Als je mijn top 10 bekijkt, zie je dat Snow White voor mij niet zomaar de zoveelste Disney live action remake uit het rijtje is. De originele animatiefilm is hét meesterwerk voor me. Ook al zag ik de film als kind niet zo vaak (te eng), doorheen de jaren groeide mijn bewondering voor de film. Nee, Snow White remaken is even erg als The Godfather of Citizen Kane in een nieuw jasje steken. Niets is echter nog heilig voor Disney, zo blijkt.
Laten we het dan maar meteen over het gedoe hebben. Het interesseert me geen hol welke kleur Zegler heeft of wat Gadots' standpunt is over de oorlog in Gaza. Dat Zegler de originele film bekritiseerde als oubollig is uiteraard haar goed recht (ook al was dat onhandig en verkeerd). Er zijn ergere dingen in de wereld. Waar het mij uiteraard tot genot stemt dat er klaarblijkelijk zoveel uitbundige fans van de originele animatiefilm zijn, de haatcampagne tegen een 24-jarige actrice was giftig, lelijk en overdreven.
Dat alles gezegd zijnde, de film is verschrikkelijk. Alsof je aan ChatGPT gevraagd hebt om snel de originele film eens door de 2025-filter te halen, met het meest doffe, kleurloze, volgens-het-boekje resultaat. Waar de animatiefilm balanceerde tussen kinderlijke blijdschap, sentimentele romantiek en pure gotische horror, levert deze remake een kleurloze brij van voorspelbaar empowerment-proza en visuele oppervlakkigheid. In de animatiefilm draait het conflict om de koningin en haar obsessie met schoonheid. Haar jaloezie is persoonlijk en (tot op zekere hoogte) herkenbaar, met de wrange ironie dat ze zichzelf in een lelijke oude vrouw verandert. De remake verruilt dat voor een generiek machtsspel, waarbij de koningin simpelweg de baas wil zijn over het boerenvolkje. Tot het vreselijke 'I am Spartacus'-momentje als dieptepunt.
Het oorspronkelijke Snow White kon kleine kinderen de stuipen op het lijf jagen — er is het beroemde verhaal van Walt Disney die brieven kreeg van bioscoophouders over bange kinderen die het in hun broek deden van de angst. Zo'n emotionele impact is hier ver te zoeken. Geen varkenshart in een kist, geen sinistere schaduwen die de kamer overnemen, geen nachtmerrie-achtige transformatie van de koningin.
De film lijkt vooral beschaamd te zijn voor haar voorganger, mikt dan maar op veilig en vlak en vergeet dat een sprookje juist leeft bij zijn extremen. 1.5*
