Logboek

The Lord of the Rings: The Return of the King. Het derde en laatste deel van de trilogie, en wat mij betreft voldoet het volledig aan alle verwachtingen.

Ik heb mij weer uitermate vermaakt. Dit keer heb ik de extended edition gekeken en, zoals ik ook bij de andere delen al zei, is dat absoluut de moeite waard. De speelduur is aan de lange kant, maar je krijgt er enorm veel voor terug. Vragen die je bij de normale versie hebt, worden in de extended edition vaak alsnog beantwoord. Ik raad dan ook zeker aan om deze versie te kijken (te zien op Prime).

In dit slotstuk valt alles op zijn plek: Sauron wordt uiteindelijk verslagen, Aragorn neemt zijn rechtmatige plek als koning in en de hobbits krijgen de eer die ze verdienen. Een prachtig en waardig einde van deze reeks. Voor mij is dit dan ook het beste deel van de trilogie.

Wat ik vooral episch vond, is de verhaallijn van Théoden. Samen met de Rohirrim trekken ze ten strijde om het kwaad uit Middle-Earth te verdrijven. De scène waarin ze aankomen bij Minas Tirith en met hun paardenleger de aanval inzetten, blijft voor mij het meest indrukwekkende moment uit de hele reeks. Vooral de speech van Théoden bezorgt mij elke keer weer kippenvel. Wat deze scène zo sterk maakt, is niet alleen de strijd tussen goed en kwaad, maar vooral het besef dat de Rohirrim eigenlijk een verloren strijd ingaan. Juist dat gebrek aan hoop, gecombineerd met hun vastberadenheid, maakt het zo indrukwekkend. Ze weten dat ze waarschijnlijk zullen sterven, maar kiezen er toch voor om te vechten.

De verhaallijn van Frodo Baggins en Samwise Gamgee sprak mij in dit deel meer aan dan in The Two Towers. Toch blijf ik erbij dat het acteerwerk van Elijah Wood en Sean Astin mij iets minder overtuigt dan dat van andere hoofdpersonages.

Ook complimenten voor het duo Legolas en Gimli. Hun onderlinge dynamiek blijft heerlijk en zorgt voor de nodige humor, wat deze film ook goed kan gebruiken tussen alle zware momenten door.

Daarnaast blijven sommige acteurs mij verrassen, met name Viggo Mortensen. Dit was voor mij jaren geleden de eerste keer dat ik hem zag, en hij heeft sindsdien nog veel sterke films gemaakt, zoals Green Book.

De film raakte mij emotioneel, vooral in de scène waarin de hobbits buigen voor koning Aragorn en hij zegt: “You bow to no one.” Dat blijft een van de mooiste momenten uit de film.

Ook dit deel krijgt van mij 5 sterren. Voor het verhaal, de emotionele impact, de kostuums en de prachtige beelden.

Lord of the rings: The Two Towers. Weer een meesterlijk vervolg na de The Fellowship of the Ring.

Het verhaal speelt zich vrijwel gelijk af na het eerste deel. En dit deel heeft mij wederom erg verast hoe goed het in elkaar zit. Wat ik erg goed vond aan dit deel zijn de gevechten die plaatsvinden, denk hier bijvoorbeeld aan: The last march of the Ents en The Battle of Helm's Deep. Dit word op meesterlijk wijze op scherm gebracht.

Door het goeie kostuumwerk voelt alles realistisch aan. Zoals ik ook al in het eerste deel beschreef zijn het vooral de Ork kostuums die mij het meest blijf verbazen.

Er zijn een paar acteurs die mij erg verassen in de film. Dat zijn: Viggo Mortensen, Ian McKellen, Andy Serkis, Christopher Lee en John Rhys Davies. Elijah Wood en Sean Astin, die Sam en Frodo spelen, zijn essentieel voor het verhaal. Maar of ik dit tot de absolute top van acteerprestaties zou rekenen, daar twijfel ik nog over.

De humor in deze film word gedragen door 3 karakters wat mij erg goed bevalt. Dat zijn natuurlijk Peregrijn Took, Meriadoc Brandebok en Gimly. Wat een prettige chemie tussen de twee boezemvrienden. En Gimli is echt op zijn best als het om humor gaat. Zijn humor komt perfect tot zijn recht, zoals bij de bekende quote: "I cannot jump the distance, you'll have to toss me!"

De muziek blijft ook in dit deel van hoog niveau. het versterkt zowel de emotie als de spanning en sleep je echt mee door het verhaal.

Ook dit deel krijgt van mij vijf sterren. Ik ben een groot fan en dat merk je aan alles.

"Even the smallest person can change the course of the future."

Naar mijn mening is dit de beste trilogie ooit gemaakt. Elk jaar kijk ik hem opnieuw en het blijft me elke keer verbazen hoe goed deze film in elkaar zit.

Het verhaal zit ontzettend sterk in elkaar. Ik heb de extended versie gekeken en daarin is het tempo van de film precies goed. Er wordt veel tijd besteed aan karakterontwikkeling, waardoor de emotionele lading steeds groter word. Je word echt volledig meegenomen in de wereld van Middle-earth. De personages worden stuk voor stuk sterk neergezet. Er zijn een paar die er voor mij uitspringen: Frodo Baggins, Gandalf, Aragorn en natuurkijk Samwise Gamgee.

Wat mij ook elke keer weer opvalt, is hoe goed de kostuums zijn uitgewerkt. Vooral de kostuums van de Orks zijn indrukwekkend. Het ziet er realistische uit en voelt ook echt zo aan. En dat voor een film uit 2001. Als ik eerlijk ben, doen veel recentere films dat een stuk minder goed.

Ook het camerawerk mag niet vergeten worden. Je krijgt prachtige landschappen te zien en verschillende werelden, zoals Mordor en Rivendell, worden schitterend in beeld gebracht.

De muziek is in een film als deze natuurlijk enorm belangrijk, en dat is hier perfect uitgevoerd. De soundtrack versterkt zowel de spanning als de emotie enorm.

Ook de actie is sterk neergezet. Het voel realistisch aan en er is een goede balans tussen actie en verhaal.

De extended versie is naar mijn mening absoluut de moeite waard. Je krijgt meer details te zien die echt iets toevoegen aan het verhaal. De personages worden nog verder uitgediept en alles valt net iets beter op zijn plek.

Conclusie: The Lord of the Rings: The Fellowship of the ring (Extended Edition) is wat mij betreft een meesterwerk. De film weet op elke vlak te overtuigen: van verhaal en personages tot muziek en visuele uitwerking. Dat ik deze film elk jaar opnieuw kijk zegt al genoeg.

Voor mij is er geen enkel twijfel om dit 5 sterren te geven.

Als groot fan van Peaky Blinders viel de film mij behoorlijk tegen. Hoewel het acteerwerk van hoog niveau is — wat je ook mag verwachten van acteurs als Cillian Murphy wist het verhaal mij nauwelijks te boeien.

De film miste de chemie die de serie zo sterk maakte. Waar Peaky Blinders draaide om de dynamiek tussen personages zoals Tommy Shelby en Arthur Shelby, voelde de film een stuk leger door het ontbreken van belangrijke karakters. Daardoor voelde de film niet echt als een Peaky Blinders film, maar meer als een soort therapie sessie voor Tommy Shelby.

Conclusie: geen slechte film, maar totaal niet wat ik ervan gehoopt had dat het zou worden.
3*