Meningen

Een ogenschijnlijk feelgood niemendalletje slaagt erin iets te doen dat zeer weinig films in de filmgeschiedenis zó raak is gelukt; spreken namens een generatie. The Graduate sprak namens onze ouders. Garden State doet dit voor opgroeiende twintigers.

Homecoming is het thema van Garden State. Verbinden met oude vrienden. Ontdekken van de geneugten des levens. De liefde van je leven tegen komen.

Aan de rand van een schijnbaar eindeloze afgrond schreeuwen de drie hoofdpersonages op de toppen van hun longen in een kloof. Het is een moment dat definieert, hoe het voelt om in de late tienerjaren, uit te kijken over het leven. Tegelijkertijd staan ze aan de rand van ‘het grote mensen leven’ met verantwoordelijkheden en verwachtingen.

Het is Natalie Portman, die de show steelt als ‘Sam’. Met haar betoverende lach. Sam is in wezen de volwassen versie van haar personage uit Beautiful Girls. Ze is twintiger, maar een ‘jong volwassen’ vrouw. Hoe zij een film veel interessanter kan maken bewees ze al in Léon, Beautiful Girls, Closer en Black Swan. Ze heeft ‘hart & soul’. Ze brengt een intimiteit in scenes die kijkervaringen naar haar films tot zeldzaam mooie maakt. Bravo Natalie. Daarnaast is Peter Sarsgaard een prettige vondst die de film soms een aangenaam randje geeft.

De muziek. Ja, die mag bij deze film niet onvermeld blijven. De keuzes voor muziek bij sommige scènes passen naadloos en brengen die ‘extra beleving’. Muzikale uitschieters toch wel: Zero 7 en The Shins.

Een aantal scenes verdienen het predikaat meesterwerk. Garden State doet precies wat van films verwacht wordt; neem een aantal kunstvormen en creëer er één. Het is een gepassioneerde mix van visuele flair, mooie dialogen, hippe muziek en hartverwarmende pathos.

"Do you feel you influenced anybody?"

Iggy Pop: "I think I helped wipe out the '60s."

Weer eens herzien en iedere keer weer kippenvel. De transformatie van Pacino van The Godfather (aimabel, inlevend, ogenschijnlijk relaxed), naar The Godfather II (verbitterd, berekenend, nietsontziend) is weergaloos en doet mij iedere keer weer versteld staan. Wat een acteur. Wat een held. In sommige scènes krijg je even de masterclass mee, zoals met het kusje aan Cazale en dan die blik. Of de 'overdracht' met Roth. "Keep your enemies closer". Die ingehouden woede van Pacino, maar het laten overschaduwen met voorkomen, tact en eloquentie. Non verbaal, verbaal, het maakt hem niet uit. Al Pacino is de naam.

De Tom Cruise in Magnolia is letterlijk de Tom die deze documentaire laat zien. Mister indoctrinatie. Een geniale greep van Paul Thomas Anderson destijds. Tom, kun jij voor mij die geniale gek spelen uit de Scientology church en geen centimeter van deze "rol" afwijken. Of kun je hem zijn. Of spelen. Ik ben er nog steeds niet over uit. Tom Cruise daarvoor en daarna nooit meer beter gezien. Een geniale gek.