Meningen

Héél bewust hier niet gekeken de afgelopen tijd omdat ik hem zelf wilde zien, en geen invloed van buitenaf wilde laten doorsijpelen. De verwachtingen waren niet heel hoog, de derde film eindigde toch met het einde van Trinity en Neo, dus moest er iets verzonnen worden om ze uit de dood te doen herrijzen.

Ik verwachtte ze misschien als een soort digitale versie van zichzelf terug te zien, een soort "rogue programs". Lana Wachowski heeft er voor gekozen ze als een soort plus en minpool in een accusysteem voor de machines terug te laten keren. Tja...

Verder draait de hele film eigenlijk maar om één ding Neo en Trinity wederom bevrijden uit de Matrix en ze bij elkaar brengen. Neo is een vermoeide, depressieve game ontwerper die voor zijn ellende landt bij de psycholoog (gespeeld door Neil Patrick Harris, goede keus voor de humor, maar niet geschikt als almachtige) en Trinity gaat door het leven als Tiffany, getrouwd met een andere man en met kinders en dat is wat te mager om bijna 3 uur film te dragen

Het begint allemaal nog best aardig, met Neo die worstelt met alles, doorspekt met flashbacks en referenties aan de eerdere films wordt alles wat in de eerdere films gebeurde nu weggezet alsof het allemaal uit het creatieve brein van de game ontwerper kwam. Hiding in plain sight zeg maar. Dat zou nog leuk zijn als Neo ontwaakt en zijn levenslust echt zou hervinden, maar hij blijft in het tweede deel wat hangen in de rol van vermoeide superheld op middelbare leeftijd, en dat is eerder (veel) beter gedaan dan hier.

Tot zover Neo, dan over naar Trinity. Zij is (bijna) een brave middelbare huismoeder, getrouwd, moeder van drie kindjes met als enige sjeu in het leven dat ze custom bikes bouwt. Er volgt uiteraard een ontmoeting en dan ontrolt zich iets wat teveel leunt op de oude films, er zit weinig nieuws in, oude personages keren wat geforceerd terug, gezeur over aardbeien, en Neo en Trinity worden uiteraard herenigd. Trinity blijkt nu belangrijker dan Neo en dat is het dan. Ook hier weinig echt nieuws onder de zon.

Wat overblijft is een film die eigenlijk een beetje verveelt, met teveel bekende trucjes als bullet time, maar geen goed verhaal, niets wat verrast, het is bijna een feest der herkenning maar daarvoor gebeurt er weinig memorabels.

Een wat overbodige film met een te dun verhaaltje, cinematografisch voegt het weinig tot niets toe aan wat er al was. Ik keek hem op HBO, maar ik ga de Blu-Ray niet voor 25 euro kopen om 'm naast de eerste drie in de kast te zetten.

Alles bestaat in een context.

Als je deze film nu voor het eerst bekijkt, anno 2020, lijkt hij wellicht niet zo bijzonder, de special effects zijn de afgelopen 20 jaar gemeengoed geworden, en de gemiddelde Netflix film of serie oogt op onderdelen beter.

Maar in de tijd dat dit uit kwam hadden nog maar weinig mensen een computer, smartphones bestonden nog niet en bij mij voor de deur stond ook een telefooncel. Deze film combineerde voor die tijd het summum aan SFX en CGI, twee decennia later zijn ze bij vlagen nog steeds indrukwekkend.

Daarnaast was de opkomende automatisering en de eerste pogingen richting AI voor velen best bedreigend, Orwelliaanse beelden kregen we met de Matrix, waarbij mensen gehouden worden als dieren of planten, volledig gedomesticeerd en gecontroleerd na de ondergang van de aarde, door dezelfde mensen veroorzaakt, een thema dat actueler is dan ooit.

Het verhaal steekt goed in elkaar, al moet je sommige absurde zaken voor lief nemen, het realiteitsgehalte is laag, zie het kweken van mensen. Maar dat doet niks af aan de dystopische onderliggende filosofische vraagstukken die eerder (Blade Runner) maar ook later in alle betere cultfilms oproepen.

Een perfecte film dan? Nou nee. Keanu is soms echt een houten klaas, Fishburne en Weaving schmieren dat het een lieve lust is maar maken het surreële karakter alleen maar sterker.

Toch zit deze in de Top 10, omdat de film alles heeft wat een goede film nodig heeft, en omdat het één van de trendsetters was.

Interessant gegeven, behoorlijk netjes uitgewerkt zonder teveel franje. Dat je van begin tot eind in het ongewisse blijft over de oorzaken en motieven maakt het interessant.

Toch ontbreekt het op momenten vaak aan de juiste dialogen of emotionele intensiteit en daarom blijven de personages voor mij wat vlak, ondanks het behoorlijk goede acteerwerk van de hoofdpersonen.

Een dikke 7, geen 8.

Prachtige plaatjes, de prima cast levert over het algemeen meer dan fatsoenlijk acteerwerk en de originele karakters zijn ingrediënten voor een geweldige film, de setting is heel fraai, Met oog voor detail uitgewerkt en er zijn een aantal mooie shots van Wales.

SFX en CGI zijn mooi gedaan en proportioneel uitgevoerd, staan echt ten dienste van het verhaal zonder al te overheersend te worden, iets wat de afgelopen decennia helaas meer regel dan uitzondering is. Het camerawerk is degelijk, zonder er ergens echt uit te springen overigens.

Helaas is het verhaal niet zorgvuldig genoeg uitgewerkt, net als de dialogen. Rommelig, soms te traag maar anderzijds ook van de hak op de tak wanneer iets meer tijd zou mogen krijgen om lekker te landen.

Tel daar wat ergernissen bij op als Jake die maar niet raak kan schieten met die kruisboog, de prachtige miss Peregrine die de kinderen totaal niet blijkt te kunnen beschermen en de Film gaat helaas onderuit. Dat had beter gekund meneer Burton

Dit had zomaar vier of meer sterren kunnen zijn, nu is het drie, voor de moeite.