Als we aan klassieke horrorfilms denken, dan schieten al gauw titels als Alien, The Shining en The Exorcist door je hoofd. Films die iedere zelfbenoemde horrorfanaat wel een keer gezien heeft. In de jaren zestig, zeventig en tachtig werden uiteraard wel meer sterke horrorfilms gemaakt. Vorige week behandelden we twee keer over vijf titels die stuk voor stuk tot de lijst van 50 best beoordeelde behoren, maar vandaag pakken we vijf andere uit de top 100. 

Uiterst sfeervolle film met schitterende zwart-wit beelden en inderdaad één van de betere 'haunted house' films. Erg goed sfeertje (hier en daar ook behoorlijk angstaanjagend), effectieve schrikmomenten en ook uitstekend acteerwerk. Met name hoofdrolspeelster Kerr en de twee kinderen Stephens en Franklin deden het erg goed. Eén van de mooiste momenten was naar mijn mening het begin van de film (nog voor de credits), waarin Flora te horen is met het schitterende en erg sfeervolle liedje O Willow Waly (welke overigens een aantal keer in de film is verwerkt). Prachtig nummer, past erg goed bij de sfeer van de film. - Chainsaw

Sobere maar effciënte horrorfilm, die zijn doel niet mist. Het bezorgde mij de gewenste huiver en wekt - zoals Halycon en Mug terecht aanhalen - tegenstrijdige gevoelens op. Dat merk je ook heel duidelijk in de knappe verolkingen, vooral van Edith Scob en Alida Valli. "Les Yeux Sans Visage" was zonder twijfel een inspiratiebron voor twee andere hoogvliegers een jaar later: Ferroni (Mill of the Stone Women) en Franco (Awful Dr. Orloff) die er ook best mogen wezen. - Mac Hammer Fan

Ik was toch wel onder de indruk van Angst. De grootste complimenten gaan hierbij uit naar Erwin Leder en het camerawerk. Erwin Leder zet werkelijk een grootse prestatie neer. Hij speelt in deze film een karakter dat totaal verward is en zijn acties zijn voor de normale mens niets minder dan krankzinnig. Voor hem is het gek genoeg allemaal vrij logisch. Deze tegenstrijdigheid zorgde ervoor dat ik van begin tot eind geboeid was door dit karakter.

Het camerawerk in deze film is zeer apart. Wat mij betreft was het een succes, al waren sommige scènes inderdaad wat knullig. Ook de shots vanuit de kraan kon ik zeer waarderen. Minpunt in deze film is dat het soms wat grotesk en overdreven aanvoelt. Dit zorgde bij mij voor een verminderd gevoel van dreiging, en dat is eigenlijk wel jammer. - Co Jackso

Hysterisch drama uitmondend in de meest krankzinnige horror. Possessions reputatie hint vooral naar het tweede. Bij mij althans. Dan wil het wel eens doorbijten zijn in het eerste uur. Het is in ieder geval even wennen aan het van de pot gerukte melodrama waarmee Zulawski zijn nogal brede fundament bouwt. Vitaal is het absoluut, mede dankzij het energieke camerawerk, maar het is uiteindelijk Heinrich die bij mij het ijs doet breken.

Ik heb me kapot gelachen om die glibberige Duitser. Helemaal hoe het met hem uitpakt. Het tweede uur is niks minder dan uitzinnig. Heerlijke bende met allerlei bizarre momenten en ontwikkelingen. En een wervelende Adjani. Haar scène in de tunnel zal iedereen er wel uitpikken. Een andere waar je moeilijk omheen kunt, is het jochie met zijn repeterende tip en zwierige duik. Ook die blijft hangen. En zo zijn er nog wel een paar. Leuke film. - Insignificance

Prima debuut van grootmeester Argento. Geniaal als in Deep Red wordt het meestal net niet, maar zo nu en dan wil The Bird with the Crystal Plumage erg sterk uit de hoek komen. Het mysterie wordt sterk opgebouwd en bekende giallo-elementen worden met verve geregisseerd. Vooral visueel blinkt Argento op momenten al uit. Ook de muziek is net niet het geniale wat bijvoorbeeld Goblin in latere Argento's heeft geproduceerd, maar het werkt sfeerversterkend. De ontknoping is helaas wel wat tam, maar Dario Argento heeft hiermee een prima debuut in handen. - dutchtuga