Tsja, wat vind ik nu echt van deze verfilming? Ik vind het oprecht lastig. Laat ik beginnen met wat wél werkt: de acteurs die Fransje en Joe spelen zijn enorm sterk. Het voelt natuurlijk en geloofwaardig. Dit zijn duidelijk grote talenten.
Tegelijkertijd wringt het op veel andere vlakken. De verhaallijn is flinterdun uitgewerkt. Waar je in het boek echt een band opbouwt met de personages, blijft die verdieping hier grotendeels achterwege. Natuurlijk is dat vaker een uitdaging bij boekverfilmingen, maar hier worden cruciale lagen simpelweg gemist. Zo ontbreekt Engel volledig (juist het omgaan met de dood van een vriend gaf het verhaal emotionele zwaarte). Ook de verdieping van Christof, met alle kwetsbaarheid als plas-hulp van Fransje, had veel meer ruimte verdiend.
Daarnaast blijft PJ opvallend oppervlakkig, terwijl zij in het boek juist een gelaagd en interessant personage is. Hetzelfde geldt voor het verhaal rondom Mahfouz, dat hier volledig ontbreekt en daarmee een gemiste kans is.
Wat ook niet helpt, is het tempo en de opbouw. Ontwikkelingen volgen elkaar in rap tempo en vaak in chaotische scènes op. Zonder voorkennis van het boek heb je eigenlijk geen idee waar je naar zit te kijken of waarom bepaalde gebeurtenissen ertoe doen.
Wat de film wél goed doet, is de sfeer neerzetten. De rauwheid van het leven in het dorp en de eenvoud van de personages voelen levensecht aan. Dat is knap gedaan en geeft de film nog enige kracht.
Al met al kom ik uit op een gemengd oordeel: één ster voor de treffende sfeer en anderhalve ster voor het sterke acteerwerk van Joe en Fransje. Voor de rest blijft het vooral een gemiste kans.
