Meningen

Deze film is het resultaat van onenigheid tussen Burton, die al aan de derde film was begonnen, en de Studiobazen die nog steeds baalden van het feit dat de tweede Batman film niet de kaskraker was geweest waar ze op hoopten.

Burton had zijn cast zo goed als compleet, inclusief Keaton en Pfeiffer, toen de boel uiteindelijk plofte en Schumacher de stoel van Burton kreeg. Keaton haakte af, de scripts gingen overboord en er kwam een nieuwe cast, een familiefilm moest het worden, een kassucces.

Vanaf zes jaar dus, en een film die dichter bij de jaren 50 en 60 Batman blijft, kleurrijker, meer cartoonesk. Het recept bleef goeddeels hetzelfde, Batman, ook deze keer weer twee schurken, en een love interest voor Batsy. Oh, en een schildknaap, want Robin maakt zijn rentree.

Dat hoeft nog geen slechte film op te leveren, maar helaas krijg Schumacher het niet voor elkaar om de personages iets meer reliëf te geven dan bordkarton, er is geen diepte in te herkennen. De dialogen variëren van slecht tot matig, nergens wordt het overtuigend.

Val Kilmer en Tommy Lee Jones bleken tijdens het filmen twee omhoog gevallen divas te zijn, waarbij Val Kilmer laat zien een weinig begaafd en onprofessioneel acteur te zijn, what's new... Tommy Lee Jones zet eigenlijk een mismaakte joker met anger management issues neer, maar Nicholson was veel beter, en het ambivalente karakter van Two Face komt ook nauwelijks aan bod. Gemiste kans.

Dan de rest van de crew.

Jim Carrey speelt Jim Carrey. Luid, gekkebekkentrekkend en in strakke pakjes met een flinke roze saus. Hij is wel goed met zijn wandelstok...

Nicole Kidman speelt Barbie die een psycholoog speelt. Aangenaam om naar te kijken, meer ook niet. Ze voegt erg weinig toe, standaard love interest, bordkarton... Heimwee naar Pfeiffer.

Chris O' Donell haalt uit zijn rol als Dick Grayson/Robin wat er in zit, misschien is het wel de beste rol van de film, als daar Michael Gough niet was als Alfred, of Al, zoals Dick Grayson zo mooi zegt. Persoonlijk vind ik de scènes waar deze twee in voorkomen de beste van de film.

De actie is meestal wel in orde, prima auto achtervolging bijvoorbeeld, de SFX/CGI laat wel regelmatig te wensen over, dit is zeker niet het mooiste Gotham wat ik ooit gezien heb. De Batmobiel is afgeleid van de strips maar is een sloom rijdende aanfluiting met de wegligging van een kinderwagen, de Batboot en Batplane zien er veel beter uit.

Ik heb de complete set op Blu Ray, het ziet er technisch wel goed uit op 16-9, al is het geen fraaie hoogvlieger qua extra's. Een extended versie met alle deleted scenes was toch aardig geweest, maar helaas.

Aan het eind van de rit is het een erg matige film. Maar net een vijfje, voor de moeite.

Lang uitgesteld, want tja, wat moet je nog na Nolan's Dark Knight trilogie?

Ik verslond de Batman Comics vanaf eind jaren '70, en de eerste drukken van de Dark Knight en Killing Joke strip zitten in mijn collectie. De beide filmtrilogieën staan hier uiteraard ook op de plank, en ik vond dat het wel af was.

Ik ga hier niet het verhaal lopen herkauwen, maar persoonlijk vind ik de terugkeer van Batman als "echte detective" wel fraai gelukt, en deze lange, vrij trage film is voor dan ook mij een hommage aan de oude Detective Comics (DC), waarin Batman meer de detective dan superheld was.

Waar de films uit de jaren tachtig meer de "campy" kant op gingen, en de Dark Knight trilogie de donkere, cynische wat overgestyleerde kant (met uiteraard de onvergetelijke Joker van Heath Ledger) met een tough guy playboy Batman lieten zien is dit misschien wel de film die voor mij het dichtst bij het origineel komt.

Mooi rauw gestyleerd, een heel behoorlijke verhaallijn en goede dialogen voor een uitstekende cast die er duidelijk plezier in heeft, Kravitz doet het heel leuk, net als Pattinson, maar Dano steelt toch echt de show als psychopathische, nerdy Riddler. Sirkis is een originele verrassing als Alfred met te weinig schermtijd, Wright een overtuigende Gordon (Gary Oldman blijft de beste) en is Turturro lekker casual overtuigend als Falcone.

Lang, ja, te lang? Nee. Aanrader?

Zeker, ik ga hem vast nog eens kijken, en de film mag echt naast de andere in de kast komen te staan.

Gisteravond bij Veronica, cliché begin, Rookie wordt gekoppeld aan vermoeide ouwe rot. Daarna op geheime missie in vijandelijk gebied met een ouwe rammelkast. De frontlinie in op een ouwe fiets zeg maar, wat een kansloos onwaarschijnlijke opdracht. Veel rommelige SFX, en dan blijkt er een complete vloot met verloren gewaande ruimteschepen verstopt midden in vijandelijk gebied.

Echt waar? Moet ik dat geloven?

Toen heb ik hem maar uitgezet, een mens kan maar zoveel onwaarschijnlijke flauwekul hersenspinsels aan.

Niet heel goed, niet heel slecht. Voor een Marvel film dan. Ik kijk ze samen met mijn kinderen, voor mijzelf hoeft het niet meer. Formulewerk, toch weer, held ontstaat, held valt, held keert terug en overwint het kwaad, met nu veel hakuna matata clichés over de Afrikaanse cultuur.

Soort van sympathiek, maar het jeukt.

Er zijn leuke karakters, T'Challa is dat niet, te braaf, te rechtvaardig, te mooi, te perfect. Andy Serkis speelt een leuke, over the top schurk, maar gaat te snel dood helaas en samen met Martin Freeman, wiens rol eigenlijk volledig overbodig is, zo ongeveer de enige witneus. Veel girl power, dat zie ik graag, mits goed uitgewerkt. Michael B. Jordan zet een goede schurk neer, echt sympathie krijg je net wel, of net niet voor hem, en zijn dood is een hele mooie, zonder teveel drama, maar wel met een lekkere oneliner.

Het acteerwerk is tussen de actiescènes door eigenlijk altijd wel voldoende, nergens echt kromme tenen, ik merk wel dat ik tegenwoordig totaal afhaak bij die actiescènes, die zijn er teveel en de choreografie is daarnaast gewoon niet goed genoeg, teveel powerstrokes en CGI effecten, te weinig doordacht, niet elegant, dom hakwerk. Niet interessant dus , liefst fast forward.

Redelijk goede dialogen, het bekende snufje Marvel humor, dat aan de plus kant.

Mwoah.

Mijn jongste zoon verwoordde het mooi, hij had gedacht dat we het verhaal van de jonge Natasja te zien zouden krijgen, maar na een redelijk geslaagde intro waarin het "gezin" al snel om onduidelijke redenen op de vlucht moet slaan en alles uit elkaar valt blijft er maar weinig over dat echt de moeite waard is, terwijl er zoveel meer had ingezeten.

Uiteraard zitten er de gebruikelijke bakken actie in, en de bekende, wat puberale Marvel humor, maar er zitten zoveel hiaten en gaten in de plot dat er maar naar weinig substantie overblijft. Zo is de Red Room en soort vliegende fabriek, maar niemand heeft die kolos in het zwerk zien hangen, het zal. Het "gezinnetje" wordt op enig moment weer verenigd, dat levert nog wat tenenkrommend sentiment en nog meer van die flauwe humor op.

Waar in andere Marvel films nog even een ethische noot wordt gekraakt gebeurt er nu op een kwinkslag na feitelijk niks mee, alles wordt in sneltreinvaart afgewerkt, tijd voor contemplatie is er niet want de volgende spectaculaire actiescènes moeten door. Acteerwerk is redelijk solide, al moet gezegd worden dat Florence Pugh gewoon beter speelt dan Johansson. Harbour doet het prima als komische noot, Weisz blijft wat vlak, jammer. Dialogen zijn niet altijd even goed.

Het is niet zozeer dat het verhaal te dun is, er had met een beter script veel meer uitgehaald kunnen worden, en Black Widow had dat als karakter wel verdiend. Na alle Avengers spektakel had dit een mooie, zorgvuldige afronding kunnen zijn, met een wat meer persoonlijke touch, maar daar is helaas niet voor gekozen, het is gewoon meer van hetzelfde formulewerk.