Logboek

Met Dune: Part Two bewijst Denis Villeneuve opnieuw dat Frank Herberts universum bij hem in uitstekende handen is. Waar Part One vooral de tijd nam om de personages, hun omgeving en de onderlinge verhoudingen te introduceren, bouwt dit vervolg daar op een indrukwekkende manier op voort. Er is meer actie en er gebeurt ontzettend veel, maar toch blijft het verhaal uitstekend in balans. Ook dit tweede deel is een indrukwekkende verfilming van het bronmateriaal.
Het was een briljante keuze om het eerste boek in twee films te verdelen. Bij eerdere filmreeksen voelde zo'n splitsing vaak onnodig aan en leek die vooral ingegeven door commerciële redenen, zoals bij The Hunger Games: Mockingjay en Harry Potter and the Deathly Hallows. Hier voelt het juist als een bewuste keuze die het verhaal ten goede komt. Villeneuve neemt de tijd om de personages en hun omgeving voldoende ruimte te geven, zonder dat het verhaal daardoor onnodig wordt uitgerekt. Er gebeurt veel, maar de plot blijft overzichtelijk en vrijwel ieder onderdeel draagt iets bij. Ook de personages krijgen voldoende aandacht, waardoor hun ontwikkeling geloofwaardig blijft en niemand zomaar naar de achtergrond verdwijnt.

Het universum van Dune wordt in dit tweede deel verder uitgediept en uitgebreid. De politieke verhoudingen, de cultuur van de Fremen en de machtsstrijd tussen de verschillende partijen krijgen meer betekenis, maar de strijd tussen de Atreides en de Harkonnens blijft het centrale uitgangspunt. Alles is bovendien op een natuurlijke manier met elkaar verweven. Ook de introductie van prinses Irulan, die in het eerste deel nog niet als personage aan bod kwam, voelt hier heel natuurlijk aan. Haar voice-over past goed bij haar rol in het verhaal en vormt een logische aanvulling op de manier waarop de gebeurtenissen worden verteld.

Hoewel dit een rechtstreeks vervolg is, heeft Part Two een eigen toon en stijl. De film voelt anders aan dan zijn voorganger, maar verliest nergens het epische gevoel dat Part One zo indrukwekkend maakte. De actie is spectaculairder en de verschillende locaties en culturen krijgen meer diepgang. Toch blijft de film, ondanks alle politieke intriges en ontwikkelingen, goed te volgen.

Ook het acteerwerk is opnieuw uitstekend, al waren er voor mij een paar acteurs die er echt uitsprongen. Zendaya maakt van Chani een sterk en zelfstandig personage dat goed opgewassen is tegen Paul. Ze is niet simpelweg iemand die hem volgt, maar heeft haar eigen overtuigingen en twijfels. Dat zorgt voor een interessante dynamiek tussen de twee. Stellan Skarsgård is ondertussen geweldig als Baron Harkonnen. Zijn verschijning is dreigend en weerzinwekkend, en hij weet het personage op een manier neer te zetten die perfect bij deze film past. Een uitstekende castingkeuze. Ook Austin Butler maakt indruk als Feyd-Rautha. Hij weet de gekwelde, agressieve en meedogenloze kanten van het personage overtuigend neer te zetten.

Daarnaast zetten Rebecca Ferguson en Timothée Chalamet de ontwikkeling van hun personages sterk voort. Vooral bij Paul is het interessant om te zien hoe zijn groei en veranderende positie zijn gedrag steeds meer beïnvloeden. De personages ontwikkelen zich geloofwaardig en de acteurs weten die veranderingen overtuigend over te brengen.

Een van de visuele hoogtepunten is voor mij de scène op Giedi Prime. De stijlbreuk voelt hier niet alleen passend, maar lijkt precies de bedoeling te zijn. Het idee van een zwarte zon waardoor de planeet vrijwel zonder kleur wordt weergegeven, is geweldig vertaald naar beeld. Het geeft de thuisplaneet van de Harkonnens een heel eigen uitstraling en maakt duidelijk hoezeer de vormgeving kan bijdragen aan het neerzetten van een cultuur en haar leefomgeving. Het is precies die aandacht voor visuele details die deze films zo bijzonder maakt.

Technisch is Part Two opnieuw van een uitzonderlijk hoog niveau. De visuele effecten zijn fantastisch en maken alles geloofwaardig, hoe buitenaards en onvoorstelbaar sommige omgevingen ook zijn. Maar het zijn niet alleen de beelden die indruk maken. Het geluidsontwerp vind ik zelfs nog indrukwekkender dan in het eerste deel. Tijdens de actiescènes voel je de kracht van de gebeurtenissen, terwijl de geluiden in de rustigere momenten de oieel onderdeel van de sfeer.

Ook de score van Hans Zimmer sluit hier naadloos op aan. De muziek ondersteunt de beelden op precies de juiste momenten en versterkt de emoties van de scènes. A Time of Quiet Between the Storms blijft voor mij een absoluut hoogtepunt. Ik krijg er nog steeds kippenvel van. De muziek voelt als een onmisbaar onderdeel van het geheel en vormt samen met de beelden en het geluidsontwerp een indrukwekkende audiovisuele ervaring. Ook de montage verdient lof: ondanks de enorme hoeveelheid gebeurtenissen blijft het verhaal strak verteld en valt alles perfect op zijn plek.

Met Part One had Villeneuve de lat al bijzonder hoog gelegd, maar met dit vervolg weet hij die verwachtingen meer dan waar te maken. Samen vormen de twee films een indrukwekkende verfilming van Herberts eerste boek. De liefde voor het bronmateriaal is in elk detail voelbaar. Dune is bij Villeneuve in uitstekende handen.

Denis Villeneuve levert met Dune: Part One een bijzonder sterke film af. Boeiend, spectaculair en fantastisch gefilmd en geregisseerd. Het is een film die zijn tijd neemt om een wereld op te bouwen, maar ondertussen geen moment verveelt. Alles klopt, van de cinematografie en montage tot de muziek en het sound design. Villeneuve heeft duidelijk veel liefde voor het bronmateriaal en weet die liefde samen met zijn crew te vertalen naar een indrukwekkende, geloofwaardige en soms ronduit angstaanjagende wereld.

Het begint al met de Mongoolse keelzang, een briljante zet die meteen een onheilspellende sfeer neerzet. Nog voordat het verhaal goed en wel op gang is gekomen, word je als kijker de film ingezogen. Het is een prachtige vondst die direct duidelijk maakt dat we hier met iets bijzonders te maken hebben.

Het boek van Frank Herbert leek eindelijk klaar voor een getrouwe verfilming. Alejandro Jodorowsky kreeg zijn ambitieuze verfilming destijds niet van de grond en hoewel David Lynchs versie inmiddels een cultstatus heeft verworven, wist die film mij nooit echt te overtuigen. Die versie is naar mijn mening onnodig complex en saai, terwijl de visuele effecten de wereld ook niet altijd recht doen. Villeneuve slaagt er daarentegen in om het verhaal toegankelijker te maken zonder de grootsheid en de eigenheid van het bronmateriaal uit het oog te verliezen.

Een van de grootste pluspunten is dat het plot nergens onnodig ingewikkeld wordt gemaakt. De politieke spelletjes en intriges worden grotendeels naar de achtergrond geschoven, zodat de focus ligt op wat voor dit verhaal daadwerkelijk van belang is. Hetzelfde geldt voor de personages. Sommige figuren uit het boek krijgen hier minder ruimte, maar dat werkt in het voordeel van de film. Thufir Hawat heeft in het boek bijvoorbeeld een grotere rol en is een geliefd personage, maar hier krijgt hij precies de ruimte die het verhaal nodig heeft. Niet meer en niet minder. De belangrijkste verhaallijnen worden snel duidelijk, waardoor je als kijker voldoende houvast hebt om de wereld en de onderlinge verhoudingen te begrijpen.

Dat betekent overigens niet dat Villeneuve haast heeft. Integendeel, de film neemt uitgebreid de tijd om de wereld te introduceren en de verschillende elementen ervan uit te leggen. Dat werkt uitstekend. De wereld van Dune is complex en fascinerend genoeg om je voortdurend nieuwsgierig te maken naar wat er nog gaat komen. Je wilt meer weten over de personages, de verschillende machtsverhoudingen en de planeet Arrakis zelf. Ondanks de lange speelduur blijft de film daardoor boeien. Gelukkig is er ook niet gekozen voor een voice-over van prinses Irulan. Aangezien zij in dit deel geen echte functie heeft, zou dat weinig toevoegen en mogelijk alleen maar voor verwarring zorgen.

Ook de montage verdient veel lof. Er is duidelijk kritisch gekeken naar welke scènes daadwerkelijk nodig zijn om het verhaal te vertellen. Daardoor voelt vrijwel niets overbodig aan en blijft het geheel strak en doelgericht. De strijd tussen de Harkonnens en de Atreides wordt bovendien overtuigend in beeld gebracht. Hoewel je niet de volledige voorgeschiedenis en alle politieke achtergronden voorgeschoteld krijgt, begrijp je voldoende van de situatie om de gebeurtenissen geloofwaardig te vinden. Villeneuve vertrouwt erop dat de beelden en de gebeurtenissen voor zichzelf kunnen spreken, zonder alles tot in detail uit te leggen.

Ook het acteerwerk verdient ook dezelfde lof. Timothée Chalamet is wat mij betreft de perfecte keuze voor de rol van Paul Atreides. Je voelt echt dat hij je meeneemt in deze wereld. Op Arrakis is alles nieuw voor Paul en als kijker ontdek je die wereld grotendeels samen met hem. Hij wil leren, probeert de gebruiken en zijn omgeving steeds beter te begrijpen en groeit langzaam in zijn nieuwe situatie. Chalamet weet die ontwikkeling overtuigend neer te zetten en vormt daarmee een uitstekend uitgangspunt om als kijker deze reis mee te maken.

Josh Brolin heeft als Gurney Halleck relatief weinig schermtijd, maar weet in die korte momenten wel indruk te maken. Hij brengt de vaderlijke en beschermende kant van zijn personage overtuigend over, zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. Rebecca Ferguson is eveneens sterk als Lady Jessica. Ze weet de verschillende kanten van haar personage goed te combineren en geeft haar een overtuigende aanwezigheid.

Eigenlijk is de casting over de hele linie uitstekend. Iedereen lijkt precies op zijn plek te zitten en de liefde voor het bronmateriaal komt ook bij de acteurs overtuigend over. Dat draagt bij aan het gevoel dat deze wereld niet alleen prachtig is vormgegeven, maar ook echt tot leven komt.

En dan is er het audiovisuele aspect, waarin de film echt uitblinkt. Het sound design is fenomenaal, vooral tijdens de actie scènes. De combinatie van het geluid, de indrukwekkende schaal waarop alles is gefilmd en de uitstekende effecten zorgt ervoor dat deze momenten werkelijk episch aanvoelen. Maar ook tijdens de rustigere scènes valt er van alles te horen. Het geluid van de wind, voetstappen, schurende kleding en zand draagt allemaal bij aan de sfeer. Het is een schoolvoorbeeld van hoe belangrijk geluid kan zijn voor de beleving van een film. Niet alleen wat je ziet, maar ook wat je hoort, bepaalt hoe je deze wereld ervaart.

De muziek van Hans Zimmer vormt daarop een perfecte aanvulling. Hij heeft een prachtige, eigenzinnige score gecomponeerd die naadloos aansluit bij de vreemde, onheilspellende en soms overweldigende wereld van Dune. De muziek probeert niet simpelweg emoties voor te schrijven, maar versterkt het gevoel dat je je in een wereld bevindt die totaal anders is dan de onze. Samen met het sound design geeft de score de film een enorme eigen identiteit.

Ook visueel valt er bijzonder veel te genieten. De effecten zijn van een hoog niveau en de cinematografie is werkelijk prachtig. Villeneuve en zijn crew hebben een wereld gecreëerd die tegelijkertijd groots, indrukwekkend en geloofwaardig aanvoelt. De belichting, de composities en de manier waarop de enorme ruimtes in beeld worden gebracht, dragen allemaal bij aan dat gevoel. Alles is zorgvuldig vormgegeven, zonder dat het alleen maar om mooie plaatjes draait.

Dat is misschien wel de grootste kracht van de film: alles werkt samen en versterkt elkaar. De regie, montage, cinematografie, muziek, het sound design en de effecten staan niet los van elkaar, maar vormen één samenhangend geheel. Villeneuve houdt de touwtjes stevig in handen en weet een film van epische schaal te maken zonder de aandacht voor detail te verliezen.

Die combinatie van schaal en precisie deed me denken aan het werk van David Lean. Net als bij Lean voel je dat er een enorme wereld achter de beelden schuilgaat en dat iedere scène onderdeel is van iets veel groters. Ik durf Dune: Part One dan ook de Lawrence of Arabia van Denis Villeneuve te noemen. Een indrukwekkend epos dat laat zien hoe meeslepend en overweldigend cinema kan zijn wanneer alle onderdelen perfect op elkaar aansluiten.

Een film die je na afloop eigenlijk alweer snel vergeet. The Horror Show is bij vlagen vermakelijk, maar heeft simpelweg te weinig om het lijf om echt memorabel te zijn of lang bij te blijven.

Brion James gaat er met zijn overacting behoorlijk vol in, al past dat ergens ook wel weer bij de film. Verder wordt er regelmatig een vergelijking gemaakt met Wes Cravens Shocker. Die film heb ik zelf nog niet gezien, dus daar kan ik geen oordeel over vellen.

Wat overblijft, is een best leuke horrorfilm die nergens echt in uitblinkt. Leuk voor tussendoor, maar veel meer dan dat is het helaas niet.

Een zombiefilm gecombineerd met Thais boksen. Dat is een leuk concept, en de film bevat ook daadwerkelijk een aantal leuke scènes, gevechten en heerlijk smerige momenten. Helaas doet de regisseur, afgezien van het idee om zombies tegenover een Thaise bokser te zetten, weinig vernieuwends met het concept.

Heel af en toe weet iemand binnen het zombiefilm genre nog met iets origineels te komen, maar Ziam hoort daar helaas niet bij. Vrijwel ieder cliché en iedere horrorscène voelt als iets wat we al talloze keren eerder hebben gezien. Hoewel de film op dat vlak best vermakelijk is, wist hij me nergens echt te verrassen. Zelfs de coole toevoeging van martial arts kan daar weinig verandering in brengen.

Lee Cronin's The Mummy heeft meer raakvlakken met The Exorcist dan met een traditionele mummie film. Met dat laatste concept wordt namelijk maar weinig gedaan. Afgezien van een sarcofaag, Egypte en de nodige verbanden blijft er weinig van het mummie aspect over.

De personages maken bovendien nogal vreemde keuzes en er komt een hoop smerigheid voorbij. Echt spannend of eng wordt het echter nergens. De film is wel kundig gemaakt. Af en toe zit er een mooi shot tussen en ook de belichting is uitstekend. Er wordt precies genoeg getoond, waardoor sommige scènes net wat beter uit de verf komen. Vooral de scènes waarin Katie haar ding doet, profiteren hiervan. Met een minder goede belichting waren die momenten ongetwijfeld een stuk minder effectief geweest.

Al met al is de film best vermakelijk, maar het verhaal had wat mij betreft ook in anderhalf uur verteld kunnen worden. Met een speelduur van 134 minuten voelt de film onnodig lang aan. De plot is simpelweg niet interessant genoeg om ruim twee uur te blijven boeien en daarvoor heeft de film net iets te weinig om het lijf.

stem geplaatst

No One Lives is een leuke, vlotte film met een verrassende twist. De film weet het absurde goed te combineren met de nodige gore en weet deze elementen op een vermakelijke manier samen te brengen in een sterk plot. Ook visueel zit het goed in elkaar en aan smerigheid is er bepaald geen gebrek.

Het is zeker geen film die de boeken in zal gaan als een absolute topper, maar hij heeft wel een troef achter de hand. Naast de fantastische en heerlijk smerige scènes neemt het verhaal namelijk een richting die je niet direct verwacht. Juist die onverwachte wending zorgt ervoor dat deze slasher net boven de middelmaat uitstijgt.

Al met al is No One Lives een bijzonder vermakelijke film die precies weet hoe hij zijn publiek moet entertainen.

The Exorcist II: The Heretic vond ik geen goede film, al had hij zo zijn momenten. Gelukkig is dit derde deel een stuk beter, maar vooral ook een stuk leuker om naar te kijken.

De spanning is vooral goed voelbaar tijdens de ondervraging scènes. George C. Scott speelt sterk en ook Brad Dourif en Jason Miller maken indruk. De sfeervolle belichting tijdens deze scènes draagt bovendien goed bij aan de beklemmende sfeer.

De echte horror komt pas in het laatste halfuur goed uit de verf, met een sterke climax als hoogtepunt. Tot die tijd blijft de film redelijk boeien, maar er gebeurt simpelweg te weinig en er is te weinig echte horror te zien om de aandacht voortdurend vast te houden.

Uiteraard komt de film bij lange na niet in de buurt van het origineel, maar ondanks zijn reputatie heeft The Exorcist III me voldoende weten te vermaken om er een voldoende aan toe te kennen.

Na Black Sunday te hebben gezien, die ik erg sterk vond, had ik best hoge verwachtingen van Black Sabbath. Helaas viel de film behoorlijk tegen. Ik vond hem zelfs zo saai dat ik er twee kijkbeurten voor nodig had om hem uit te zitten, en dat terwijl de film slechts 92 minuten duurt.

Het eerste verhaal vond ik nog redelijk geslaagd. Het neigt een beetje naar de giallo en wist mijn aandacht aardig vast te houden. Het tweede verhaal, met Boris Karloff, leek me vooraf juist het interessantst, maar viel uiteindelijk vooral tegen. Het verhaal sleept zich voort en het duurt veel te lang voordat de clou eindelijk duidelijk wordt. Wanneer die dan komt, maakt hij bovendien weinig indruk.

Het derde verhaal bevat de meeste spanning, maar ook hier wist de film me niet echt te overtuigen. Dat kwam vooral door de muziek, die ik in alle drie de verhalen ronduit vervelend vond. De soundtrack haalde voor mij veel van de spanning weg in plaats van die juist te versterken.

Al met al kon ik weinig met Black Sabbath. Een flinke tegenvaller na het sterke Black Sunday.