Meningen

Archeoloog Matthew Corbeck [Charlton Heston] en zijn hoogzwangere echtgenote Anne [Jill Townsend] bevinden zich in Egypte waar Matthew samen met zijn collega Jane Turner [Susannah York] op zoek is naar de tombe van een Egyptische prinses. Matthews obsessieve zoektocht zet zijn huwelijk onder druk en leidt tot een aantal noodlottige ongelukken, maar wanneer Jane de ingang van de tombe ontdekt is Matthew in de zevende hemel. Wanneer hij de tombe van de prinses vindt kan hij zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Het moment waarop hij de tombe openbreekt valt echter precies samen met het moment waarop Anne, twee maanden te vroeg, komt te bevallen van Margaret. Zou er een verband zijn?

Dit eerste half uur is veelbelovend, maar vervolgens springt het verhaal naar 'het heden', oftewel exact 18 jaar later. De kijker weet allang dat Margarets 18e verjaardag geen reden zal zijn voor een feestje, maar dan moeten we zo'n 45 minuten wachten tot Matthew zich dat eindelijk realiseert. Dan pas is er sprake van enige echte spanningsopbouw en eindigt deze horrorfilm met een paar aardige executies en aanverwante schrikeffecten. Dat is wel wat aan de late kant.

1921 van 1914 tot 1919 zijn meer dan 1 miljoen Britten omgekomen als gevolg van de oorlog of de griepepidemie, waardoor het ook wel ‘de tijd van de geesten’ wordt genoemd. Florence Cathcart [Rebecca Hall] onderzoekt vermeende geestverschijningen, ogenschijnlijk om charlatans te ontmaskeren, maar haar ware motieven zijn zeer persoonlijk. Robert Mallory [Dominic West] nodigt haar uit op kostschool voor jonges waar de geest rondwaart van een jongen die daar is vermoord. Eenmaal daar krijgt Florence last van waanbeelden – of zijn het herinneringen? – die haar onderzoek aanzienlijk moeilijker maken. Een sterke cast maakt het meeste van een niet bijster origineel spookverhaal dat weliswaar enkele sfeervolle momenten heeft, maar de zaak verpest met een zwakke ontknoping.

In de aanloop naar de Israëlische verkiezingen in oktober 2026 spraken de filmmakers met enkele prominente gezichten van Israëlische protestbewegingen. Zij wisten mensen massaal op de been te krijgen om te demonstreren tegen de voorgestelde hervormingen van de extreemrechtse regering van Netanyahu, die een aanval waren op de democratie. Aan de protesten kwam een abrupt einde door het bloedbad dat leden van Hamas aanrichtten op 7 oktober 2023. Treurigstemmende documentaire maakt duidelijk in hoeverre Netanyahu heeft geprofiteerd van de aanslagen. Zowel op politiek als persoonlijk terrein.

Negen satirische sketches waarin Iraanse burgers van alle leeftijden te maken krijgen met bureaucratie of opgelegde normen en waarden. Gefilmd met een statische camera waarin we het ‘slachtoffer’ te zien en de bureaucraat of moralist slechts horen. Altijd amusant, ook al zijn de satirische punten soms snel gemaakt. Daar staat een aantal juweeltjes tegenover. Mijn favorieten: een meisje [Afghavan Shabani] dat een schoolkostuum krijgt aangemeten (met een glansrol voor de koptelefoon), een regisseur [Farzin Mohades] die zijn scenario moet aanpassen en een vrouw van middelbare leeftijd [Goha Kheirandish] die op zoek is naar haar chihuahua.

Een Gouden Palm is allang geen aanbeveling meer, want op een enkele uitzondering na zijn de films die prijzen winnen in Cannes zeer matig. Helaas is deze winnaar in de categorie 'beste actrice' geen uitzondering op die gouden regel. Veelal op amateuristische wijze met de hand gefilmd, al zullen de verdedigers dat ongetwijfeld bestempelen als 'artistiek' en 'gepast claustrofobisch'. Ik vrees echter dat ze er niet in zullen slagen mij ervan te overtuigen dat er artistieke waarde valt te ontlenen aan een lange scène waarin hoofdpersoon Ayka door een ijskoud Moskou loopt. Na een tijdje heeft ze het koud en is ze doodmoe, maar we zien alleen de rug van Samal Yeslyamova dus van acteren is geen sprake. Ongeveer net zo zinloos is een shot van Ayka die een roltrap neemt en vervolgens een metro instapt. Yep, het is verrekte druk, maar waarom Sergei Dvortsevoy daar minuten voor nodig meent te hebben is een volstrekt raadsel.

De hoofdpersoon is illegaal in Rusland en heeft kort na haar bevalling haar zoon in de steek gelaten. Ze heeft een flinke schuld uitstaan maar probeert haar schuldeisers te ontlopen, maar pas laat in de film krijgen we inzicht in de reden voor die schuld en het maakt haar toch al ondoorgrondelijke bepaald niet sympathieker. Een gebrek aan achtergrondinformatie en karakterisering en een - mede daardoor - ééndimensionale vertolking maken dit sowieso tot een erg zware zit. Dierenliefhebbers dienen te weten dat er nogal wat onaangename scènes zijn, en dan heb ik het niet over het plukken van kippen.