Brooklyn (2015)

Kon me toch niet bedenken dat dit zo'n bijster origineel verhaal was om te zien, maar toch was het een redelijk aangename wegkijker. De film kent sterke karakterontwikkeling en het acteerwerk is goed vertegenwoordigd. Dit had de film ook absoluut nodig want de verhaallijn was flinterdun en boordevol clichés.

Knap om 'n film te maken die eigenlijk nergens over gaat, het is 'n gewoon verhaal over gewone mensen en hun dagelijkse beslommeringen. Mijn vrouw vond hem mooi en daar gaat het natuurlijk om.

Dagelijkse beslommeringen? Er gaan toch dagen voorbij dat ik niet naar de andere kant van de wereld emigreer...

Zo eens per jaar verschijnt er een film in de bioscoop waar je je zus, vrouw, vriendin, moeder, schoonmoeder en oma mee naartoe kan nemen en ze de film allemaal ‘mooi’ zullen noemen. Brooklyn is precies zo’n film. Er wordt heel netjes binnen de lijnen gekleurd en weet daarbinnen alle nodige emotie op te roepen. Dit komt door sterk schrijf- en zeker ook acteerwerk. Hoe moedig en moeilijk het kan zijn het land van geboorte achter te laten en op zoek te gaan naar geluk is wat Brooklyn geslaagd laat zien.

'Brooklyn' Recensie - Filmtakers

Pittige recensie: De Filmkrant :: Brooklyn

Wat lijkt me dat naar als je met zo'n kille, afstandelijke houding een twee uur lange film moet kijken.

Geschreven door de ogen van een vrouwelijke recensent. Vergeet dat niet.

Dan nog. Er zit zo'n vervelend toontje in, alsof ze er zelf ver boven staat en ons wel even uitlegt hoe het zit.

Doet totaal niet terzake natuurlijk, zoiets oppervlakkigs had iedereen kunnen schrijven. Ze was vooraf blijkbaar al zo overtuigd van haar eigen blinde visie dat ze niet eens goed heeft opgelet. De prestatie van Ronan is behoorlijk subtiel en juist daardoor vond ik de film heel goed werken. Daarnaast vond ik de romance van Ronan met de mij onbekende Cohen electrifying, de beste filmchemie van een filmkoppel in jaren wat mij betreft. Dat de film verder geen enkele kanttekening plaatst is helemaal niet erg, de film graaft daarmee niet zo diep als bijvoorbeeld Carol - die ook nog eens superieur was in muziek, design en camerawerk - maar het feit dat ik een zaal voor snotterende dames zit doet mij vermoeden dat voor dergelijke romantiek wel een plaats is. Het is misschien juist wel gedurfd om zo'n elegante vrouwenfilm te maken, die zich alleen maar op het drama rond een romance focust. Daar hoef je dan vervolgens echt geen blinde 'zogenaamd feministische' recensie over te schrijven. Daarvoor is de film verder te gewoontjes, maar ja een radicaal grijpt elke futiliteit aan om volkomen los te gaan. De Filmkrant is de laatste tijd niet zo goed bezig, want er zijn een hoop van dit soort lichtgewichten bijgekomen de laatste tijd.

Geen best artikel. Velen verwachten klaarblijkelijk bij een film over immigratie een "vuil" reality drama, waarin bvb Ronan verkracht zou worden, op straat zou belanden of in een vuile flat, geen job zou vinden, misbruikt zou worden door de eerste de beste profiteur. Dergelijke stereotiepen zouden makkelijk geweest zijn voor de makers maar dat past meer bij de immigratie rond de jaren 1890-1900. Verder zitten we hier toch al in de jaren 1950 waar na tientallen jaren immigratiepolitiek alles al op een redelijk geordende manier verliep en er voldoende vangnetten waren om mensen niet in armoede te laten verzeilen. Dus ik zie niet in waarom een "klassieke" romantische en keurige film niet zou kunnen.

Precies wat Filmkriebel zegt. Ik vond het een verademing zulk een film te zien waar het conflirct in iemands hoofd afspeelt en niet in iemands omgeving waar het op zich allemaal vrij voorspoedig gaat. En dit zal voor veel immigranten ook vast de waarheid zijn geweest.

Regisseur Crowley brengt het 'Brooklyn' van de jaren 50 weer tot leven. Prachtig tijdsbeeld, tot in de puntjes verzorgt en heel mooi gefilmd. Saoirse Ronan speelt een beeldschone rol, waar elke traan en / of lach overtuigd. Beginnend in Ierland, op de boot en aankomend in Brooklyn. Een nieuw leven, alles is onbekend, veel verdriet, eenzaamheid.. en dan komt ze Emory Cohen tegen. Alles wordt anders.

Het is lang geleden dat ik een klassieke romantische film zag die me zó wist te pakken; dit komt deels door de chemie tussen Cohen en Ronan. Gecombineerd met wat duidelijk, leuk en pakkend immigratiedrama was dit voor mij genieten. Tijdens de terugkeer naar Ierland houdt Crowley de spanning erin, maar qua gevoel twijfelde ik als kijker niet aan de afloop. Hele mooie prent. Ik heb genoten.

De Filmkrant waardeerde deze vrouwenfilm, om maar eens een oneerbiedige benaming te gebruiken, met slechts 1 ster. Het grootste probleem wat de recensent met de film had is dat er niets in gebeurd. Dat moet ik meteen nuanceren: er komen inderdaad geen aliens of explosies in voor, maar er om nu te zeggen dat er niets in gebeurd gaat mij toch echt een brug te ver. Dit is een film over het leven, waarin mensen dood gaan, emigreren, verliefd worden en in vertwijfeling komen. Het sprak mij daarom zeker, plus de prachtige beelden aan zee, de muziek, het brave dansen en kapsels uit die tijd, om over het sterke acteerwerken niet te spreken.

Dat viel dus behoorlijk tegen. Prachtig gespeeld en daar is meteen alles mee gezegd. Wat een vreselijke saaie film. Er gebeurd gewoon niets. Zal het goed doen bij het vrouwelijk gedeelte van het bioscooppubliek.

Prachtig klein filmpje.

Brooklyn heeft zo'n simpel verhaaltje waarin we ons allemaal wel in kunnen vinden. Weg zijn van je familie, heimwee, wennen aan een nieuwe omgeving en je weg vinden in een vreemde plek. Omgaan met liefde, trouw blijven aan wie je bent, alles opzij willen zetten voor iets of iemand, verscheurd worden door twee personen waar je van houd. Zoal gezegd, simpel, maar er zit zoveel in Brooly.

Hoe dit alles in 2 uurtjes wordt verteld is geweldig. En daar helpt het geweldige acteerwerk zeker in. Saoirse Ronan toont zoveel emoties in net eerste half uur alleen, en doet dat de gehele film door erg fijn. En het gaat haar ook nog eens zo gemakkelijk af allemaal. Ook de andere acteurs en actrices doen het erg goed. Drama werkt erg goed, de humor voegt erg veel toe, de setting is fantastisch, hoe alles is geschoten en er uitziet is erg mooi. En het liefdesverhaal is met zoveel oprechtheid verteld. Erg fijn om te volgen. En laten we de wonderschone muziek van Michael Brooks ook niet vergeten. Helpt heel erg in het voelen van de juiste emoties. Hij slaat niet een keer de plank mis. Perfectie.

Gewoon een erg goed klein filmpje. Werd op slag verliefd op Brooklyn, iets wat ik niet had verwacht.

Het vrouwvolk kan een beetje nikserigheid inderdaad wel waarderen.

Simpel keurig verhaal uit begin jarig vijftig. Aardig, maar de film kabbelt maar voort. Het zou je buurmeisje kunnen zijn geweest. Er gebeurd eigenlijk niet zoveel. Begin jaren vijftig vertrokken veel jongeren naar Amerika om daar hun leven op te bouwen. Deze film is een verhaal van een van hen. Niets bijzonders. En ze leefden nog lang en gelukkig. 3.0

Prachtige weergave van een periode uit het leven van een emigrantenmeisje, dat de economische ellende en de kleinburgerlijkheid van het Ierland van de jaren '50 verruild voor een bestaan in Brooklyn. Een geheel andere wereld dan die zij heeft verlaten.

We zien de worstelingen die gepaard gaan met haar omgang met die grote cultuurshock. We zien de innerlijke en uiterlijke strijd die ze moet voeren om te conveniëren en te wennen aan dat nieuwe flamboyantere leven. We ondergaan het wikken en het wegen over de keuzes die gemaakt moeten worden. De teleurstellingen. De triomfen. We zien liefde en dood voorbijkomen. Ja, alle belangrijke zaken uit een leven komen aan bod. Er gebeurt eigenlijk best veel in deze korte uitsnede uit haar levensgeschiedenis.

Het verhaal wordt subtiel verteld en is nergens uitvergroot. Het is simpelweg de verfilming van een stukje uit het leven van een personage. En dat gebeurt zonder veel bombarie of grootse spektakelmomenten. Zonder gezochte überdramatiek. Gewoon herkenbaar en klein weergegeven. De impact van de gebeurtenissen en belevenissen wordt er des te indrukwekkender door. Inleving is een fluitje van een cent. Ook met dank aan de fantastische setting, trouwens.

Er wordt ingehouden geacteerd. De gespeelde weergave van emoties is ingetogen maar is (heel knap) wel goed zichtbaar in het acteerwerk en daardoor juist erg ontroerend. De cast en vooral Ronan imponeert enorm.

Aan het eind, toch wel een behoorlijk wauw-gevoel!

Erg mooi omschreven, Collins. Ik vond het voor mezelf moeilijk om onder woorden te brengen waarom ik Brooklyn zo geweldig vind, maar jij verwoordt precies waar de kracht van de film zo stilletjes in schuilt.

Zwolle84

Dank voor het compliment!

Aardige film... (Ik kon alleen niet aan 'Tony' wennen qua stemgeluid )

Krijg je er van mij ook eentje. Goed verwoord waarom ik dit een mooie film vind.

Er gebeurd gewoon niks las ik lezertje zeggen. Tsja, ik vond dat er genoeg gebeurde. Ik heb me er prima mee vermaakt. Geen superheldenactie maar een gewoon meisje wat keuzes moet maken en zich afvraagt waarom dingen lopen zoals ze lopen en daar haar weg in vindt. Ik hou wel van dit soort films waarin je een stukje leven van iemand volgt.

Ook mooi om even tijd te reizen en voor twee uur in de 50's in Ierland en in Brooklyn te vertoeven. Dat is wat cinema voor mij is, even tijdreizen of in een ander deel van de wereld of universum zijn. En dan buiten komen en dan ben je in twee tellen van NY 1950 weer in je eigen stad in 2016. Ik vind mijn Pathé Unlimited kaart nu al mijn beste idee van 2016! Geweldig, die tripjes waarin ik even in een andere werkelijkheid ben.

Of het een vrouwenfilm is weet ik niet. Ik hou sowieso niet zo van dat soort hokjes, ik (man) vond het geen vrouwenfilm maar een mooie film over gewone mensen met wat ellende en wat geluk, het echte leven mooi in een film gestopt dus. Wel viel me op dat er maar twee mannen in de zaal zaten en voor de rest alleen maar vrouwen. Dus mannen, laat je niet van de wijs brengen door mensen met een hokjesgeest, dit is gewoon een prima film voor hem en haar.

Dank Walter S.

En ik ben het erg eens met je opmerking hieronder. Typische vrouwenfilm? Onzin.

Het is in wezen niet meer dan een romantische 3 stuiverromannetjes verhaal dat braaf genoeg is voor de EO..... maar op de een of andere manier werkt het als een tierelier. Ouderwets topvermaak

Mooi, gewoon mooi!

Geen film over ellende of over losers, maar gewoon een 100% positieve film die mij daarom een enorm goed gevoel gaf en zo wil ik het ook beleven. Je krijgt de laatste tijd al te veel negatieve zooi naar je hoofd geslingerd. Tja, en dan natuurlijk de mooie Ierse schoonheid Saoirse Ronan, die hier toch wel voortreffelijk in haar doen was. Niemand zou het beter kunnen. Nou, mij mogen ze in ieder geval wel meer verwennen met dit soort romantische feel-good movies, waarbij mijn advies luidt; niet te veel nadenken maar gewoon je gevoel laten spreken.

4.5*

De originaliteit van het verhaal kan de kracht van een film zijn. Dat is in deze film misschien minder aan de orde. Maar wat wordt de schrijnende heimwee en het wennen in een totaal nieuwe wereld, los van iedereen en alles wat je lief is, hier prachtig en inleefbaar neergezet. En de kanteling op een bepaald moment geloofwaardig vormgegeven.

Ik was nooit zo'n liefhebber van roman/drama films, maar ik wordt ouder en sentimenteler . Sterk geacteerde en mooi in beeld gebrachte film over een Iers meisje dat emigreert naar het grote Amerika en daar haar leven opbouwt totdat ze weer terug moet naar haar vaderland en weer in de verleiding wordt gebracht om daar te blijven....

mooi!

Geen woord van gelogen!

Degelijk romantisch drama verrast nergens maar de makers doen ook weinig fout. Het verhaal is weinig opzienbarend maar de mooie cinematografie, oog voor detail en met name het sterke spel van Saoirse Ronan tillen het naar een hoger niveau.