Meningen

De film werd tegelijk opgenomen met Made in U.S.A.. De één schoot hij 's ochtends en de andere in de middag. Waarom? Gewoon om te kijken of hij het kon. Een weddenschap met zichzelf.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het een soort remake zou worden van The Big Sleep, waarin de detective van Humphrey Bogart vervangen werd door de vrouwelijke prostituée Marina Vlady. Aan het eindresultaat is dit totaal niet af te zien. Voor het eerst in z'n carrière heeft een film totaal geen plot en de film kan dan ook als een keerpunt in z'n oeuvre gezien worden. Het frivole is verdwenen en de boze, politiek bewuste maniak heeft de overhand genomen.

Zo nonchalant als de titel is, zo is ook z'n opstelling tegenover de filmwetten. Hij staat er zo los van dat dit misschien zelfs nauwelijks een film genoemd kan worden. Video-essay is de beste omschrijving. Dit maakt het kijken ervan niet makkelijker. De filosofische en politieke statements, op fluistertoon uitgesproken, komen in vrij hoog tempo achter elkaar, zonder dat ze overduidelijk verband hebben met elkaar. De film is zo fragmentarisch als de poster. Dit zorgt er ook voor dat lang niet alles even boeiend is. De koffie-scene is wel fantastisch. Hier toont hij een mooi stukje zelfreflectie, terwijl de koffie op treffende wijze de cosmos benadert.

***½

De film is typerend voor het latere werk van Fellini. Een bombastisch, extravagant en kleurrijk rariteiten kabinet doorspekt met surrealisme, humor en fantasie. De sets en kostuums zien er prachtig uit en de acteurs hebben alleen een heel karakteristieke kop. Een bij tijden haast onherkenbare Donald Sutherland speelt de titelrol en voelt zich daarin nooit helemaal in op z'n gemak. De film gaat met horten en stoten vooruit en blijkt uiteindelijk te leeg te zijn om echt te boeien. Toch is de film zeker de moeite waard, al was het maar om de lachwekkende mechanische seksscenes en de mooie melancholische filmscore van Nina Rota. ***½

Deze Poolse oorlogsfilm speelt zich af gedurende de grote opstand in Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verzet staat op z'n laatste benen en als de Duitsers hun laatste aanval inzetten, vluchten de Polen het riool in. De film is claustrofobischer dan Das Boot, gruwelijker dan de openingsscene van Saving Private Ryan en biedt ook nog eens romantiek, onvolwaardelijk trouw, bedrog en andere psychologische kwesties, Dante wordt zelfs nog aangehaald. Geweldige film. Na Apocalypse Now vind ik het de beste oorlogsfilm die ik ooit gezien heb. De hel van het riool zal me nog lang bij blijven.

5*

De film was een grote inspiratiebron voor illustere namen als Charlie Chaplin en The Marx Brothers. Ook latere Hollywood-musicals zijn door deze film beïnvloed. In tegenstelling tot zo'n opvolgers uit Hollywood onderbreken de musical elementen de verhaallijn niet, maar leuken ze hier de minder interessante stukken op, zoals het naar boven lopen naar de kamer van Michel. eel van de dialogen worden ook begeleid door muziek en vormen zo een soort liedjes. Dit zagen we later in het extreme in Jacques Demy's Les Parapluies de Cherbourg.

Dit levert een erg charmante film op. Het eenvoudige verhaal biedt genoeg vaart en momenten om als kapstok te dienen voor een klein anderhalf uur vermaak. Het openingsshot en scene is er mooi en pakt je aandacht meteen vast en om die vervolgens niet meer los te laten.

****

Sterke politieke allegorie op het Poolse politieke klimaat rond 1982. Jeremy Irons' rol representeert het communistische regime en de drie Poolse werknemers de Solidariteitsbeweging. Het eenvoudige verhaal van Poolse arbeiders die illegaal voor een maand naar Engeland gaan om een huis voor hun baas op te knappen biedt veel mogelijkheden om verschillende politieke aspecten te belichten. De manier waarop het regime de mensen onderdrukt, in het ongewisse laat en macht misbruikt voor eigen belang zijn hier voorbeelden van. Ook zonder de politieke laag is het een mooie film, met een aantal mooie scenes, waaronder de openingsscene en de scene waarin de sterk spelende Jeremy Irons zich dreigt verliezen en begint te hallicuneren. ****

Reconstruction is een psychologisch drama die zich bewust is van de vrijheden van de cinema en daar ook gebruik van maakt op een manier die nog het meest met David Lynch overeenkomt. De film vertoont ook sterke overeenkomsten met de Alain Resnais' klassieker L'Année dernière à Marienbad.

Het is de debuutfilm van de Deense regisseur Christoffer Boe, waarvoor hij ook bekroond is op het prestigieuze filmfestival van Cannes. Een man om zeker in de gaten te gaan houden de komende jaren, want z'n debuut belooft veel goeds.

Het eerste wat opvalt tijdens het kijken van de film is de sterke visuele stijl. De groezelige openingsscene zet meteen een vervreemde toon, een sfeer die de hele film blijft hangen, zeker wanneer de plotwendingen een rol gaan spelen. De dialogen zijn ook erg sterk, evenals het gebruik van Adagio for Strings van Samuel Barber. Eén van de belangrijkste thema's is liefde en één van de belangrijkste dingen die de film ons daarover wil vertellen is dat liefde alleen werkt wanneer je je er totaal aan overgeeft. Een mooie gedachte op een prachtige manier overgebracht op de kijker. Een van de beste films van het jaar tot nu toe.

****½

Het drieluik begint met een short van Takashi Miike. Het is een sensueel en mysterieus filmpje met mooie rustige beelden. Het vormt een mooi geheel, maar geheel overtuigen doet hij niet. ***¼

Dat is echter nog minder het geval bij het tweede filmpje van Fruit Chan uit Hongkong. Het aardigste is het uitgangspunt, maar veel wordt er niet mee gedaan. Ook de cinematografie van Christopher Doyle stelt erg teleur en dit is dan ook het minste filmpje van de drie. **

Het beste is het afsluitende filmpje uit Zuid-Korea van Chanwook Park, de regisseur van Oldboy. De zieke mix tussen horror en muziek werkt erg aanstekelijk en is een plezier om naar te kijken, ondanks dat er een aantal ongemakkelijke scenes in zitten. De kleuren van het decor zijn heel mooi op elkaar afgestemd en vormen een mooi plaatje. ***¾

Zoals wel vaker een wisselende verzameling shorts, waarin voor mij nogmaals duidelijk wordt dat Zuid-Korea het interessantste filmland van dit moment is. Gemiddelde van ***

Het hoofdpersonage in deze film is Cuba. Dit wordt benadrukt door het vloeibare camerawerk. De camera is werkelijk overal. Vanuit elke mogelijke hoek wordt er gefilmd en dat levert onvergetelijke scenes op, vaak ook nog eens in hele lange takes. Gaspar Noé heeft te kennen gegeven dat deze film hem inspireerde voor het camerawerk in Irréversible en dat is niet verwonderlijk. Opvallend is ook dat bij het grootste deel van de shots de virtuele horizon niet horizontaal maar vaak diagonaal loopt.

Niet alleen het camerawerk is erg goed, maar de enigszins propagandistische verhalen die zich afspelen vlak voor en tijdens de revolutie in Cuba geven ook een sterk tijdsbeeld. Vooral het eerste verhaal is erg mooi en deed me qua sfeer aan het beste werk van Federico Fellini denken. Een onvergetelijke Russische en Cubaanse co-productie waarop het enige kritiekpuntje de saaie Russische voice-over is, die de Spaanse dialogen vertaald.

****½

Redelijk simplistische uitwerking van het best interessante gegeven. Zonder enige vorm van finesse worden de verschillende verhalen zichtpunten op de aanslag aan elkaar geschakeld. Vlak voor we overschakelen naar de volgende versie krijgen we een cliffhanger op ons bord. Van dik hout zaagt men planken is het spreekwoord wat meteen boven komt als ik terugdenk aan deze film. Het personage van Forest Whitaker wordt heel opzichtig een soort van achtergrondje gegeven, waarmee men hoopt een band te creëren, maar dat mislukt omdat het veel te geforceerd over komt. De manier waarop uiteindelijk alles samenvalt is ook nogal teleurstellend. Het tempo zit er echter wel goed in en met zijn compacte speeltijd is het allemaal nog wel te verteren, maar er had veel meer ingezeten. **½

In het begin waren films van Godard vooral het schoppen tegen filmwetten en -tradities. Zo was Alphaville zijn antwoord op de science fiction film, Les carabiniers op de oorlogsfilm en Une femme est une femme op de musical. In zijn latere werk is het steeds vaker de maatschappij wat er aan moet geloven en dat bereikt hier z'n hoogtepunt. De film is geconstrueert als een roadmovie en de protagonisten komen tijdens deze tocht een grote lading bijzondere mensen tegen, elk een groep uit de samenleving symbolerend. De bourgeoisie, de hippies, de Westerse cultuur, het communisme; geen enkele groepering is veilig voor de losgeslagen Godard.

Het resultaat is een film waarin je alles kunt verwachten en waar die verwachtingen ook ingelost worden. Tien minuten lange panning-shots van een verkeersopstopping, prekende allochtonen, brandende auto's met hevig bebloede lijken, kannibalen, sexuele fantasiën, vuurgevechten; alles zit er in. Dat maakt van de film een erg onvoorspelbare, vaak hilarische, maar soms ook haast ondoorkomelijke film die een bijzondere ervaring is. Godard draaft soms door in z'n politieke preken en zijn politieke boodschap komt dan ook beter over wanneer hij de problemen met humor benadert. Niemand lijkt zich bijvoorbeeld druk te maken om de lijken en het eerste waar de upperclass trut zich druk om maakt wanneer ze in een crash terecht komen is haar dure tas.

Tijdens de openingsscene, waarin een vrouw heel rustig aan haar man verteld over haar menage-a-trois met een ander koppel, speelt Godard met de muziek en probeert overduidelijk door middel van deze muziek een valse spanning te creëren die totaal niet op z'n plaats is. De filmverwijzingen ontbreken uiteraard ook niet. Eén van de duidelijk is naar Buñuel's El ángel exterminador, evenals deze film een film die surrealistisch van aard is. Godard weet ook weer leuk gebruik van kleur te maken. Opvallend daarbij is dat de kleuren van de Franse vlag diverse keren terugkeren (bijvoorbeeld doordat in de file een aantal keer een blauwe, witte en rode auto achter elkaar staan). Dit was z'n 15e film in een periode van zeven jaar en het duurde jaren voordat hij nog een film zou maken hierna. De film eindigt dan ook met het statement: "Het einde van de cinema". ****