Meningen

Stijlvolle herinterpretatie van het oude verhaal door Tim Burton. Zoals ik mij Alice vanaf het begin herinner is het nooit een vrolijk sprookje geweest. En Burton pakt precies dat punt stevig vast. Dit Wonderland is doordrenkt van grimmig- en somberheid. De Mad Hatter is hier krankzinnig, opgezadeld met een PST, door en door gespeeld door Johnny Depp.

Om Alice terug te laten keren na haar eerste avontuur is een slimme vondst, daardoor lijkt Wonderland zich qua sfeer haast aan te passen aan haar lastige tienerjaren. Dat het verhaal zich aan het eind laat afsluiten met een al te bekende grote actiescene is jammer, maar niet zo storend als dat het bij andere films kan zijn, aangezien er in het verhaal wel naartoe wordt gewerkt. Alles ziet er schitterend uit en de muziek van Danny Elfman is precies duister en sprookjesachtig genoeg. Niet vernieuwend, wel vertrouwd stijlvol Burton.

Dit vervolg voelt erg overbodig door het verhaal dat het universum uitmelkt in plaats van te vergroten. De effecten lijken op iets wat je krijgt als Tim Burton on steroids gaat. Het is te merken dat hij weinig tot niet betrokken is geweest bij deze film, de balans is compleet zoek. Zijn eigen touch is verdwenen. Waar het origineel oprecht grimmig was en de aankleding typisch Burton was, is het nu allemaal feller en hysterisch.

Sascha Baron Cohen heeft daarentegen zijn leuke momenten als het personage Time. Maar de vindingrijkheid die hierbij komt kijken wordt helaas overschaduwt door het rommelige karakter van de film.

Ik kan Johnny Depp bijna altijd waarderen, maar nu leek hij een parodie op zichzelf. Alhoewel dit waarschijnlijk wel te wijten is aan de toon van de film.

De muziek van Danny Elfman is weer in orde, maar helaas is deze nagenoeg hetzelfde als bij de eerste film. Dus het is alles behalve verrassend.

Wauw. Dit vervolg wist mij nog meer te bekoren dan het origineel welke ik al erg kon waarderen!

In de basis hetzelfde concept. De focus op de karakters, niet op de griezels. Hierdoor zijn jump scares niet nodig en komt elke wrede actie als een tik aan.

James Wan lijkt in dit deel echter een stuk meer lol te hebben dan in het eerste, welke vrij kalm was. Sterk, maar kalm. Hetzelfde concept dus, maar dan met meerdere jump scares wat veelal werkt als zijnde eng. Ook wordt er tussen de griezelscenes door ruim de tijd genomen om de karakters vorm te geven. Dit versterkt de daaropvolgende griezelscenes omdat er steeds meer op het spel lijkt te staan.

Vooral Lorraine Warren (Vera Farmiga) lijkt nog meer dan in het eerste deel getraumatiseerd door al haar ervaringen met het bovennatuurlijke. Haar angst versterkt de griezelfactor aanzienlijk.

De film is bevat veel visuele vondsten die bij mij regelmatig voor een "oeeh" of "aah" zorgden. Er valt veel te genieten tussen het billenknijpen door.

Het concept was als sterk en is naar mijn mening verbeterd, alles is enger en mooier. De opbouw is weer aanwezig, net als is het eerste deel. Maar toch lijkt deze film meer gedoseerd en geeft hij meer voldoening. Wat een feestje!

The Conjuring is een spookfilm welke niet berust op goedkope jump scares. Deze film is slimmer met een flinke opbouw waarmee de karakters rustig worden neergezet.

Ed en Lorraine Warren, de onderzoekers van het paranormale, zijn uiteindelijk de hoofdpersonages. Zij worden sterk gespeeld door respectievelijk Patrick Wilson en Vera Farmiga. Vooral Farmiga weet Lorraine overtuigend neer te zetten als een vrouw die minstens zoveel hinder ondervindt van haar "gave" als dat zij er mensen mee kan helpen. Het eist zijn tol.

Dit is mede te danken aan de insteek van regisseur James Wan. Het is duidelijk wat hij als eng beschouwd: wat doet het met de personages die het moeten ondergaan? Dit concept verdiend een pluim aangezien het werkt als een malle! Door mee te leven met de personages zijn jump scares niet nodig om angst aan te jagen. Elke wrede actie werkt als een klap in het gezicht. James Wan, chapeau!

Wat een film. Een aangrijpende situatie is het uitgangspunt voor een karakterstudie van de hoofdpersoon Michele. De film is strak geregisseerd met een prachtige vertolking van Isabelle Huppert als Michele. De film valt van afschuw in humor en deze mix klopt als geen ander. Het hoort bij Michele. Haar acties passen bij haar. Waanzinnig dat een film die het thema misschien wel het meest realistisch benaderd niet zwaar op de hand voelt. Trots op Paul Verhoeven!

De regen en het onweer omhullen elke scene van dit mysterie in duisternis en zetten de sfeer in de film. Fijne acteurs (John Cusack / Amanda Peet) en een inventief uitgangspunt (wat later vaker gebruikt is) zorgen voor een spannende film!

Lieve film! Een simpel verhaal goed uitgewerkt met de sterke karakters, grappige dialogen, een hoog tempo en sfeervolle indie-muziek. Een film om blij van te worden en waar je met het hoofdpersonage Juno meer meevoelt gaandeweg het verhaal. Ellen Page zet haar echt en genuanceerd neer.

Dit is toch wel een film van het kaliber "zo maken ze deze niet meer". Waanzinnig. Alles klopt.

Een klassiek avonturenverhaal met krachtige personages, fantastisch neergezet door o.a. Harrison Ford en Karen Allen. Ondersteund met muziek dat de geschiedenis mocht ingaan als één van de meest bekende en geroemde film thema's.En wat is de cinematografie mooi. Dat er destijds geen computers aan te pas kwamen straalt ervan af en toch zijn de sets innemend, waarschijnlijk juist daardoor. De balans van avontuur, romantiek en humor is uitmuntend. De film is daarmee ook enorm zelfbewust en zelfverzekerd op een prettige manier.

Spielberg moet geweten hebben dat hij met deze formule goud in handen had en dit zelfvertrouwen is terug te vinden in de film. Briljant!

Slimme film die de sterke karakters snel maar zorgvuldig introduceert voordat de ellende losbarst. Dit staat tegenover de vaak bordkartonnen personages die het genre kenmerken. Met een simpele, effectieve soundtrack en een leuke wending richting het einde.