsdeel waar met name vroeger veel nieuwelingen kwamen. En wellicht is dat nog steeds zo.

Dan de film! Ik denk eerlijk gezegd dat het boek beter is, dat is vaak zo, maar bij dit soort films heb je best veel gedachtes die je niet zomaar op het witte doek kan zetten, dus dat is best wel lastig. Het moet komen uit de expressies van met name Eilis (Saoirse Ronan) en ik moet zeggen dat ze voor deze rol geknipt is. We gaan haar vast en zeker vaker zien! Vond de aankleding erg mooi en dat is eigenlijk ook gelijk het "probleem" bij deze film. Het ziet er TE gelikt uit. Werkelijk alles ziet er glanzend uit tot in de perfectie. Zelfs de prullenbakken zien er mooi uit in fantastische kleuren. Het had hier en daar best wel wat soberder gekund. Maar goed met de sfeer zit het wel snor. De verdieping in de echte gesprekken miste ik wel een beetje, zodoende bleef het bij gesprekjes hier en daar. Maar kennelijk was het vooral haar eigen verwerking. Hoe ga je om in een nieuw land en waar voel je je het meeste thuis. Al kwam die Italiaan nog wel met een mooie eenvoudige tekst home is home.

Miste wel wat strijd in in de dialogen, zodoende was het vooral de melk die lauw werd maar nooit heet of koud wordt of het moet haar plotselinge verlies zijn van haar zus. Je moet dus vergeefs wachten op plotselinge omwentelingen. Het gaat met een bepaald tempo die veelal hetzelfde is, maar saai wordt ie nooit, maar wat meer pit had wel gemogen.

Goeie film over een jonge, Ierse vrouw die haar familie achter laat en immigreert naar Amerika. Een prachtig verhaal, maar het duurt misschien net iets te lang voordat het echt interessant wordt (wanneer het hoofdpersonage voor een moeilijke keuze komt te staan). De film ziet er mooi uit en heeft een aangenaam tempo. Ook een mooi einde en Saoirse Ronan is perfect gecast. Een ruime 3.5 sterren.