Meningen

Gisteren deze film gezien en ik kan me wel vinden in de meeste opmerkingen hierboven (zowel positief als negatief). Dit is een best wel complexe film waar veel over te zeggen valt, dus hier ga ik...

C'mon C'mon is een dramafilm vermengd met documentaire aspecten over journalist Johnny (Joaquin Phoenix) die een paar weken past op zijn neefje Jesse (Woody Norman) wiens moeder een tijd weg moet om voor Jesse zijn bipolaire vader te zorgen. Aangezien Johnny voor zijn werk ook het land door reist, heeft de film bij momenten wat weg van een roadmovie, maar de kern van het verhaal is eigenlijk het conflict veroorzaakt door wederzijds onbegrip tussen ouder en kind.

Eerlijk gezegd, een film met Joaquin Phoenix was niet echt iets waar ik meteen naar uit keek. Ik vond de man geweldig ten tijde van Walk the Line, maar zijn acteerprestaties in Joker waren helemaal niet mijn ding: veel te geforceerd en elitair, neigend naar overacting. Ook in The Sisters Brothers vond ik 'm wat stereotiep. Deze keer kwam ik wel aangenaam verrast uit de cinema, want de naturel waarmee hij in C'mon C'mon film speelt is werkelijk verbluffend. Ik denk niet dat ik iemand al vaak een rol zo puur, eenvoudig en realistisch heb zien neerzetten. Ook het acteerwerk van Woody Norman is van een uitzonderlijk hoog niveau. Zelden een kind zó goed zien acteren.

In de film is Johnny een radiojournalist die rondreist om kinderen te interviewen. De verhaallijn van de film wordt op regelmatige basis onderbroken om deze interviews (die overigens echt zijn), te tonen. Ook zijn sommige medeacteurs effectief journalisten. Deze aspecten, gecombineerd met de naturel waarmee alles gepresenteerd wordt, zorgen ervoor dat de grens tussen werkelijkheid en fictie op den duur vervaagt. Of zoals in de film gezegd wordt: "Fiction or non-fiction, you can choose." Je weet op de duur niet meer of je naar een documentaire of naar een fictiefilm aan het kijken bent. Het antwoord zit waarschijnlijk ergens tussen de twee in.

Een heel interessante aanpak, maar laat nu dat net leiden tot mijn grootste punt van kritiek. Aangezien alles uit de kast gehaald wordt om het geheel zo natuurlijk, realistisch en empatisch mogelijk te maken, verknoeit ieder stukje van het plot dat onrealistisch overkomt (hoe klein het ook is) meteen je ganse inlevingsvermogen in het verhaal. Bijvoorbeeld: de manier waarop Jesse reageert op bepaalde situaties of de complexiteit van zijn dialogen zijn voor mij vaak erg onrealistisch. Nu, ik heb zelf geen ervaringen met personen met een bipolaire stoornis, dus het kan perfect ook aan mij liggen, maar betrokkenheid met de personages is op die momenten volledig weg. Een tweede voorbeeld is de manier waarop kinderen op een voetstuk geplaatst worden in deze film, alsof ze altijd de waarheid in pacht hebben, ze alle oplossingen voor alle wereldproblemen kennen en ze nooit iets verkeerd kunnen doen. Nu, ik ben een groot voorstander van kinderen met even veel respect te benaderen als volwassenen en zeker niet aan betutteling te doen, maar de manier waarop hier in iedere conflictsituatie het de volwassene is die zijn excuses moet aanbieden, terwijl het overduidelijk is dat het kind iets fout gedaan heeft, kan er bij mij moeilijk in. Dat gecombineerd met de hyperrealistische presentatie van deze film, zorgt ervoor dat suspension of disbelief over deze zaken voor mij niet echt mogelijk is.

Dus met andere woorden: orginele presentatie en fantastisch acteerwerk, maar een script dat mij niet echt raakt, ondanks dat het ongelooflijk veel moeite doet om empathie op te wekken. Het is bovendien een erg vermoeiende film, die sterk steunt op (niet evidente) dialogen, dus je moet er wel met je gedachten bij blijven. Voor mij voelde hij alvast langer aan dan de 108 minuten die hij duurt.

Oh, toch nog even een woord over de cinematografie. Ja, C'mon C'mon is in zwartwit. En ja, dat kan pretentieus overkomen. Maar het moet gezegd zijn: het zwartwit in deze film is werkelijk verbluffend mooi. Tegenwoordig is er een tendens om in zwartwitfilms het contrast zo extreem hard op te drijven dat het lijkt alsof je enkel nog maar naar zwart en wit aan het kijken bent, maar niets daar tussenin (ik kijk naar jou, Cold War). Hier zijn echter de grijstinten zo rijk en subtiel, de hooglichten nergens uitgebrand en de schaduwen nooit toegelopen. De interieus zijn subtiel en intiem. De skylines van de Amerikaanse steden adembenemend. Ik ben zelf fotograaf en als jij ook graag fotografeert op analoge zwartwitfilm, ga je alvast smullen van het visuele aspect van C'mon C'mon.

Advies: Als je een film wilt zien over een moeilijke ouder-kind relatie en de machteloosheid die dit met zich meebrengt, zou ik misschien eerder Beautiful Boy aanraden.

Wow, krijgt deze film een 3.90 en bijgevolg een plaats in de top 100? Serieus overrated dus. Ik vind 'm maar matig. Het verhaal is voorspelbaar en cliché. De personages (vooral de bijrollen) zijn flinterdun en inhoudsloos. Gail is hier het perfecte voorbeeld van. Onvoorstelbaar hoe weinig inhoud je kan geven aan een personage dat zo belangrijk is in het verhaal. Hoe kan je je inleven in het hoofdpersonage als zijn grootste drijfveer niet deftig uitgewerkt is?
Nu, er zijn wel straffe scènes te spotten. Ik denk aan de mislukte drugsdeal aan het begin van de film of meerdere scènes in de club zoals die met Benny Blanco of op het einde wanneer de handlangers van Taglialucci wraak komen nemen. Sterk camerawerk, super spannend en heel strak geregisseerd.
Maar voor iedere goeie scène is er minstens één slechte te vinden. De scène waar Carlito aanklopt bij Gail en uiteindelijk de deur intrapt spant echt de kroon. Ongeloofwaardig, melig en tenenkrommend slecht. Van een niveau waar een B-film zelf z'n neus voor zou ophalen. En het is zeker niet de enige miskleun. Ik heb regelmatig luidop moeten lachen met scènes die perfect zouden gepast hebben in een ironisch bedoelde film. En als er dan nog een belachelijk, melig muziekje over geplakt is, begin je je soms echt wel af te vragen of het überhaupt allemaal serieus bedoeld is. Ik vrees echter van wel...
Kortom: dit is een cliché mafiafilm met z'n ups en downs. Niet echt slecht, maar zeker geen top 100 plaats waardig.

Een tijdje geleden totaal zonder voorkennis in de Fnac gekocht voor 5 euro omdat ik een raceliefhebber ben. Het enige wat ik er van wist was dat er ooit in de jaren 70 een film over Le Mans gemaakt was.

Zonet gezien en ik moet de meningen hier bijtreden. Ik vond dit echt wel een goede film.

Wel is het verhaal niet echt diepgaand en af en toe een beetje voorspelbaar. Hiermee bedoel ik niet dat de plot (hoe klein die ook mag zijn) het standaard Hollywood-scenario volgt. Integendeel. De verhaallijn vind ik enorm realistisch. Ik kan me wel voorstellen dat niet iedereen deze film volledig kan appreciëren, wegens het hoge race-gehalte en de lage kwantiteit inzake verhaal, maar ik vind dat je het als filmfan toch zeker eens moet proberen.

Ik heb echt wel van de film genoten en de voornaamste reden hiervoor is onder andere de overweldigende beelden en het fantastische geluid. Alleen daarvoor is deze film voor mij al zijn 4 sterren waard.

Ook de spanning die in de film opgebouwd wordt (en dat meestal op een zalig ouderwetse manier), vind ik een erg positief punt.

Wat inderdaad ook opvalt is de zeer lage hoeveelheid aan dialoog, maar dit stoort me totaal niet. Het verhoogt voor mij zelfs de betrokkenheid in het racen.

Ik denk dat ik hem nog wel af en toe eens ga kijken, gewoon wanneer ik wat wil genieten van die fantastische beelden.