Meningen

Ik vond dit een ingewikkelde film. Er gebeurde veel en het verhaal ging voor mij soms net te snel. Ik snapte aan het eind dan ook niet meer wat er nou eigenlijk allemaal aan het gebeuren was. Hoe dan ook, de animatie was prachtig! Zeker in het achterhoofd houdend dat de film al 23 jaar oud is. Beste scène vond ik die waar die knuffels tot leven kwamen. Het was dan ook wel een beetje tot daar dat ik de film nog begreep, maar soit. Ik ga deze zeker nog herbekijken. Wellicht gaat mijn score dan nog omhoog en kan ik ter zijner tijd een uitgebreidere review doen.

Wat een ontzettend blije film is dit. En hoe heerlijk is het om daarnaar te kijken. De film is heel duidelijk voor kinderen gemaakt, getuige het simpele verhaaltje (alhoewel ik wel even kwijt was hoe dat nou zat met het redden van de aarde), maar als volwassene heb ik er zeker ook van kunnen genieten. Je wordt er op een bepaalde manier gewoon heel vrolijk van. De muziek vond ik in deze film niet zo memorabel (op de aftiteling na dan), maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met de prachtige animatie. Het hoogtepunt is zeker wanneer je Ponyo op de golven ziet , maar ook de rest is gewoon mooi en met detail getekend. Hopelijk mogen we in de toekomst nog een film van Miyasaki verwachten.

Dit is een van de beste films die ik ooit heb gezien en sowieso de beste animatiefilm die ik ooit heb gezien. Niet zozeer vanwege de animatie, want die was niet zo wereldschokkend, maar vooral vanwege het ijzersterke verhaal en de manier waarop dit verteld wordt. Ik had van mijzelf nooit gedacht dat ik op zo een dergelijke wijze ontroerd zou kunnen raken. Ik ben niet iemand die bij films zal snikken of mij bedroefd zal voelen, omdat ik uiteindelijk toch altijd de acteurs achter de personages blijf zien. Wellicht dat het feit dat dit anime is ervoor gezorgd heeft dat ik mij nu wel verplicht in de personages moest inleven. Een zeer schokkende ervaring zou achteraf blijken, wat bij mij dan ook tot enige overmatige traanproductie heeft geleid. Wellicht de eerste film waarbij dit ooit gebeurd is bij mij (en ik ben een volwassen vent met testosteron enzo). En dan te bedenken dat ik pas twee weken geleden begonnen ben met Japanse anime te kijken. Daarvoor moest ik er niets van hebben (ik maakte vroeger al snel de associaties met pokémon en dergelijke flutseries die mij nooit konden boeien). Dat een film, en juist een anime film, zo een gevoel bij mij te weeg heeft kunnen brengen is bijzonder en heeft ervoor gezorgd dat ik deze film vijf sterren geef. Ik heb er lang moeten over nadenken. Het is ook al een paar dagen geleden dat ik de film gezien heb en toen zou ik op vier sterren zijn blijven steken. Maar het feit dat deze film zoveel met je doet en in je hoofd blijft rondspoken (een tekenfilm nota bene!) heeft mij van gedachten doen veranderen. Ook bij het terugkijken van de eerste scène van de film komt consequent het gevoel van grieven weer boven. Ik wil de film zeker ooit eens terug zien, maar het zal een zware zit worden dan. Dit is een klassieker!

Ben destijds door vrienden overgehaald om deze film in de bioscoop te gaan kijken, onder het mom van 'een thriller over een weerwolf die 's nachts mensen verslind en de inwoners moeten erachter zien te komen wie van hen die weerwolf is'. Ik heb met vrienden vroeger vaak het spel weerwolven van wakkerdam gespeeld en verwachtte eigenlijk ook eenzelfde sfeer in de film als bij dit spel, namelijk continue spanning, misleiding en uiteindelijk een geweldige climax die niemand aan ziet komen. Voeg daarbij nog een oud kindersprookje toe en het geheel kan nog best interessant worden. Niets daarvan is echter waar. Ik heb zelden zo een gedrocht gezien als deze film. Tenenkrommend heb ik in die bioscoop gezeten. En ik had nog zo bewust geen trailers en dergelijk opgezocht van deze film, want, en dat was wellicht mijn fout, ik wilde niets van de spanning weghalen door al iets van het plot te lezen. Maar ja, welke spanning? Je ziet alles al van mijlenver aankomen in deze film. Het is de eerste film die werkelijk geen enkele van mijn verwachtingen weet waar te maken. Nog erger, het ruïneert een van de sprookjes uit mijn kindertijd door roodkapje te laten spelen door zo'n duffe actrice. Ik had totaal niets met dat personage en irriteerde me er mateloos aan.

Over het algemeen was het acteerwerk zwaar teleurstellend, van wat ik me ervan kan herinneren (ik heb veel van deze film al ver weg in mijn geheugen gestopt). Ik zag Michael Shanks (stargate) voorbijkomen en kon enkel een gevoel van plaatsvervangende schaamte bij mij vaststellen. Gelukkig ging hij snel dood. En de wolf zelf was ook weinig om over naar huis te schrijven. Het maakte op mij geen angstaanjagende indruk (waar waren de rondvliegende ledematen?) en niet te geloven, de wolf kon praten met het hoofdpersonage. Wat een erbarmelijke scene was dat. Het is nog een wonder dat mijn tenen niet gebroken zijn, zo krom dat ze stonden. Maar als je denkt het ergste gezien te hebben kan het bij deze film altijd nog erger. Want wat te denken van die christelijke weerwolvenjager? Een zeer slecht uitgewerkt personage dat continu loopt te zeuren dat hij zijn vrouw moest doden omdat ze een weerwolf was en zelf zich daarom gedraagd als een eikel. Het maakte op mij in ieder geval weinig indruk. Ik kon overigens met geen enkel personage meeleven in deze film. Alleen met de acteurs.

Het einde was stom, maar natuurlijk wel de belangrijkste ontknoping van het liefdesverhaal. Een heel vervelend en storend verhaal dat continu de film leek te onderbreken voor mij. Als je van clichématige liefdesverhalen houdt kan het einde wellicht wel bevredigend zijn. Ik was vooral blij dat de film afgelopen was.