Meningen

Een kleine tachtig minuten naar Manuela Velasco kijken is totaal geen straf, zeker niet in een film zoals deze. Naast de goedlachse presentatrice blijkt al snel dat ze een ook behoorlijke pittige kant heeft, heerlijk om te zien hoe ze uitvalt tegen de politieagent.

Het rustige begin in de brandweerkazerne komt wat saai over en wekt voornamelijk nieuwsgierigheid op naar wat er nog gaat komen, gelukkig gaat het snel over op 'actie'. De hysterie die er heerst als ze in het huis komen en die in het grootste gedeelte van de film aanwezig blijft is één van de sterke punten, de manier van filmen (en niet te vergeten het bijhorende geluid) versterkte deze hysterie alleen maar. De zolder scene is een sterke afsluiter, één van de betere horror scenes die ik gezien heb.

Deel één heeft mij zeer positief verrast alleen heeft dit tweede deel dit helaas niet kunnen voortzetten. De continue spanning in het gebouw miste ik ten opzichte van het eerste deel, er is zeker geprobeerd om ook in deze film de spanning zo hoog mogelijk te houden maar dat lukt maar half. Daarnaast wekken de personages in deze film een stuk minder medeleven op dan in deel één, toch een cruciale factor in dit type film. Het geheel was niet slecht maar een succesvol vervolg is het ook niet.

Alles ziet er schitterend uit in de film, ongelofelijk realistisch. De sterke acteerprestaties van de gehele cast versterken dit alleen maar. Maar toch kan de film mij helaas niet 'pakken' zoals een film als deze hoort te doen en dan is 12 years a slave een lange zit. drieënhalve ster.

Ik zag in de plotomschrijvingen dat zijn eerste drie films, respectievelijk Amores Perros, 21 grams en Babel over 'het samenkomen van verschillende en onafhankelijk lijkende verhaallijnen' gaat. Recentelijk heb ik een soortgelijke film, Ti Mene Nosis (2015), nog afgezet omdat ik juist dit aspect niet goed uitgewerkt vond dus ik was erg benieuwd wat Iñárritu hier van zou maken.

En hoewel ik ditmaal absoluut niet de neiging heb gehad om de film uit te zetten is ook hier het verhaal de zwakste schakel. Het duurt te lang voordat er enige duidelijkheid en structuur in de film komt en toen het verhaal echt interessant werd was de film al bijna voorbij. De laatste 15/20 minuten maken echter wel wat goed, deze zijn van een heel ander niveau.

Wat deze film sterk maakt is het acteerwerk. Om te beginnen met de hoofdrolspelers Sean Penn en Naomi Watts die beiden een ijzersterke rol neerzetten en een sterk personage creëren. Naast het hoge niveau van ook de kleinere rollen is de prestatie van Charlotte Gainsbourg absoluut noemenswaardig. En een leuk gastrolletje voor Kevin Chapman

Benicio Del Toro speelde ook overtuigend maar ik vond zijn personage ronduit vervelend en overdreven waardoor deze prestatie weinig met zich meebrengt. Dit personage is één van de redenen dat het verhaal mij niet volledig kan overtuigen.

De acteerprestaties en het einde zijn zeker drieënhalve ster waard, ik verwacht en hoop echter dat Amores Perros en in mindere mate ook Babel over het geheel sterker zijn.

Het begin van 25th Hour is niet het sterkste gedeelte maar dat duurt gelukkig niet al te lang. Met het stuk waarin Monty boos wordt op allerlei verschillende groepen in New York begint de film een stuk leuker te worden. Vanaf het moment dat Monty in zijn laatste dag voor zijn opsluiting zit wordt de film echt een groot genot om naar te kijken.

Edward Norton speelt de rol van Monty perfect en ook Philip Seymour Hoffman en Barry Pepper vertolkten hun rol zeer sterk. Dat er voornamelijk ontzettend lange en dramatische scenes in de film zitten maakt het een extra knappe prestatie van de cast.

Het plot is niet overal even sterk maar het gebrek aan plot wordt fantastisch verbloemd door de manier van vertellen. De scenes zijn tot op het perfecte uitgevoerd en op een heel uitgebreide manier uitgewerkt. Het sterkste van de film vind ik het einde, het is wellicht wat overdreven maar ik vond het goed passen bij de film.

Ik was bang dat het met Russell Crowe en Christian Bale matige film met grote namen zou zijn maar niks is minder waar, Ze spelen beide echt fantastisch. Net als Logan Lerman en Dallas Roberts die beiden en sterke bijrol neerzetten. Ze dragen de film gemakkelijk de twee uur door.

De actiescenes zijn een stuk groter en diverser dan in de oudere klassiekers, iets dat absoluut welkom is. De spanning blijft in de film de gehele reis naar de trein. Voor de rustige routes heeft Ben Wade gelukkig genoeg trucs in huis ?

De eerste film van James Mangold die ik zag , eens kijken of daar nog meer moois te vinden is ?

Na gisteren Stalingrad gezien te hebben vanavond deze eerste film van Fedor Bondarchuk bekeken. Ik had ze beter andersom kunnen bekijken want hij heeft zichzelf met Stalingrad zeker overtroffen.

Een fragment in de film gaf heel mooi het verschil tussen de twee films aan, dit gesprek vond plaats toen de uitzending net begonnen was:

Ik hoorde dat we over drie dagen moeten vechten

- Niet vechten, we gaan op patrouille om .............

Is dat alles?

- Wat had je dan verwacht? Stalingrad?

Het eerste uur van de film speelt zich af op het opleidingskamp waarin de vrijwillige soldaten klaar worden gestoomd voor de uitzending. Al vanaf het begin krijg je veel achtergrond informatie over de soldaten, veel meer dan 'normaal' gesproken het geval is bij oorlogsfilms. Na het welbekende bezoek bij de kapper en door de legeruitrusting is het echter wel eens lastig om ze uit elkaar te houden.

Het hele gebeuren in en rond het opleidingskamp is interessant maar niet interessant genoeg om het uur te vullen, de knallende aankomst in Afghanistan was dan ook meer dan welkom.

In het ruime laatste uur zaten een paar goede oorlog scènes met als hoogtepunt, hoe voorspelbaar het ook is, het grote gevecht op het eind. Daarnaast laat Bondarchuk hier net als in Stalingrad het gedrag onder de soldaten onderling in hun kamp mooi zien. In verhouding zijn er in deze film echter een stuk minder oorlog scenes en dat is toch wel jammer.

Over het algemeen is dit een zeer redelijke film maar mede door de speelduur hou ik het bij een zesje.

De Afghaanse strijders hadden wat mij betreft meer uitgelicht mogen worden zoals hij dat in Stalingrad ook met de Duitsers deed.

Wat ik ook miste was ook maar een enkele context van de oorlog, de reden dat de soldaten daar zijn komt geen moment ter sprake, het had over elke oorlog die in zich in Afghanistan speelt/ heeft gespeeld kunnen gaan.