Meningen

Ik begon me de laatste tijd steeds meer te vervelen bij het zien van de huidige blockbusters en zogenaamde topfilms dat ik, na een herziening van Leon gisteravond (een iets minder oude film ), vanochtend besloot Hitchcock films een kans te gaan geven. Ik dacht altijd te oud, te traag, te zwart wit (dat laatste was de meest duidelijke vergissing). Niets was minder waar, deze film heeft de tand des tijds meer dan goed doorstaan. Spanning is hier niet de belangrijkste factor, ook niet hetgeen waar ik zo'n film voor aan zou zetten.

Vertelling... dat is het sleutelwoord denk ik. Waar een script tegenwoordig ingewikkeld en mysterieus probeert te zijn door het weglaten van puzzelstukjes en de kijker bewust dom probeert te krijgen, wordt hier bewezen dat je ons alles kunt laten zien, niks hoeft te verbergen en toch... elke wending een verassing blijft.

Natuurlijk is Hitchcock, volgens de filmsites, een groots regisseur en mag je wel wat verwachten van zijn films. Toch verbaast het me dat zo'n oude film zo'n simpel principe zo goed uitvoert, waar we het tegenwoordig verleerd lijken te zijn.

Waarom ik begonnen ben met deze film (uit de Hitchcock lijst) weet ik niet. De titel sprak me denk ik het meest aan. Ik weet in ieder geval zeker dat ik snel meer wil zien en hopelijk kunnen de films die boven deze in de top 250 staan mij nog meer verassen.

Laat je niet afschrikken door het jaartal 1954, laat je niet afschrikken door acteerwerk wat oud aandoet en laat je zeker niet afschrikken door het gebrek aan afwisselende locaties. Zet de film aan en kijk, voorspel het einde... waarschijnlijk zat je goed... Maar de weg ernaartoe daar had je nooit aan gedacht.

4,5* (misschien 5* na herziening, eerst even alles op zn plaats laten vallen)

Dit is echt een zeer goede film.

Dat gezegd hebbende ga ik een heel gewaagde vergelijking maken, namelijk met The Silence of the Lambs.

Deze film bevatte bijna alle ingrediënten om een waardig opvolger te worden. Het verhaal, de briljante hoofdpersonages en de sterke plottwists. Toch is deze film het niet geworden. Op elk punt haalt de film het (net) niet. Butler is geen Hopkins en Foxx geen Foster. De muziek niet van het niveau van dat van Howard Shore en de regie laat hier en daar ook wat te wensen over.

Toch is dit echt een geweldige film om te kijken. De spanning is vrijwel constant aanwezig, de plottwists zijn zeer onverwachts en sterk, het verhaal naar mijn mening geloofwaardig genoeg en Butler is dan wel geen Antony Hopkins maar zet hier wel een ijzersterke rol neer.

Het punt waar de film het wat mij betreft echt verliest is de ontknoping. Ten eerste voelde de laatste 10 minuten bij mij aan als afgeraffeld en vond ik het ten tweede gewoon geen goed einde bij dit verhaal. Ik zal er niet te diep op ingaan omdat ik niet van spoilers hou en het niet voor de mensen wil verpesten die de film nog niet gezien hebben. Maar dit voelde voor mij teveel als een Disney moraal einde en dat geeft toch een bittere nasmaak.

Toch geef ik deze film voorlopig 5*, het is nou eenmaal mijn favoriete genre en dat zorgt ervoor dat ik de foutjes en het einde door een roze bril bekijk en die dus niet afdoende afbreuk doen aan de rest.

Wat mij betreft worden er te weinig van dit soort psychologische thrillers gemaakt.

5*

Zojuist in één ruk uitgekeken.

Dit is de eerste Scandinavische film die ik gekeken heb. Ik heb me altijd een beetje verzet tegen de taal en stijl van filmen. Compleet onterecht. Dit is cinema van uitzonderlijke kwaliteit.

De film blijft meer dan boeiend van begin tot eind. De spanning ligt er wisselend bovenop. Er zijn stukken waarbij je op het puntje van je stoel zit en stukken waar je gewoon benieuwd bent hoe het verder gaat.

Het meeslepende zat 'm, naast het verhaal, in de karakters, de muziek en het prachtige camerawerk. De twee hoofdrollen worden briljant vertolkt. Dit is echt een film met meerdere lagen. Het schiet schokkende thema's aan, verpakt in een zeer spannend verhaal.

Het is vrij laat, meer woorden schieten me op dit moment niet te binnen. Ik weet wel dat ik zelden zo geboeid ben door een film. Of deze film mijn top 10 zal betreden weet ik nog niet, of het cijfer hetzelfde zal blijven evenmin. Misschien was dit het perfecte moment om hem te kijken, in de stilte van de nacht. Bij herziening kan alles omslaan, op dit moment zeg ik dat dit één van de beste films is die ik ooit heb gezien. Mijn verwachtingen waren hoog en zijn meer dan ingelost. Ik geef vrij vaak 5 sterren, voornamelijk omdat ik van mening ben dat, als een film doet wat hij wil doen en mij ook nog eens vermaakt, hij al snel aan de 5 sterren zit.

Deze film had ik echter liever nog wat hoger gegeven. Misschien moet ik maar is wat films gaan verlagen, zodat de echte toppers er wat meer bovenuitsteken.

5*

Dit is nou echt een twijfel gevalletje... hij is geen 5* waard maar hij is beter dan gemiddeld. De film kabbelt rustig voort met hier en daar wat schrik momenten (die naar mijn mening wel geslaagd waren) maar zeker in de eerste helft van de film werd ik niet echt geboeit door het verhaal. Te veel herhaling en zeker vanwege de titel zie je eigenlijk alles wel aankomen.

De tweede helft bracht de spanning helemaal terug en met de introductie van het plot voelde de film weer goed aan. Het plot is eigenlijk wat de film naar een ruime voldoende trekt. Verder gooit Aja er met zijn spetterende (letterlijk ) regiseerwerk dik een punt bovenop. Verder is de sfeer erg lekker en de gore perfect. Toch net wat minder bloed dan gewoonlijk bij Aja, maar dat mocht de pret niet drukken.

Kiefer acteert redelijk tot goed en zijn vrouwelijke tegenspeelster acteerde zeer matig. De rest van de cast vond ik vrij sterk.

Toch wel een aanrader dus.

4*

ps. Hulde aan het einde, ik weet niet hoe het origineel eindigd maar dit was gelukkig geen 100% Hollywood einde

M'n tweede Hitchcock en ik durf het haast niet te zeggen, maar hij viel een klein beetje tegen. Ik had de remake een aantal jaar geleden al gezien (helaas) dus plot-wise kon het me daardoor niet verrassen.

Ik denk dat het ook een klein beetje met het tijdstip van kijken en de vermoeidheid te maken had. Ik ging er met heel veel enthousiasme in, maar daar was na 25 a 30 minuten weinig meer van over. Het begin is me net te traag en te saai. Dan komt Norman Bates in beeld en kwam ik uit de houding waarin ik inmiddels was weggezakt en kreeg de film me terug op het puntje van m'n stoel (bank). Zijn zieke geest wordt op een briljante manier neergezet door Anthony Perkins. Elke blik klopt en de veranderingen tussen blij, bang, boos en creapy zijn uitzonderlijk goed van elkaar te onderscheiden.

Vanaf dit moment pakt de film je bij de keel om deze steeds iets verder dicht te knijpen, maar als kanttekening moet ik er wel bij zeggen dat er nog steeds shots zijn die ik overbodig of te lang gerekt vind. Het einde in de kelder zorgde bij mij voor een flinke doses kippenvel, iets wat mij als doorgewinterde horror fan eigenlijk zelden tot nooit gebeurd. Dat is voor mij wel het bewijs dat de suspense in deze film echt tot in perfectie is opgebouwd.

Dan volgt er helaas nog een vrij tergende monoloog waarin vier keer hetzelfde wordt verteld afgesloten met een shot wat nog lang in het geheugen gegrift zal staan.

Dus al met al een briljant verhaal, een meer dan briljante Norman Bates en een paar scenes waar je je vingers bij aflikt... Daarentegen wel een vrij saai eerste deel, wat overbodige shots en een eindmonoloog die korter kon. Ik ga deze film binnenkort nog een keer kijken in een wat meer wakkere staat, wellicht komt er dan nog een half of misschien zelfs heel punt bij. Voor nu:

4*

Ps. Hoe kan het dat Janet Leigh met een vrij matige prestatie een Oscar nominatie krijgt, terwijl Anthony Perkins met een acteerprestatie van ongekende klasse amper waardering heeft gekregen (wat prijzen betreft)?