Logboek

Helaas viel The Black Demon enorm tegen. Het acteerwerk is best aardig en ook de locatie spreekt me aan. Een groep mensen die vastzit op een afgelegen plek, zonder zicht op een mogelijke uitweg, is doorgaans een prima uitgangspunt voor spanning. Helaas weet deze film daar bijzonder weinig mee te doen.

In plaats daarvan krijgen we vooral heel veel gepraat. Echt heel veel gepraat. Er gebeurt nauwelijks iets en het vermaak is ver te zoeken. Als haaienfilm of monsterfilm stelt het al helemaal weinig voor. De keren dat het monster daadwerkelijk, en dan ook nog eens slechts half, in beeld verschijnt, zijn schaars. Bij een film die The Black Demon heet en draait om een gigantische haai, mag je toch verwachten dat je die haai ook daadwerkelijk te zien krijgt.

Een enorme teleurstelling.

Tales from a Galaxy Far, Far Away

Episode IX: The Rise of Skywalker

Nadat Colin Trevorrow vanwege creatieve meningsverschillen aan de kant was gezet, keerde J.J. Abrams terug om het vertrouwen van de fans terug te winnen en de Skywalker-saga tot een goed einde te brengen. Abrams had met The Force Awakens al bewezen dat hij zijn weg binnen het Star Wars-universum wist te vinden. Toch stond hem een behoorlijke uitdaging te wachten. De productie verliep onder grote tijdsdruk, maar het aanbod was simpelweg te verleidelijk om te weigeren. Hij wilde de personages die hij zelf had geïntroduceerd opnieuw bij elkaar brengen en de saga een passend afsluitend hoofdstuk geven.

Die tijdsdruk is helaas ook in de film terug te zien. Niet alle losse eindjes worden netjes afgerond. Een goed voorbeeld daarvan is de lore rondom de Knights of Ren. In The Force Awakens werd al naar deze groep verwezen en in deze film krijgen ze opnieuw wat schermtijd. Maar wie ze precies zijn en welke functie ze binnen het verhaal hebben, blijft ook nu grotendeels onduidelijk. Het is jammer dat zulke verhaal elementen, die eerder verwachtingen hebben gewekt, uiteindelijk zo weinig worden uitgewerkt.

Het verhaal zelf is interessant en biedt genoeg aanknopingspunten voor een spannend slotstuk. Toch bekruipt je regelmatig het gevoel dat er veel meer in had gezeten. Sommige verhaallijnen worden wel erg snel afgehandeld, terwijl andere juist onnodig veel tijd krijgen. Zo is de zoektocht van Kylo Ren naar Palpatine eigenlijk alweer voorbij voordat je er erg in hebt. Bovendien blijkt Palpatine niet zozeer Ren aan zijn zijde te willen krijgen, maar richt hij zijn aandacht op een andere potentiële sterke Jedi: Rey.

Ook de afronding van Rey's verhaal voelt niet helemaal bevredigend. Zeker wanneer later duidelijk wordt van wie ze afstamt, had ik daar een sterkere emotionele en verhalende payoff van verwacht. Het is een belangrijke onthulling, maar de uitwerking ervan voelt wat gehaast.

Een ander belangrijk aspect is het afscheid van Carrie Fisher. Haar overlijden had uiteraard een enorme impact op de productie en de makers wilden Leia toch een plaats geven in deze laatste film. Daarvoor is gebruikgemaakt van eerder opgenomen materiaal uit de vorige films. Het is begrijpelijk dat men haar personage nog een rol wilde geven, maar je merkt duidelijk dat er veel geknipt en geplakt is om haar scènes in het verhaal te laten passen. De interacties voelen daardoor niet altijd even natuurlijk aan. Toch krijgt Leia uiteindelijk een waardig afscheid, en dat is misschien wel het belangrijkste.

Gelukkig zijn er ook genoeg momenten die wel goed werken. C-3PO krijgt eindelijk eens een belangrijke functie binnen het verhaal en mag zowaar even schitteren. Zijn uitspraak “Taking one last look, sir, at my friends” is een prachtig moment dat voor kippenvel zorgt. Het krijgt bovendien een extra bijzondere betekenis doordat dit de laatste film van de Skywalker-saga is. Het voelt niet alleen als een afscheid van de personages onderling, maar ook als een afscheid van een saga waar we als kijkers jarenlang van hebben genoten. Daardoor komt die uitspraak misschien nog wel harder binnen.

Ook de chemie tussen de personages is gelukkig weer terug. Vooral die tussen Boyega en Ridley werkt nog altijd uitstekend. De vonk tussen Finn en Rey is er nog steeds en dat is iets wat ik in de vorige film behoorlijk heb gemist.

Sommige personages hadden wat mij betreft wel wat meer aandacht mogen krijgen. Rose wordt gelukkig meer naar de achtergrond geschoven, aangezien haar functie en rol in The Last Jedi voor mij al niet bijzonder veel toevoegde. De terugkeer van Billy Dee Williams als Lando Calrissian is dan weer leuk voor de fans. Maar buiten het plezier van zijn aanwezigheid doet hij helaas niet zo heel veel. Als je zo'n geliefd personage terugbrengt, had je hem ook best wat meer te doen kunnen geven.

Een personage dat me ook wel nieuwsgierig maakt, is Zorii Bliss. Ze blijft lekker mysterieus en roept eigenlijk alleen maar meer vragen op. Vooral haar verleden met Poe en de relatie die ze met hem heeft gehad, maken dat je graag meer over haar te weten zou komen. Het is jammer dat daar niet wat dieper op wordt ingegaan.

De relatie tussen Rey en Ren voelt in deze film bovendien behoorlijk geforceerd. Je gelooft de connectie tussen die twee niet echt, waardoor hun onderlinge momenten ook niet helemaal uit de verf komen. Dat is jammer, want hun relatie speelt een belangrijke rol in het verhaal. Ook de ontwikkeling van Kylo Ren stelt me enigszins teleur. Ik heb het gevoel dat zijn personage in The Last Jedi eigenlijk al zijn hoogtepunt had bereikt en dat The Rise of Skywalker daar niet meer overheen weet te komen. De mogelijkheden om zijn personage verder te ontwikkelen lijken een beetje op. Buiten een paar belangrijke momenten krijgt hij bovendien niet bijzonder veel te doen. Dat is jammer, want in The Force Awakens kwam hij nog ontzettend dreigend over en in het tweede deel was hij bijzonder agressief. Hier lijkt hij soms nog maar een schim van die eerdere versie van zichzelf. Dat doet zijn personage toch wel tekort.

De film neemt daarnaast soms iets te veel tijd voor bepaalde scènes. Het lange gedeelte in de tunnels op de woestijn planeet had bijvoorbeeld best wat korter gekund. Ook de gevechten zijn niet allemaal even indrukwekkend. Bij de confrontaties tussen Rey en Ren had ik, zeker gezien Reys training en ontwikkeling, toch wat meer spektakel verwacht.

Gelukkig maakt de climax veel goed. Het uiteindelijke gevecht tussen Rey en Palpatine is geweldig. Het verloopt misschien niet helemaal zoals je zou verwachten, maar je leeft echt met Rey mee en wilt dat ze wint. Ook de laatste ruimte gevechten zijn weergaloos. Het ziet er allemaal fantastisch uit en zorgt voor een spectaculaire afsluiting van de film.

Op muzikaal vlak ben ik minder enthousiast. John Williams levert uiteraard degelijk werk af, maar dit is voor mij niet zijn beste score binnen de saga. De muziek voelt op sommige momenten wat anoniem aan en heeft minder impact dan ik van hem gewend ben.

Film technisch valt er daarentegen weinig op aan te merken. De film is prachtig geschoten, de sound design is fantastisch en ook de production design is gedurende de hele film dik in orde. Alles ziet er indrukwekkend uit en de film heeft duidelijk de uitstraling van een groots slotstuk.

Als afsluiting van de Skywalker-saga had ik gehoopt op een film waarin alle verhaallijnen en personages op een meer bevredigende manier samenkomen. Er wordt volop teruggegrepen op eerdere films en bekende elementen uit de saga, maar het voelt niet altijd alsof alles op een natuurlijke manier bij elkaar komt. Juist daardoor mist de film voor mij de impact die zo'n laatste hoofdstuk had moeten hebben.

Met de nodige tijdsdruk is Abrams er uiteindelijk in geslaagd om terug te keren naar de basis die hij met The Force Awakens had gelegd. De film heeft weer meer van de chemie, het avontuur en het plezier waar ik zo van genoot in dat eerste deel. Tegelijkertijd is de haast waarmee de film tot stand is gekomen duidelijk merkbaar. Het verhaal is interessant, de actie is spectaculair en er zijn genoeg mooie momenten, maar toch voelt het nergens echt helemaal af.

Misschien speelt nostalgie daarbij ook een rol. De film brengt een aantal vertrouwde elementen en personages terug en weet daarmee regelmatig dat fijne Star Wars-gevoel op te roepen. Maar als afsluiting van de Skywalker-saga had ik er simpelweg meer van verwacht. Het is een mooie en vermakelijke film, maar uiteindelijk voelt het toch als een gemiste kans om deze saga op een echt bevredigende manier af te sluiten.

Toch was ik aan het einde van de film ontroerd. Weer een hoofdstuk van de saga dat erop zit. Het weerzien met de personages, zowel oud als nieuw, is ontzettend fijn en het afscheid zorgt dan ook voor een brok in de keel. Het was opnieuw een magische reis terug naar de wereld die George Lucas heeft gecreëerd en waar we zo van zijn gaan houden. Wellicht zien we een aantal van deze personages nog eens terug. Dat lijkt inmiddels zelfs behoorlijk aannemelijk, aangezien Daisy Ridley heeft aangegeven opnieuw in de huid van Rey te kruipen voor een nieuwe trilogie. Dat mag van mij nog wel even op zich laten wachten. Het verhaal, de wereld en de personages verdienen het om daar de tijd voor te nemen.