Het gaat over een jonge jongen (Will Hunting) van 20 die erg intelligent is. Hij heeft een brede algemene kennis, maar blinkt echt uit in wiskunde. Tegelijkertijd heeft Will een erg moeilijke jeugd gehad. Hierdoor heeft hij veel mentale littekens ontwikkeld. Dit zorgt ervoor dat hij veel in aanraking komt met de politie. Door zijn moeilijke jeugd heeft Will veel copingmechanismen ontwikkeld die hem niet verder helpen in de maatschappij. Er dreigt een gevangenisstraf aan te komen voor zijn laatste overtreding: het slaan van een politie agent.
Wil krijgt een keuze om zijn talenten voor wiskunde te benutten met hoogleraar wiskunde Gerald Lambeau en hij moet éën keer per week naar een psychiater gaan. Als hij hiermee instemt, hoeft hij zijn gevangenisstraf niet uit te zitten. Hier ontmoet hij Sean Maguire (Robin Williams).
Het is continu een strijd tussen Gerald en Sean. Gerald wil dat hij zijn talent voor wiskunde benut. Sean wil erachter komen waarom Will zo gebroken is. Daarnaast wil Sean het beste voor Will, ook al zou dit betekenen dat het niets met wiskunde te maken heeft.
Er zijn echt prachtige dialogen tussen Sean en Will. De kleine therapiesessies waar Will verplicht naartoe moet, zijn erg goed geschreven. Sean lijkt de enige te zijn die uiteindelijk tot Will kan doordringen. Zowel Matt Damon als Robin Williams acteren fantastisch. De "It's not your fault" scene blijft een van de mooiste momenten van de film. Die scene schetst eigenlijk de hele film. Ook de drie goeie vrienden van Will acteren sterk. Ben Affleck, Casey Affleck en Cole Hauser vond ik overtuigend.
Al met al een erg sterke film die ik iedereen zal aanraden om te kijken.
De film die gaat over een Amerikaanse en Russische spion die moeten samenwerken om een missie te voltooien. Ze proberen elkaar telkens te overtuigen wie de beste spion is. Hierdoor zitten er ook grappige fragmenten tussen.
Het acteerwerk tussen de twee heren (Henry Cavill & Armie Hammer) kwam soms een beetje houterig over.
De films die Guy Richie maakt vind ik vaak interessant. Ook deze film wist mij te boeien, alleen is dit niet een van de betere films die hij gemaakt heeft.
Wat ik wel verfrissend vond aan deze film is dat je terugblikt op patiënt Zero. Dat je uiteindelijk erachter komt hoe en op welke manier het virus is ontstaan. Daarnaast hebben ze een epidemie realistisch in beeld gebracht.
Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van musicalfilms, maar deze heeft me echt verrast.
Een van de belangrijkste onderdelen van een musical is natuurlijk de muziek, en die zit hier gewoon goed. De liedjes zijn mooi geschreven en prettig om naar te luisteren. Ik merkte dat ik er oprecht vrolijk van werd.
Ook de boodschap van de film sprak mij aan. P..T. Barnum (Hugh Jackson) verzamelt mensen die zich niet geaccepteerd voelen in de maatschappij. De één ziet er anders uit, de ander is dik, weer een ander is klein. Door hen een plek op het podium te geven, creëert hij voor hen een gevoel van thuis. Wat in het begon nog ongemakkelijk en wantrouwig is, groeit uiteindelijk uit tot acceptatie en een soort familiegevoel. Van de anonimiteit naar de beroemdheid.
Voor mij is dit echt een film waar je blij van word, met sterke muziek en leuke dansnummers.
Het acteerwerk was niet overal even sterk, maar eerijk gezegd stoorde me dar totaal niet.
