Meningen

Vanavond voor de tweede keer de Final Cut van Blade Runner gezien. Aangezien de film al een tijdje door mijn hoofd spookte heb ik me met hoge verwachtingen voorbereid op deze tweede kijkbeurt.

De afgelopen tijd heb ik genoeg informatie en analyses over Blade Runner opgezocht dus was ik er klaar voor om dit meesterwerk opnieuw te mogen aanschouwen:

De prachtige openingsscene wordt ondersteund door de nog mooiere soundtrack van Vangelis waardoor ik al snel in de Blade Runner sfeer gesleurd word. In een rap tempo wordt je als kijker geintroduceerd aan een noir-achtige setting waarin Blade Runner Deckard (Harrison Ford) op een missie gestuurd is om zogenaamde 'replicants' op non-actief te zetten.

De kracht van de film ligt vooral bij de symboliek en het filosofische vraagstuk 'Wat is een mens?' die op subtiele wijze in het verhaal verwerkt zijn.

Vaak zocht ik als kijker naar boodschappen of antwoorden die hier en daar in de film verborgen liggen. Blade Runner is namelijk een film waar in bijna elke scene een belangrijk onderwerp of thema wordt aangesneden. Zo zijn er thema's als de mensheid, technologie, het geheugen maar ook religieuze symboliek verwerkt in Blade Runner. Details die op het eerste gezicht niet opvallen zullen bij latere herzieningen duidelijk worden waardoor deze film altijd stof tot nadenken zal blijven bieden.

Maar gelukkig zijn ook nog eens de andere filmische aspecten zoals het acteerwerk en de visuele kant hier van torenhoog niveau.

Rutger Hauer in de rol van zijn leven als de kille, maar vatbare Roy Batty. Harrison Ford die de rol van hardboiled detective uitstekend op zich neemt en ook Sean Young weet de onzekere maar zeer vrouwelijke replicant genaamd Rachel goed te vertolken.

Over de visuele kant kan ik alleen maar razend positief zijn, en dat is zacht uitgedrukt; Want nog nooit heb ik zo een waanzinnig grimmig stadsbeeld zo waanzinnig mooi van 't beeld af zien spatten. Cinematografisch barst Blade Runner van de donkere shots die samen met de muziek een heerlijke sfeer geschept hebben. Een applausje voor Ridley Scott en Vangelis.

Wanneer je denkt dat je alles gehad hebt, sluit de film zich af met een van de mooiste monologen uit de geschiedenis van het medium film. Kippenvel en shock bij het briljante slot van deze briljante film.

In de 'toekomst' zullen er nog vele Science Fiction films gemaakt worden, maar geen een die ook maar in de buurt zal komen bij het meesterwerk genaamd Blade Runner.

* * * * *

Zeer sterke film maar waarom heeft Gilliam zich niet gehouden aan het originele einde? Dan zou dit een instant top10 film voor mij geworden zijn, want het boek is meer dan briljant!

De visie en setting van Thompson en Steadman worden hier uitstekend in verwerkt. Visueel prachtig met felle kleuren die de film een geweldige sfeer geven. Het claustrofobische en chaotische camerawerk versterkt het psychedelische gevoel dat duidelijk overheerst in Fear and Loathing in Las Vegas.

Ook de vertelling van Depp is fantastisch. Briljante quotes van The Good Doctor himself geven mij continu kippenvel maar het is vooral 'The Wave Speech' die een grootse indruk op mij achterlaat.

Het puike (over)acteerwerk van Johnny en Benicio past precies bij de toon van het boek en dus lig ik hier net zo hard dubbel van het lachen om hun krankzinnige ervaringen en woordkeuze.

Een sterk staaltje kritiek op de Amerikaanse maatschappij maar meer dan dat een waanzinnig goede film waarin iedereen even de draad kwijt is. Daar houden we wel van.

Jammer dat dit uitstekend in beeld gebrachte verhaal zo vroeg afloopt waardoor het een portie van de meesterlijke indruk uit het boek misloopt.

4,5 *

Na meer dan 6 jaar weer eens bekeken. Herinnerde me zelf nog zeer weinig van de film maar dankzij alle lof op moviemeter waren mijn verwachtingen voor The Fellowship of the Ring torenhoog.

De film opent met prachtige shots van het Hobbit dorpje met daarbij de prachtige muziek van Howard Shore. De magische Middle Eart sfeer is hierbij gezet waarna de vriendschap van onze hoofdpersonen sterk in beeld wordt gebracht.

Maar de spanning is op de loer en zo leren wij over het mysterie van de ring en het kwaad op Mordor. En zo volgen er een aantal bloedstollende scenes die mij diep met de hoofdpersonen meesleuren, hun angst spat bij wijze van spreken van het scherm af.

Het visueel prachtige Rivendel is een lust voor het oog en ook de kostuums van de verschillende 'rassen' zien er tiptop in orde uit. De film bereikt naar mijn mening een hoogtepunt bij de krachtige en emotionele samenstelling van het genootschap van de ring.

Het is dan ook jammer dat ik moet zeggen dat ik vind dat de 2e helft van deze geweldige quest wat minder indruk op mij maakte dan de meesterlijke opbouw. De karakters zijn bij elkaar, hun dialogen zijn boeiend en het avontuur wordt groter maar ergens vind ik toch dat de geweldige sfeer onder alle grote actie aan het lijden is.

Misschien vergis ik me en zie ik de schoonheid daarvan pas bij een herziening maar voor nu geef ik de film 4,5 sterren voor de geweldige opbouw, muziek, karakters en de ongelooflijk goed in beeld gebrachte wereld.

4,5 *

Deel 1 is uitstekend maar dit is ronduit meesterlijk.

Een zeer veelzijdige film die de reis en strijd van ons uitelkaar gevallen genootschap van verschillende kanten weet te belichten (Verhaaltechnisch 'n groot pluspunt ten opzichte van het vorige deel).

De wanhoop en emoties nemen toe waardoor de spanning stijgt en het genot alleen maar groter wordt. Het verhaal van bijna 3 uur kijkt makkelijk weg vanwege de goed uitgevoerde gevechten die op de juiste momenten in beeld gebracht worden.

Omdat de hoofdpersonen hun eigen pad op zijn gegaan is er de kans om hun persoonlijkheid en ontwikkeling wat verder uit te diepen. Frodo's frustratie en Aragorn's hoop worden op uitstekende wijze verfilmd terwijl Legolas en Gimli zorgen voor het luchtigere vermaak.

Het grootste pluspunt is voor mij de komst van Gollem, het krankzinnige schepsel dat zowel humor als angst bij de kijker los weet te wekken. Dit karakter zal de geschiedenis in gaan als een van de opmerkelijkste wezens uit de film geschiedenis.

Visueel is het opnieuw prachtig met mystieke landschappen en locaties die door 't spetterende camerawerk nog grootser schijnen te ogen. En hoewel ik geen ware liefhebber ben van de gevechten moet ik zeggen dat ik met genot naar het eindgevecht heb zitten staren.

Voor mij had de wonderlijke wereld van Middle Earth eigenlijk nog wat extra variatie kunnen gebruiken maar verder is er op The Two Towers niets aan te merken. Een film die van begin tot eind klopt, waarbij de emoties uiteenlopen en de memorabele scenes je om de oren vliegen.

En nu op naar deel 3.

* * * * *